Facilitator

ABSTRACT Dynamic shifts in the Society 5.0 era demand moral resilience in students starting from the primary school level, making educators the central pillar in transforming social values. This study deeply explores how the cultivation of religious, independent, and responsible character traits is implemented at SD Negeri 01 Margo Rejo, while mapping the various influencing factors. Utilizing a descriptive qualitative approach, data were gathered through semi-structured interviews, direct observations of daily activities, and document analysis involving the school principal, the fifth-grade teacher, and four students. Interactive data analysis and technical triangulation confirmed that ethical development is executed through a combination of spiritual routines, disciplinary guidance, and role modeling. Throughout this process, the teacher seamlessly integrates six core roles as an instructor, counselor, motivator, demonstrator, facilitator, and evaluator while equipping students with 21st-century 4C skills (critical thinking, creativity, communication, collaboration). Although character building is supported by strong teacher modeling and adequate school facilities, limited parental engagement and unmonitored digital device usage remain notable hurdles. These findings emphasize the necessity of strengthening collective synergy among schools, families, and communities to establish a solid foundation for children's character development. ABSTRAK Dinamika perubahan di era society 5.0 menuntut ketahanan moral peserta didik sejak jenjang sekolah dasar, sehingga keberadaan figur pendidik menjadi tumpuan utama dalam mentransformasikan nilai-nilai sosial. Riset ini mengurai secara mendalam bagaimana praktik pembentukan karakter religius, mandiri, dan tanggung jawab dijalankan di SD Negeri 01 Margo Rejo, sekaligus memetakan berbagai faktor yang memengaruhinya. Lewat pendekatan kualitatif deskriptif, informasi digali secara intensif dari kepala sekolah, guru kelas V, serta empat peserta didik melalui wawancara semi terstruktur, pengamatan aktivitas harian, dan telaah dokumen pendukung. Analisis data interaktif serta uji triangulasi teknik mengonfirmasi bahwa penanaman etika dilakukan melalui kombinasi pembiasaan ritus spiritual, pengarahan disiplin, dan pemberian contoh konkrit. Dalam proses tersebut, guru secara terpadu mengintegrasikan enam peran mendasar sebagai pengajar, pembimbing, motivator, demonstrator, fasilitator, hingga evaluator seraya membekali siswa dengan kecakapan 4C (critical thinking, creativity, communication, collaboration). Meskipun efektivitas pembinaan ini disokong oleh keteladanan pendidik serta sarana sekolah yang memadai, keterbatasan kepedulian sebagian orang tua dan penetrasi teknologi digital tanpa pengawasan ketat masih menjadi tantangan nyata. Temuan ini menggarisbawahi pentingnya penguatan sinergi kolektif antara pihak sekolah, keluarga, dan masyarakat demi membangun benteng karakter anak yang tangguh.

This study investigates the internalization of moral education values through traditional games in an Islamic early childhood education institution, focusing on the implementation of play-based activities, teacher facilitation, and children's emerging moral behaviors. Adopting a qualitative field research approach, the study was conducted at RA Athfalul Huda GUPPI, Qurnia Village, Mataram, Indonesia. Research participants were purposively selected and included the school principal, teachers, and children involved in traditional game-based learning. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman interactive model, comprising data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data credibility was supported through source and methodological triangulation and sustained observation. The findings identify four traditional games Cublak-Cublak Suweng, Gobak Sodor, Petak Umpet, and Dakon—as learning activities that provide opportunities for children to experience and practice moral values through shared rules, peer interactions, turn-taking, and collaborative participation. Teacher facilitation, particularly through behavioural modelling, rule reinforcement, guidance, and post-activity reflection, emerged as an important component of the moral learning process. The values addressed through these activities included honesty, trustworthiness, responsibility, patience, cooperation, sportsmanship, tolerance, humility, and social awareness. Furthermore, parent-reported observations indicated that some positive behavioral practices were also reflected in children's interactions at home. These findings highlight the pedagogical potential of culturally embedded traditional games as a context for experiential moral education. The study contributes a contextually grounded understanding of how traditional play and teacher mediation can support the development of moral awareness and emerging behavioral practices in Islamic early childhood education.

ABSTRACT Short story writing instruction among eighth-grade students at SMP NW Aikmual faces several challenges, including generating ideas, developing thoughts, selecting appropriate words, accessing reading references, and maintaining concentration. This study aims to describe the teacher’s role in supporting the development of students’ short story writing skills and to identify the supporting and inhibiting factors in the learning process. The study employed a descriptive qualitative approach involving seven informants selected through purposive sampling, comprising one Indonesian language teacher and six eighth-grade students directly involved in short story writing activities. Data were collected through semi-structured interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the teacher acts as a facilitator by providing learning materials and short story examples, a motivator through encouragement and appreciation, a mentor by guiding students in generating ideas and developing stories, and an evaluator by providing corrections and feedback. Supporting factors include teacher guidance, student motivation, and the availability of learning resources, while inhibiting factors include difficulties in developing ideas, limited vocabulary and reading references, and concentration problems. These findings indicate that targeted and continuous teacher support helps facilitate the short story writing process according to students’ needs. ABSTRAK Pembelajaran menulis cerpen pada siswa kelas VIII SMP NW Aikmual masih menghadapi kendala dalam menemukan ide, mengembangkan gagasan, merangkai kata, memperoleh referensi bacaan, dan mempertahankan konsentrasi. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam mendukung proses pengembangan kemampuan menulis cerpen serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan tujuh informan yang dipilih secara purposive sampling, terdiri atas satu guru Bahasa Indonesia dan enam siswa kelas VIII yang terlibat langsung dalam pembelajaran menulis cerpen. Data dikumpulkan melalui wawancara semi-terstruktur, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru berperan sebagai fasilitator melalui penyediaan materi dan contoh cerpen, motivator melalui dorongan dan apresiasi, pembimbing melalui pendampingan dalam menentukan ide dan mengembangkan cerita, serta evaluator melalui koreksi dan umpan balik. Faktor pendukung meliputi bimbingan guru, motivasi siswa, dan ketersediaan sumber belajar, sedangkan faktor penghambat mencakup kesulitan mengembangkan gagasan, keterbatasan kosakata dan referensi, serta masalah konsentrasi. Temuan ini menunjukkan bahwa dukungan guru yang terarah dan berkelanjutan berperan dalam memfasilitasi proses menulis sesuai kebutuhan siswa.

Creative competence, defined as the knowledge, skills, and dispositions required both to act creatively and to cultivate creativity in learners, is increasingly framed as a core professional capability for teachers, yet initial teacher education rarely addresses it systematically. This brief research report examines whether a game-based instructional module embedded in a standard pedagogy course can strengthen pre-service teachers' creative competence. Using a quasi-experimental, nonequivalent-groups pre-test/post-test design, two intact cohorts of undergraduate pre-service teachers ( N = 118) completed either a 12-week game-based module (“Creative Pedagogy Lab”; n = 61) or a conventional seminar covering the same syllabus ( n = 57). Outcomes included creative self-efficacy and creative personal identity (Short Scale of Creative Self), teaching-for-creativity competence, divergent thinking (Alternative Uses Task), and blind consensual ratings of an authentic lesson-design product; reflective journals and focus groups captured participants’ experiences. Covariate-adjusted analyses showed significant advantages for the game-based condition in creative self-efficacy ( η p² = .10), teaching-for-creativity competence ( η p² = .12), originality of ideas ( η p² = .06), and rated creativity of lesson designs (d = 0.82). No significant effect emerged for ideational fluency, and the effect on creative personal identity was small and did not survive correction for multiple comparisons. Qualitative findings offer contextual insight into these patterns rather than independent evidence of causal mechanism: participants described the games as low-stakes “safe-fail” spaces that granted permission to experiment, while time pressure and coverage anxiety constrained engagement. The results provide preliminary evidence that game-based approaches can be integrated into professional preparation without displacing core content, and they point to organizational conditions—curricular space, facilitator development, and assessment alignment—needed to sustain such approaches in teacher-education organizations. As a single-institution study with a predominantly female, elementary-track sample, these findings are preliminary and may not generalize to other subject areas, institutions, or more gender-balanced cohorts.

This study investigates how a novice EFL (English as a Foreign Language) teacher enacts professional identity within the context of reading instruction. While prior research has established the dynamic and multifaceted nature of teacher identity, limited attention has been given to how professional identity is constructed and enacted through subject-specific pedagogical practices, particularly in reading instruction. This qualitative case study draws on interview and classroom observation data to explore how a novice EFL teacher enacts professional identities in reading instruction. The findings suggest that the teacher’s professional identity is not a fixed set of roles but is expressed through situated teaching practices and professional reflections. Specifically, three interrelated identity positions were identified—facilitator of meaning-making, cultural and textual guide, and reflective learner. These positions were reflected in instructional practices such as scaffolding, interpretive questioning, and the provision of cultural and textual background knowledge, as well as in the teacher’s willingness to learn from students and engage in professional development. Furthermore, the findings highlight the relationship between the teacher’s professional identity, individual agency, and the working conditions of her teaching context. By situating teacher identity within the practices of reading instruction, this study extends existing research by foregrounding the practice-based and context-sensitive nature of novice teacher identity. An Activity Theory perspective further informs the interpretation of how professional identity relates to pedagogical practices, instructional tools, and contextual conditions.

This study aims to describe and analyze the implementation of training to improve teacher and education personnel competencies by Balai Besar Guru dan Tenaga Kependidikan (BBGTK) South Sulawesi Province, as well as to identify supporting and inhibiting factors. The study used a descriptive qualitative approach with the Miles and Huberman interactive analysis model. Data collection was conducted through interviews, observations, and documentation with five informants. Data validity was tested through source triangulation and method triangulation. The results of the study indicate that the implementation of training at BBGTK South Sulawesi Province has been carried out systematically, namely: (a) input, participants are determined through needs mapping, facilitators are selected through selection and are nationally certified, and supported by planned infrastructure and budget; (b) process, learning is carried out with an andragogical approach through blended learning, accompanied by continuous monitoring and evaluation through pre-tests and post-tests; (c) output, the training results in increased knowledge and skills of participants with good achievement of learning objectives indicated by the ability of participants to understand the material, complete assignments, participate actively, and prepare follow-up plans (RTL); and (d) outcome, participants apply learning outcomes through Follow-up Action Plans (RTL) and share good practices with fellow teachers. Supporting factors include internal coordination, facilitator competence, participant motivation, and support for facilities and policies. Inhibiting factors include inaccurate participant data, budget limitations, technical constraints on facilities, and suboptimal post-training monitoring. In general, the implementation of training has made a positive contribution to improving the competence of teachers and education personnel, although strengthening is still needed in the aspects of equalizing targets, budget support, and post-training monitoring.

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل اجرای دوره‌های آموزشی به منظور ارتقای شایستگی معلمان و کارکنان آموزشی توسط Balai Besar Guru dan Tenaga Kependidikan (BBGTK) استان سولاوسی جنوبی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مدل تحلیل تعاملی مایلز و هابرمن انجام شده است. گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد با پنج نفر مطلع صورت گرفته است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای دوره‌های آموزشی در BBGTK استان سولاوسی جنوبی به صورت نظام‌مند انجام شده است، به این صورت که: (الف) ورودی، شرکت‌کنندگان از طریق نقشه‌برداری نیازها تعیین می‌شوند، تسهیل‌گران از طریق فرایند انتخاب و با گواهینامه ملی برگزیده می‌شوند و زیرساخت‌ها و بودجه به صورت برنامه‌ریزی‌شده حمایت می‌شوند؛ (ب) فرایند، آموزش با رویکرد آندراگوژیک و به صورت یادگیری ترکیبی انجام می‌شود و با پایش و ارزیابی مستمر از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه است؛ (ج) خروجی، نتیجه آموزش افزایش دانش و مهارت شرکت‌کنندگان با تحقق مطلوب اهداف یادگیری است که با توانایی شرکت‌کنندگان در درک مطالب، انجام تکالیف، مشارکت فعال و تهیه برنامه‌های پیگیری (RTL) نشان داده می‌شود؛ و (د) پیامد، شرکت‌کنندگان نتایج یادگیری را از طریق برنامه‌های اقدام پیگیری (RTL) به کار می‌گیرند و تجارب موفق را با سایر معلمان به اشتراک می‌گذارند. عوامل حمایت‌کننده شامل هماهنگی داخلی، شایستگی تسهیل‌گران، انگیزه شرکت‌کنندگان و حمایت از امکانات و سیاست‌ها است. عوامل بازدارنده شامل داده‌های نادرست شرکت‌کنندگان، محدودیت بودجه، موانع فنی مربوط به امکانات و پایش پس از آموزش کمتر از حد مطلوب است. به طور کلی، اجرای دوره‌های آموزشی سهم مثبتی در ارتقای شایستگی معلمان و کارکنان آموزشی داشته است، هرچند تقویت در زمینه‌های همسان‌سازی اهداف، حمایت بودجه‌ای و پایش پس از آموزش همچنان مورد نیاز است.

Athletes experience mental health difficulties at rates comparable to or exceeding those of the general population, yet disclosure and help-seeking are often constrained by stigma and performance-oriented norms. This study evaluated a brief, retired-athlete–led, team-embedded mental health literacy (MHL) session and examined changes in MHL, perceived psychological safety, and help-seeking intention among athletes from two Japanese competitive sport teams in the women’s category. Thirty-four athletes (badminton, volleyball) attended a 90-min session integrating psychoeducation and facilitated team dialogue delivered by retired athletes who had completed facilitator training in mental health literacy. Using a single-group pre–post–2-month follow-up design, outcomes were assessed at baseline, immediately post-session, and follow-up. Mixed-effects models estimated change over time, with exploratory stratification by baseline psychological strain measured with the Athlete Psychological Strain Questionnaire (APSQ). MHL improved from baseline to post-session and remained higher at follow-up (standardised mean changes of 0.72 and 0.65, respectively). Perceived psychological safety also increased and was maintained (0.65 and 0.59). Exploratory subgroup estimates varied by baseline strain, although time × strain-group interactions were not statistically significant. The proportion endorsing likely/very likely help-seeking increased descriptively (41%, 53%, 50%) but showed no clear time effects. These preliminary findings support further controlled and implementation-oriented evaluation of retired-athlete–led delivery and downstream help-seeking behaviour.

ورزشکاران با نرخ‌هایی مشابه یا حتی بالاتر از جمعیت عمومی با مشکلات سلامت روان مواجه می‌شوند، اما افشاگری و جستجوی کمک اغلب به دلیل انگ و هنجارهای عملکردمحور محدود می‌شود. این مطالعه یک جلسه کوتاه سواد سلامت روان (MHL) با هدایت ورزشکار بازنشسته و تیم‌محور را ارزیابی کرده و تغییرات در MHL، ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده و قصد جستجوی کمک را در میان ورزشکاران دو تیم ورزشی رقابتی زنانه ژاپنی بررسی کرد. سی‌وچهار ورزشکار (بدمینتون، والیبال) در یک جلسه ۹۰ دقیقه‌ای شرکت کردند که آموزش روانی و گفت‌وگوی تسهیل‌شده تیمی را با هدایت ورزشکاران بازنشسته‌ای که آموزش تسهیل‌گری در سواد سلامت روان را گذرانده بودند، ادغام می‌کرد. با استفاده از طرح تک‌گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون–پیگیری دوماهه، پیامدها در خط پایه، بلافاصله پس از جلسه و در پیگیری ارزیابی شدند. مدل‌های اثرات مختلط تغییرات در طول زمان را برآورد کردند و طبقه‌بندی اکتشافی بر اساس فشار روانی اولیه با استفاده از پرسشنامه فشار روانی ورزشکار (APSQ) انجام شد. MHL از خط پایه تا پس از جلسه بهبود یافت و در پیگیری نیز بالاتر باقی ماند (تغییرات میانگین استانداردشده به ترتیب ۰٫۷۲ و ۰٫۶۵). ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده نیز افزایش یافت و حفظ شد (۰٫۶۵ و ۰٫۵۹). برآوردهای اکتشافی زیرگروه‌ها بر اساس فشار اولیه متفاوت بود، اگرچه تعاملات زمان × گروه فشار از نظر آماری معنادار نبودند. نسبت افرادی که جستجوی کمک را محتمل/بسیار محتمل اعلام کردند به طور توصیفی افزایش یافت (۴۱٪، ۵۳٪، ۵۰٪) اما اثر زمانی مشخصی نشان نداد. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی‌های کنترل‌شده‌تر و با رویکرد پیاده‌سازی برای ارائه با هدایت ورزشکار بازنشسته و رفتار جستجوی کمک در آینده حمایت می‌کند.

This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama

این پژوهش با اهداف زیر انجام شده‌است: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد هم‌افزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحول‌آفرین را اجرا کرده‌است که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهام‌بخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزش‌ها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی می‌باشد؛ (۲) هم‌افزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروه‌های کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیل‌گر و میانجی ایجاد شده‌است؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشه‌های مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بوده‌است.

This study is motivated by the importance of strengthening elementary school students’ democratic character through Pancasila and Civic Education (PPKn) instruction. Teachers hold a strategic role in instilling democratic values, yet implementation still faces various challenges. This study aims to describe the teacher’s role, the strategies employed, and the supporting and inhibiting factors in strengthening students’ democratic character in Grade V PPKn learning. A descriptive qualitative approach was used at UPTD SD Negeri Perigi 03, South Tangerang City, with the principal, Grade V teachers, and Grade V students as subjects. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed using Miles and Huberman’s interactive model (data reduction, data display, and conclusion drawing/verification), with validity ensured through triangulation. The results show that teachers fulfilled five roles – educator, facilitator, guide, motivator, and role model – through strategies such as group discussion and deliberation, presentation and question-answer sessions, contextual problem-solving, class-president election and democracy simulation, varied instructional media, and positive reinforcement. Supporting factors included school commitment, facilities, character-habituation programs, teacher competence, and student enthusiasm, while inhibiting factors included an unconducive classroom atmosphere, low student self-confidence, disrespectful peer behavior, and uneven participation. Sustained, synergistic efforts among teachers, learning strategies, and the school environment are needed for democratic character strengthening to proceed optimally and equitably.

این پژوهش با انگیزه اهمیت تقویت شخصیت دموکراتیک دانش‌آموزان دبستان از طریق آموزش مطالعات اجتماعی و آموزش شهروندی (PPKn) انجام شده است. معلمان نقش راهبردی در نهادینه‌سازی ارزش‌های دموکراتیک دارند، اما اجرای آن همچنان با چالش‌های مختلفی مواجه است. هدف این پژوهش توصیف نقش معلم، راهبردهای به‌کاررفته و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده در تقویت شخصیت دموکراتیک دانش‌آموزان در آموزش PPKn پایه پنجم است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی در UPTD SD Negeri Perigi 03 شهر تانگرانگ جنوبی و با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان پایه پنجم و دانش‌آموزان پایه پنجم انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن (کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری/تأیید) تحلیل شدند و روایی از طریق مثلث‌سازی تضمین گردید. نتایج نشان داد که معلمان پنج نقش—آموزگار، تسهیل‌گر، راهنما، انگیزه‌بخش و الگو—را از طریق راهبردهایی مانند بحث و گفت‌وگوی گروهی، ارائه و پرسش‌وپاسخ، حل مسئله‌های زمینه‌محور، انتخابات رئیس کلاس و شبیه‌سازی دموکراسی، رسانه‌های آموزشی متنوع و تقویت مثبت ایفا کردند. عوامل تسهیل‌کننده شامل تعهد مدرسه، امکانات، برنامه‌های عادت‌دهی به شخصیت، شایستگی معلم و اشتیاق دانش‌آموزان و عوامل بازدارنده شامل فضای نامناسب کلاس، اعتمادبه‌نفس پایین دانش‌آموزان، رفتار بی‌احترام همسالان و مشارکت نامتوازن بودند. تلاش‌های مستمر و هم‌افزا میان معلمان، راهبردهای یادگیری و محیط مدرسه برای تقویت شخصیت دموکراتیک به‌صورت بهینه و عادلانه ضروری است.

This study aims to reposition K.H. Ahmad Dahlan’s Kiai-Intelek philosophy and examine its relevance to the development of Islamic Religious Education (IRE) teacher competence in the Society 5.0 era. The study employed a qualitative approach using a library research design with a biographical-philosophical orientation. Data were obtained from primary and secondary literature concerning Ahmad Dahlan’s educational thought, including Kiai-Intelek, Tajdid, Al-Ma’un theology, and contemporary studies on IRE teacher competence and Society 5.0. Data were analyzed through content analysis and Gadamerian philosophical hermeneutics by interpreting relevant texts, contextualizing Ahmad Dahlan’s ideas, and reconstructing their implications for contemporary teacher competence. The findings indicate that Ahmad Dahlan’s educational philosophy remains relevant but requires contextual repositioning. Kiai-Intelek provides a foundation for integrating spiritual depth and intellectual competence; Tajdid supports adaptive and innovative teacher development; while Al-Ma’un strengthens the humanistic and social-ethical orientation of education. Based on these dimensions, this study proposes the Transcendental-Facilitator Model, which conceptualizes IRE teachers as educators who integrate spiritual-transcendental, intellectual-critical, adaptive-technological, humanistic-social, and transformative-facilitative competencies. The model positions technology as an educational instrument rather than an ultimate objective and emphasizes the teacher’s role as a critical mediator of knowledge and ethical guide in technology-mediated learning. The study contributes a conceptual framework connecting Ahmad Dahlan’s educational heritage with contemporary teacher professionalism and the human-centered orientation of Society 5.0.

هدف این پژوهش بازنگری فلسفه کیای-انتلک K.H. Ahmad Dahlan و بررسی ارتباط آن با توسعه شایستگی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) در عصر جامعه ۵.۰ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح پژوهش کتابخانه‌ای با جهت‌گیری زیست‌نامه‌ای-فلسفی انجام شده است. داده‌ها از منابع اولیه و ثانویه مرتبط با اندیشه‌های آموزشی Ahmad Dahlan، از جمله کیای-انتلک، تجدید (Tajdid)، الهیات المعون (Al-Ma’un) و مطالعات معاصر درباره شایستگی معلمان IRE و جامعه ۵.۰ گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا و هرمنوتیک فلسفی گادامری با تفسیر متون مرتبط، زمینه‌یابی اندیشه‌های Ahmad Dahlan و بازسازی پیامدهای آن برای شایستگی معلمان معاصر تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فلسفه آموزشی Ahmad Dahlan همچنان مرتبط است اما نیازمند بازنگری زمینه‌ای می‌باشد. کیای-انتلک بنیانی برای ادغام عمق معنوی و شایستگی فکری فراهم می‌کند؛ تجدید (Tajdid) از توسعه معلمان سازگار و نوآور حمایت می‌کند؛ و الهیات المعون (Al-Ma’un) جهت‌گیری انسانی و اجتماعی-اخلاقی آموزش را تقویت می‌کند. بر اساس این ابعاد، این پژوهش مدل تسهیل‌گر متعالی (Transcendental-Facilitator Model) را پیشنهاد می‌کند که معلمان IRE را به عنوان آموزگارانی که شایستگی‌های معنوی-متعالی، فکری-انتقادی، سازگار-فناورانه، انسانی-اجتماعی و تحول‌آفرین-تسهیل‌گر را ادغام می‌کنند، مفهوم‌سازی می‌کند. این مدل فناوری را به عنوان ابزاری آموزشی و نه هدف نهایی جای می‌دهد و بر نقش معلم به عنوان میانجی انتقادی دانش و راهنمای اخلاقی در یادگیری مبتنی بر فناوری تأکید می‌کند. این پژوهش چارچوب مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که میراث آموزشی Ahmad Dahlan را با حرفه‌ای‌گرایی معاصر معلمان و جهت‌گیری انسان‌محور جامعه ۵.۰ پیوند می‌دهد.

Grounded in Knowles’ theory of andragogy, this study employed a qualitative comparative case study design within a constructivist paradigm to examine how andragogical principles are applied by facilitators in urban and rural IFAE centers in North Mecha Woreda, Amhara Regional State, Ethiopia. 19 participants, comprising 2 facilitators, 16 adult learners, and 1 Adult and Non-Formal Education (ANFE) expert, were selected through purposive and total population sampling. Data were collected through semi-structured interviews, focus group discussions, and observations, and analyzed thematically using Knowles’ six andragogical assumptions as the primary analytical framework. The findings reveal that facilitators generally employed learner-centered, experiential, and contextually relevant instructional approaches, supporting the immediate application of learning across both settings. Contextualization of instruction, performance-based assessment, and peer-driven experiential exchange emerged as the most consistently operationalized andragogical principles. However, adult learners were systematically excluded from program planning and needs assessment, representing the most significant gap between andragogical theory and IFAE practice. The rural center demonstrated deeper and more intentional andragogical practice than the urban center, with application quality more strongly determined by facilitator training than by geographic setting. Theoretically, the study demonstrates that andragogical principles are selectively operationalized in IFAE contexts, mediated by institutional structures and facilitator preparation. The study recommends strengthening andragogically grounded facilitator professional development, institutionalizing participatory needs assessment to ensure meaningful learner involvement in program planning, and reactivating non-functional IFAE centers as critical policy priorities.

این پژوهش که بر نظریه آندراگوژی Knowles استوار است، با بهره‌گیری از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای کیفی در چارچوب پارادایم سازه‌گرایی، به بررسی نحوه به‌کارگیری اصول آندراگوژی توسط تسهیل‌گران در مراکز شهری و روستایی IFAE در منطقه North Mecha Woreda، ایالت منطقه‌ای Amhara، اتیوپی می‌پردازد. ۱۹ مشارکت‌کننده شامل ۲ تسهیل‌گر، ۱۶ یادگیرنده بزرگسال و ۱ کارشناس آموزش بزرگسالان و غیررسمی (ANFE) با روش نمونه‌گیری هدفمند و سرشماری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده گردآوری و با استفاده از شش فرضیه آندراگوژیک Knowles به عنوان چارچوب تحلیلی اصلی، به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تسهیل‌گران عموماً از رویکردهای آموزشی یادگیرنده‌محور، تجربی و متناسب با زمینه استفاده می‌کنند که از کاربرد فوری یادگیری در هر دو محیط حمایت می‌کند. بومی‌سازی آموزش، ارزیابی مبتنی بر عملکرد و تبادل تجربی مبتنی بر همسالان به عنوان اصول آندراگوژیک بیش از همه به طور مستمر اجرا شده‌اند. با این حال، یادگیرندگان بزرگسال به طور نظام‌مند از برنامه‌ریزی برنامه و نیازسنجی کنار گذاشته شده‌اند که این امر مهم‌ترین فاصله میان نظریه آندراگوژی و عمل IFAE را نشان می‌دهد. مرکز روستایی نسبت به مرکز شهری، اجرای عمیق‌تر و هدفمندتری از اصول آندراگوژیک را نشان داد و کیفیت اجرا بیش از آنکه به موقعیت جغرافیایی وابسته باشد، به آموزش تسهیل‌گر مربوط بود. از نظر نظری، این پژوهش نشان می‌دهد که اصول آندراگوژیک به صورت گزینشی در زمینه‌های IFAE عملیاتی می‌شوند و این امر تحت تأثیر ساختارهای نهادی و آمادگی تسهیل‌گران قرار دارد. پژوهش توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای تسهیل‌گران مبتنی بر آندراگوژی تقویت شود، نیازسنجی مشارکتی برای تضمین مشارکت معنادار یادگیرندگان در برنامه‌ریزی برنامه نهادینه گردد و مراکز غیرعملیاتی IFAE به عنوان اولویت‌های مهم سیاستی مجدداً فعال شوند.

Group decision-making often suffers from uneven information sharing, hindering decision quality. While large language models (LLMs) have been widely studied as aids for individuals, their potential to support groups of users, potentially as facilitators, is relatively underexplored. We present a pre-registered randomized experiment with 1,475 participants assigned to 281 live groups completing a hidden profile task—selecting an optimal city for a hypothetical sporting event—under one of four facilitation conditions: no facilitation, a one-time message prompting information sharing, a human facilitator, or an LLM (GPT-4o) facilitator. We find that LLM facilitation increased information shared within a discussion by raising the minimum level of engagement with the task among group members, and that these gains came at limited cost in terms of participants’ attitudes towards the task, their group, or their facilitator. Whether by human or AI, there was no significant effect of facilitation on the final decision outcome, suggesting that even substantial but partial increases in information sharing were insufficient to overcome the hidden profile effect studied. To support the design and evaluation of LLM-mediated group decision-making systems, we release our data and our experimental platform, the Group-AI Interaction Laboratory (GRAIL), as an open-source tool.

تصمیم‌گیری گروهی اغلب به دلیل به اشتراک‌گذاری نامتوازن اطلاعات، از کیفیت تصمیم آسیب می‌بیند. در حالی که مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) به طور گسترده به عنوان ابزار کمکی برای افراد مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، ظرفیت آن‌ها برای حمایت از گروه‌های کاربران، به ویژه به عنوان تسهیل‌گر، نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در این پژوهش، یک آزمایش تصادفی پیش‌ثبت‌شده با ۱۴۷۵ شرکت‌کننده که به ۲۸۱ گروه زنده تقسیم شده‌اند و یک وظیفه پروفایل پنهان—انتخاب شهر بهینه برای یک رویداد ورزشی فرضی—را تحت یکی از چهار وضعیت تسهیل‌گری انجام داده‌اند، ارائه می‌شود: بدون تسهیل‌گری، پیام یک‌باره برای تشویق به اشتراک‌گذاری اطلاعات، تسهیل‌گر انسانی، یا تسهیل‌گر مدل زبانی بزرگ (GPT-4o). یافته‌ها نشان می‌دهد که تسهیل‌گری توسط مدل زبانی بزرگ با افزایش حداقل سطح مشارکت اعضای گروه در وظیفه، میزان اطلاعات به اشتراک‌گذاشته‌شده در بحث را افزایش داده است و این دستاوردها با هزینه اندکی در نگرش شرکت‌کنندگان نسبت به وظیفه، گروه یا تسهیل‌گر همراه بوده است. چه توسط انسان و چه توسط هوش مصنوعی، تسهیل‌گری تأثیر معناداری بر نتیجه نهایی تصمیم نداشته است که نشان می‌دهد حتی افزایش قابل توجه اما جزئی در به اشتراک‌گذاری اطلاعات برای غلبه بر اثر پروفایل پنهان کافی نبوده است. به منظور حمایت از طراحی و ارزیابی سامانه‌های تصمیم‌گیری گروهی مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ، داده‌ها و بستر آزمایشی خود، آزمایشگاه تعامل گروه-هوش مصنوعی (GRAIL)، را به عنوان ابزاری متن‌باز منتشر می‌کنیم.