Jurisdiction

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Purpose This study examines whether socioeconomic disadvantage alters the associations of mathematics anxiety and mathematics-specific self-efficacy with mathematics achievement among adolescents in Hong Kong (China) and Macao (China). The research problem is not whether anxiety, efficacy, and socioeconomic status are individually related to achievement; those relationships are already well established. The unresolved question is whether socioeconomic disadvantage functions as a boundary condition on the two psychological-achievement slopes when anxiety and self-efficacy are modeled jointly. Data and methods This quantitative, observational, cross-sectional secondary analysis uses public PISA 2022 student data for Hong Kong (China) and Macao (China). The source data contained 10,291 relevant student records; after complete-case screening, 9,760 students from 209 schools were analyzed. Mathematics achievement was represented by PV1MATH-PV10MATH, mathematics anxiety by ANXMAT, mathematics self-efficacy by MATHEFF, and socioeconomic disadvantage by reverse weighted-standardized ESCS. Models were estimated separately across all 10 plausible values with final student weights, and sampling variance was estimated with the 80 official Fay-BRR replicate weights before plausible-value pooling. Findings Anxiety was negatively associated with mathematics achievement ( B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001), self-efficacy was positively associated with achievement ( B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001), and greater socioeconomic disadvantage was associated with lower achievement ( B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). Neither the anxiety-by-disadvantage interaction ( B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) nor the self-efficacy-by-disadvantage interaction ( B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) was statistically significant. Equal-jurisdiction weighting, inverse-probability attrition weighting, bottom-SES-quartile models, and jurisdiction-specific models produced the same substantive moderation conclusion. Contribution and practical relevance The findings show concurrent psychological and socioeconomic gradients while placing the moderation conclusion within the official PISA variance framework. Interventions should address emotional, motivational, and structural barriers in parallel rather than assuming that socioeconomic disadvantage necessarily magnifies the psychological gradients.

هدف: این مطالعه بررسی می‌کند که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی ارتباط بین اضطراب ریاضی و خودکارآمدی خاص ریاضی با پیشرفت ریاضی را در میان نوجوانان در هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) تغییر می‌دهد یا خیر. مسئله پژوهش این نیست که آیا اضطراب، خودکارآمدی و وضعیت اجتماعی‌اقتصادی به‌طور مستقل با پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند؛ این روابط پیش‌تر به‌خوبی اثبات شده‌اند. پرسش حل‌نشده این است که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی به‌عنوان یک شرط مرزی بر شیب‌های روان‌شناختی-پیشرفت تحصیلی زمانی که اضطراب و خودکارآمدی به‌طور مشترک مدل‌سازی می‌شوند، عمل می‌کند یا خیر. داده‌ها و روش‌ها: این تحلیل ثانویه کمی، مشاهده‌ای و مقطعی از داده‌های دانش‌آموزی عمومی PISA 2022 برای هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) استفاده می‌کند. داده‌های منبع شامل ۱۰٬۲۹۱ رکورد دانش‌آموز مرتبط بود؛ پس از غربالگری موارد کامل، ۹٬۷۶۰ دانش‌آموز از ۲۰۹ مدرسه مورد تحلیل قرار گرفتند. پیشرفت ریاضی با PV1MATH-PV10MATH، اضطراب ریاضی با ANXMAT، خودکارآمدی ریاضی با MATHEFF و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی با ESCS استانداردشده معکوس و وزنی نمایان شد. مدل‌ها به‌طور جداگانه برای هر ۱۰ مقدار محتمل با وزن نهایی دانش‌آموزان برآورد شدند و واریانس نمونه‌گیری با ۸۰ وزن تکراری رسمی Fay-BRR پیش از تجمیع مقادیر محتمل برآورد شد. یافته‌ها: اضطراب با پیشرفت ریاضی رابطه منفی داشت (B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001)، خودکارآمدی با پیشرفت رابطه مثبت داشت (B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001) و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی بیشتر با پیشرفت پایین‌تر مرتبط بود (B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). نه تعامل اضطراب-محرومیت (B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) و نه تعامل خودکارآمدی-محرومیت (B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) از نظر آماری معنادار نبودند. وزن‌دهی برابر حوزه‌های قضایی، وزن‌دهی معکوس احتمال ریزش، مدل‌های چارک پایین وضعیت اجتماعی‌اقتصادی و مدل‌های اختصاصی حوزه، همگی به همان نتیجه تعدیل‌گری منتهی شدند. مشارکت و اهمیت عملی: یافته‌ها وجود شیب‌های روان‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی همزمان را نشان می‌دهد و نتیجه تعدیل‌گری را در چارچوب واریانس رسمی PISA قرار می‌دهد. مداخلات باید به موانع هیجانی، انگیزشی و ساختاری به‌طور موازی بپردازند و فرض نکنند که محرومیت اجتماعی‌اقتصادی لزوماً شیب‌های روان‌شناختی را تشدید می‌کند.

Covert medication (CM) - the surreptitious administration of drugs in food or drink is often framed as a 'moral gamble' and remains a pervasive yet controversial necessity in the care of older people with cognitive impairments. As global populations age and neurodegenerative conditions increase, the clinical reliance on CM has become structurally entrenched. This article evaluates the practice within the legal jurisdiction of England and Wales, specifically through the dual lenses of the Mental Capacity Act 2005 (MCA 2005) and the European Convention on Human Rights (ECHR). It provides an original contribution to the literature by synthesising the clinical application of CM with the statutory duty of candour under Regulation 20, proposing a 'tripartite test' of Imminence, Gravity and Exhaustion to bridge the current regulatory dissonance. It explores the fundamental tension between the clinical duty of beneficence and the patient's right to bodily integrity, specifically addressing the tension between the statutory duty of candour and clinical strategies predicated on concealment. By distinguishing between the physiological risks of overt coercion and the 'quiet deception' of CM, the paper rebuts deontological claims that CM constitutes an irreconcilable violation of rights. Instead, applying a rule-utilitarian framework, it argues that CM is a benevolent necessity when used to prevent certain physiological harm and preserve residual dignity. Furthermore, the article analyses judicial responses, integrating recent precedents such as Re A (2022) and An NHS Trust v XB (2020), to define a framework of necessity required to legitimise the practice. Ultimately, the paper concludes that while CM carries a significant moral and relational cost, it remains an ethically justifiable measure of last resort within a transparent English and Welsh legal architecture that prioritises accountability and consultation over administrative convenience.

تجویز مخفیانه دارو (CM) ـ یعنی تجویز پنهانی دارو در غذا یا نوشیدنی ـ اغلب به عنوان «قمار اخلاقی» مطرح می‌شود و همچنان یک ضرورت فراگیر اما بحث‌برانگیز در مراقبت از سالمندان با اختلالات شناختی باقی مانده است. با افزایش جمعیت سالمندان در جهان و رشد بیماری‌های نورودژنراتیو، اتکای بالینی به CM به‌طور ساختاری تثبیت شده است. این مقاله به ارزیابی این عمل در حوزه قضایی انگلستان و ولز می‌پردازد، به‌ویژه از طریق دو منظر قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (MCA 2005) و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR). این مقاله با تلفیق کاربرد بالینی CM با وظیفه قانونی صداقت طبق مقرره ۲۰، سهمی اصیل به ادبیات موضوع ارائه می‌دهد و آزمون سه‌گانه «فوریت، شدت و فرسودگی» را برای رفع ناهماهنگی‌های نظارتی موجود پیشنهاد می‌کند. این مقاله به تنش اساسی میان وظیفه بالینی خیرخواهی و حق بیمار بر تمامیت بدنی می‌پردازد و به‌طور خاص، تضاد میان وظیفه قانونی صداقت و راهبردهای بالینی مبتنی بر پنهان‌کاری را بررسی می‌کند. با تمایز میان خطرات فیزیولوژیک اجبار آشکار و «فریب آرام» CM، مقاله ادعاهای وظیفه‌گرایانه مبنی بر این‌که CM نقض غیرقابل مصالحه حقوق است را رد می‌کند. در عوض، با به‌کارگیری چارچوب فایده‌گرایی قاعده‌محور، استدلال می‌شود که CM در صورت استفاده برای پیشگیری از آسیب فیزیولوژیک قطعی و حفظ کرامت باقی‌مانده، یک ضرورت خیرخواهانه است. افزون بر این، مقاله به تحلیل واکنش‌های قضایی می‌پردازد و با ادغام سوابق اخیر مانند Re A (2022) و An NHS Trust v XB (2020)، چارچوبی از ضرورت را برای مشروعیت‌بخشی به این عمل تعریف می‌کند. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که اگرچه CM هزینه اخلاقی و رابطه‌ای قابل توجهی دارد، اما همچنان یک اقدام اخلاقاً موجه و آخرین راه‌حل در ساختار حقوقی شفاف انگلستان و ولز است که پاسخگویی و مشورت را بر راحتی اداری مقدم می‌داند.

Background Gambling-related harm is a widely recognized global public health challenge, yet comparatively little work has examined how differences in gambling environments relate to patterns of gambling behavior and harm. In Australia, Western Australia (WA) provides a distinctive regulatory setting in which electronic gaming machines (EGMs) are restricted to a single casino, while lotteries operate under public monopoly.Method Using nationally representative self-report data from the Household Income and Labour Dynamics in Australia (HILDA) survey (2015–2018; 29,517 respondents), we compared gambling participation, expenditure and problems (PGSI scores) in WA with the rest of Australia.Results WA residents were 76% less likely to gamble on EGMs (OR 0.24, 95% CI 0.18–0.32) and more than twice as likely to use lotteries (OR 2.07, 95% CI 1.86–2.30). Overall gambling participation was higher in WA, but total expenditure recorded in HILDA was similar across jurisdictions. However, average PGSI scores were lower in WA (–0.26, p < 0.01), consistent with differences in overall environmental product mix, rather than within-product differences in gambling problems. PGSI scores among people using EGMs and lotteries did not differ by jurisdiction.Conclusions These findings indicate that WA’s regulatory settings are associated with a distinctive gambling environment characterized by lower engagement with high-risk EGMs, and greater engagement with lower-risk lotteries. By drawing on a nationally representative dataset distinct from that used in previous work on WA, this study extends prior evidence on product-mix differences across jurisdictions and highlights how variation in environmental product availability influences population patterns of gambling problems.

زمینه: آسیب‌های مرتبط با قمار به عنوان یک چالش بهداشت عمومی جهانی به طور گسترده‌ای شناخته شده است، اما پژوهش‌های نسبتاً کمی به بررسی چگونگی ارتباط تفاوت‌های محیط‌های قمار با الگوهای رفتار قمار و آسیب‌های ناشی از آن پرداخته‌اند. در استرالیا، ایالت استرالیای غربی (WA) دارای یک چارچوب مقرراتی متمایز است که در آن دستگاه‌های بازی الکترونیکی (EGMs) فقط به یک کازینو محدود شده‌اند، در حالی که قرعه‌کشی‌ها تحت انحصار عمومی فعالیت می‌کنند. روش: با استفاده از داده‌های خودگزارشی نماینده ملی از پیمایش Household Income and Labour Dynamics in Australia (HILDA) (سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸؛ ۲۹٬۵۱۷ پاسخ‌دهنده)، مشارکت در قمار، میزان هزینه‌کرد و مشکلات قمار (نمرات PGSI) در WA با سایر نقاط استرالیا مقایسه شد. یافته‌ها: ساکنان WA با احتمال ۷۶٪ کمتر بر روی EGMs قمار می‌کنند (OR 0.24, 95% CI 0.18–0.32) و بیش از دو برابر بیشتر از قرعه‌کشی‌ها استفاده می‌کنند (OR 2.07, 95% CI 1.86–2.30). مشارکت کلی در قمار در WA بالاتر بود، اما میزان کل هزینه‌کرد ثبت‌شده در HILDA در حوزه‌های قضایی مختلف مشابه بود. با این حال، میانگین نمرات PGSI در WA پایین‌تر بود (–0.26, p < 0.01)، که با تفاوت‌های ترکیب کلی محصولات محیطی، و نه تفاوت‌های درون‌محصولی مشکلات قمار، سازگار است. نمرات PGSI در میان افرادی که از EGMs و قرعه‌کشی‌ها استفاده می‌کردند، بر اساس حوزه قضایی تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که تنظیمات مقرراتی WA با محیط قمار متمایزی همراه است که با مشارکت کمتر در EGMs پرخطر و مشارکت بیشتر در قرعه‌کشی‌های کم‌خطر مشخص می‌شود. با بهره‌گیری از یک مجموعه داده نماینده ملی که با پژوهش‌های قبلی درباره WA متفاوت است، این مطالعه شواهد قبلی درباره تفاوت‌های ترکیب محصولات در حوزه‌های قضایی مختلف را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه تفاوت در دسترسی به محصولات محیطی، الگوهای جمعیتی مشکلات قمار را تحت تأثیر قرار می‌دهد.