Stressor

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

Abstract Subclinical depression among peacekeeping veterans remains understudied despite its prevalence and potential to progress to major depression. This study examined associations between deployment-related traumatic stressors and subclinical depressive symptoms in 2,258 Finnish peacekeeping veterans. Subclinical depression was measured using the Depression Scale (DEPS) and traumatic stressor exposure via a 16-item questionnaire. Frequent traumatic stressor exposure was associated with an increased risk of subclinical depression, with 5 out of 16 stressors showing significant associations. The strongest predictor was feeling powerless to help sufficiently within one’s role as peacekeeper, suggesting moral injury significantly contributes to the development of subclinical depression. These results highlight the importance of developing post-deployment screening to detect non-danger-based stressors and subclinical conditions that carry the risk of progressing into severe mental health disorders.

LGBTQ+ adolescents face more substance use risk than straight peers; however, within-group differences remain understudied. This study analyzed 2023 Youth Risk Behavior Survey data to compare alcohol and cannabis use between bisexual adolescents and their peers. Bisexual adolescents were 1.31x as likely to use alcohol as peers identifying “some other way” (95% CI [1.01, 1.52]). Cannabis use was 1.57x as likely among bisexual adolescents as straight adolescents (95% CI [1.48, 1.64]), 1.30x as likely as lesbian/gay adolescents (95% CI [1.02, 1.50]), and 1.64x as likely as peers unsure of their sexual identity (95% CI [1.46, 1.76]). Use of both substances was 1.54x as likely among bisexual adolescents as straight peers (95% CI [1.47, 1.61]) and 1.28x as likely as peers unsure of their sexual identity (95% CI [1.04, 1.45]). Findings support elevated cannabis use risk among bisexual adolescents. Bisexual-specific stressor awareness may enhance adolescent cannabis use prevention and reduction efforts.

نوجوانان LGBTQ+ با خطر بیشتری برای مصرف مواد نسبت به همسالان دگرجنس‌گرا مواجه هستند؛ با این حال، تفاوت‌های درون‌گروهی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. این پژوهش داده‌های پیمایش رفتارهای پرخطر نوجوانان سال ۲۰۲۳ را برای مقایسه مصرف الکل و کانابیس بین نوجوانان دوجنس‌گرا و همسالان آن‌ها تحلیل کرد. احتمال مصرف الکل در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۳۱ برابر بیشتر از همسالانی بود که هویت جنسی خود را «به گونه‌ای دیگر» اعلام کرده بودند (۹۵٪ CI [1.01, 1.52]). احتمال مصرف کانابیس در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۵۷ برابر بیشتر از نوجوانان دگرجنس‌گرا (۹۵٪ CI [1.48, 1.64])، ۱٫۳۰ برابر بیشتر از نوجوانان همجنس‌گرا/لزبین (۹۵٪ CI [1.02, 1.50]) و ۱٫۶۴ برابر بیشتر از همسالانی بود که نسبت به هویت جنسی خود مطمئن نبودند (۹۵٪ CI [1.46, 1.76]). احتمال مصرف هر دو ماده در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۵۴ برابر بیشتر از همسالان دگرجنس‌گرا (۹۵٪ CI [1.47, 1.61]) و ۱٫۲۸ برابر بیشتر از همسالانی بود که نسبت به هویت جنسی خود مطمئن نبودند (۹۵٪ CI [1.04, 1.45]). یافته‌ها نشان‌دهنده افزایش خطر مصرف کانابیس در میان نوجوانان دوجنس‌گرا است. آگاهی از عوامل استرس‌زای خاص دوجنس‌گرایان می‌تواند تلاش‌ها برای پیشگیری و کاهش مصرف کانابیس در نوجوانان را بهبود بخشد.

Parental loss is a severe stressor for individuals with schizophrenia, yet research on resilience in schizophrenia tends to focus on internal individual factors or caregiver burden rather than the survivors’ own experiences. This study aims to understand the process of resilience in individuals with schizophrenia following parental loss. A qualitative case study design was used, involving one primary informant (AW) and one secondary informant (PP) a significant other. Data were collected through semi-structured in-depth interviews guided by Reivich and Shatté’s (2002) aspects of resilience, then analyzed thematically with source triangulation. The findings reveal six forms of resilience in AW: active diversion from emotional distress, self-awareness and medication adherence, pursuing concrete life goals, providing reciprocal support to fellow survivors, openness to new relationships and experiences, and meaning-making of the loss. These findings indicate that resilience develops through a continuous adaptive process involving self-awareness, social support, and meaning-making.

فقدان والدین یک عامل استرس‌زای شدید برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است، با این حال پژوهش‌ها درباره تاب‌آوری در اسکیزوفرنی عمدتاً بر عوامل درونی فردی یا بار مراقبت‌کننده تمرکز دارند و کمتر به تجربه‌های خود بازماندگان پرداخته‌اند. هدف این مطالعه، فهم فرایند تاب‌آوری در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی پس از فقدان والدین است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد و شامل یک مطلع اصلی (AW) و یک مطلع ثانویه (PP) به عنوان فرد مهم دیگر بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق بر اساس جنبه‌های تاب‌آوری از دیدگاه Reivich و Shatté (2002) گردآوری و با تحلیل تماتیک و استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شدند. یافته‌ها شش شکل از تاب‌آوری را در AW نشان می‌دهد: انحراف فعال از پریشانی عاطفی، خودآگاهی و پایبندی به مصرف دارو، پیگیری اهداف عینی زندگی، ارائه حمایت متقابل به سایر بازماندگان، گشودگی نسبت به روابط و تجربه‌های جدید، و معنا‌بخشی به فقدان. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری از طریق یک فرایند سازگارانه مستمر شامل خودآگاهی، حمایت اجتماعی و معنا‌بخشی شکل می‌گیرد.

Introduction Interventions that dyadically equip families with self-compassion skills represent a promising approach for addressing mental health challenges, particularly during the key transitional period of middle childhood. This study examines changes and candidate processes associated with participation in the Mindfulness and Self-Compassion for Children and Caregivers (MSC-CC) course. Methods Twenty-three caregiver-child dyads (Child, M age =8.78; Caregiver, M age =41.2) participated in MSC-CC, delivered remotely over six weekly group sessions. Pre- and post-intervention assessments included self-report measures of parenting and relational closeness outcomes during a dyadic stressor task (behavior, reflective functioning[RF], and physiology). Analyses investigated pre-post change in primary outcomes and linear mixed-effects models estimated time-related changes and baseline moderators of physiological change. Significance tests identify pre-post increases in parenting and emotion-supportive beliefs. Results and Discussion Physiologically, we detected significant decreases in child physiological arousal. Exploratory moderation analyses suggest, among others, low levels of mindfulness and high RF at baseline predict the largest reductions in child stress physiology. While uncontrolled, the MSC-CC participation was associated with increases in mindful parenting and the caregiver-child relationship and lower child physiological arousal during a dyadic challenge, most prominently in families with lower emotion-supportive beliefs at baseline. Altogether, this highlights candidate processes and moderators of efficacy to be confirmed in a fully powered randomized controlled trial. Trial registration ClinicalTrials.gov , Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC) , NCT05818397, registration and study start on 2023-10-16.

مقدمه: مداخلاتی که به صورت دوتایی خانواده‌ها را به مهارت‌های شفقت به خود مجهز می‌کنند، رویکردی نویدبخش برای مواجهه با چالش‌های سلامت روان، به‌ویژه در دوره‌ی گذار کلیدی کودکی میانی به شمار می‌روند. این پژوهش به بررسی تغییرات و فرایندهای نامزد مرتبط با مشارکت در دوره‌ی ذهن‌آگاهی و شفقت به خود برای کودکان و مراقبان (MSC-CC) می‌پردازد. روش‌ها: بیست‌وسه زوج مراقب-کودک (کودک، میانگین سن = ۸.۷۸؛ مراقب، میانگین سن = ۴۱.۲) در دوره‌ی MSC-CC که به صورت مجازی و طی شش جلسه‌ی گروهی هفتگی برگزار شد، شرکت کردند. ارزیابی‌های پیش و پس از مداخله شامل ابزارهای خودگزارشی درباره‌ی پیامدهای فرزندپروری و نزدیکی رابطه‌ای در حین یک تکلیف استرس‌زای دوتایی (رفتار، عملکرد بازتابی [RF] و فیزیولوژی) بود. تحلیل‌ها تغییرات پیش-پس در پیامدهای اصلی را بررسی کردند و مدل‌های خطی با اثرات مختلط تغییرات مرتبط با زمان و تعدیل‌گران پایه‌ای تغییرات فیزیولوژیک را برآورد نمودند. آزمون‌های معناداری افزایش‌های پیش-پس در باورهای فرزندپروری و حمایت هیجانی را نشان دادند. نتایج و بحث: از نظر فیزیولوژیک، کاهش معناداری در برانگیختگی فیزیولوژیک کودک مشاهده شد. تحلیل‌های اکتشافی تعدیل‌گری نشان می‌دهد، از جمله، سطوح پایین ذهن‌آگاهی و RF بالا در خط پایه بیشترین کاهش در فیزیولوژی استرس کودک را پیش‌بینی می‌کنند. اگرچه مطالعه فاقد گروه کنترل بود، مشارکت در MSC-CC با افزایش فرزندپروری ذهن‌آگاهانه و بهبود رابطه‌ی مراقب-کودک و کاهش برانگیختگی فیزیولوژیک کودک در حین چالش دوتایی همراه بود، به‌ویژه در خانواده‌هایی که در خط پایه باورهای حمایت هیجانی پایین‌تری داشتند. در مجموع، این یافته‌ها فرایندها و تعدیل‌گران اثربخشی را برجسته می‌کند که باید در یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی با توان کافی تأیید شوند. ثبت کارآزمایی: ClinicalTrials.gov، Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC)، NCT05818397، ثبت و آغاز مطالعه در ۲۰۲۳-۱۰-۱۶.

This study assessed whether associations between suicidality, victimization, and hopelessness varied across heterosexual, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth. Data comprised 20,367 complete cases drawn from the 2015-2023 Youth Risk Behavior Surveillance System. Overlap propensity score weights balanced more than 40 suicidality-related covariates (e.g., gender, age, race/ethnicity, health behaviors, substance use, and risk-seeking behaviors) across groups. Weighted logistic regressions estimated group differences and tested sexual orientation by stressor interactions. After weighting, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth exhibited significantly higher odds of suicidal ideation and planning compared to heterosexual peers (ORs = 2.06-4.19), though adjusted differences in suicide attempts were varied (ORs = 0.89-1.46). While victimization and hopelessness were robustly associated with ideation and planning across all groups (ORs = 1.73-3.32), their associations with suicide attempts were inconsistent (ORs = 0.32-1.45). Interaction analyses between sexual orientation and these stressors showed inconsistent results (ORs = 0.54-1.69), suggesting that, the impact of victimization and hopelessness may not vary uniformly by orientation. Supplementary analyses of 2023 data indicated that among transgender youth, victimization had a weaker association with suicide outcomes (ORs = 0.56-0.99), whereas hopelessness was more strongly correlated with ideation and planning (ORs = 1.46-5.73). These transgender-specific estimates should be interpreted with caution due to small subgroup size and limited covariate overlap. Together, these findings highlight heterogeneity in suicidality across sexual-orientation groups and emphasize the need for longitudinal research with richer contextual and biological measures to clarify mechanisms and subgroup-specific risk and protective factors.

این مطالعه بررسی کرد که آیا ارتباط میان خودکشی‌گرایی، قربانی‌شدن و ناامیدی در میان نوجوانان دگرجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دارای گرایش نامطمئن متفاوت است یا خیر. داده‌ها شامل ۲۰٬۳۶۷ مورد کامل از سامانه پایش رفتارهای پرخطر جوانان در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ بود. وزن‌دهی امتیاز گرایش همپوشان بیش از ۴۰ متغیر مرتبط با خودکشی‌گرایی (مانند جنسیت، سن، نژاد/قومیت، رفتارهای سلامت، مصرف مواد و رفتارهای خطرپذیر) را در میان گروه‌ها متعادل کرد. رگرسیون‌های لجستیک وزن‌دهی‌شده تفاوت‌های گروهی را برآورد کرده و تعامل گرایش جنسی با عوامل استرس‌زا را آزمودند. پس از وزن‌دهی، نوجوانان دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و با گرایش نامطمئن نسبت به همتایان دگرجنس‌گرا احتمال معنادار بیشتری برای افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی نشان دادند (ORs = 2.06-4.19)، اگرچه تفاوت‌های تعدیل‌شده در اقدام به خودکشی متغیر بود (ORs = 0.89-1.46). در حالی که قربانی‌شدن و ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی در همه گروه‌ها ارتباط قوی داشتند (ORs = 1.73-3.32)، ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی ناسازگار بود (ORs = 0.32-1.45). تحلیل‌های تعاملی میان گرایش جنسی و این عوامل استرس‌زا نتایج ناسازگاری نشان داد (ORs = 0.54-1.69) که حاکی از آن است که تأثیر قربانی‌شدن و ناامیدی ممکن است به طور یکنواخت بر اساس گرایش جنسی متفاوت نباشد. تحلیل‌های تکمیلی داده‌های ۲۰۲۳ نشان داد که در میان نوجوانان تراجنسیتی، قربانی‌شدن ارتباط ضعیف‌تری با پیامدهای خودکشی داشت (ORs = 0.56-0.99)، در حالی که ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی همبستگی قوی‌تری داشت (ORs = 1.46-5.73). این برآوردهای خاص تراجنسیتی به دلیل اندازه کوچک زیرگروه و همپوشانی محدود متغیرها باید با احتیاط تفسیر شود. این یافته‌ها ناهمگونی خودکشی‌گرایی در میان گروه‌های مختلف گرایش جنسی را برجسته کرده و بر نیاز به پژوهش‌های طولی با سنجه‌های غنی‌تر زمینه‌ای و زیستی برای روشن شدن سازوکارها و عوامل خطر و محافظت‌کننده ویژه زیرگروه‌ها تأکید می‌کند.

Introduction Data-driven training monitoring has enhanced the precision of training-load assessment, fatigue detection, and training regulation in competitive sport. However, continuous data collection, performance metric comparisons, and evaluative feedback may also constitute emerging sources of psychological stress for athletes. Drawing on the Technology Stress Generators Model, the Challenge–Hindrance Stressor Framework, and the Job Demands–Resources Model, this study examined the relationships among data-driven training monitoring stress (DTMS), evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout, as well as potential differences across gender and sport type. Methods Cross-sectional questionnaire data were collected from 588 active athletes. Confirmatory factor analysis, structural equation modeling, bootstrap tests of indirect effects, and multigroup analysis were conducted to examine the hypothesized relationships and between-group differences. Results DTMS was significantly and positively associated with evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout. Evaluative anxiety and psychological exhaustion each constituted a significant indirect pathway between DTMS and athlete burnout, and the sequential indirect pathway through evaluative anxiety and psychological exhaustion was also statistically significant. Multigroup analysis further showed significant between-group differences in the association between DTMS and evaluative anxiety. This association was stronger among female athletes than among male athletes and stronger among athletes in physical endurance sports than among those in skill-based sports. Discussion The findings suggest that data-driven training monitoring should extend beyond the technical objectives of data acquisition and assessment accuracy to incorporate psychologically informed practices. Particular attention should be given to the interpretation of monitoring data, the communication of anomalous indicators, and the delivery of evaluative feedback to reduce the psychological burden potentially associated with data-intensive monitoring.

مقدمه: پایش داده‌محور تمرین، دقت ارزیابی بار تمرین، شناسایی خستگی و تنظیم تمرین را در ورزش رقابتی افزایش داده است. با این حال، جمع‌آوری مداوم داده‌ها، مقایسه شاخص‌های عملکرد و بازخوردهای ارزیابانه می‌تواند به عنوان منابع نوظهور استرس روان‌شناختی برای ورزشکاران تلقی شود. با بهره‌گیری از مدل مولدهای استرس فناوری، چارچوب استرسورهای چالش-مانع و مدل تقاضا-منابع شغلی، این مطالعه روابط میان استرس پایش داده‌محور تمرین (DTMS)، اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران و همچنین تفاوت‌های احتمالی بر اساس جنسیت و نوع ورزش را بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۵۸۸ ورزشکار فعال جمع‌آوری شد. برای بررسی روابط فرض‌شده و تفاوت‌های بین‌گروهی، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون بوت‌استرپ اثرات غیرمستقیم و تحلیل چندگروهی انجام شد. نتایج: DTMS با اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداری داشت. اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی هر یک مسیر غیرمستقیم معناداری بین DTMS و فرسودگی شغلی ورزشکاران تشکیل دادند و مسیر غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی نیز از نظر آماری معنادار بود. تحلیل چندگروهی همچنین تفاوت معنادار بین‌گروهی در ارتباط بین DTMS و اضطراب ارزیابانه را نشان داد. این ارتباط در میان ورزشکاران زن نسبت به مردان قوی‌تر بود و در ورزشکاران رشته‌های استقامتی نسبت به ورزش‌های مهارتی نیز قوی‌تر مشاهده شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش داده‌محور تمرین باید فراتر از اهداف فنی جمع‌آوری داده و دقت ارزیابی، رویکردهای مبتنی بر روان‌شناسی را نیز دربرگیرد. توجه ویژه‌ای باید به تفسیر داده‌های پایش، اطلاع‌رسانی شاخص‌های غیرمعمول و ارائه بازخورد ارزیابانه به منظور کاهش بار روان‌شناختی احتمالی ناشی از پایش داده‌محور معطوف شود.

Introduction Parent-child physiological synchrony may reflect coordinated regulatory processes, but its meaning appears to vary across developmental and interactional contexts. Greater synchrony has been associated with more and less adaptive functioning, suggesting that synchrony should not be interpreted as inherently beneficial. The current study examined whether mother-youth trend-level physiological synchrony during a dyadic stressor was associated with multiple indicators of wellbeing in preadolescence. Method One hundred seventy-three mother-child dyads (Mothers: M age = 41.60 years; Youth: M age = 9.54 years, range = 8–12; 53% female) completed the Performance Challenge Task, during which youth attempted unsolvable puzzles while mothers observed. Respiration rate, root mean square of successive differences (RMSSD), and respiratory sinus arrhythmia (RSA) were assessed simultaneously in mothers and youth. Youth reported positive and negative affect, depressive symptoms, anxiety, and aggression; mothers reported youth internalizing and externalizing symptoms. Growth models estimated each participant's physiological trajectory across the task, and mother and youth trajectories were covaried to estimate trend-level synchrony. Results Greater RSA synchrony was associated with higher post-stressor positive affect after accounting for pre-stressor positive affect, higher mother-reported internalizing symptoms, and lower mother-reported externalizing symptoms. RMSSD synchrony showed a nonsignificant trend toward higher youth-reported anxiety ( p = 0.08), and respiration-rate synchrony showed a nonsignificant trend toward lower mother-reported externalizing symptoms ( p = 0.06). Most other associations were nonsignificant. Discussion Findings did not support a uniformly adaptive interpretation of physiological synchrony. Instead, associations varied across outcomes and physiological indices, underscoring the importance of considering what form of synchrony is measured and the context in which it occurs.

مقدمه: همزمانی فیزیولوژیک والد-فرزند ممکن است بازتاب فرآیندهای تنظیمی هماهنگ باشد، اما معنای آن بسته به زمینه‌های رشدی و تعاملی متفاوت به نظر می‌رسد. همزمانی بیشتر با عملکردهای سازگارانه‌تر و کمتر نیز مرتبط بوده است که نشان می‌دهد همزمانی نباید ذاتاً سودمند تفسیر شود. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا همزمانی فیزیولوژیک در سطح روند بین مادر و نوجوان در طول یک موقعیت استرس‌زای دوتایی با چندین شاخص بهزیستی در پیش‌نوجوانی مرتبط است یا خیر. روش: صد و هفتاد و سه زوج مادر-فرزند (مادران: میانگین سن = 41.60 سال؛ نوجوانان: میانگین سن = 9.54 سال، دامنه = 8 تا 12؛ 53٪ دختر) تکلیف چالش عملکرد را انجام دادند که طی آن نوجوانان پازل‌های غیرقابل حل را تلاش کردند در حالی که مادران مشاهده می‌کردند. نرخ تنفس، ریشه میانگین مربعات تفاوت‌های متوالی (RMSSD) و آریتمی سینوسی تنفسی (RSA) به طور همزمان در مادران و نوجوانان ارزیابی شد. نوجوانان عاطفه مثبت و منفی، نشانه‌های افسردگی، اضطراب و پرخاشگری را گزارش کردند؛ مادران نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی نوجوانان را گزارش کردند. مدل‌های رشد، مسیر فیزیولوژیک هر شرکت‌کننده را در طول تکلیف برآورد کردند و مسیرهای مادر و نوجوان برای برآورد همزمانی در سطح روند همپوشانی داده شدند. نتایج: همزمانی بیشتر RSA با عاطفه مثبت بالاتر پس از استرسور (پس از کنترل عاطفه مثبت پیش از استرسور)، نشانه‌های درونی‌سازی بیشتر گزارش‌شده توسط مادر و نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر مرتبط بود. همزمانی RMSSD روند غیرمعناداری به سوی اضطراب بیشتر گزارش‌شده توسط نوجوانان نشان داد (p = 0.08) و همزمانی نرخ تنفس روند غیرمعناداری به سوی نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر داشت (p = 0.06). بیشتر سایر ارتباطات معنادار نبودند. بحث: یافته‌ها از تفسیر یکنواخت و سازگارانه همزمانی فیزیولوژیک حمایت نکردند. در عوض، ارتباطات بسته به پیامدها و شاخص‌های فیزیولوژیک متفاوت بود و اهمیت توجه به نوع همزمانی اندازه‌گیری‌شده و زمینه وقوع آن را برجسته می‌کند.

Abstract Adolescence involves social reorientation toward peers, increasing exposure to interpersonal stressors and vulnerability to psychopathology. The current study investigated the potential buffering effects of high-quality parent–child relationships (PCRs) on the associations between peer stress exposure and multiple measures of positive valence systems (PVS) functioning. The study included 165 adolescents, ages 9–16 (81 girls, M age = 11.93, 78.18% White). Interviews were conducted to gather data on PCR quality and peer stress exposure. Adolescents self-reported their reward sensitivity, and behavioral reward sensitivity was derived from a reward learning paradigm. The reward positivity (RewP) was recorded during three tasks using monetary, social, and food reward stimuli. Contrary to our predictions, adolescents who had higher-quality PCR showed a blunted monetary RewP ( β = 0.17, p = .020) and reduced behavioral reward sensitivity ( β = 0.15, p = .040), when also reporting high levels of peer stress exposure. No significant interaction was found with other measures as the outcomes. The results suggest that high-quality PCR may not uniformly buffer against the effects of peer stress exposure and highlight differential effects for different PVS measures. Future research across multiple units of analysis is needed to elucidate the complex pathway to PVS-related psychopathology during this critical developmental stage.

چکیده: نوجوانی با بازآرایی اجتماعی به سوی همسالان، افزایش مواجهه با عوامل استرس‌زای بین‌فردی و آسیب‌پذیری نسبت به آسیب‌شناسی روانی همراه است. پژوهش حاضر به بررسی اثرات بالقوه محافظتی روابط والد-فرزند با کیفیت بالا (PCR) بر ارتباط بین مواجهه با استرس همسالان و چندین شاخص عملکرد سامانه‌های ارزش‌گذاری مثبت (PVS) پرداخت. این مطالعه شامل ۱۶۵ نوجوان ۹ تا ۱۶ ساله (۸۱ دختر، میانگین سنی = ۱۱٫۹۳، ۷۸٫۱۸٪ سفیدپوست) بود. مصاحبه‌هایی برای گردآوری داده‌ها درباره کیفیت PCR و میزان مواجهه با استرس همسالان انجام شد. نوجوانان حساسیت پاداش خود را به صورت خودگزارش‌دهی بیان کردند و حساسیت رفتاری به پاداش از طریق یک الگوی یادگیری پاداش استخراج شد. مثبت‌گرایی پاداش (RewP) در طول سه تکلیف با استفاده از محرک‌های پاداش پولی، اجتماعی و غذایی ثبت شد. برخلاف پیش‌بینی‌ها، نوجوانانی که PCR با کیفیت بالاتری داشتند، در صورت گزارش سطوح بالای مواجهه با استرس همسالان، RewP پولی کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۷، p = ۰٫۰۲۰) و حساسیت رفتاری به پاداش کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۵، p = ۰٫۰۴۰) نشان دادند. هیچ تعامل معناداری با سایر شاخص‌ها به عنوان پیامد مشاهده نشد. نتایج نشان می‌دهد که PCR با کیفیت بالا لزوماً به طور یکنواخت در برابر اثرات مواجهه با استرس همسالان نقش محافظتی ایفا نمی‌کند و بر تفاوت اثرات بر شاخص‌های مختلف PVS تأکید دارد. پژوهش‌های آینده با استفاده از واحدهای تحلیلی چندگانه برای روشن ساختن مسیر پیچیده آسیب‌شناسی روانی مرتبط با PVS در این مرحله بحرانی رشد ضروری است.

Previous research highlighted the prospect of releasing players was a stressor for academy coaches, but academy staff members’ perspectives on the release process remain unexplored. Therefore, this study aimed to explore academy staff members’ experiences and perspectives of the release process from professional football academies. Semi-structured interviews (duration: 59–114 min; M ± SD = 85 ± 14 min) were conducted with 18 staff members (coaching staff, n = 8; support staff, n = 10) currently working in professional football club academies in the UK. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with themes developed from the interviews relating to: “realistically holding on to the dream in the academy system,” “the complexities of making and communicating decisions in the release process,” “the contract meeting -‘it’s the worst part of the job’” and “staff roles and dynamics in the aftercare process.” Staff highlighted a lack of good practice and need for guidelines around conducting contract meetings. Participants outlined potential issues with aftercare provided for released players and offered possible solutions, such as a centralized aftercare support program. Good practice recommendations have been provided with regards to the release process, including how to deliver the release news within contract meetings and aftercare provision. These recommendations can assist the release strategies of professional football club academies and organizations.

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که احتمال رهایی بازیکنان، یکی از عوامل استرس‌زا برای مربیان آکادمی‌ها است، اما دیدگاه‌های اعضای کادر آکادمی درباره فرایند رهایی همچنان ناشناخته باقی مانده است. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی تجارب و دیدگاه‌های اعضای کادر آکادمی نسبت به فرایند رهایی از آکادمی‌های فوتبال حرفه‌ای بود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (مدت زمان: ۵۹ تا ۱۱۴ دقیقه؛ میانگین ± انحراف معیار = ۸۵ ± ۱۴ دقیقه) با ۱۸ نفر از اعضای کادر (کادر مربیگری، n = 8؛ کادر پشتیبانی، n = 10) که در حال حاضر در آکادمی‌های باشگاه‌های فوتبال حرفه‌ای در بریتانیا فعالیت می‌کنند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه‌و‌تحلیل قرار گرفت و تم‌هایی که از مصاحبه‌ها استخراج شد شامل: «حفظ واقع‌بینانه رؤیا در نظام آکادمی»، «پیچیدگی‌های اتخاذ و ابلاغ تصمیمات در فرایند رهایی»، «جلسه قرارداد - 'بدترین بخش کار است'» و «نقش‌ها و پویایی‌های کادر در فرایند مراقبت پس از رهایی» بود. اعضای کادر به کمبود رویه‌های مناسب و نیاز به دستورالعمل‌هایی برای برگزاری جلسات قرارداد اشاره کردند. شرکت‌کنندگان به مسائل احتمالی در مراقبت پس از رهایی بازیکنان اشاره کردند و راه‌حل‌هایی مانند برنامه متمرکز حمایت پس از رهایی را پیشنهاد دادند. توصیه‌هایی برای بهبود رویه‌های رهایی، از جمله نحوه اعلام خبر رهایی در جلسات قرارداد و ارائه مراقبت پس از رهایی، ارائه شده است. این توصیه‌ها می‌تواند به راهبردهای رهایی آکادمی‌ها و سازمان‌های فوتبال حرفه‌ای کمک کند.