positive affect

Developing effective therapeutic protocols for LGBTQIA+ individuals requires a commitment to practices that do not perpetuate suffering. Addressing negative internalizations and minority stress are two common transdiagnostic aspects within this population. Therapeutic models, such as Schema Therapy (ST), have emerged as a promising strategy; however, research in this area is scarce. This study aimed to evaluate an Affirmative ST program for LGB individuals. The program was tested in a pilot study involving nine participants. A total of 10 sessions were conducted, and the evaluation focused on: positive and negative affect, anxiety, stress (including minority stress), and depression. The effects of the intervention were analyzed using the Hageman-Arrindell approach and GEE. Significant differences were found for: reduction in depression; stress; anxiety; negative affect; and an increase in positive affect and stigma perception. This research represents a pioneering effort in the field of ST with LGBTQIA+ individuals, and further studies are encouraged.

As AI virtual influencers (AIVIs) proliferate, understanding human-AI emotional engagement is vital for advancing affective computing. To examine whether AIVIs evoke comparable affective responses to human influencers (HIs), we analyzed 156,918 Instagram comments that received 12+ million likes, integratinglarge language model (LLM)-derived knowledge graphs, emotion analysis, and machine learning. HI-directed discourse shows more differentiated emotional expression and a pattern consistent with more cohesive semantic networks than AIVI-directed discourse. AIVI-directed comments are less likely to express positive affect (24.8% vs. 41.5%) and also less likely to express negative affect (5.8% vs. 9.3%), indicating reduced affective expression of either valence rather than heightened negativity. This group-level tendency is not uniform: affective engagement varies substantially across AIVIs, and that variation is more closely associated with positive than with negative expression. Our Multi-Signal Embedding Network (MSEN), incorporating behavioral metrics and OpenAI semantic embeddings, classified influencer types from behavioral, affective and semantic features (F1 = 0.89), outperforming baselines including a state-of-the-art zero-shot LLM. These findings identify a boundary condition for the Computers Are Social Actors (CASA) paradigm: human-like appearance can elicit social responses without producing affective and semantic response patterns as rich as those elicited by HIs.

Introduction Taking a positive education perspective, this study investigates the link between subjective well-being (SWB) and student engagement. Although many studies have found a positive link between the two multidimensional constructs, the literature lacks longitudinal analyses. Methods Based on the broaden-and-build theory and the upwards spiral hypothesis it was hypothesised that the dimensions of the two constructs would show bidirectional relationships. To test this, 1,762 fifth-grade students in Austria completed an online survey at two time points; the data were then analysed using a cross-lagged panel model with a three-factor model of SWB (positive affect, negative affect and life satisfaction) and a bifactorial model of student engagement (a general factor for student engagement and a specific factor for emotional engagement). Results Only one bidirectional relationship was found – between general student engagement and positive affect – but significant positive effects of both the general and specific student engagement factors at Time 1 on life satisfaction at Time 2 and of the specific engagement factor at Time 1 on positive affect at Time 2 were also identified. However, no significant relationships were found between either of the student engagement factors and negative affect. Conclusions Overall, the findings highlight the positive association between SWB and student engagement. Therefore, the results provide support for the upward spiral hypothesis and partial support for the broaden-and-build theory.

Irritability is a common and functionally impairing affective experience in young adults, yet its momentary dynamics and connections to everyday functioning remain poorly understood in non-clinical populations. Using ecological momentary assessment, this study examined how stable trait irritability relates to fluctuating state irritability in college-attending young adults, and how these dimensions are differentially associated with daily physical and mental functioning in the context of perceived stress and affective states. Trait irritability was associated with poorer physical functioning but showed no statistically meaningful association with mental functioning, suggesting a more enduring connection with somatic and activity-related domains. In contrast, state irritability emerged as the primary within-person correlate of impaired mental functioning, with only a modest association with physical functioning, indicating that day-to-day fluctuations of irritability are more related to impairments in psychological well-being. Both between-person differences and within-person changes in perceived stress and negative affect were linked to corresponding shifts in state irritability. Positive affect notably was associated with better daily functioning across physical and mental domains. Together, these findings position irritability as a multidimensional construct with distinct trait and state pathways to physical and mental functioning, underscoring the importance of contextual stress and affective states in the expression of irritability.

تحریک‌پذیری یک تجربه عاطفی رایج و مختل‌کننده عملکرد در بزرگسالان جوان است، اما پویایی‌های لحظه‌ای آن و ارتباطش با عملکرد روزمره در جمعیت‌های غیر بالینی به‌خوبی شناخته نشده است. با استفاده از ارزیابی لحظه‌ای بوم‌شناختی، این پژوهش بررسی کرد که چگونه تحریک‌پذیری صفتی پایدار با تحریک‌پذیری حالتی متغیر در بزرگسالان جوان دانشجو مرتبط است و این ابعاد چگونه به‌طور متفاوتی با عملکرد جسمی و روانی روزانه در زمینه استرس ادراک‌شده و حالات عاطفی ارتباط دارند. تحریک‌پذیری صفتی با عملکرد جسمی ضعیف‌تر مرتبط بود اما ارتباط آماری معناداری با عملکرد روانی نشان نداد، که حاکی از پیوندی پایدارتر با حوزه‌های جسمانی و مرتبط با فعالیت است. در مقابل، تحریک‌پذیری حالتی به‌عنوان همبسته اصلی درون‌فردی اختلال عملکرد روانی ظاهر شد و تنها ارتباط اندکی با عملکرد جسمی داشت، که نشان می‌دهد نوسانات روزانه تحریک‌پذیری بیشتر با اختلال در بهزیستی روان‌شناختی مرتبط است. هم تفاوت‌های بین‌فردی و هم تغییرات درون‌فردی در استرس ادراک‌شده و عاطفه منفی با تغییرات متناظر در تحریک‌پذیری حالتی مرتبط بودند. عاطفه مثبت به‌طور قابل توجهی با عملکرد بهتر روزانه در حوزه‌های جسمی و روانی همراه بود. این یافته‌ها در مجموع تحریک‌پذیری را به‌عنوان سازه‌ای چندبعدی با مسیرهای متمایز صفتی و حالتی به‌سوی عملکرد جسمی و روانی معرفی می‌کند و بر اهمیت استرس زمینه‌ای و حالات عاطفی در بروز تحریک‌پذیری تأکید دارد.

Previous research has suggested that culturally mismatched interventions may cause resistance and reduce the effectiveness of music-based interventions. This pilot randomized exploratory study examined the implementation and preliminary outcomes of a music-based intervention incorporating large language model (LLM)-generated, culturally adapted verbal suggestions among Chinese undergraduate students. A total of 113 participants were randomly assigned to three multicomponent conditions: (1) Chinese film music accompanied by LLM-generated verbal suggestions involving Eastern imagery, (2) a standardized music therapy recording with conventional verbal guidance, or (3) piano music without verbal guidance. Following a 40-minute cognitively demanding task, participants completed pre- and post-intervention measures of state anxiety, positive and negative affect, and heart rate. Baseline-adjusted ANCOVAs showed no group differences in positive affect, F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019, or state anxiety, F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012. A significant group effect was found for negative affect, F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078; the Eastern imagery group had lower adjusted post-intervention scores than both comparison groups (Holm-adjusted ps = .026). Heart rate also differed across groups, F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162, with lower adjusted values in the standardized therapy group than in the other two groups. The findings identify potentially meaningful response patterns but do not establish efficacy or the independent effect of culturally adapted verbal suggestions because the conditions differed in musical material and duration. Larger, controlled trials are required. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که مداخلات ناسازگار با فرهنگ ممکن است موجب مقاومت و کاهش اثربخشی مداخلات مبتنی بر موسیقی شوند. این مطالعه آزمایشی تصادفی اکتشافی به بررسی اجرای یک مداخله مبتنی بر موسیقی که شامل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی تولیدشده توسط مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) بود، در میان دانشجویان کارشناسی چینی پرداخت. در مجموع ۱۱۳ شرکت‌کننده به طور تصادفی به سه وضعیت چندجزئی تقسیم شدند: (۱) موسیقی فیلم چینی همراه با پیشنهادهای کلامی تولیدشده توسط LLM با بهره‌گیری از تصاویر شرقی، (۲) یک ضبط استاندارد موسیقی‌درمانی با راهنمایی کلامی متعارف، یا (۳) موسیقی پیانو بدون راهنمایی کلامی. پس از انجام یک تکلیف ۴۰ دقیقه‌ای با بار شناختی بالا، شرکت‌کنندگان پیش و پس از مداخله، مقیاس‌های اضطراب حالتی، عاطفه مثبت و منفی و ضربان قلب را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با تعدیل بر اساس خط پایه نشان داد که بین گروه‌ها در عاطفه مثبت (F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019) یا اضطراب حالتی (F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012) تفاوتی وجود ندارد. یک اثر معنادار گروهی برای عاطفه منفی مشاهده شد (F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078)؛ گروه تصاویر شرقی نمرات تعدیل‌شده پایین‌تری پس از مداخله نسبت به هر دو گروه مقایسه داشت (ps تعدیل‌شده به روش Holm = .026). ضربان قلب نیز بین گروه‌ها متفاوت بود (F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162)، به طوری که مقادیر تعدیل‌شده در گروه درمان استاندارد پایین‌تر از دو گروه دیگر بود. یافته‌ها الگوهای پاسخ بالقوه معناداری را شناسایی می‌کنند اما اثربخشی یا اثر مستقل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی را اثبات نمی‌کنند، زیرا شرایط از نظر محتوای موسیقی و مدت زمان متفاوت بودند. مطالعات بزرگ‌تر و کنترل‌شده مورد نیاز است. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

Introduction Parent-child physiological synchrony may reflect coordinated regulatory processes, but its meaning appears to vary across developmental and interactional contexts. Greater synchrony has been associated with more and less adaptive functioning, suggesting that synchrony should not be interpreted as inherently beneficial. The current study examined whether mother-youth trend-level physiological synchrony during a dyadic stressor was associated with multiple indicators of wellbeing in preadolescence. Method One hundred seventy-three mother-child dyads (Mothers: M age = 41.60 years; Youth: M age = 9.54 years, range = 8–12; 53% female) completed the Performance Challenge Task, during which youth attempted unsolvable puzzles while mothers observed. Respiration rate, root mean square of successive differences (RMSSD), and respiratory sinus arrhythmia (RSA) were assessed simultaneously in mothers and youth. Youth reported positive and negative affect, depressive symptoms, anxiety, and aggression; mothers reported youth internalizing and externalizing symptoms. Growth models estimated each participant's physiological trajectory across the task, and mother and youth trajectories were covaried to estimate trend-level synchrony. Results Greater RSA synchrony was associated with higher post-stressor positive affect after accounting for pre-stressor positive affect, higher mother-reported internalizing symptoms, and lower mother-reported externalizing symptoms. RMSSD synchrony showed a nonsignificant trend toward higher youth-reported anxiety ( p = 0.08), and respiration-rate synchrony showed a nonsignificant trend toward lower mother-reported externalizing symptoms ( p = 0.06). Most other associations were nonsignificant. Discussion Findings did not support a uniformly adaptive interpretation of physiological synchrony. Instead, associations varied across outcomes and physiological indices, underscoring the importance of considering what form of synchrony is measured and the context in which it occurs.

مقدمه: همزمانی فیزیولوژیک والد-فرزند ممکن است بازتاب فرآیندهای تنظیمی هماهنگ باشد، اما معنای آن بسته به زمینه‌های رشدی و تعاملی متفاوت به نظر می‌رسد. همزمانی بیشتر با عملکردهای سازگارانه‌تر و کمتر نیز مرتبط بوده است که نشان می‌دهد همزمانی نباید ذاتاً سودمند تفسیر شود. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا همزمانی فیزیولوژیک در سطح روند بین مادر و نوجوان در طول یک موقعیت استرس‌زای دوتایی با چندین شاخص بهزیستی در پیش‌نوجوانی مرتبط است یا خیر. روش: صد و هفتاد و سه زوج مادر-فرزند (مادران: میانگین سن = 41.60 سال؛ نوجوانان: میانگین سن = 9.54 سال، دامنه = 8 تا 12؛ 53٪ دختر) تکلیف چالش عملکرد را انجام دادند که طی آن نوجوانان پازل‌های غیرقابل حل را تلاش کردند در حالی که مادران مشاهده می‌کردند. نرخ تنفس، ریشه میانگین مربعات تفاوت‌های متوالی (RMSSD) و آریتمی سینوسی تنفسی (RSA) به طور همزمان در مادران و نوجوانان ارزیابی شد. نوجوانان عاطفه مثبت و منفی، نشانه‌های افسردگی، اضطراب و پرخاشگری را گزارش کردند؛ مادران نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی نوجوانان را گزارش کردند. مدل‌های رشد، مسیر فیزیولوژیک هر شرکت‌کننده را در طول تکلیف برآورد کردند و مسیرهای مادر و نوجوان برای برآورد همزمانی در سطح روند همپوشانی داده شدند. نتایج: همزمانی بیشتر RSA با عاطفه مثبت بالاتر پس از استرسور (پس از کنترل عاطفه مثبت پیش از استرسور)، نشانه‌های درونی‌سازی بیشتر گزارش‌شده توسط مادر و نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر مرتبط بود. همزمانی RMSSD روند غیرمعناداری به سوی اضطراب بیشتر گزارش‌شده توسط نوجوانان نشان داد (p = 0.08) و همزمانی نرخ تنفس روند غیرمعناداری به سوی نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر داشت (p = 0.06). بیشتر سایر ارتباطات معنادار نبودند. بحث: یافته‌ها از تفسیر یکنواخت و سازگارانه همزمانی فیزیولوژیک حمایت نکردند. در عوض، ارتباطات بسته به پیامدها و شاخص‌های فیزیولوژیک متفاوت بود و اهمیت توجه به نوع همزمانی اندازه‌گیری‌شده و زمینه وقوع آن را برجسته می‌کند.