educational strategies

Learning motivation plays an important role in supporting children's academic success; however, children in orphanages often face limited individual guidance and attention that can lower their learning enthusiasm. Based on observations and interviews, it was found that the learning motivation of elementary school children at Orphanage GA was relatively low, characterized by lack of enthusiasm, quick boredom, and low self-confidence. This community service activity aims to improve children's learning motivation through interactive and enjoyable educational strategies. The method used involved administering pre-tests and post-tests using a learning motivation instrument consisting of 24 statement items, covering eight indicators of learning motivation, each comprising three statement items. The instrument was measured using a four-point Likert scale with four response alternatives, namely Strongly Agree (SA), Agree (A), Disagree (D), and Strongly Disagree (SD), administered to 13 children aged 7-13 years, consisting of 11 boys and 2 girls. The intervention program included coloring activities, personal activity schedule creation, future goals presentations, picture-guessing games, English vocabulary learning using flashcards, an effective learning strategy seminar, and educational word scramble and word search games. The Paired Samples Test results showed that the average learning motivation score increased from 77.00 to 78.69, although the increase was not statistically significant (p = 0.651 > 0.05). Nevertheless, the children demonstrated greater enthusiasm and engagement during the activities. This program can serve as a potential initial step in fostering elementary school children's learning motivation in an orphanage setting and as a consideration for developing more effective and sustainable learning support programs. ABSTRAK Motivasi belajar memiliki peran penting dalam mendukung keberhasilan akademik anak, namun anak-anak di panti asuhan sering menghadapi keterbatasan pendampingan dan perhatian individu yang dapat menurunkan semangat belajar mereka. Berdasarkan observasi dan wawancara, ditemukan bahwa motivasi belajar anak-anak SD di Panti Asuhan GA masih tergolong rendah, ditandai dengan kurangnya antusiasme, mudah bosan, dan rendahnya rasa percaya diri. Kegiatan pengabdian ini bertujuan untuk meningkatkan motivasi belajar anak melalui strategi edukatif yang interaktif dan menyenangkan. Metode yang digunakan meliputi pemberian pre-test dan post-test menggunakan instrumen motivasi belajar yang terdiri atas 24 butir pernyataan, mencakup delapan indikator motivasi belajar yang masing-masing terdiri atas tiga butir pernyataan. Instrumen tersebut diukur menggunakan skala Likert empat poin dengan empat alternatif jawaban, yaitu Sangat Setuju (SS), Setuju (S), Tidak Setuju (TS), dan Sangat Tidak Setuju (STS), yang diberikan kepada 13 anak usia 7-13 tahun, terdiri atas 11 anak laki-laki dan 2 anak perempuan. Program intervensi meliputi kegiatan mewarnai, penyusunan personal activity schedule, presentasi cita-cita, permainan tebak gambar, pembelajaran kosakata bahasa Inggris menggunakan flashcard, seminar strategi belajar efektif, serta permainan edukatif word scramble dan word search. Hasil analisis menggunakan Paired Samples Test menunjukkan rata-rata skor motivasi belajar meningkat dari 77,00 menjadi 78,69, meskipun peningkatan tersebut belum signifikan secara statistik (p = 0,651 > 0,05). Walaupun demikian, anak-anak menunjukkan antusiasme dan keterlibatan yang lebih baik selama kegiatan berlangsung. Program ini dapat menjadi langkah awal yang potensial dalam menumbuhkan motivasi belajar anak di lingkungan panti asuhan serta menjadi bahan pertimbangan untuk pengembangan program pendampingan belajar yang lebih efektif dan berkelanjutan.

Despite the recognized importance of youth participation in agricultural production for food security, Cash crop production and rural development, its engagement among youth in Tanzania remains remarkably low. In Badugu Ward, Bariadi District, for instance, only about 30% of youth participate in agricultural production despite abundant family land. This study explored the influence of land inheritance systems on youth participation in agricultural production in Badugu Ward, Bariadi District in Simiyu Region, Tanzania. Employing a qualitative research approach, the study focuses on the lived experiences of thirty (30) youth participants selected through purposive sampling. Data were collected through interviews, Focus Group Discussions and observation, analyzed thematically following Braun and Clarke's (2006) six-step framework. Findings reveal that decisions are heavily influenced by elders authority, clan norms and gendered inheritance practices, where the credibility of family elders and the rigidity of cultural norms significantly shape youth access to land. Notably, social pressures, particularly from elders and male family members, discourage youth, especially women, from claiming land. Recommendations emphasize enhancing community engagement through consistent communication, education initiatives, and leveraging peer testimonials to foster trust and mitigate uncertainty about land transfer. Overall, the study highlights the complexity of socio-cultural dynamics in agricultural land access and suggests that effective strategies for promoting youth participation must address these collective influences.

علی‌رغم اهمیت شناخته‌شده مشارکت جوانان در تولید کشاورزی برای امنیت غذایی، تولید محصولات زراعی پول‌ساز و توسعه روستایی، مشارکت جوانان در تانزانیا به‌طور قابل‌توجهی پایین است. برای نمونه، در واد بدوگو، منطقه باریادی، تنها حدود ۳۰٪ از جوانان در تولید کشاورزی مشارکت دارند، با وجود زمین‌های خانوادگی فراوان. این پژوهش تأثیر سیستم‌های ارث‌بری زمین بر مشارکت جوانان در تولید کشاورزی را در واد بدوگو، منطقه باریادی، در منطقه سیمییو، تانزانیا بررسی کرد. این مطالعه با به‌کارگیری رویکرد پژوهش کیفی، بر تجربیات زیسته سی (۳۰) شرکت‌کننده جوان که از طریق نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، تمرکز دارد. داده‌ها از طریق مصاحبه، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده جمع‌آوری و با دنبال کردن چارچوب شش‌مرحله‌ای براون و کلارک (۲۰۰۶) به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری‌ها به‌شدت تحت تأثیر اقتدار بزرگان، هنج‌های قومی و شیوه‌های ارث‌بری جنسیت‌محور است، جایی که اعتبار بزرگان خانواده و انعطاف‌ناپذیری هنج‌های فرهنگی به‌طور قابل‌توجهی دسترسی جوانان به زمین را شکل می‌دهند. به‌طور قابل‌توجهی، فشارهای اجتماعی، به‌ویژه از سوی بزرگان و اعضای مرد خانواده، از جوانان، به‌ویژه زنان، برای مطالبه زمین باز می‌دارد. توصیه‌ها بر افزایش مشارکت جامعه از طریق ارتباطات مستمر، ابتکارات آموزشی و بهره‌گیری از گواهی‌های همتایان برای تقویت اعتماد و کاهش عدم قطعیت درباره انتقال زمین تأکید دارند. در مجموع، این مطالعه پیچیدگی پویایی‌های اجتماعی-فرهنگی در دسترسی به زمین‌های کشاورزی را برجسته می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که راهبردهای مؤثر برای ترویج مشارکت جوانان باید این تأثیرات جمعی را مورد توجه قرار دهد.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

Parenting crises, widespread exposure to digital devices, and growing concerns over child protection highlight the need for a continuous and developmentally responsive framework for family education. This study aims to reconstruct a Qur’an-based framework of continuous child education through a tafsīr mawḍū‘ī (thematic interpretation) approach, supported by ṣaḥīḥ and ḥasan hadiths and informed by modern perspectives on child development. Employing a library research method, the study analyzes Qur’anic verses related to education, parenting, development, responsibility, and rushd, alongside interpretations from classical and contemporary Qur’anic exegetes. The data are analyzed thematically, comparatively, and conceptually, following Alim’s (2016) thematic interpretation methodology, and subsequently placed in dialogue with the developmental theories of Piaget, Erikson, Vygotsky, and Bronfenbrenner. The findings indicate that child education in the Qur’an and Sunnah can be reconstructed through seven analytical phases: pre-birth, pregnancy, birth and infancy, early childhood, tamyīz, adolescence, and the transition toward maturity. These phases constitute a continuous process of nurturing faith, worship, moral character, self-regulation, responsibility, and independence. This study proposes the Qur’anic Continuous Child Education Framework (QCCEF), which maps developmental phases, educational objectives, core values, family roles, educational strategies, and developmental indicators. The framework conceptualizes child education as a process of capacity transformation from nurturing toward awareness, responsibility, and independent maturity. Abstrak Krisis pengasuhan, paparan gawai yang masif, dan meningkatnya persoalan perlindungan anak menunjukkan perlunya kerangka pendidikan keluarga yang berkelanjutan dan responsif terhadap perkembangan anak. Penelitian ini bertujuan merekonstruksi kerangka pendidikan anak berkelanjutan berbasis Al-Qur’an melalui pendekatan tafsīr mawḍū‘ī, hadis ṣaḥīḥ dan ḥasan, serta perspektif perkembangan anak modern. Penelitian menggunakan metode library research dengan menganalisis ayat-ayat pendidikan, pengasuhan, perkembangan, tanggung jawab, dan rushd, disertai penafsiran mufasir klasik dan kontemporer. Data dianalisis secara tematik, komparatif, dan konseptual mengikuti metodologi tafsir tematik Alim (2016), kemudian didialogkan dengan teori perkembangan Piaget, Erikson, Vygotsky, dan Bronfenbrenner. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pendidikan anak dalam Al-Qur’an dan Sunnah dapat direkonstruksi melalui tujuh fase analitis: pra-kelahiran, kehamilan, kelahiran dan bayi, kanak-kanak awal, tamyīz, remaja, dan menuju kedewasaan. Fase-fase tersebut membentuk kesinambungan pembinaan akidah, ibadah, akhlak, regulasi diri, tanggung jawab, dan kemandirian. Penelitian ini menghasilkan Qur’anic Continuous Child Education Framework (QCCEF) yang memetakan fase perkembangan, tujuan pendidikan, nilai inti, peran keluarga, strategi pembinaan, dan indikator perkembangan. Kerangka ini menegaskan pendidikan anak sebagai proses transformasi kapasitas dari pengasuhan menuju kesadaran, tanggung jawab, dan kemandirian.

بحران‌های فرزندپروری، مواجهه گسترده با ابزارهای دیجیتال و نگرانی‌های فزاینده درباره حفاظت از کودکان، ضرورت وجود چارچوبی مستمر و پاسخگو به رشد برای آموزش خانواده را برجسته می‌کند. هدف این پژوهش بازسازی چارچوبی مبتنی بر قرآن برای آموزش مستمر کودک از طریق رویکرد تفسیر موضوعی (تفسیر مَوْضُوعی)، با بهره‌گیری از احادیث صحیح و حسن و با توجه به دیدگاه‌های نوین درباره رشد کودک است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای، آیات مرتبط با آموزش، فرزندپروری، رشد، مسئولیت و رشد (رُشد) را همراه با تفسیر مفسران کلاسیک و معاصر قرآن تحلیل می‌کند. داده‌ها به شیوه تماتیک، مقایسه‌ای و مفهومی، مطابق با روش‌شناسی تفسیر موضوعی Alim (2016)، تحلیل و سپس با نظریه‌های رشد Piaget، Erikson، Vygotsky و Bronfenbrenner مقایسه و تطبیق داده می‌شوند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش کودک در قرآن و سنت را می‌توان از طریق هفت مرحله تحلیلی بازسازی کرد: پیش از تولد، بارداری، تولد و نوزادی، اوایل کودکی، تمییز، نوجوانی و گذار به سوی بلوغ. این مراحل فرایندی پیوسته در پرورش ایمان، عبادت، اخلاق، خودتنظیمی، مسئولیت‌پذیری و استقلال را شکل می‌دهند. این پژوهش چارچوب آموزش مستمر کودک قرآنی (QCCEF) را ارائه می‌دهد که مراحل رشد، اهداف آموزشی، ارزش‌های محوری، نقش‌های خانواده، راهبردهای تربیتی و شاخص‌های رشد را ترسیم می‌کند. این چارچوب آموزش کودک را به مثابه فرایند تحول ظرفیت از پرورش به سوی آگاهی، مسئولیت‌پذیری و بلوغ مستقل مفهوم‌سازی می‌کند.

This study aims to analyze the bibliographic metadata characteristics of research on cancel culture in the context of Social Studies using a bibliometric approach. The research subjects include scholarly articles indexed in the Scopus database that discuss cancel culture relevant to Social Studies. The research method employed is bibliometric analysis using VOSviewer software to identify publication trends based on the aspects of Documents by Year, Documents by Subject Area, Documents by Country or Territory, and Documents by Funding Sponsor. The theories underlying this article encompass three main approaches: the theory of social construction and communication, the theory of power, and the theory of digital ethics. The findings indicate that publications on cancel culture in the context of Social Studies have increased significantly since 2020, peaking in 2024. The Social Sciences field is the most dominant discipline researching this topic, followed by Psychology as well as Business, Management, and Accounting. Geographically, research is dominated by the United States, Australia, Canada, and the Philippines. Meanwhile, research funding primarily comes from social sciences and humanities institutions, highlighting a greater focus on social and communication aspects rather than direct educational implications. This study recommends further exploration of the impact of cancel culture on Social Studies curricula, academic freedom, and digital ethics in education. Additionally, empirical research is needed to understand how students and educators respond to this phenomenon and to develop educational strategies based on digital literacy.

هدف این پژوهش، تحلیل ویژگی‌های فراداده‌های کتاب‌شناختی پژوهش‌ها درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی با رویکرد بیبلیومتریک است. جامعه پژوهش شامل مقالات علمی نمایه‌شده در پایگاه داده Scopus است که به بحث درباره فرهنگ حذف مرتبط با مطالعات اجتماعی می‌پردازند. روش پژوهش، تحلیل بیبلیومتریک با استفاده از نرم‌افزار VOSviewer به منظور شناسایی روندهای انتشار بر اساس اسناد بر حسب سال، اسناد بر حسب حوزه موضوعی، اسناد بر حسب کشور یا قلمرو و اسناد بر حسب حامی مالی است. نظریه‌های زیربنایی این مقاله سه رویکرد اصلی را در بر می‌گیرد: نظریه ساخت اجتماعی و ارتباطات، نظریه قدرت و نظریه اخلاق دیجیتال. یافته‌ها نشان می‌دهد که انتشارات درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته و در سال ۲۰۲۴ به اوج خود رسیده است. حوزه علوم اجتماعی غالب‌ترین رشته در پژوهش این موضوع است و پس از آن روان‌شناسی و همچنین مدیریت، کسب‌وکار و حسابداری قرار دارند. از نظر جغرافیایی، پژوهش‌ها عمدتاً توسط ایالات متحده آمریکا، استرالیا، کانادا و فیلیپین انجام شده است. همچنین، تأمین مالی پژوهش عمدتاً از سوی نهادهای علوم اجتماعی و علوم انسانی صورت می‌گیرد که نشان‌دهنده تمرکز بیشتر بر جنبه‌های اجتماعی و ارتباطی به جای پیامدهای مستقیم آموزشی است. این پژوهش پیشنهاد می‌کند تأثیر فرهنگ حذف بر برنامه‌های درسی مطالعات اجتماعی، آزادی علمی و اخلاق دیجیتال در آموزش بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. همچنین، انجام پژوهش‌های تجربی برای درک واکنش دانشجویان و مدرسان به این پدیده و توسعه راهبردهای آموزشی مبتنی بر سواد دیجیتال ضروری است.

This study examined the impact of an artificial intelligence (AI)-enhanced multimodal instructional approach on students' grammatical knowledge and motivation. Therefore, 70 Omani English as a Foreign Language (EFL) learners were divided into a control group (in-class training and feedback) and an experimental group (AI feedback), with 35 students in each group. The researcher used grammar tests and a motivation questionnaire adapted from Li et al. (2025) to collect data. After a five-week treatment period, the posttest findings showed that both groups increased their scores, but the experimental group performed significantly better than the control group. In the delayed posttest, the control group showed no progress, but the experimental group increased their scores and significantly outperformed the control group. Additionally, the experimental group was the only group in which the motivation questionnaire was administered, and it was found that their motivation levels were considerably positive. The findings of the study are helpful for teachers, syllabus designers, students, and policymakers by suggesting that integrating an AI-enhanced multimodal instructional approach into grammar teaching could be a viable method to improve educational outcomes, enhance student engagement, provide personalized feedback, and also inform subsequent curriculum planning and the implementation of educational strategies.

این پژوهش تأثیر رویکرد آموزشی چندوجهی تقویت‌شده با هوش مصنوعی (AI) را بر دانش دستوری و انگیزش دانش‌آموزان بررسی کرد. بدین منظور، ۷۰ زبان‌آموز عمانی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) به دو گروه کنترل (آموزش و بازخورد کلاسی) و آزمایش (بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی) تقسیم شدند که هر گروه شامل ۳۵ نفر بود. پژوهشگر برای گردآوری داده‌ها از آزمون‌های دستور زبان و پرسشنامه انگیزش اقتباس‌شده از Li و همکاران (۲۰۲۵) استفاده کرد. پس از یک دوره درمانی پنج‌هفته‌ای، یافته‌های پس‌آزمون نشان داد که هر دو گروه نمرات خود را افزایش دادند، اما گروه آزمایش به طور معناداری عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشت. در پس‌آزمون تأخیری، گروه کنترل پیشرفتی نشان نداد، اما گروه آزمایش نمرات خود را افزایش داد و به طور معناداری از گروه کنترل پیشی گرفت. همچنین، تنها در گروه آزمایش پرسشنامه انگیزش اجرا شد و مشخص شد که سطح انگیزش آن‌ها به طور قابل توجهی مثبت است. یافته‌های این پژوهش برای معلمان، طراحان برنامه درسی، دانش‌آموزان و سیاست‌گذاران مفید است و پیشنهاد می‌کند که ادغام رویکرد آموزشی چندوجهی تقویت‌شده با هوش مصنوعی در آموزش دستور زبان می‌تواند روشی مؤثر برای بهبود نتایج آموزشی، افزایش مشارکت دانش‌آموزان، ارائه بازخورد شخصی‌سازی‌شده و همچنین اطلاع‌رسانی برای برنامه‌ریزی درسی و اجرای راهبردهای آموزشی باشد.