baseline performance

Automotive electrical-system education requires an understanding of circuit principles and component functions, yet evaluations based on class averages can obscure individual differences and assessment limitations. This study examined changes in test performance before and after instruction recorded as problem-based learning in a headlamp and starter-system unit for Grade XI vocational automotive students. A one-group design was used to analyse 34 matched pre-test and post-test scores on a 0-to-100 scale. Descriptive statistics, paired t tests, Wilcoxon signed-rank tests, an exact sign test, standardized mean change, normalized gains, bootstrap confidence intervals, and exploratory analyses of baseline scores and gains were conducted. Mean scores increased from 71.91 to 95.88, representing a gain of 23.97 points. Thirty-two students improved, while two recorded lower post-test scores. All paired-change tests indicated statistically significant differences, with p values below 0.001, and the standardized within-student effect size was 1.09. An inverse association between baseline performance and arithmetic gain requires caution because the measures are mathematically linked. Seventeen students attained the maximum post-test score, indicating substantial ceiling concentration that may limit the assessment's discrimination at higher achievement levels. The results document a large, widespread improvement in recorded scores following the instructional unit. However, the absence of a comparison group prevents causal attribution of the improvement to problem-based learning. Student-level analysis and scrutiny of assessment properties offer a more informative basis for evaluating learning gains in vocational education.

Developing creative competencies has become a major priority in primary education, yet existing studies have primarily examined the effectiveness of Social-Emotional Learning (SEL) and Problem-Based Learning (PBL) independently, offering limited explanation of the mechanisms through which these approaches jointly foster creativity. This study developed and evaluated a Mechanism-Based Social-Emotional Problem-Based Learning (MB-SEPBL) model that conceptualises socio-emotional competencies as the central mechanisms linking authentic problem-solving experiences with creative competency development. A quasi-experimental pretest–posttest non-equivalent control group design was employed involving 180 primary school students from three Indonesian public schools, comprising an experimental group (n = 90) and a control group (n = 90). Students in the experimental group received MB-SEPBL instruction, whereas the control group followed conventional teacher-centred learning. Data were analysed using descriptive statistics, independent-samples t -tests, ANCOVA, Linear Mixed-Effects Modelling, Hedges’ g , and bootstrap mediation analysis (5,000 resamples). Baseline equivalence indicated no significant pre-intervention differences between groups ( t (178) = −0.69, p = .493). After controlling for baseline performance, ANCOVA demonstrated a highly significant intervention effect ( F (1,177) = 334.75, p < .001, partial η 2 = .654), while the Linear Mixed-Effects Model confirmed a significant Group × Time interaction (β = 7.93, p < .001). The intervention produced a large posttest effect (Hedges’ g = 0.90) and a very large gain effect (Hedges’ g = 2.73). Bootstrap mediation analysis further identified a significant indirect effect (3.21, 95% CI = 2.48–4.07, p < .001), supporting the proposed socio-emotional learning mechanism. These findings demonstrate that MB-SEPBL not only substantially improves primary school students’ creative competencies but also provides a mechanism-based explanation of how authentic problem solving, socio-emotional activation, collaborative inquiry, and reflective knowledge construction interact to generate creative learning outcomes.

توسعه شایستگی‌های خلاق به یکی از اولویت‌های اصلی در آموزش ابتدایی تبدیل شده است، اما مطالعات موجود عمدتاً اثربخشی یادگیری اجتماعی‌-هیجانی (SEL) و یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) را به طور مستقل بررسی کرده‌اند و توضیح محدودی درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها این رویکردها به طور مشترک خلاقیت را پرورش می‌دهند، ارائه داده‌اند. این پژوهش مدل یادگیری مبتنی بر مسئله اجتماعی‌-هیجانی مبتنی بر سازوکار (MB-SEPBL) را توسعه داده و ارزیابی کرده است که در آن شایستگی‌های اجتماعی‌-هیجانی به عنوان سازوکارهای مرکزی پیونددهنده تجارب حل مسئله اصیل با توسعه شایستگی‌های خلاق مفهوم‌سازی شده‌اند. طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل با مشارکت ۱۸۰ دانش‌آموز دبستانی از سه مدرسه دولتی اندونزی، شامل گروه آزمایش (n = 90) و گروه کنترل (n = 90) اجرا شد. دانش‌آموزان گروه آزمایش آموزش MB-SEPBL را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل از روش تدریس سنتی معلم‌محور پیروی کردند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، ANCOVA، مدل‌سازی خطی اثرات آمیخته، اندازه اثر Hedges’ g و تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ (۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری) تحلیل شدند. معادل بودن پایه‌ای نشان داد که بین گروه‌ها پیش از مداخله تفاوت معناداری وجود ندارد (t(178) = −0.69, p = .493). پس از کنترل عملکرد پایه، ANCOVA اثر مداخله بسیار معناداری را نشان داد (F(1,177) = 334.75, p < .001, partial η2 = .654)، در حالی که مدل خطی اثرات آمیخته تعامل معنادار گروه × زمان را تأیید کرد (β = 7.93, p < .001). مداخله منجر به اندازه اثر بزرگ در پس‌آزمون (Hedges’ g = 0.90) و اندازه اثر بسیار بزرگ در میزان پیشرفت (Hedges’ g = 2.73) شد. تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نیز اثر غیرمستقیم معناداری را شناسایی کرد (3.21, 95% CI = 2.48–4.07, p < .001) که از سازوکار یادگیری اجتماعی‌-هیجانی پیشنهادی حمایت می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که MB-SEPBL نه تنها شایستگی‌های خلاق دانش‌آموزان دبستانی را به طور قابل توجهی بهبود می‌بخشد، بلکه تبیینی مبتنی بر سازوکار از نحوه تعامل حل مسئله اصیل، فعال‌سازی اجتماعی‌-هیجانی، پژوهش مشارکتی و ساخت دانش تأملی برای ایجاد پیامدهای یادگیری خلاق ارائه می‌دهد.

Developing meaningful and effective cognition-oriented treatments to enhance cognition and dementia prevention is a major public health need. This online randomized controlled trial assessed the effects of a new web-based cognitive training platform, the Breakfast Game (BG), which simulates real-life executive control/multitasking demands. Participants were randomized into 1) experimental group: BG using the Emphasis Change (EmCh), a strategy to facilitate flexible attention allocation, or 2) active control group: BG without EmCh. Thirty-eight cognitively unimpaired older adults, highly educated (mean 16.4 years) and mostly White (78%), were included in the study. Participants underwent pre- and post-assessments with 12 intervention sessions, three times per week. The intent-to-treat approach and linear-mixed models were implemented, and all models controlled for baseline performance. Both groups improved the game performance over the sessions, but the EmCh presented significantly greater improvement. There were time-by-group interactions in the game metrics and near-transfer outcomes on multitasking and executive/attention control, indicating greater training gains and transfer effects in the EmCh group. There were no distant-transfer effects on self-efficacy, mood, or cognitive activities in daily life. The BG with the EmCh is a promising online intervention tool to promote cognitive health and enhance executive control / multitasking abilities in aging.

توسعه درمان‌های معنادار و مؤثر با محوریت شناخت به منظور ارتقاء شناخت و پیشگیری از زوال عقل، یک نیاز عمده بهداشت عمومی است. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی آنلاین، اثرات یک پلتفرم جدید آموزش شناختی مبتنی بر وب به نام بازی صبحانه (Breakfast Game یا BG) را که نیازهای واقعی کنترل اجرایی/چندوظیفگی را شبیه‌سازی می‌کند، ارزیابی کرد. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: ۱) گروه آزمایشی: BG با استفاده از Emphasis Change (EmCh)، یک راهبرد برای تسهیل تخصیص انعطاف‌پذیر توجه؛ یا ۲) گروه کنترل فعال: BG بدون EmCh. سی‌وهشت سالمند بدون اختلال شناختی، با تحصیلات بالا (میانگین ۱۶.۴ سال) و عمدتاً سفیدپوست (۷۸٪)، در این مطالعه شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پیش و پس از مداخله مورد ارزیابی قرار گرفتند و ۱۲ جلسه مداخله، سه بار در هفته، دریافت کردند. رویکرد intent-to-treat و مدل‌های خطی آمیخته به کار گرفته شد و همه مدل‌ها برای عملکرد پایه کنترل شدند. هر دو گروه در طول جلسات عملکرد بازی را بهبود دادند، اما گروه EmCh بهبود معنادار بیشتری نشان داد. تعامل زمان-گروه در سنجه‌های بازی و پیامدهای انتقال نزدیک در چندوظیفگی و کنترل اجرایی/توجه مشاهده شد که نشان‌دهنده دستاوردهای آموزشی و اثرات انتقال بیشتر در گروه EmCh بود. هیچ اثر انتقال دوردستی بر خودکارآمدی، خلق‌وخو یا فعالیت‌های شناختی در زندگی روزمره مشاهده نشد. BG با EmCh یک ابزار مداخله‌ای آنلاین امیدبخش برای ارتقاء سلامت شناختی و بهبود توانایی‌های کنترل اجرایی/چندوظیفگی در سالمندی است.