institutional commitment

In this paper, we present findings from an interactive workshop at the 2024 International Society for the Scholarship of Teaching and Learning (ISSOTL) conference that aimed to develop a global roadmap to advance the awareness and appreciation of the scholarship of teaching and learning (SoTL). While some institutions have successfully embedded SoTL into their cultural fabric, challenges persist in many academic contexts where SoTL remains misunderstood as a cross-discipline field of scholarship and research as well as undervalued as a change-making enterprise. Through collaborative activities, workshop participants explored systemic barriers, misunderstandings, and effective strategies from diverse institutional perspectives. The findings highlight actionable steps for institutions, administrators, and faculty to align their efforts, bridge knowledge gaps, and further elevate SoTL as a recognized scholarly pursuit. We also propose practical suggestions to support SoTL initiatives, enhance institutional commitment, and foster cross-institutional collaborations.

در این مقاله، یافته‌های حاصل از کارگاه تعاملی در کنفرانس بین‌المللی انجمن دانش‌پژوهی تدریس و یادگیری (ISSOTL) سال ۲۰۲۴ را ارائه می‌دهیم که با هدف تدوین یک نقشه راه جهانی برای ارتقای آگاهی و قدردانی از دانش‌پژوهی تدریس و یادگیری (SoTL) برگزار شد. اگرچه برخی نهادهای آموزشی موفق به نهادینه‌سازی SoTL در بافت فرهنگی خود شده‌اند، چالش‌هایی در بسیاری از زمینه‌های آکادمیک همچنان پابرجاست که در آن‌ها SoTL به‌عنوان یک حوزه دانش‌پژوهی و پژوهش میان‌رشته‌ای درک نادرستی شده و به‌عنوان یک کوشش تغییرآفرین نیز دست‌کم گرفته می‌شود. شرکت‌کنندگان کارگاه از طریق فعالیت‌های مشارکتی، موانع سیستمی، برداشت‌های نادرست و راهبردهای مؤثر را از دیدگاه‌های نهادی متنوع بررسی کردند. یافته‌ها گام‌های عملیاتی را برای نهادهای آموزشی، مدیران و اعضای هیئت علمی جهت همسوسازی تلاش‌ها، پر کردن شکاف‌های دانشی و ارتقای بیشتر جایگاه SoTL به‌عنوان یک پیگیری علمی شناخته‌شده برجسته می‌سازند. ما همچنین پیشنهادهای کاربردی را برای حمایت از ابتکارات SoTL، تقویت تعهد نهادی و ترویج همکاری‌های میان‌نهادی ارائه می‌دهیم.

This study explores the role of LKP Yani 20 in fostering a competent and competitive workforce through a fashion design skills training program. Employing a qualitative case study approach, data were gathered through in-depth interviews, direct observations, and document analysis involving institutional leaders, instructors, trainees, alumni, and members of the surrounding community. Thematic analysis was applied to capture patterns across the data. The findings reveal that the fashion training program substantially enhances participants’ sewing skills, work readiness, and self-confidence. Practice-oriented learning, combined with sustained instructor guidance, plays a crucial role in shaping work ethics and promoting learner independence, both for employment in the garment industry and for self-employment initiatives. Program outcomes are further reinforced by strong institutional commitment, instructor expertise, and high participant motivation. Nevertheless, limitations related to training facilities and limited industry partnerships continue to constrain program optimization. Keywords: Nonformal Education; Course And Training Institutions; Fashion Skills Training; Work Readiness Abstrak. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi langsung, serta studi dokumentasi yang melibatkan pimpinan lembaga, instruktur, peserta, alumni, dan masyarakat sekitar. Analisis data dilakukan secara tematik untuk menangkap pola dan makna yang muncul dari temuan lapangan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pelatihan tata busana memberikan kontribusi nyata terhadap peningkatan keterampilan teknis menjahit, kesiapan kerja, serta kepercayaan diri peserta. Pembelajaran yang menekankan praktik, disertai pendampingan instruktur secara berkelanjutan, berperan penting dalam membentuk etos kerja dan kemandirian peserta, baik untuk memasuki industri garmen maupun mengembangkan usaha mandiri. Keberhasilan program didukung oleh komitmen kelembagaan, kompetensi instruktur, dan motivasi peserta, meskipun masih dihadapkan pada keterbatasan fasilitas pelatihan serta lemahnya jejaring dengan dunia industri. Temuan penelitian ini menegaskan relevansi Human Capital Theory dan Competency-Based Training dalam pendidikan nonformal serta memberikan implikasi praktis bagi penguatan peran LKP dalam meningkatkan daya saing tenaga kerja. Kata kunci: Pendidikan Nonformal; Lembaga Kursus Dan Pelatihan; Pelatihan Tata Busana; Kesiapan Kerja

این مطالعه به بررسی نقش مؤسسه LKP Yani 20 در پرورش نیروی کار ماهر و رقابتی از طریق برنامه آموزش مهارت‌های طراحی مد می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و تحلیل اسناد، با مشارکت مدیران مؤسسه، مدرسان، کارآموزان، فارغ‌التحصیلان و اعضای جامعه محلی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک انجام گرفت تا الگوها و معانی موجود در داده‌ها استخراج شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه آموزش مد به طور قابل توجهی مهارت‌های دوخت، آمادگی شغلی و اعتماد به نفس شرکت‌کنندگان را ارتقا می‌دهد. یادگیری مبتنی بر عمل، همراه با راهنمایی مستمر مدرسان، نقش مهمی در شکل‌دهی به اخلاق کاری و ترویج استقلال یادگیرندگان، چه برای اشتغال در صنعت پوشاک و چه برای کارآفرینی فردی ایفا می‌کند. نتایج برنامه با تعهد قوی نهادی، تخصص مدرسان و انگیزه بالای شرکت‌کنندگان تقویت می‌شود. با این حال، محدودیت‌هایی در زمینه امکانات آموزشی و کمبود همکاری با صنعت، بهینه‌سازی برنامه را با چالش مواجه کرده است.

This study aims to (1) describe the implementation of full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong, (2) analyze its role in improving student learning achievement, and (3) identify the supporting and inhibiting factors of its implementation. A qualitative case study approach was employed. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, and students, supported by field observation and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles and Huberman (1992), covering data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong is not merely an extension of school hours but is structured to support academic learning, religious habituation, character formation through teacher exemplary behavior, talent development, and dedicated coaching for high-achieving students. This role is reflected in improved literacy and numeracy outcomes and student achievements in provincial-level science competitions. The main supporting factor is institutional commitment and teacher exemplarity, while the main constraints relate to student fatigue in the afternoon A decline in concentration following participation in various activities, alongside the need for adjustment among new students who were previously unaccustomed to a full-day learning system and the adaptation process for new students. The novelty of this study lies in the finding that the effectiveness of full day school is determined more by the quality of time management and variation in teaching methods than by the duration of instruction alone, thereby reinforcing and extending Time on Task Theory and Carroll's (1963) Model of School Learning within the context of integrated Islamic schools in Indonesia.

هدف این پژوهش عبارت است از: (۱) توصیف اجرای مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong، (۲) تحلیل نقش آن در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان، و (۳) شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده‌ی اجرای آن. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش مطالعه‌ی موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان و دانش‌آموزان، و با پشتیبانی مشاهده‌ی میدانی و اسناد جمع‌آوری شده و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman (۱۹۹۲) شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردیده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong صرفاً افزایش ساعات مدرسه نیست، بلکه به گونه‌ای ساختار یافته است که از یادگیری علمی، عادت‌دهی دینی، شکل‌گیری شخصیت از طریق الگو بودن معلمان، پرورش استعدادها و مربی‌گری ویژه برای دانش‌آموزان ممتاز حمایت می‌کند. این نقش در بهبود نتایج سواد خواندن و ریاضیات و موفقیت دانش‌آموزان در مسابقات علمی استانی منعکس شده است. عامل اصلی حمایت‌کننده، تعهد نهادی و الگو بودن معلمان است و مهم‌ترین محدودیت‌ها به خستگی دانش‌آموزان در ساعات بعدازظهر، کاهش تمرکز پس از شرکت در فعالیت‌های مختلف، و نیاز به سازگاری دانش‌آموزان جدید که پیش‌تر به سیستم یادگیری تمام‌وقت عادت نداشته‌اند و فرایند تطبیق آن‌ها مربوط می‌شود. نوآوری این پژوهش در این است که اثربخشی مدرسه‌ی تمام‌وقت بیش از آنکه به مدت زمان آموزش وابسته باشد، به کیفیت مدیریت زمان و تنوع روش‌های تدریس بستگی دارد و بدین ترتیب نظریه‌ی Time on Task و مدل School Learning کارول (۱۹۶۳) را در زمینه‌ی مدارس اسلامی یکپارچه در اندونزی تقویت و گسترش می‌دهد.

This study explored strategies for bridging AI-mediated educational inequalities in Open and Distance eLearning (ODeL) using Zimbabwe Open University as a case study. The study was grounded in the Capability Approach, which emphasises individuals’ ability to access and effectively utilise resources to achieve valued outcomes. A qualitative instrumental case study design was employed to gain an in-depth understanding of the interventions required to promote equitable participation in AI-enabled learning among geographically diverse student populations. Data were generated through semi-structured interviews with seven lecturers and one quality assurance coordinator, as well as focus group discussions with 14 students from diverse geographical and socioeconomic backgrounds. The data were analysed using Braun and Clarke's six-phase thematic analysis approach. The findings revealed four major strategies for bridging AI -mediated educational inequalities: digital infrastructure development, AI and digital literacy capacity building, inclusive institutional policies and support systems, and multi-stakeholder partnership and resource mobilisation. The study found that these strategies have the potential to enhance equitable access to AI-enabled learning resources, strengthen students’ digital capabilities, improve participation in AI-supported learning environments and reduce disparities between urban and rural learners. However, the effectiveness of these strategies may be constrained by limited financial resources, inadequate technological infrastructure, uneven digital literacy levels and policy implementation challenges. The study concludes that bridging AI-mediated educational inequalities requires a holistic approach that combines technological investment, capacity development, institutional commitment, and collaborative partnership. The study contributes to the emerging literature by showing that AI-mediated educational inequality extends beyond conventional digital access to include differences in AI literacy, institutional support, and students’ capabilities to convert AI resources into meaningful learning opportunities. The study recommends that ODeL institutions adopt inclusive AI integration frameworks that prioritise equitable access, digital empowerment, and targeted support for disadvantaged learners to ensure that the benefits of AI are accessible to all students regardless of geographical location.

این مطالعه به بررسی راهبردهایی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش باز و از راه دور الکترونیکی (ODeL) با استفاده از دانشگاه باز زیمبابوه به عنوان مطالعه موردی پرداخت. این پژوهش بر رویکرد قابلیت استوار بود که بر توانایی افراد در دسترسی و بهره‌برداری مؤثر از منابع برای دستیابی به پیامدهای ارزشمند تأکید دارد. از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی برای درک عمیق مداخلات مورد نیاز جهت ارتقای مشارکت برابر در یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی در میان جمعیت دانشجویی با پراکندگی جغرافیایی مختلف استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هفت مدرس و یک هماهنگ‌کننده تضمین کیفیت و همچنین بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۴ دانشجو از پیشینه‌های جغرافیایی و اجتماعی-اقتصادی متنوع گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها چهار راهبرد اصلی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی را آشکار ساخت: توسعه زیرساخت دیجیتال، توانمندسازی سواد دیجیتال و هوش مصنوعی، سیاست‌ها و نظام‌های حمایتی فراگیر در سطح نهادی، و مشارکت چندذینفعی و بسیج منابع. پژوهش نشان داد که این راهبردها می‌توانند دسترسی برابر به منابع یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی را ارتقا دهند، قابلیت‌های دیجیتال دانشجویان را تقویت کنند، مشارکت در محیط‌های یادگیری پشتیبانی‌شده توسط هوش مصنوعی را بهبود بخشند و شکاف میان دانشجویان شهری و روستایی را کاهش دهند. با این حال، اثربخشی این راهبردها ممکن است با محدودیت منابع مالی، زیرساخت فناوری ناکافی، سطوح نابرابر سواد دیجیتال و چالش‌های اجرای سیاستی مواجه شود. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازمند رویکردی جامع است که سرمایه‌گذاری فناورانه، توسعه ظرفیت، تعهد نهادی و مشارکت همکاری‌جویانه را تلفیق کند. این پژوهش با نشان دادن اینکه نابرابری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی فراتر از دسترسی صرف به فناوری دیجیتال بوده و تفاوت‌هایی در سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی و قابلیت‌های دانشجویان برای تبدیل منابع هوش مصنوعی به فرصت‌های یادگیری معنادار را نیز در بر می‌گیرد، به ادبیات نوظهور این حوزه کمک می‌کند. مطالعه حاضر توصیه می‌کند که مؤسسات ODeL چارچوب‌های ادغام فراگیر هوش مصنوعی را اتخاذ کنند که دسترسی برابر، توانمندسازی دیجیتال و حمایت هدفمند از دانشجویان محروم را در اولویت قرار دهد تا اطمینان حاصل شود که منافع هوش مصنوعی برای همه دانشجویان صرف‌نظر از موقعیت جغرافیایی در دسترس باشد.

The rapid expansion of the biopharmaceutical industry, driven by monoclonal antibodies, cell and gene therapies, and mRNA vaccines, demands a workforce equipped with interdisciplinary knowledge, practical competence, and critical thinking. Traditional lecture-based instruction in Biotechnology Pharmaceutics usually falls short in cultivating these attributes. This narrative review, drawing on a structured synthesis of recent literature (2015–2026) and the authors’ 10 years of front-line teaching experience, addresses the following research question: What pedagogical innovations hold the greatest promise for transforming biopharmaceutics education, and what are their respective evidence bases, implementation challenges, and pathways to scalability? It examines problem-based and case-based learning, flipped classrooms, virtual simulation, industry-academia integration, and curriculum ideological and ethical education. The review evaluates the strengths, implementation challenges, and evidence of effectiveness for each innovation, identifying three key dimensions of analysis: pedagogical effectiveness, implementation feasibility, and scalability. The findings indicate that while short-term cognitive and motivational gains are well-documented across all five strategies, longitudinal evidence and systemic adoption frameworks remain critically underdeveloped. The review is limited by the predominantly short-term, single-institution nature of the available evidence base and the scarcity of studies examining implementation fidelity across diverse institutional contexts. Accordingly, the paper highlights areas requiring further faculty development, institutional support, and proposes a concrete five-component framework for future longitudinal research to address these evidence gaps. It concludes that an integrated and student-centered ecosystem combining multiple active pedagogies, authentic experiential learning, and robust digital tools represents the most promising path forward, contingent on sustained institutional commitment and systematic scaling strategies.

گسترش سریع صنعت زیست‌دارویی که با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، درمان‌های سلولی و ژنی، و واکسن‌های mRNA هدایت می‌شود، نیازمند نیروی کاری با دانش میان‌رشته‌ای، شایستگی عملی و تفکر انتقادی است. آموزش سنتی مبتنی بر سخنرانی در داروسازی زیست‌فناوری معمولاً در پرورش این ویژگی‌ها ناکام می‌ماند. این مرور روایتی با بهره‌گیری از ترکیب ساختاریافته ادبیات اخیر (۲۰۱۵–۲۰۲۶) و ده سال تجربه تدریس خط مقدم نویسندگان، به پرسش پژوهشی زیر می‌پردازد: کدام نوآوری‌های آموزشی بیشترین پتانسیل را برای تحول آموزش زیست‌دارویی دارند و شواهد، چالش‌های اجرایی و مسیرهای مقیاس‌پذیری هر یک چیست؟ این مقاله به بررسی یادگیری مبتنی بر مسئله و مورد، کلاس‌های معکوس، شبیه‌سازی مجازی، ادغام صنعت و دانشگاه، و آموزش ایدئولوژیک و اخلاقی در برنامه درسی می‌پردازد. مرور حاضر نقاط قوت، چالش‌های اجرایی و شواهد اثربخشی هر نوآوری را ارزیابی کرده و سه بعد کلیدی تحلیل را شناسایی می‌کند: اثربخشی آموزشی، امکان‌پذیری اجرا و مقیاس‌پذیری. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه دستاوردهای شناختی و انگیزشی کوتاه‌مدت در هر پنج راهبرد به خوبی مستند شده‌اند، اما شواهد طولی و چارچوب‌های پذیرش نظام‌مند به طور جدی توسعه نیافته‌اند. این مرور به دلیل ماهیت عمدتاً کوتاه‌مدت و تک‌مؤسسه‌ای شواهد موجود و کمبود مطالعات بررسی وفاداری اجرا در بسترهای نهادی متنوع، محدودیت دارد. بر این اساس، مقاله حوزه‌هایی را که نیازمند توسعه بیشتر اعضای هیئت علمی و حمایت نهادی هستند، برجسته کرده و چارچوبی پنج‌جزئی برای پژوهش‌های طولی آینده جهت رفع این خلأهای شواهدی پیشنهاد می‌کند. نتیجه‌گیری مقاله آن است که یک اکوسیستم یکپارچه و دانشجو-محور که ترکیبی از چندین روش فعال آموزشی، یادگیری تجربی اصیل و ابزارهای دیجیتال قوی باشد، امیدوارکننده‌ترین مسیر پیش رو است، مشروط بر تعهد پایدار نهادی و راهبردهای نظام‌مند مقیاس‌پذیری.