Categorization

ABSTRACT The cognitive dynamics of madrasah students demand profound pedagogical sensitivity to ensure that knowledge transfer proceeds inclusively and aligns with individual needs. This study maps and elaborates the learning style tendencies of eighty-six grade nine pupils at MTs Negeri 5 Bantul through the theoretical lens of Honey and Mumford. Employing a quantitative approach with a descriptive survey design, data were gathered via a short-version dichotomous questionnaire encompassing four core psychological dimensions. Descriptive statistical procedures were utilized to compute means, standard deviations, percentage proportions, and classifications. Empirical findings confirm that the reflective typology occupies the highest rank with a mean score of 8.26 and a dominance share of 28%, followed sequentially by the pragmatic (7.80; 27%), theoretical (7.52; 26%), and activist variants (5.47; 19%). Categorization mapping situates the first three styles within high qualifications and the latter at a moderate level. These numerical insights underscore the urgency for educators to engineer adaptive instructional strategies, such as optimizing observational sessions and critical discussions within the classroom. ABSTRAK Dinamika kognitif peserta didik madrasah menuntut kepekaan pedagogis yang mendalam agar proses transfer pengetahuan dapat berjalan secara inklusif dan selaras dengan kebutuhan personal mereka. Penelitian ini digerakkan untuk memetakan serta menguraikan kecenderungan orientasi belajar delapan puluh enam subjek didik kelas IX di MTs Negeri 5 Bantul melalui kerangka teoretis Honey and Mumford. Menggunakan pendekatan kuantitatif berdesain survei deskriptif, seluruh informasi dikumpulkan lewat instrumen angket dikotomis versi pendek yang mencakup empat dimensi psikologis utama. Prosedur analisis data bertumpu pada kalkulasi statistik deskriptif guna mengekstrak nilai rata-rata, simpangan baku, proporsi persentase, serta kategorisasi kelas. Temuan empiris mengonfirmasi bahwa tipologi reflektif menempati urutan teratas dengan perolehan rerata 8,26 dan porsi dominasi 28%, yang disusul secara berturut-turut oleh varian pragmatis (7,80; 27%), teoretis (7,52; 26%), serta aktivis (5,47; 19%). Pengelompokan kategori menempatkan tiga tipe awal pada kualifikasi tinggi dan tipe terakhir pada tingkat sedang. Konstelasi data ini menyaratkan urgensi bagi para pendidik untuk merancang strategi pembelajaran yang adaptif, seperti mengoptimalkan sesi observasi dan diskusi kritis di ruang kelas.

This study is motivated by the importance of transparency and accountability in Islamic financial management to ensure justice, honesty, trustworthiness, and the protection of the rights of parties involved in financial transactions. Although Islamic accounting studies have developed in areas such as financial reporting and institutional governance, the integration of Qur’anic values through the perspective of Nusantara Qur’anic exegesis remains an area that requires further development. This study aims to analyze Buya Hamka’s interpretation of Qur’an Surah Al-Baqarah [2]: 282–283 in Tafsir Al-Azhar concerning financial transparency and accountability and to identify its relevance to contemporary financial governance. This study employs a qualitative approach using library research. Data were collected through documentation of primary sources, namely the Qur’an and Tafsir Al-Azhar, as well as secondary sources consisting of relevant books and scholarly articles. The data were analyzed using the taḥlīlī (analytical) method of Qur’anic exegesis and content analysis, involving the identification, categorization, interpretation, and contextualization of the findings. The results indicate that Hamka’s interpretation incorporates the principles of transparency through transaction recording, clarity of rights and obligations, disclosure of information, and the appointment of an impartial record keeper. Meanwhile, accountability is reflected in witnessing, transaction verification, fulfillment of obligations, safeguarding trust, and the prohibition against concealing testimony. These findings affirm that transparency and accountability are not merely administrative requirements but also have moral and spiritual dimensions. Accordingly, these values can serve as an ethical foundation for strengthening Islamic financial governance that upholds justice, honesty, and responsibility.

This study aims to develop an integrative conceptual model that connects student development management and Islamic Guidance and Counseling (Bimbingan dan Konseling Islam/BKI) within the framework of holistic student development in Islamic education. The study employs an integrative conceptual literature review to identify, examine, and synthesize relevant theoretical and conceptual perspectives. Literature was searched through Google Scholar, Garuda, and the Directory of Open Access Journals (DOAJ) during January–July 2026. From an initial 312 records, successive stages of duplicate removal, relevance screening, and full-text assessment resulted in a final corpus of 58 sources. The literature was analyzed through data extraction, initial coding, thematic categorization, cross-source comparison, and conceptual synthesis. The literature synthesis indicates conceptual convergence around the importance of integrating students’ spiritual, moral, psychological, and personal development within Islamic education. Based on this synthesis, the study proposes an integrative conceptual model comprising four interconnected components: fitrah as the philosophical and anthropological foundation of human potential; holistic Islamic education as the overarching developmental orientation; student development management as the institutional framework for planning, coordinating, and evaluating student development; and Islamic Guidance and Counseling as the professional support mechanism for identifying students’ needs and facilitating preventive, responsive, and developmental interventions. Functionally, fitrah establishes the foundational understanding of human potential, holistic Islamic education defines the developmental direction, student development management translates this orientation into coordinated institutional practices, and Islamic Guidance and Counseling provides individualized and group-based support within appropriate professional boundaries. These components operate as a mutually reinforcing framework for integrating educational planning, student support, and holistic development. The study concludes that this model offers a coherent conceptual basis for understanding student development in Islamic education, while its practical applicability and effectiveness require further empirical examination.

Teaching Factory (TEFA) provides vocational students with authentic, industry-oriented learning experiences. However, its evaluation often focuses on technical performance and final learning outcomes, leaving employability skills insufficiently assessed. Previous studies have largely examined TEFA implementation and digital assessment separately, highlighting the need for an integrated evaluation model. This study aimed to develop and validate a Digital Teaching Factory Evaluation Model that integrates authentic learning, digital assessment, and employability skills evaluation. A research and development approach was employed using the ADDIE model (Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation). Data were collected through literature reviews, observations, interviews, questionnaires, document analysis, expert validation, and pretest-posttest assessments. Quantitative data were analyzed descriptively, while qualitative data were examined through coding, categorization, and triangulation. The results showed that the model achieved 88.0% expert validation and 90.0% practicality, indicating that it was highly valid and very practical. Students’ average employability skills scores increased from 67.8 to 84.4, with a reported relative gain of 51.7%. Work readiness showed the highest relative gain (58.1%), followed by collaboration (53.3%), problem-solving (51.4%), communication (50.0%), and adaptability (45.5%). These findings suggest that the model offers a practical framework for assessing employability skills within authentic TEFA activities. It can help vocational teachers document student performance, provide timely feedback, and align assessment with workplace expectations. Further research involving larger samples and stronger experimental designs is needed to examine its effectiveness across different vocational education contexts.

Studies on human beings from the perspective of the Qur’an have extensively discussed the dimensions of servitude to God, human stewardship, and moral responsibility. However, the relationship among these three concepts as an integrated framework of the human role from the perspective of Tafsir Tarbawi has received limited integrative reconstruction. This study aims to analyze the relationship among the concepts of ibadah, khalifah, and amanah in the Qur’an and to reconstruct them as a conceptual framework of the human role and its implications for Islamic education. This study employs a qualitative approach using library research and the muqarran method of Qur’anic interpretation within the perspective of Tafsir Tarbawi. The primary sources include the Qur’an and the works of Tafsir Ath-Thabari, Ibn Kathir, al-Misbah, and al-Azhar. The main verses analyzed are QS. Adz-Dzariyat [51]:56 concerning ibadah, QS. Al-Baqarah [2]:30 concerning khalifah, and QS. Al-Ahzab [33]:72 concerning amanah. The analysis was conducted through the collection and categorization of relevant verses, examination of their contexts and meanings, comparative analysis of interpretations, and conceptual synthesis. The findings indicate that ibadah, khalifah, and amanah are integrally interconnected. Ibadah functions as a transcendental orientation, khalifah as the actualization of human roles, and amanah as the ethical principle and accountability underlying the fulfillment of those roles. This reconstruction results in a conceptual framework of orientation-actualization-accountability. From the perspective of Tafsir Tarbawi, this framework indicates that Islamic education should develop human beings holistically by strengthening their spiritual, intellectual, social, and moral dimensions, thereby cultivating individuals who possess faith and knowledge, demonstrate good character, are capable of actualizing their potential, and are responsible in fulfilling their roles as servants of Allah and stewards of the earth

This design case describes the development and iterative refinement of an instructional method for teaching the Spanish prepositions por and para, which are a persistent challenge for learners to master, even at advanced levels. This instructional design is a visually based mnemonic system that uses color-coded images to facilitate the memorization and contextual understanding of 14 distinct usage rules. Initially created from classroom necessity and refined over multiple semesters, the design combines visual aids, student interaction, and a novel “color reveal” step that retroactively assigns color categories—black-and-white for por and color for para—to previously memorized images. This delayed categorization allows learners to chunk and sort abstract grammar rules efficiently, reducing cognitive load and improving retention. The method was implemented in second-semester Spanish courses at a large Midwestern university and later adapted for asynchronous instruction. Only after developing the design did the theoretical underpinnings—dual coding, information processing theory, and schema formation—become clear. This case illustrates to the designer the value of practice-driven innovation and the role of cognitive theory in shaping effective instructional tools.

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

Schools are important social environments in which elementary school children develop relationships and construct meanings about themselves through everyday interactions. However, social interaction and children’s identity formation are often examined as separate aspects of development. This study aimed to analyze the forms and experiences of children’s social interaction in elementary school and to understand how these experiences contribute to children’s understanding of themselves and their social positions within school groups. This study employed a qualitative approach with a case study design at SDN 30 Kota Baubau, Southeast Sulawesi, Indonesia. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation involving 12 elementary school students, five teachers, and three parents or guardians. Data were analyzed interactively through data condensation, coding, categorization, thematic presentation, and conclusion verification. The findings show that children’s social interactions occur actively through classroom learning, group work, and play activities, involving communication, cooperation, role-sharing, mutual assistance, participation, and adjustment. Experiences of acceptance, involvement, friendship, and rejection also provide children with social experiences that are interpreted in understanding themselves and their positions within peer groups. Viewed through Symbolic Interactionism, children’s identities develop dynamically through interaction and interpretation of social responses. Thus, elementary schools function not only as academic learning environments but also as social spaces for children’s identity formation.

مدارس به‌عنوان محیط‌های اجتماعی مهمی شناخته می‌شوند که در آن‌ها کودکان دبستانی از طریق تعاملات روزمره، روابط خود را شکل داده و معانی مربوط به خود را می‌سازند. با این حال، تعامل اجتماعی و شکل‌گیری هویت کودکان اغلب به‌عنوان جنبه‌هایی جداگانه از رشد مورد بررسی قرار گرفته‌اند. هدف این پژوهش تحلیل اشکال و تجارب تعامل اجتماعی کودکان در مدرسه ابتدایی و درک چگونگی تأثیر این تجارب بر فهم کودکان از خود و جایگاه اجتماعی‌شان در گروه‌های مدرسه بود. این مطالعه با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی در مدرسه SDN 30 شهر Baubau، سولاوسی جنوب شرقی، اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و اسناد، با مشارکت ۱۲ دانش‌آموز دبستانی، پنج معلم و سه والد یا سرپرست جمع‌آوری شد. داده‌ها به‌صورت تعاملی از طریق تقطیع داده‌ها، کدگذاری، مقوله‌بندی، ارائه‌ی تماتیک و اعتبارسنجی نتایج تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تعاملات اجتماعی کودکان به‌صورت فعال از طریق یادگیری کلاسی، کار گروهی و فعالیت‌های بازی، شامل ارتباط، همکاری، تقسیم نقش، کمک متقابل، مشارکت و سازگاری رخ می‌دهد. تجارب پذیرش، درگیری، دوستی و طرد نیز برای کودکان تجارب اجتماعی فراهم می‌کند که در فهم خود و جایگاه‌شان در گروه همسالان تفسیر می‌شود. از منظر کنش متقابل نمادین، هویت کودکان به‌صورت پویا از طریق تعامل و تفسیر پاسخ‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. بنابراین، مدارس ابتدایی نه‌تنها به‌عنوان محیط‌های یادگیری علمی بلکه به‌عنوان فضاهای اجتماعی برای شکل‌گیری هویت کودکان عمل می‌کنند.

Islamic education plays a crucial role in shaping students who not only understand the religion but are also capable of applying Islamic values in their daily lives. However, the instructional process in Islamic education faces several challenges, such as an over-reliance on teacher-centered methods, the use of approaches ill-suited to the context, and limited student participation. This study aims to examine teaching methods in Islamic education and explore how these methods can enhance the effectiveness of teaching and learning. A library research methodology was employed, involving the analysis of various sources such as journal articles, academic books, and other scholarly materials. The data were analyzed using both descriptive and analytical methods, involving the selection, categorization, comparison, interpretation, and synthesis of findings from prior research. The results indicate that the success of Islamic education is significantly influenced by the alignment of teaching methods with learning objectives, student characteristics, the subject matter, teacher competence, the learning environment, and technological advancements. Approaches that are contextual, learner-centered, active, collaborative, problem-based, and adaptable to technological developments have the potential to enhance students' engagement, understanding, critical thinking skills, and application of Islamic values. Consequently, the implementation of learning approaches in Islamic education cannot be uniform; rather, it must be tailored to the specific context and requirements of the learning activities. This study offers a conceptual contribution by providing an integrative understanding of the importance of selecting contextual learning approaches as a means to improve the effectiveness of the teaching and learning process in Islamic education.

آموزش اسلامی نقش حیاتی در شکل‌دهی به دانش‌آموزانی ایفا می‌کند که نه‌تنها دین را درک می‌کنند، بلکه قادر به به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی در زندگی روزمره خود نیز هستند. با این حال، فرایند تدریس در آموزش اسلامی با چالش‌هایی مواجه است؛ از جمله اتکای بیش از حد به روش‌های معلم‌محور، استفاده از رویکردهایی که با زمینه آموزشی سازگار نیستند و مشارکت محدود دانش‌آموزان. هدف این پژوهش بررسی روش‌های تدریس در آموزش اسلامی و واکاوی چگونگی ارتقای اثربخشی فرایند یاددهی‌ـ‌یادگیری از طریق این روش‌ها است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای انجام شده و تحلیل منابع مختلفی همچون مقالات علمی، کتب دانشگاهی و سایر منابع پژوهشی را دربر می‌گیرد. داده‌ها با استفاده از روش‌های توصیفی و تحلیلی مورد بررسی قرار گرفتند که شامل انتخاب، دسته‌بندی، مقایسه، تفسیر و تلفیق یافته‌های پژوهش‌های پیشین می‌شود. نتایج نشان می‌دهد موفقیت آموزش اسلامی به طور معناداری تحت تأثیر همسویی روش‌های تدریس با اهداف یادگیری، ویژگی‌های دانش‌آموزان، محتوای درسی، شایستگی معلم، محیط یادگیری و پیشرفت‌های فناورانه قرار دارد. رویکردهایی که زمینه‌محور، یادگیرنده‌محور، فعال، مشارکتی، مسئله‌محور و سازگار با تحولات فناوری هستند، می‌توانند مشارکت، درک، مهارت‌های تفکر انتقادی و به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی را در دانش‌آموزان ارتقا دهند. بنابراین، اجرای رویکردهای یادگیری در آموزش اسلامی نمی‌تواند یکسان باشد؛ بلکه باید متناسب با زمینه و الزامات خاص فعالیت‌های یادگیری تنظیم شود. این پژوهش با ارائه درکی تلفیقی از اهمیت انتخاب رویکردهای یادگیری زمینه‌محور، سهمی مفهومی در بهبود اثربخشی فرایند یاددهی‌ـ‌یادگیری در آموزش اسلامی ارائه می‌دهد.

This research aims to analyze the dialectics of qiraat in Islamic Religious Education by tracing the history of the development of qiraat, the standardization process of the Ottoman Mushaf, and the diversity of Al-Qur'an readings. This research uses a literature study method with a qualitative-descriptive approach. Research data was obtained from the Al-Qur'an, hadith, ulumul Qur'an books, books on the science of qiraat, academic books, journal articles, results of previous research, as well as official documents relating to the rasm and pentashihan mushaf. Data analysis was carried out through the stages of collection, reduction, categorization, interpretation, comparison and synthesis of various relevant sources. The research results show that qiraat is an important part of Al-Qur'an scholarship related to oral transmission, sanad, Arabic language rules, and Ottoman language. The diversity of qiraat has been known since the time of Rasulullah SAW and has a reliable basis for narration. Meanwhile, the standardization of the Ottoman Mushaf was carried out to maintain the unity of the community and establish a standard for the writing of the Qur'an, not to eliminate all authentic qiraat. The relationship between qiraat and the Ottoman Mushaf demonstrates the dialectic between the diversity of readings and the need for a unified written text. In the context of Islamic Religious Education, the integration of qiraat knowledge can strengthen Qur'anic literacy, foster tolerance, enhance critical thinking skills, and instill the value of moderation in responding to differences in Qur'anic readings. Therefore, qiraat knowledge needs to be introduced gradually and proportionally in Islamic Religious Education (PAI) learning.

هدف این پژوهش، تحلیل جدلیات قرائت در آموزش دینی اسلامی از طریق بررسی تاریخچه تحول قرائت‌ها، فرایند استانداردسازی مصحف عثمانی و تنوع قرائت‌های قرآن کریم است. این پژوهش با روش مطالعه اسنادی و رویکرد کیفی-توصیفی انجام شده است. داده‌های پژوهش از قرآن کریم، احادیث، کتب علوم قرآن، کتب علم قرائت، کتب دانشگاهی، مقالات علمی، نتایج پژوهش‌های پیشین و همچنین اسناد رسمی مرتبط با رسم و پنتاشیه مصحف گردآوری شده است. تحلیل داده‌ها از طریق مراحل گردآوری، کاهش، دسته‌بندی، تفسیر، مقایسه و تلفیق منابع مرتبط صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرائت بخشی مهم از دانش قرآنی مرتبط با انتقال شفاهی، سند، قواعد زبان عربی و زبان عثمانی است. تنوع قرائت‌ها از زمان رسول‌الله (ص) شناخته شده و دارای مبنای روایی معتبر است. در حالی که استانداردسازی مصحف عثمانی به منظور حفظ وحدت امت و تعیین معیار برای کتابت قرآن انجام شد و هدف آن حذف تمامی قرائت‌های معتبر نبوده است. رابطه میان قرائت و مصحف عثمانی، جدلی میان تنوع قرائت‌ها و ضرورت وحدت متن مکتوب را نشان می‌دهد. در زمینه آموزش دینی اسلامی، ادغام دانش قرائت می‌تواند سواد قرآنی را تقویت کند، روحیه تساهل را پرورش دهد، مهارت‌های تفکر انتقادی را ارتقا بخشد و ارزش تعدیل‌گری را در مواجهه با تفاوت‌های قرائت‌های قرآنی نهادینه سازد. بنابراین، لازم است دانش قرائت به صورت تدریجی و متناسب در آموزش دینی اسلامی (PAI) معرفی شود.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.

Teachers are key actors in curriculum development whose roles significantly influence the quality of learning and educational outcomes. However, teachers are often positioned merely as curriculum implementers, resulting in limited recognition of their broader responsibilities in curriculum planning, implementation, evaluation, and continuous improvement. This study aims to analyze the role of teachers as curriculum developers and examine their contribution to improving learning quality. The study employed a qualitative approach using library research, with data collected from scholarly journal articles, academic books, educational regulations, and other relevant scientific documents. Data were analyzed through content analysis, including data reduction, categorization, interpretation, and synthesis. The findings indicate that teachers contribute to curriculum development by identifying learners' needs and designing instructional plans, implementing innovative and student-centered learning strategies, and conducting reflective evaluation to improve curriculum practices continuously. These integrated roles enable teachers to transform curriculum policies into meaningful learning experiences that are contextual, adaptive, and effective. Consequently, teachers' active involvement throughout the curriculum development cycle plays a crucial role in enhancing learning quality. Therefore, strengthening teachers' professional competencies and expanding their participation in curriculum development are essential strategies for improving the quality and sustainability of education.

معلمان بازیگران کلیدی در توسعه برنامه درسی هستند که نقش آن‌ها تأثیر بسزایی بر کیفیت یادگیری و نتایج آموزشی دارد. با این حال، اغلب معلمان صرفاً به‌عنوان اجراکنندگان برنامه درسی تلقی می‌شوند و در نتیجه، مسئولیت‌های گسترده‌تر آن‌ها در برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و بهبود مستمر برنامه درسی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش تحلیل نقش معلمان به‌عنوان توسعه‌دهندگان برنامه درسی و بررسی سهم آن‌ها در ارتقای کیفیت یادگیری است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و داده‌ها از مقالات علمی، کتب دانشگاهی، مقررات آموزشی و سایر اسناد علمی مرتبط گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا شامل کاهش داده، دسته‌بندی، تفسیر و تلفیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان با شناسایی نیازهای یادگیرندگان و طراحی طرح‌های آموزشی، اجرای راهبردهای نوآورانه و یادگیرنده‌محور و انجام ارزیابی بازتابی به منظور بهبود مستمر رویه‌های برنامه درسی، در توسعه برنامه درسی نقش‌آفرینی می‌کنند. این نقش‌های یکپارچه به معلمان امکان می‌دهد سیاست‌های برنامه درسی را به تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌ای، سازگار و مؤثر تبدیل کنند. بنابراین، مشارکت فعال معلمان در سراسر چرخه توسعه برنامه درسی نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می‌کند. از این رو، تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان و گسترش مشارکت آن‌ها در توسعه برنامه درسی، راهبردهای اساسی برای بهبود کیفیت و پایداری آموزش به‌شمار می‌رود.

This study analyzes the need for a comprehensive and contextual evaluation model for the Teacher Professional Education Program (PPG) from the perspective of schools as employers of its graduates. An exploratory qualitative needs-assessment design was employed. Data were collected through three semi-structured interview sessions with principals and academic leaders at schools employing PPG graduates, complemented by a review of relevant policies and teacher-education evaluation literature. Approximately 40 minutes of recorded interviews were transcribed and analyzed through familiarization, coding, categorization, theme development, and interpretation. Credibility was strengthened by comparing evidence across interview sessions and checking its consistency with program documents. Five needs emerged: multidimensional assessment of graduate competence; responsiveness to school-specific competencies; stronger professional and socio-emotional dispositions; better alignment of field experience with school conditions; and systematic involvement of employing schools in outcome evaluation. Graduates were generally perceived as pedagogically, professionally, and socially competent. Nevertheless, the schools identified areas requiring reinforcement, including English for international-class instruction, integration of institutional values, contemporary instructional approaches, mental readiness, and socio-emotional sensitivity. These findings indicate that PPG evaluation should move beyond completion and implementation indicators by connecting context, input, process, product, and outcomes through multi-stakeholder evidence. The findings provide an empirical foundation for developing PRIMA-Eval as an adaptive, improvement-oriented evaluation model.

این مطالعه به تحلیل نیاز برای یک مدل ارزیابی جامع و زمینه‌مند در برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG) از دیدگاه مدارس به عنوان کارفرمایان فارغ‌التحصیلان این برنامه می‌پردازد. از طرح پژوهش کیفی اکتشافی مبتنی بر نیازسنجی استفاده شده است. داده‌ها از طریق سه جلسه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با مدیران و رهبران آموزشی مدارس استخدام‌کننده فارغ‌التحصیلان PPG جمع‌آوری شد و با مرور سیاست‌های مرتبط و ادبیات ارزیابی آموزش معلمان تکمیل گردید. حدود ۴۰ دقیقه مصاحبه ضبط‌شده رونویسی و از طریق آشنایی، کدگذاری، دسته‌بندی، توسعه تم‌ها و تفسیر تحلیل شد. اعتبار نتایج با مقایسه شواهد میان جلسات مصاحبه و بررسی تطابق آن با اسناد برنامه تقویت گردید. پنج نیاز شناسایی شد: ارزیابی چندبعدی شایستگی فارغ‌التحصیلان؛ پاسخگویی به شایستگی‌های خاص مدرسه؛ تقویت گرایش‌های حرفه‌ای و اجتماعی-هیجانی؛ همسویی بهتر تجربه میدانی با شرایط مدرسه؛ و مشارکت نظام‌مند مدارس کارفرما در ارزیابی پیامدها. فارغ‌التحصیلان عموماً از نظر آموزشی، حرفه‌ای و اجتماعی شایسته ارزیابی شدند. با این حال، مدارس حوزه‌هایی را نیازمند تقویت دانستند، از جمله زبان انگلیسی برای تدریس کلاس‌های بین‌المللی، ادغام ارزش‌های نهادی، رویکردهای نوین آموزشی، آمادگی ذهنی و حساسیت اجتماعی-هیجانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزیابی PPG باید فراتر از شاخص‌های اتمام و اجرا رفته و با پیوند دادن زمینه، ورودی، فرایند، محصول و پیامدها از طریق شواهد چندذینفعی عمل کند. یافته‌ها مبنای تجربی برای توسعه مدل ارزیابی تطبیقی و بهبودمحور PRIMA-Eval فراهم می‌کند.

Can decades of Zen meditation leave measurable traces in the practitioner’s natural language? Long-term contemplative practice is widely understood to reshape emotion regulation, self-referential processing, and perceptual engagement, yet empirical research on these transformations has been fundamentally constrained by two limitations: an observation window of weeks to months at most, and an almost exclusive reliance on self-report and neuroimaging measures that cannot reach the automated, prereflective dimensions of psychological life most directly reshaped by sustained practice. This study applies computational quantitative content analysis to nine major poetry collections by the American Zen practitioner-poet Gary Snyder, spanning six decades (1959-2015), to test three directional hypotheses derived from core Zen concepts: affective settling ( ānxīn , H1), self-referential attenuation ( anātman , H2), and perceptual despecification ( ānimitta , H3). Each hypothesis is held against a rival explanation as a falsification reference. The results reveal career-long changes across three analytical domains: negative-emotion vocabulary declines monotonically while positive and neutral categories show no statistically detectable trend; first-person pronouns, somatic vocabulary, grammatical agency, and cognitive certainty converge in decline across four distinct linguistic layers; embodied sensory specificity thins systematically while vocabulary drifts toward greater abstraction. Changepoint detection offers descriptive corroboration of the periodization. A comparison with a contemporaneous non-practicing poet (Wendell Berry) is descriptive in evidential status: the affective and self-referential trends are significant in Snyder but not in Berry, direct tests of the between-poet differences do not yield differences that are robust across interval-construction methods, and sensory thinning appears in both poets and may reflect processes shared across long poetic careers. These findings constitute what is, to our knowledge, the longest longitudinal linguistic record of a verified long-term Zen practitioner–documenting career-long changes that are consistent with, though not attributable to, sustained practice–and demonstrate the distinctive methodological value of naturally produced creative texts as a comparatively non-reactive observational window for studying long-term contemplative transformation.

آیا دهه‌ها مراقبه ذن می‌تواند ردپای قابل سنجشی در زبان طبیعی کنشگر بر جای گذارد؟ به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین تأملی بلندمدت، تنظیم هیجان، پردازش خودارجاعی و درگیری ادراکی را بازشکل می‌دهد، اما پژوهش‌های تجربی درباره این دگرگونی‌ها به طور بنیادین با دو محدودیت مواجه بوده‌اند: پنجره مشاهده‌ای که در بهترین حالت از چند هفته تا چند ماه را دربر می‌گیرد، و اتکای تقریباً انحصاری بر سنجه‌های خودگزارشی و تصویربرداری عصبی که قادر به دسترسی به ابعاد خودکار و پیشاتأملی زندگی روان‌شناختی که بیشترین تأثیر را از تمرین پایدار می‌پذیرند، نیستند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل محتوای کمی محاسباتی بر نه مجموعه شعر اصلی از شاعر و کنشگر ذن آمریکایی Gary Snyder، در بازه‌ای شش دهه‌ای (۱۹۵۹ تا ۲۰۱۵)، سه فرضیه جهت‌دار برگرفته از مفاهیم محوری ذن را می‌آزماید: آرام‌گیری عاطفی (ānxīn، H1)، کاهش خودارجاعی (anātman، H2)، و کاهش ویژگی‌مندی ادراکی (ānimitta، H3). هر فرضیه در برابر یک تبیین رقیب به عنوان مرجع ابطال قرار گرفته است. نتایج، تغییرات شغلی در سه حوزه تحلیلی را نشان می‌دهد: واژگان هیجان منفی به طور یکنواخت کاهش می‌یابد، در حالی که دسته‌های مثبت و خنثی روند آماری قابل تشخیصی نشان نمی‌دهند؛ ضمایر اول شخص، واژگان جسمانی، عاملیت دستوری و قطعیت شناختی در چهار لایه زبانی متمایز به طور همگرا کاهش می‌یابند؛ ویژگی‌مندی حسی تجسم‌یافته به طور نظام‌مند کاهش می‌یابد و واژگان به سمت انتزاع بیشتر میل می‌کند. شناسایی نقطه تغییر، تأیید توصیفی دوره‌بندی را فراهم می‌کند. مقایسه با یک شاعر معاصر غیرکنشگر (Wendell Berry) از حیث شواهد توصیفی است: روندهای عاطفی و خودارجاعی در Snyder معنادار است اما در Berry چنین نیست، آزمون‌های مستقیم تفاوت بین شاعران تفاوت‌هایی را نشان نمی‌دهد که در روش‌های مختلف ساخت بازه زمانی پایدار باشند، و کاهش ویژگی‌مندی حسی در هر دو شاعر مشاهده می‌شود و ممکن است بازتاب فرایندهای مشترک در طول دوران حرفه‌ای شاعری باشد. این یافته‌ها، به دانش ما، طولانی‌ترین سابقه زبانی طولی یک کنشگر ذن تأییدشده را تشکیل می‌دهد—و تغییرات شغلی را مستند می‌کند که با تمرین پایدار سازگار است، هرچند به آن منتسب نمی‌شود—و ارزش روش‌شناختی متمایز متون خلاقانه تولیدشده به طور طبیعی را به عنوان پنجره مشاهده‌ای نسبتاً غیرواکنشی برای مطالعه دگرگونی تأملی بلندمدت نشان می‌دهد.