This study investigates the alignment between teacher allocation and learner enrolment patterns in Eswatini high schools following the 2023 teacher allocation policy, assessing whether deployment corresponds to learner demand and to the policy goals of equity and efficiency. Guided by the Theory of Compensating Differences, it analysed disparities in enrolment and teacher distribution using documentary evidence from enrolment records, class registers, staffing information, and policy documents from 23 high schools, supplemented by contextual observations. Findings revealed substantial variation: some schools faced overcrowded classrooms, while others had enrolments far below the advised threshold of 400 students required for certain staffing provisions, with several reporting between 172 and 286 students. This raised concerns about the effective use of human and financial resources, particularly in high-density communities where staffing levels did not consistently reflect student numbers. The study concludes that reallocating teachers is necessary but complex, requiring a more responsive and context-sensitive model that goes beyond fixed enrolment thresholds to incorporate regular monitoring, redistribution mechanisms, and consideration of demographic and school-specific conditions. Such an approach would better balance educational equity, resource efficiency, and sustainability of teaching provision. Limitations include reliance on documentary and administrative records from a convenience sample of 23 schools, restricting generalisation to all Eswatini high schools. Nonetheless, the study provides valuable evidence to inform refinement of teacher allocation policy and offers lessons for other resource-constrained education systems experiencing uneven teacher distribution and shifting enrolment patterns.
Abstract Do citizens need to grow up in a democracy to value it? We examine how school education – democratic or authoritarian – shapes long-term support for democracy. Leveraging a quasi-natural experiment in the former German Democratic Republic, where rigid school entry rules and abrupt reforms after reunification created exogenous variation in exposure to socialist schooling, we show that an additional year of such education significantly reduced democratic support in adulthood. To test generalizability, we analyze harmonized survey data from 106 countries alongside new expert-coded measures of educational content and state effort. The results reveal that democratic attitudes are shaped not only by the negative imprint of authoritarian schooling but crucially by the positive imprint of democratic civic education, especially when democracies invest heavily in it. Our findings demonstrate that democracy must be learned to be valued, underscoring the central role of education in democratic consolidation and resilience.
The digitization of hadith texts has become an important issue in Islamic boarding school education because it changes access to, learning of, and transmission of religious knowledge traditionally grounded in teacher guidance and the sanad tradition. This study aims to analyze the opportunities, challenges, and impacts of hadith text digitization on traditional scholarly authority in pesantren across Indonesia and dayah in Aceh. The study employs a library research method involving the analysis of 14 scholarly journal articles relevant to hadith text digitization, pesantren learning, knowledge transmission, and religious authority. The articles were prioritized from publications between 2021 and 2026 based on topical relevance and source credibility. Data were analyzed qualitatively through content analysis and thematic synthesis. The findings indicate that digitization broadens access to hadith literature, facilitates hadith searching and takhrij, and supports students’ independent learning. The identified challenges include digital source validity, superficial understanding of hadith, changes in knowledge transmission, and the emergence of new religious authorities. Digitization does not eliminate teachers’ roles but encourages the development of hybrid scholarly authority. Therefore, technology integration needs to be accompanied by stronger digital literacy, source verification, hadith methodology, and guidance from teachers and teungku. ABSTRAK Digitalisasi kitab hadis menjadi isu penting dalam pendidikan pesantren karena mengubah pola akses, pembelajaran, dan transmisi pengetahuan keagamaan yang selama ini bertumpu pada bimbingan guru dan tradisi sanad. Penelitian ini bertujuan menganalisis peluang, tantangan, serta dampak digitalisasi kitab hadis terhadap otoritas keilmuan tradisional pada pesantren di Indonesia dan dayah di Aceh. Penelitian menggunakan metode kepustakaan (library research) dengan menganalisis 14 artikel jurnal ilmiah yang relevan dengan digitalisasi kitab hadis, pembelajaran pesantren, transmisi pengetahuan, dan otoritas keagamaan. Artikel diprioritaskan dari publikasi tahun 2021–2026 dengan mempertimbangkan relevansi topik dan kredibilitas sumber. Data dianalisis secara kualitatif melalui analisis isi (content analysis) dan sintesis tematik. Hasil analisis menunjukkan bahwa digitalisasi memperluas akses terhadap literatur hadis, mempercepat penelusuran dan takhrij, serta mendukung kemandirian belajar santri. Tantangan yang ditemukan meliputi validitas sumber digital, risiko pemahaman hadis yang dangkal, perubahan pola transmisi ilmu, dan munculnya otoritas keagamaan baru. Digitalisasi tidak menghilangkan peran guru, tetapi mendorong terbentuknya otoritas keilmuan hibrida. Oleh karena itu, pemanfaatan teknologi perlu disertai penguatan literasi digital, verifikasi sumber, metodologi hadis, dan bimbingan guru serta teungku.
The rapid development of digital technology has transformed how elementary school children learn, communicate, and interact, presenting both opportunities and challenges for their education and moral development. From the perspective of Islamic education, children's technology use requires appropriate parental guidance to ensure that digital activities align with Islamic values. This study aims to explore parental mediation strategies, identify challenges in supervising children's digital activities, and examine the integration of Islamic educational values into digital parenting practices at SDN 01 Pontianak Utara. The novelty of this study lies in its examination of digital parenting through the integration of parental mediation, technology-assisted supervision, and Islamic educational values within the elementary school context. This study employed a descriptive qualitative approach with a field research design. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews with parents and Islamic Education teachers, and documentation. Data analysis followed the Miles and Huberman interactive model, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing, while source triangulation was applied to ensure data credibility. The findings identified three major challenges: limited parental digital literacy, inadequate supervision of children's digital activities, and the need for technology-assisted parental mediation through applications such as Google Family Link. Furthermore, the findings indicate that effective digital parenting requires more than technological restrictions, emphasizing collaboration between parents and schools alongside the integration of Islamic moral values. This study contributes to the development of Islamic digital parenting practices by highlighting the importance of combining technological supervision, parental guidance, and Islamic educational values to create a safer and more responsible digital environment for elementary school children.
توسعه سریع فناوری دیجیتال شیوههای یادگیری، ارتباط و تعامل کودکان دبستانی را دگرگون کرده است و فرصتها و چالشهایی را برای آموزش و رشد اخلاقی آنان به همراه آورده است. از منظر آموزش اسلامی، استفاده کودکان از فناوری نیازمند راهنمایی مناسب والدین است تا فعالیتهای دیجیتال آنان با ارزشهای اسلامی همسو باشد. هدف این پژوهش، بررسی راهبردهای میانجیگری والدین، شناسایی چالشهای نظارت بر فعالیتهای دیجیتال کودکان و بررسی ادغام ارزشهای تربیت اسلامی در شیوههای فرزندپروری دیجیتال در دبستان SDN 01 Pontianak Utara است. نوآوری این پژوهش در بررسی فرزندپروری دیجیتال از طریق ادغام میانجیگری والدین، نظارت مبتنی بر فناوری و ارزشهای تربیت اسلامی در بستر دبستان نهفته است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و طرح پژوهش میدانی انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه عمیق با والدین و معلمان آموزش اسلامی و اسناد گردآوری شد. تحلیل دادهها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری انجام شد و برای اطمینان از اعتبار دادهها از مثلثسازی منابع استفاده گردید. یافتهها سه چالش عمده را شناسایی کرد: سواد دیجیتال محدود والدین، نظارت ناکافی بر فعالیتهای دیجیتال کودکان و نیاز به میانجیگری والدین با کمک فناوری از طریق برنامههایی مانند Google Family Link. همچنین یافتهها نشان میدهد که فرزندپروری دیجیتال مؤثر فراتر از محدودیتهای فناورانه است و بر همکاری والدین و مدرسه در کنار ادغام ارزشهای اخلاقی اسلامی تأکید دارد. این پژوهش با برجستهسازی اهمیت ترکیب نظارت فناورانه، راهنمایی والدین و ارزشهای تربیت اسلامی، به توسعه شیوههای فرزندپروری دیجیتال اسلامی برای ایجاد محیط دیجیتال ایمنتر و مسئولانهتر برای کودکان دبستانی کمک میکند.
Arabic language communication skills have become an important competence for madrasah students, not only as an academic ability but also as a means of understanding Islamic knowledge and developing cultural identity. However, Arabic language learning at the elementary level still faces challenges in transforming vocabulary and grammatical knowledge into real communication practices. This study aims to analyze the implementation of an Arabic Language Program in improving students’ communicative competence at MIN Wonosobo. This research employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis involving 13 participants consisting of the head of the madrasah, curriculum coordinator, Arabic language teacher, program mentors, and students. The data were analyzed using thematic analysis. The findings revealed four main themes: Arabic as a madrasah identity, the transition from vocabulary mastery to communication practice, students’ emotional experiences in speaking Arabic, and challenges in developing a language environment. The study demonstrates that communicative competence is shaped through the interaction between school programs, pedagogical practices, and students’ social experiences. These findings contribute to the development of more contextual and communicative Arabic language programs in Islamic elementary education.
مهارتهای ارتباطی زبان عربی به عنوان یکی از شایستگیهای مهم برای دانشآموزان مدارس، نه تنها به عنوان یک توانایی علمی بلکه به عنوان ابزاری برای فهم دانش اسلامی و توسعه هویت فرهنگی اهمیت یافته است. با این حال، آموزش زبان عربی در سطح ابتدایی همچنان با چالشهایی در تبدیل دانش واژگان و دستور زبان به کاربرد واقعی در ارتباطات مواجه است. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه زبان عربی در بهبود شایستگی ارتباطی دانشآموزان در MIN Wonosobo است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد با مشارکت ۱۳ نفر شامل رئیس مدرسه، هماهنگکننده برنامه درسی، معلم زبان عربی، مربیان برنامه و دانشآموزان گردآوری شد. دادهها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها چهار مضمون اصلی را نشان داد: زبان عربی به عنوان هویت مدرسه، گذار از تسلط واژگانی به تمرین ارتباطی، تجارب هیجانی دانشآموزان در صحبت کردن به زبان عربی و چالشهای توسعه محیط زبانی. این مطالعه نشان میدهد که شایستگی ارتباطی از طریق تعامل میان برنامههای مدرسه، شیوههای آموزشی و تجارب اجتماعی دانشآموزان شکل میگیرد. این یافتهها به توسعه برنامههای زبان عربی زمینهمندتر و ارتباطیتر در آموزش ابتدایی اسلامی کمک میکند.
South Africa has a long and ongoing history of educational protests. While 1976 was a pivotal moment, it was not the first. For example, 30 years earlier, black students at Lovedale in the Eastern ...
آفریقای جنوبی دارای تاریخچهای طولانی و مستمر از اعتراضات آموزشی است. اگرچه سال ۱۹۷۶ نقطه عطفی بهشمار میرود، اما نخستین مورد نبوده است. برای مثال، سی سال پیش از آن، دانشآموزان سیاهپوست در لاودیل در شرق ...
Education for Sustainable Development (ESD) is a critical enabler of the United Nations’ 2030 Agenda, yet its implementation is uneven across educational sectors. While Higher Education Institutions (HEIs) are progressively adopting comprehensive sustainability models, a significant gap exists in translating these successful approaches to the more centralized and resource-constrained K-12 school context. This study aims to bridge this gap by conducting a qualitative meta-synthesis of patterns of practice for ESD implementation in HEIs, which may inform adaptation in the K-12 context. This study contributes an interpretive meta-synthesis that advances the conceptual understanding of ESD transferability across educational levels. Using a systematic search and screening process modeled on Enhancing Transparency in Reporting the Synthesis of Qualitative Research (ENTREQ) statement, this study analyzes a corpus of qualitative research and extracts key themes through thematic analysis. The synthesis reveals 14 distinct practice domains organized across four meta-categories: pedagogical innovation, institutional architecture, stakeholder engagement, and assessment ecosystems. The study concludes that by strategically adapting these HEI-derived practices, policymakers, school leaders, and teacher-training institutions can systematically advance ESD, strengthening the overall educational response to global sustainability challenges.
آموزش برای توسعه پایدار (ESD) یکی از عوامل کلیدی تحقق دستورکار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد است، اما اجرای آن در بخشهای مختلف آموزشی بهطور یکنواخت صورت نمیگیرد. در حالی که مؤسسات آموزش عالی (HEIs) بهتدریج مدلهای جامع پایداری را اتخاذ میکنند، شکاف قابلتوجهی در انتقال این رویکردهای موفق به بستر متمرکزتر و دارای محدودیت منابع مدارس K-12 وجود دارد. هدف این پژوهش، پر کردن این شکاف از طریق انجام یک فراتحلیل کیفی از الگوهای عملی اجرای ESD در HEIs است که میتواند به سازگاری در بستر مدارس K-12 کمک کند. این پژوهش با ارائه یک فراتحلیل تفسیری، به پیشبرد فهم مفهومی از قابلیت انتقال ESD در سطوح مختلف آموزشی کمک میکند. با استفاده از فرایند جستجو و غربالگری نظاممند مبتنی بر بیانیه افزایش شفافیت در گزارش فراتحلیل پژوهش کیفی (ENTREQ)، این پژوهش مجموعهای از پژوهشهای کیفی را تحلیل و مضامین کلیدی را از طریق تحلیل تماتیک استخراج میکند. این فراتحلیل چهارده حوزه عملی متمایز را در قالب چهار فرادسته شامل نوآوری آموزشی، معماری نهادی، مشارکت ذینفعان و اکوسیستمهای ارزیابی شناسایی میکند. نتیجهگیری پژوهش آن است که با سازگاری راهبردی این تجارب برگرفته از HEI، سیاستگذاران، مدیران مدارس و نهادهای تربیت معلم میتوانند بهصورت نظاممند به پیشبرد ESD پرداخته و پاسخ آموزشی به چالشهای جهانی پایداری را تقویت کنند.
School dropout is a significant issue in upper secondary education and is associated with socioeconomic, family, academic, and personal factors. The purpose of this study was to identify the factors associated with school dropout among students at CECyTEH Plantel Agua Blanca de Iturbide, Hidalgo. A quantitative approach was employed, using a non-experimental, descriptive-correlational, cross-sectional design, with a population of 100 students. The results identified absenteeism, academic failure, economic conditions, and family support as the main factors, providing information for the design of strategies that promote school retention and reduce dropout rates.
ترک تحصیل یکی از مسائل مهم در آموزش متوسطه دوم است و با عوامل اجتماعیاقتصادی، خانوادگی، تحصیلی و فردی مرتبط میباشد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مرتبط با ترک تحصیل در میان دانشآموزان مرکز CECyTEH، واحد آگوا بلانکا د ایتوربیده، ایالت هیدالگو بود. این مطالعه با رویکرد کمی و با استفاده از طرح غیرآزمایشی، توصیفی-همبستگی و مقطعی، بر روی جمعیتی متشکل از ۱۰۰ دانشآموز انجام شد. نتایج، غیبت از مدرسه، افت تحصیلی، شرایط اقتصادی و حمایت خانوادگی را به عنوان عوامل اصلی شناسایی کرد و اطلاعاتی را برای طراحی راهبردهایی به منظور ارتقای ماندگاری در مدرسه و کاهش نرخ ترک تحصیل فراهم میکند.
School dropout is a significant issue in upper secondary education and is associated with socioeconomic, family, academic, and personal factors. The purpose of this study was to identify the factors associated with school dropout among students at CECyTEH Plantel Agua Blanca de Iturbide, Hidalgo. A quantitative approach was employed, using a non-experimental, descriptive-correlational, cross-sectional design, with a population of 100 students. The results identified absenteeism, academic failure, economic conditions, and family support as the main factors, providing information for the design of strategies that promote school retention and reduce dropout rates.
ترک تحصیل یکی از مسائل مهم در آموزش متوسطه دوم است و با عوامل اجتماعیاقتصادی، خانوادگی، تحصیلی و فردی مرتبط میباشد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مرتبط با ترک تحصیل در میان دانشآموزان مرکز CECyTEH، واحد آگوا بلانکا د ایتوربیده، ایالت هیدالگو بود. این مطالعه با رویکرد کمی و با استفاده از طرح غیرآزمایشی، توصیفی-همبستگی و مقطعی، بر روی جمعیتی متشکل از ۱۰۰ دانشآموز انجام شد. نتایج، غیبت از مدرسه، افت تحصیلی، شرایط اقتصادی و حمایت خانوادگی را به عنوان عوامل اصلی شناسایی کرد و اطلاعاتی را برای طراحی راهبردهایی به منظور ارتقای ماندگاری در مدرسه و کاهش نرخ ترک تحصیل فراهم میکند.
Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.
مشارکت جامعه به طور فزایندهای به عنوان یکی از مؤلفههای حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسهای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار میدهد. در این مطالعه، سیاستها و برنامههای مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاههای ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسهمحور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالشهای موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمعآوری دادهها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل دادهها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاستهای آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونهای که برنامهها و سیاستهای اصلی، تغییر رویکرد از مدلهای رفاهمحور به مدلهای حکمرانی مشارکتی را برجسته میکنند. همچنین نتایج نشان میدهد که اگرچه سیاستهای مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافتهها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافتهها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامههای توانمندسازی، کمپینهای آگاهیبخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه میدهد.
