Classroom climate

Digital technology can make mathematics more visual, interactive, and exploratory, yet it does not necessarily lead to richer mathematical activity. This study explores how Indonesian mathematics teachers experience digital technology and make sense of its potential for deeper mathematical learning. Guided by Moustakas’s transcendental phenomenology, the study included 67 mathematics teachers, with 24 purposively selected for in-depth interviews and analysis of digital learning artefacts. The study analyzed data phenomenologically and compared sources, using NVivo 12 Pro to organize the data. The findings show that teachers valued technology for explaining concepts, visualizing abstract ideas, and engaging students, while facing challenges related to digital skills, student readiness, and classroom conditions. Teachers made sense of technology through five overlapping purposes: presentation, explanation, visualization, interaction, and exploration. However, analysis of 67 artefacts showed that presentation-oriented uses were more common than simulation-based activities. This tension defines the Digital Paradox: the possibilities teachers recognize do not always match the mathematical learning opportunities represented in their instructional designs. The findings highlight the importance of understanding not only how teachers experience and interpret technology, but also how its possibilities are reflected in the learning activities they design.

Amid persistent classroom shortages in resource constrained educational system, makeshift classrooms have emerged as a widespread yet underexamined learning environment that may profoundly shape students’ academic experiences and outcomes.practical response to the shortage of classrooms. Nevertheless, there is limited knowledge concerning how these makeshift classrooms influence students’ educational experiences, especially in Social Studies. The study explored the lived experiences and academic performances of the students in learning Social Studies in the makeshift classrooms in Upper Sepaka Integrated School, Talahik Integrated School and Tapok Integrated School in Surallah North District. A phenomenological research design was used. Data were collected via in-depth interviews and analyzed using thematic analysis. The results indicated that students encountered several challenges including poor classroom conditions, instructional challenges, learning challenges and lack of involvement. Nevertheless, they showed resilience through peer collaboration, independent learning, self-regulation, and a positive mindset. Teachers also made adaptations includes interactive instruction, instructional adaptations, effective classroom management, and environmental adjustments to continue learning. However, the makeshift educational environment continued to impact on academic results with reduced engagement, interrupted learning, poor academic performance and reduced learning development. The key finding of the study is that although students and teachers can adapt to challenging learning environments, adaptation alone cannot compensate for poor classroom conditions. The findings highlight the need for better learning facilities, increased instructional support, and more responsive educational policies to provide equitable opportunities for success for students in marginalized learning spaces.

Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.

ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوه‌های تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانش‌آموزان متوسطه را به طور آماری میانجی‌گری نمی‌کنند. از آنجا که طرح‌های کمی بر پرسشنامه‌های عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی می‌کنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیح‌ناپذیر باقی می‌گذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانش‌آموزان متوسطه در کلان‌شهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینه‌سازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمی‌شود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانش‌آموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانش‌آموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلث‌بندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیین‌گری، یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه می‌کنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین می‌کند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد می‌کند که نیازهای روان‌شناختی اساسی دانش‌آموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام می‌گذارد. این بیگانگی روان‌شناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد می‌کند که در آن دانش‌آموزان به تماشاگران منفعل بدل می‌شوند و به جای آسیب‌پذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطی‌وار می‌پردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلم‌محور محبوس می‌ماند، زیرا محیط کنترل‌کننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونی‌سازی دانش را ناکام می‌گذارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست می‌خورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح می‌دهد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفه‌ای را به سوی چارچوب‌های مدیریت حمایت‌کننده از خودمختاری و محیط‌های یادگیری رابطه‌محور و خطاپذیر بازسازی کنند.

This study examines prospective associations among classroom environment, perseverance of effort (POE), consistency of interest (COI), and learning engagement in mental health education courses (MHEC). Participants were 468 first-year students from three schools at a university in East China. A three-wave time-lagged survey measured classroom environment at T1, the two grit dimensions at T2, and learning engagement at T3. Because each construct was measured only once and baseline levels were not controlled, the design establishes temporal separation but does not constitute a fully longitudinal mediation design or support causal inference. Structural equation modeling indicated that classroom environment and POE were positively associated with learning engagement, whereas the unique association between COI and learning engagement was not statistically significant. Bias-corrected bootstrap analysis showed a significant prospective indirect association through POE, but not through COI. Because the two specific indirect effects were not formally contrasted, the findings should be interpreted as preliminary evidence of dimension-specific patterns rather than evidence that the two indirect pathways differ significantly.

این مطالعه به بررسی ارتباطات آینده‌نگر میان محیط کلاس، پشتکار در تلاش (POE)، ثبات علاقه (COI) و مشارکت در یادگیری در دوره‌های آموزش سلامت روان (MHEC) می‌پردازد. شرکت‌کنندگان شامل ۴۶۸ دانشجوی سال اول از سه دانشکده در یک دانشگاه در شرق چین بودند. یک پیمایش سه‌مرحله‌ای با فاصله زمانی، محیط کلاس را در زمان اول (T1)، دو بُعد پشتکار را در زمان دوم (T2) و مشارکت در یادگیری را در زمان سوم (T3) اندازه‌گیری کرد. از آنجا که هر سازه تنها یک بار سنجیده شد و سطوح پایه کنترل نشدند، این طرح جداسازی زمانی را برقرار می‌کند اما یک طرح میانجی‌گری طولی کامل محسوب نمی‌شود و از استنباط علی حمایت نمی‌کند. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که محیط کلاس و POE با مشارکت در یادگیری رابطه مثبت دارند، در حالی که ارتباط منحصر به فرد COI با مشارکت در یادگیری از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل بوت‌استرپ با اصلاح سوگیری، ارتباط غیرمستقیم آینده‌نگر معناداری را از طریق POE، اما نه از طریق COI، نشان داد. از آنجا که دو اثر غیرمستقیم خاص به طور رسمی با یکدیگر مقایسه نشدند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد مقدماتی از الگوهای خاص ابعادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی مبنی بر تفاوت معنادار دو مسیر غیرمستقیم.

Background: Junior high school Social Studies has a civic mandate beyond content mastery. Community-connected approaches may strengthen that mandate by linking disciplinary concepts to local issues, institutions, evidence, and public action. Objective: This narrative review examined how community-connected Social Studies may support adolescent civic learning, with attention to place-based inquiry, action civics, open classroom climate, civic self-efficacy, student voice, digital civic learning, and the Philippine context. Methods: A structured narrative search prioritized peer-reviewed literature from 2019 to 2025 in Social Studies, civic education, middle-level education, and adolescent civic development. Foundational and official curriculum sources were added when necessary. Sources were compared by context, instructional approach, civic outcome, and implementation condition, guided by SANRA principles. Results: Six patterns emerged. Local and place-based inquiry was strongest when community contexts functioned as evidence rather than decoration. Action-oriented experiences supported civic competence when students had authentic choices and feasible roles. Open discussion connected local relevance to democratic reasoning, while civic self-efficacy helped translate knowledge into participation intentions. Digital civic learning expanded the public sphere but required explicit source evaluation. Benefits depended on teacher preparation, classroom safety, equitable access, and community support. Philippine scholarship supports deliberative and citizenship-oriented purposes, but junior high school empirical evidence remains limited. Conclusion: Community-connected Social Studies is best understood as an instructional architecture that links local inquiry, disciplinary evidence, deliberation, civic skill, and reflective action. Philippine research should test this architecture through longitudinal and classroom-based designs.

زمینه: مطالعات اجتماعی در دوره متوسطه اول دارای مأموریت مدنی فراتر از تسلط بر محتوا است. رویکردهای مرتبط با جامعه می‌توانند این مأموریت را با پیوند مفاهیم رشته‌ای به مسائل، نهادها، شواهد و کنش عمومی محلی تقویت کنند. هدف: این مرور روایی بررسی کرد که چگونه مطالعات اجتماعی مرتبط با جامعه می‌تواند یادگیری مدنی نوجوانان را با توجه به پژوهش مبتنی بر مکان، کنش مدنی، فضای باز کلاسی، خودکارآمدی مدنی، صدای دانش‌آموز، یادگیری مدنی دیجیتال و زمینه فیلیپین حمایت کند. روش‌ها: جستجوی ساختاریافته روایی، ادبیات داوری‌شده از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه مطالعات اجتماعی، آموزش مدنی، آموزش در سطح متوسطه و رشد مدنی نوجوانان را در اولویت قرار داد. منابع بنیادی و برنامه درسی رسمی در صورت لزوم افزوده شدند. منابع بر اساس زمینه، رویکرد آموزشی، پیامد مدنی و شرایط اجرا با راهنمایی اصول SANRA مقایسه شدند. نتایج: شش الگو شناسایی شد. پژوهش محلی و مبتنی بر مکان زمانی قوی‌تر بود که زمینه‌های جامعه به عنوان شواهد و نه تزئینات عمل می‌کردند. تجارب مبتنی بر کنش، زمانی شایستگی مدنی را تقویت می‌کرد که دانش‌آموزان انتخاب‌های اصیل و نقش‌های عملی داشتند. بحث آزاد، ارتباط محلی را به استدلال دموکراتیک پیوند می‌داد، در حالی که خودکارآمدی مدنی به ترجمه دانش به قصد مشارکت کمک می‌کرد. یادگیری مدنی دیجیتال حوزه عمومی را گسترش داد اما نیازمند ارزیابی صریح منابع بود. مزایا وابسته به آمادگی معلم، امنیت کلاس، دسترسی عادلانه و حمایت جامعه بود. پژوهش‌های فیلیپین از اهداف تأملی و شهروندی حمایت می‌کنند، اما شواهد تجربی در دوره متوسطه اول همچنان محدود است. نتیجه‌گیری: مطالعات اجتماعی مرتبط با جامعه را باید به عنوان معماری آموزشی دانست که پژوهش محلی، شواهد رشته‌ای، تأمل، مهارت مدنی و کنش بازتابی را پیوند می‌دهد. پژوهش‌های فیلیپین باید این معماری را از طریق طرح‌های طولی و مبتنی بر کلاس آزمون کنند.

This study investigated the nexus between instructional leadership, teachers’ motivation, and students’ academic performance in public secondary schools of West Hararghe Zone, Ethiopia. A mixed-methods explanatory sequential design was employed, with quantitative data collected from 134 teachers via questionnaires and qualitative data collected from 15 principals, vice principals, and supervisors through semi-structured interviews, The findings addressed all five research questions as follows: (1) instructional leadership practices were perceived moderately positively, with managing instructional programs (aggregate M = 3.67) and developing positive school climate (M = 3.59) rated highest; (2) teachers’ perception of instructional leadership was moderately positive across all dimensions; (3) teachers’ motivation levels were moderate to high, with intrinsic factors such as using creativity (M = 3.92) and pride in student success (M = 3.87) rated highest; (4) students’ academic performance was perceived as low (aggregate M = 2.39), with challenges including poor study skills and low motivation; and (5) multiple regression analysis revealed that instructional leadership dimensions collectively explained 48.8% of variance in teacher motivation, with developing positive school climate as the strongest predictor (β = 0.830). The study concludes that fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation and, by extension, student learning outcomes. Recommendations include targeted principal training on motivational leadership, collaborative school vision development, and systematic classroom observation feedback. Notably, developing a positive school climate emerged as the strongest positive predictor of teacher motivation (β = 0.830), while managing the instructional program also had a significant positive effect (β = 0.168). Conversely, defining and communicating the school vision showed a significant negative relationship with teacher motivation (β = − 0.070), suggesting potential issues with its implementation. A strong positive correlation was also found between teachers’ motivation and perceived student academic performance. The study concludes that while instructional leadership is a critical factor, the relational aspect of fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation in the West Hararghe Zone context. It is recommended that school principals focus on building supportive, collaborative, and respectful school environments alongside effective instructional management to boost teacher morale and, by extension, improve student learning outcomes.

این پژوهش به بررسی رابطه میان رهبری آموزشی، انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی منطقه غرب هارگه، اتیوپی پرداخته است. طرح پژوهش از نوع آمیخته با رویکرد تبیینی متوالی بود؛ داده‌های کمی از ۱۳۴ معلم از طریق پرسشنامه و داده‌های کیفی از ۱۵ مدیر، معاون و ناظر از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. یافته‌ها به پنج سؤال پژوهش پاسخ داد: (۱) رهبری آموزشی به طور متوسط مثبت ارزیابی شد و مدیریت برنامه‌های آموزشی (میانگین کل = ۳.۶۷) و ایجاد فضای مثبت مدرسه (میانگین = ۳.۵۹) بالاترین امتیاز را کسب کردند؛ (۲) ادراک معلمان از رهبری آموزشی در تمامی ابعاد به طور متوسط مثبت بود؛ (۳) سطح انگیزش معلمان در حد متوسط تا بالا ارزیابی شد و عوامل درونی مانند استفاده از خلاقیت (میانگین = ۳.۹۲) و افتخار به موفقیت دانش‌آموزان (میانگین = ۳.۸۷) بالاترین امتیاز را داشتند؛ (۴) عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایین ارزیابی شد (میانگین کل = ۲.۳۹) و چالش‌هایی مانند ضعف مهارت‌های مطالعه و انگیزش پایین گزارش شد؛ (۵) تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد ابعاد رهبری آموزشی در مجموع ۴۸.۸٪ واریانس انگیزش معلمان را تبیین می‌کنند که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود (β = ۰.۸۳۰). نتیجه‌گیری پژوهش آن است که تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان و به تبع آن بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان اهمیت اساسی دارد. پیشنهادها شامل آموزش هدفمند مدیران درباره رهبری انگیزشی، توسعه چشم‌انداز مشارکتی مدرسه و بازخورد نظام‌مند مشاهده کلاس است. شایان ذکر است که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت انگیزش معلمان بود (β = ۰.۸۳۰) و مدیریت برنامه آموزشی نیز اثر مثبت معناداری داشت (β = ۰.۱۶۸). در مقابل، تعریف و ابلاغ چشم‌انداز مدرسه رابطه منفی معناداری با انگیزش معلمان نشان داد (β = − ۰.۰۷۰) که حاکی از مشکلات احتمالی در اجرای آن است. همچنین همبستگی مثبت قوی میان انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی ادراک‌شده دانش‌آموزان مشاهده شد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که گرچه رهبری آموزشی عامل کلیدی است، اما جنبه ارتباطی و تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان در بافت منطقه غرب هارگه اهمیت اساسی دارد. توصیه می‌شود مدیران مدارس بر ایجاد محیطی حمایتی، مشارکتی و محترمانه در کنار مدیریت مؤثر آموزشی تمرکز کنند تا روحیه معلمان و به تبع آن نتایج یادگیری دانش‌آموزان بهبود یابد.

In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.

در این یادداشت، پنج نکته مطرح می‌کنم: نخست این‌که طراحی نظام‌های مشاهده‌ای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانش‌آموزان را پیش‌بینی کنند، چالش‌برانگیز است؛ دوم، نظام‌هایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را به‌درستی ثبت می‌کنند، احتمالاً بهتر می‌توانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا به‌کار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاست‌گذاری وجود دارد. دو نظام مشاهده‌ای که در این شماره ویژه ارائه شده‌اند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاست‌گذاری به شمار می‌روند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوه‌ها به گونه‌ای است که همه کودکان، از جمله دانش‌آموزان مدارس کم‌برخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادام‌العمر ناشی از آن را تجربه کنند.