general practitioners

Ageism is a widespread but often overlooked form of discrimination that can manifest both positively and negatively in healthcare. In clinical practice, discriminatory attitudes towards older adult can impact the quality and equality of medical care. Empathy plays a crucial role in mitigating such biases among physicians. This study aimed to evaluate the attitudes of family physicians toward age discrimination and to assess the relationship between these attitudes and physicians’ empathy levels, along with the influence of various sociodemographic factors. A descriptive, cross-sectional survey was conducted between May and August 2021 among family physicians, residents, and specialists working in Samsun, Turkey. Data were collected via online, phone, or face-to-face surveys using the Attitude Scale of Age Discrimination (ASAD) and the Jefferson Scale of Physician Empathy – Health Professional version (JSPE-HP). A total of 299 physicians participated. Participants exhibited high levels of empathy (mean JSPE: 81.6±9.49) and generally positive attitudes toward older adults (mean ASAD: 88.19±8.65). Age, gender, and professional experience significantly influenced both empathy and ageism scores. Older, female, and more experienced physicians showed more empathetic and less ageist attitudes. A statistically significant, low-level positive correlation was found between empathy and positive attitudes toward older adults.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

BACKGROUND: In Australia, healthcare providers face significant challenges in meeting the niche health needs of refugees. Social determinants of health, including limited health literacy and finances, complicate refugees' access to treatment for conditions, such as chronic hepatitis B (CHB). Understanding the strategies utilised by a specialised general practice for refugees can offer guidance for treating this population. The aim of this study was to explore how primary care is currently managing CHB care tailored to refugees and to identify areas for potential improvements. METHODS: Between August and December 2024, we conducted 15 semi-structured interviews with nine general practitioners, four nurses, one pharmacist and one infectious disease specialist. We used a convenience sample and snowballing; most participants worked at a refugee-focused general practice in the west of Melbourne, Victoria, Australia. All interviews were recorded and transcribed; data were analysed descriptively. RESULTS: Primary healthcare providers in our study recognised the challenges of treating refugees with CHB, including low health literacy, and the cost of providing and seeking care. However, when compared with hospital services, the benefits of primary care include community integration and location, rapport development, and the availability of interpreter services. Subsidising primary care provider training and other costs were recommended. CONCLUSIONS: Primary care may be better positioned than hospital services to treat refugees with CHB. These findings support funding and improving CHB management in primary care to meet the needs of refugees, which will lead to better health outcomes for this disadvantaged population.

زمینه: در استرالیا، ارائه‌دهندگان خدمات سلامت با چالش‌های قابل توجهی در پاسخگویی به نیازهای خاص سلامت پناهندگان مواجه هستند. تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت، از جمله سواد سلامت محدود و مشکلات مالی، دسترسی پناهندگان به درمان بیماری‌هایی مانند هپاتیت B مزمن (CHB) را پیچیده‌تر می‌کند. درک راهبردهای به‌کاررفته توسط یک مطب عمومی تخصصی برای پناهندگان می‌تواند راهنمایی برای درمان این جمعیت ارائه دهد. هدف این مطالعه بررسی نحوه مدیریت فعلی مراقبت اولیه از CHB متناسب با پناهندگان و شناسایی حوزه‌های قابل بهبود بود. روش‌ها: بین اوت تا دسامبر ۲۰۲۴، ۱۵ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با نه پزشک عمومی، چهار پرستار، یک داروساز و یک متخصص بیماری‌های عفونی انجام شد. نمونه‌گیری به صورت در دسترس و گلوله‌برفی انجام شد؛ اکثر شرکت‌کنندگان در یک مطب عمومی با تمرکز بر پناهندگان در غرب ملبورن، ویکتوریا، استرالیا فعالیت داشتند. تمامی مصاحبه‌ها ضبط و رونویسی شد؛ داده‌ها به صورت توصیفی تحلیل گردید. یافته‌ها: ارائه‌دهندگان مراقبت اولیه سلامت در مطالعه ما چالش‌های درمان پناهندگان مبتلا به CHB، از جمله سواد سلامت پایین و هزینه‌های ارائه و دریافت مراقبت را شناسایی کردند. با این حال، در مقایسه با خدمات بیمارستانی، مزایای مراقبت اولیه شامل ادغام اجتماعی و موقعیت مکانی، ایجاد رابطه و در دسترس بودن خدمات مترجمی است. یارانه‌دهی آموزش ارائه‌دهندگان مراقبت اولیه و سایر هزینه‌ها توصیه شد. نتیجه‌گیری: مراقبت اولیه ممکن است نسبت به خدمات بیمارستانی موقعیت بهتری برای درمان پناهندگان مبتلا به CHB داشته باشد. این یافته‌ها از تأمین مالی و بهبود مدیریت CHB در مراقبت اولیه برای پاسخگویی به نیازهای پناهندگان حمایت می‌کند که منجر به پیامدهای سلامت بهتر برای این جمعیت محروم خواهد شد.

Background The Distress Brief Intervention (DBI) is a new approach aimed at reducing distress and is embedded in Scotland’s suicide prevention and mental health strategies. People in distress can be referred to DBI by front-line healthcare and emergency service staff. The DBI service promises to make contact within 24 hours and offers people in distress 14 days of compassionate, community-based, and person-centred support. The development of NHS 24, a new specialist National Health Service Mental Health Hub (MHH) embedded in Scotland’s urgent care service created a new national route to access DBI and enabled a natural experiment. Protocol This study is a mixed-method evaluation of the impact of the DBI service on suicidal ideation, suicide attempts and self-harm in the immediate, short and longer term among people presenting in distress. Evaluation participants include adults who access DBI, DBI staff, individuals who have used NHS 24 MHH, and GPs. A combination of analysis of quantitative survey and linked administrative data, including a comparator group analysis, qualitative interview and focus group data will support understanding of whether and how the DBI service can reduce suicidal ideation, suicidal behaviour and self-harm among those presenting to front-line services in distress. A survey of General Practitioners and a review of existing literature will be conducted to model typical care pathways for individuals in distress and at risk of self-harm. Modelled resource use and costs will be explored. All data collected will be triangulated through a summative evidence synthesis to develop evidence-based insights and conclusions to inform policy and practice development. Discussion Understanding whether, how and why the DBI service has helped prevent future suicidal thoughts and behaviour in those with a history of suicidal risk will provide important insights into how the intervention can be further developed and optimised as a suicide prevention intervention.

زمینه: مداخله کوتاه‌مدت کاهش پریشانی (DBI) رویکردی نوین با هدف کاهش پریشانی است که در راهبردهای پیشگیری از خودکشی و سلامت روان اسکاتلند جای گرفته است. افراد دچار پریشانی می‌توانند توسط کارکنان خدمات درمانی و اورژانس خط مقدم به DBI ارجاع داده شوند. خدمت DBI متعهد می‌شود ظرف ۲۴ ساعت با فرد تماس بگیرد و به مدت ۱۴ روز حمایت دلسوزانه، مبتنی بر جامعه و فردمحور ارائه دهد. توسعه NHS 24، مرکز تخصصی جدید خدمات سلامت روان (MHH) در چارچوب خدمات اورژانس اسکاتلند، مسیر ملی جدیدی برای دسترسی به DBI ایجاد کرد و امکان انجام یک آزمایش طبیعی را فراهم ساخت. پروتکل: این مطالعه، ارزیابی با روش ترکیبی از تأثیر خدمت DBI بر افکار خودکشی، اقدام به خودکشی و خودآسیبی در بازه‌های زمانی فوری، کوتاه‌مدت و بلندمدت در میان افرادی است که با پریشانی مراجعه می‌کنند. شرکت‌کنندگان در ارزیابی شامل بزرگسالانی هستند که به DBI دسترسی دارند، کارکنان DBI، افرادی که از NHS 24 MHH استفاده کرده‌اند و پزشکان عمومی. ترکیبی از تحلیل داده‌های کمی پرسشنامه و داده‌های اداری پیوندخورده، از جمله تحلیل گروه مقایسه، داده‌های مصاحبه کیفی و گروه متمرکز، به درک این موضوع کمک خواهد کرد که آیا و چگونه خدمت DBI می‌تواند افکار خودکشی، رفتار خودکشی و خودآسیبی را در میان مراجعه‌کنندگان به خدمات خط مقدم در وضعیت پریشانی کاهش دهد. یک پیمایش از پزشکان عمومی و مرور ادبیات موجود برای مدل‌سازی مسیرهای مراقبتی معمول برای افراد دچار پریشانی و در معرض خطر خودآسیبی انجام خواهد شد. استفاده از منابع مدل‌سازی‌شده و هزینه‌ها بررسی خواهد شد. تمام داده‌های گردآوری‌شده از طریق ترکیب شواهد جمع‌بندی‌شده برای توسعه بینش‌ها و نتیجه‌گیری‌های مبتنی بر شواهد جهت اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری و توسعه عمل، تلفیق خواهد شد. بحث: درک اینکه آیا، چگونه و چرا خدمت DBI به پیشگیری از افکار و رفتارهای خودکشی آینده در افراد با سابقه خطر خودکشی کمک کرده است، بینش‌های مهمی درباره نحوه توسعه و بهینه‌سازی بیشتر این مداخله به عنوان یک مداخله پیشگیری از خودکشی فراهم خواهد کرد.