This study examined teachers' readiness, attitudes, challenges, lived experiences, and assessed effectiveness of the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Division of Bohol during School Year 2026–2027 as a basis for a comprehensive action plan. Anchored in program implementation, reading readiness, constructivist, and sociocultural learning perspectives, the study employed an explanatory sequential mixed-method design involving 277 Grade 7 ARAL teachers from 129 public secondary schools. Data were collected using a validated researcher-developed questionnaire and semi-structured interviews and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, and thematic analysis. Findings revealed high teacher readiness (M = 3.16), highly favorable attitudes (M = 3.22), highly encountered challenges (M = 2.88), and highly assessed program effectiveness (M = 3.08). Regression analysis showed that readiness, attitudes, and challenges significantly predicted assessed effectiveness (R² = 0.643, p < .001), explaining 64.3% of its variance, with attitudes emerging as the strongest predictor. Teachers reported challenges involving limited instructional time, inadequate resources, additional workloads, irregular learner attendance, and insufficient parental support. Qualitative findings highlighted differentiated instruction, diagnostic assessment, collaboration, and adaptive teaching practices as coping mechanisms. The study concluded that teacher preparedness, positive attitudes, and effective challenge management were essential to ARAL implementation. It recommended continuous professional development, adequate resources, flexible scheduling, stronger stakeholder collaboration, and regular monitoring. The study supported Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and SDG 17 (Partnerships for the Goals) by promoting equitable learning recovery and collaborative educational interventions. Its sustainability contribution emphasized institutional capacity building, educational continuity, and strengthened stakeholder participation for long-term program implementation.
This study evaluated the effectiveness of the ARAL-Reading Tool in improving reading fluency and comprehension among Grade Six learners in the Third District of Bohol during School Year 2025–2026. Anchored on Automaticity Theory, Schema Theory, and Sociocultural Theory, the study employed a quasi-experimental pretest-posttest control-group design involving 15 purposively selected learners. Seven learners received the eight-week ARAL-Reading Plus intervention, while eight received regular reading instruction. Data were gathered using the Philippine Informal Reading Inventory (Phil-IRI) and the Division of Bohol District Reading Assessment Template. Descriptive statistics and paired-samples and independent-samples t-tests were employed. Before the intervention, both groups demonstrated Frustration-level performance in reading fluency and comprehension. Following the intervention, the experimental group achieved 98.48% in fluency and 85.71% in comprehension, while the control group obtained 96.21% and 57.14%, respectively. Both groups demonstrated significant pretest-posttest improvements. However, between-group comparisons revealed a significant difference in comprehension (p = .019), but not in fluency (p = .185). The findings indicate that the ARAL-Reading Tool supported reading development, particularly comprehension. Strengthening structured reading interventions, instructional resources, teacher support, parental involvement, and continuous assessment was recommended. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing foundational literacy gaps and promoting equitable learning opportunities. Its contribution to educational and institutional sustainability emphasizes evidence-based reading interventions, stakeholder collaboration, and continued support for improving elementary learners' literacy outcomes and strengthening school-based educational recovery initiatives. The findings also provide a basis for school heads and education officials to refine implementation, allocate resources, and monitor reading progress.
Education in Yenagoa LGA, Bayelsa State, faces persistent vulnerability to environmental, infrastructural and socio-economic shocks-annual floods, riverine isolation, poor school infrastructure, and weak community ownership-leading to disrupted learning continuity and low retention. The paper contends that resilient education extends beyond the confine of a school-centric model and requires a robust, strengthened learning ecosystem. Through an integrative review of literature and the theoretical synthesis of Bronfenbrenner, Ecological System Theory, Epstein, Overlapping Spheres of Influence, and Resilient Theory, conceptualized as Yenagoa Resilient Learning Ecosystem Model (YRLEM). The model places the learner at the Centre of six interconnected pillars/layers: Immediate Learning Environment/Resilient learner: (1) Community Engagement Pillar, (2) Technology and Digital Access Pillar, (3) Environment and Climate Resilience Pillars (4) Infrastructure and Schools Pillars (5) Governance and Policy Pillars (6) Livelihood and Skills Pillars. It argues that by intentionally engaging indigenous institutions-traditional rulers, CDCs, women and youth groups, and SBMCs-and fostering structured multi-stakeholder collaboration between government, oil and gas companies, tertiary institutions, NGOs, and faith based-organizations, educations can be transformed from a fragile service into a community owned resilient system. The paper contributes a context-specific framework for policymakers, the Bayelsa State Universal Basic Education Board, and development partners, and advances propositions for future empirical validation in the Niger delta context
Special needs education is an important component of an inclusive education system because it provides learners with disabilities and other educational needs with appropriate learning opportunities, specialised support, and the resources required to develop their abilities. In Nigeria, the effective provision of special needs education is constrained by inadequate funding, insufficient specialised facilities, shortages of qualified teachers, limited assistive technology, and the high cost of providing appropriate educational services. These challenges make it necessary to explore innovative financing mechanisms that can complement conventional government funding and promote sustainable educational development. Innovative financing involves developing new or improved approaches to mobilising resources, diversifying funding sources, and improving the efficiency and accountability of educational expenditure. This paper examines eight strategies for financing special needs education in Nigeria: public–private partnerships, corporate social responsibility and philanthropic funding, community-based financing, dedicated government funding and targeted education grants, digital fundraising and crowdfunding, social impact investment and results-based financing, education vouchers and targeted subsidies, and partnerships with international development agencies and non-governmental organisations. The paper highlights the potential contributions of these strategies to improving access, strengthening educational infrastructure, providing assistive technology, and supporting learners with disabilities. It argues that innovative financing should complement rather than replace government responsibility for ensuring equitable access to quality special needs education. The paper concludes that transparent financial management, effective monitoring, stakeholder collaboration, and equitable resource allocation are essential for sustainable financing and the development of an inclusive education system in Nigeria.
آموزش نیازهای ویژه یکی از اجزای مهم نظام آموزش فراگیر است، زیرا فرصتهای یادگیری مناسب، حمایتهای تخصصی و منابع لازم را برای رشد توانمندیهای فراگیران دارای معلولیت و سایر نیازهای آموزشی فراهم میکند. در نیجریه، ارائه مؤثر آموزش نیازهای ویژه با محدودیتهایی همچون کمبود منابع مالی، ناکافی بودن امکانات تخصصی، کمبود معلمان واجد شرایط، محدودیت فناوریهای کمکی و هزینه بالای ارائه خدمات آموزشی مناسب مواجه است. این چالشها ضرورت بررسی سازوکارهای نوآورانه تأمین مالی را که بتوانند منابع مالی دولتی متعارف را تکمیل کرده و توسعه پایدار آموزشی را ترویج دهند، آشکار میسازد. تأمین مالی نوآورانه شامل توسعه رویکردهای جدید یا بهبود یافته برای بسیج منابع، تنوعبخشی به منابع مالی و ارتقای کارآمدی و پاسخگویی در هزینههای آموزشی است. این مقاله هشت راهبرد برای تأمین مالی آموزش نیازهای ویژه در نیجریه را بررسی میکند: مشارکتهای دولتیـخصوصی، مسئولیت اجتماعی شرکتها و تأمین مالی خیریه، تأمین مالی مبتنی بر جامعه، اختصاص بودجه دولتی و اعطای کمکهای هدفمند آموزشی، جمعآوری کمکهای مالی دیجیتال و تأمین مالی جمعی، سرمایهگذاری با تأثیر اجتماعی و تأمین مالی مبتنی بر نتایج، واچرهای آموزشی و یارانههای هدفمند، و همکاری با آژانسهای توسعه بینالمللی و سازمانهای غیردولتی. مقاله به نقش بالقوه این راهبردها در بهبود دسترسی، تقویت زیرساختهای آموزشی، ارائه فناوریهای کمکی و حمایت از فراگیران دارای معلولیت اشاره میکند. همچنین تأکید میکند که تأمین مالی نوآورانه باید مکمل مسئولیت دولت در تضمین دسترسی عادلانه به آموزش با کیفیت برای نیازهای ویژه باشد و نه جایگزین آن. مقاله نتیجه میگیرد که مدیریت مالی شفاف، نظارت مؤثر، همکاری ذینفعان و تخصیص عادلانه منابع برای تأمین مالی پایدار و توسعه نظام آموزش فراگیر در نیجریه ضروری است.
This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.
این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربههای زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه بهصورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمهساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و دادهها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافتهها نشان داد که تجربههای آنان تحت تأثیر غوطهوری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالشها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذینفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطافپذیر و مشارکتی و یادگیری حرفهای مستمر تکیه داشتند. شرکتکنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قویتر بینسازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان میدهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطهمحور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذینفعان است.
This paper explores the critical role of early childhood education in Mathematics and Computer Science as foundational pillars for national development. In the 21st century, the global demand for technologically literate and analytically competent citizens underscores the need to begin STEM education at an early stage. The study highlights how cognitive development in young learners can be enhanced through early exposure to problem-solving, logical reasoning, and computational thinking. Drawing upon existing literature, educational theories, and policy frameworks, this paper presents evidence-based arguments for integrating structured Mathematics and Computer Science curricula at the foundational level. It examines the challenges faced in implementing these programs, particularly in developing nations, and proposes strategic solutions involving teacher training, curriculum redesign, and stakeholder collaboration. The paper concludes that effective early childhood Mathematics and Computer Science education not only fosters individual cognitive growth but also catalyzes innovation, economic empowerment, and sustainable national development.
این مقاله به بررسی نقش حیاتی آموزش دوران کودکی در حوزه ریاضیات و علوم کامپیوتر بهعنوان ارکان بنیادین توسعه ملی میپردازد. در قرن بیستویکم، نیاز جهانی به شهروندانی با سواد فناورانه و توانمند از نظر تحلیلی، ضرورت آغاز آموزش STEM از سنین پایین را برجسته میکند. این مطالعه نشان میدهد که چگونه رشد شناختی در یادگیرندگان خردسال از طریق مواجهه زودهنگام با حل مسئله، استدلال منطقی و تفکر محاسباتی تقویت میشود. با بهرهگیری از ادبیات موجود، نظریههای آموزشی و چارچوبهای سیاستگذاری، این مقاله استدلالهایی مبتنی بر شواهد برای ادغام برنامههای درسی ساختارمند ریاضیات و علوم کامپیوتر در سطح پایه ارائه میدهد. همچنین چالشهای پیشروی اجرای این برنامهها، بهویژه در کشورهای در حال توسعه، را بررسی کرده و راهکارهای راهبردی شامل آموزش معلمان، بازطراحی برنامه درسی و همکاری ذینفعان را پیشنهاد میکند. مقاله نتیجه میگیرد که آموزش مؤثر ریاضیات و علوم کامپیوتر در دوران کودکی نهتنها رشد شناختی فردی را تقویت میکند، بلکه موجب نوآوری، توانمندسازی اقتصادی و توسعه پایدار ملی میشود.
Inclusive education aims to offer equitable learning opportunities, meaningful participation, and a sense of belonging to students with special needs within regular school environments. This study examined teachers lived experiences in implementing inclusive education and the support strategies they employed to address the diverse needs of learners. Utilizing a phenomenological qualitative design, the study involved eight regular classroom teachers from Van Lang School and Doan Thi Diem Halong School in Halong City, Quang Ninh Province, Vietnam, who were selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured individual interviews and analyzed using a thematic analysis. The findings identified eight themes: inclusive education as equality and belonging, flexible and differentiated teaching strategies, peer support and meaningful participation, emotional and behavioral management, limited formal training and experiential learning, collaboration with parents and school personnel, challenges in resources, time, and classroom management, and positive experiences of student success and inclusion. Teachers noted that inclusive education requires patience, adaptability, collaboration, continuous learning, and meaningful opportunities for students to participate. The findings further suggest that effective inclusion requires more than individual teacher efforts; it relies on professional development, adequate resources, collaborative support, systematic monitoring, and a supportive classroom culture. Based on the findings, an Inclusive Classroom Support and Development (ICSD) Framework was proposed to enhance teacher capacity, stakeholder collaboration, classroom resources, student-centered engagement, monitoring and evaluation, and inclusive classroom culture. This study highlights the importance of coordinated school-level support to strengthen inclusive education practices and improve the experiences of students with special needs in regular school settings.
آموزش فراگیر با هدف ارائه فرصتهای یادگیری برابر، مشارکت معنادار و احساس تعلق به دانشآموزان با نیازهای ویژه در محیطهای مدارس عادی طراحی شده است. این پژوهش به بررسی تجارب زیسته معلمان در اجرای آموزش فراگیر و راهبردهای حمایتی مورد استفاده آنان برای پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان پرداخت. با بهرهگیری از طرح کیفی پدیدارشناسانه، هشت معلم کلاس عادی از مدارس Van Lang و Doan Thi Diem Halong در شهر Halong، استان Quang Ninh، ویتنام، که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته فردی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها هشت تم را شناسایی کردند: آموزش فراگیر بهمثابه برابری و تعلق، راهبردهای تدریس انعطافپذیر و تمایز یافته، حمایت همسالان و مشارکت معنادار، مدیریت هیجانی و رفتاری، آموزش رسمی محدود و یادگیری تجربی، همکاری با والدین و کارکنان مدرسه، چالشهای منابع، زمان و مدیریت کلاس، و تجارب مثبت موفقیت و فراگیری دانشآموزان. معلمان اشاره کردند که آموزش فراگیر مستلزم صبر، سازگاری، همکاری، یادگیری مستمر و فرصتهای معنادار برای مشارکت دانشآموزان است. یافتهها همچنین نشان میدهد که فراگیری مؤثر فراتر از تلاشهای فردی معلمان بوده و به توسعه حرفهای، منابع کافی، حمایتهای مشارکتی، پایش نظاممند و فرهنگ حمایتی کلاس نیازمند است. بر اساس یافتهها، چارچوب حمایت و توسعه کلاس فراگیر (ICSD) برای ارتقای ظرفیت معلمان، همکاری ذینفعان، منابع کلاسی، مشارکت دانشآموزمحور، پایش و ارزیابی و فرهنگ کلاس فراگیر پیشنهاد شد. این پژوهش بر اهمیت حمایت هماهنگ در سطح مدرسه برای تقویت شیوههای آموزش فراگیر و بهبود تجارب دانشآموزان با نیازهای ویژه در محیطهای مدارس عادی تأکید میکند.
Background The implementation of the Lesotho Inclusive Education Policy 2018 is complex and requires a collaborative approach. Given the complexity of inclusive education, the paper acknowledges that there must be participation of different role players in helping teachers to effectively carry the mandate of the policy. Aims The study aims to explore how collaboration is effective in supporting the education of Learners with Special Education Needs (LSEN) through the perspectives and experiences of teachers and provides a comprehensive evidence-based approaches for improving the implementation of inclusive education policies through a collaborative approach. Methods The paper is framed within ecological systems theory to understand how collaboration as premised on the LIEP 2018 could effectively help the implementation phase of the policy. The paper is lensed under the interpretive paradigm and designed with a qualitative research approach. Nine teachers were purposively selected from a regular school and were engaged in a focus group discussion. The study was analysed thematically to identify the themes and patterns that emerged from teachers’ collaborative practices. Results The findings reveal that teachers collaborate with other schools to share best practices for inclusive classrooms. They also receive external training from different experts from various organisation who trained them on inclusive education and empowered them on inclusive strategies suitable for their teaching environments. Despite the policy’s pronunciation on collaboration, the school works in isolation; parental involvement is minimal and there is lack of support staff such as health personnel and psychologists for diagnosis, psychological and emotional support. Conclusion The study highlights the dynamics of stakeholder collaboration and its multifaceted nature in building more inclusive responsive practical strategies and frameworks that support teachers in building strong partnerships that foster inclusive educational environments. Recommendations On the basis of the findings, the study recommends that there is a need to sensitise parents and the communities about inclusive education. The MOET should further work collaboratively with the Ministry of Social Development to mobilise resources to pay for other hidden costs of schooling and the Ministry of Health for proper diagnosis to ensure that these learners attend schools and complete their education.
زمینه: اجرای سیاست آموزش فراگیر لسوتو ۲۰۱۸ پیچیده است و نیازمند رویکردی مبتنی بر همکاری میباشد. با توجه به پیچیدگی آموزش فراگیر، مقاله اذعان میکند که باید مشارکت نقشآفرینان مختلف در کمک به معلمان برای اجرای مؤثر مأموریت سیاست وجود داشته باشد. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی همکاری در حمایت از آموزش دانشآموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSEN) از منظر دیدگاهها و تجربیات معلمان انجام شده و رویکردهای جامع مبتنی بر شواهد را برای بهبود اجرای سیاستهای آموزش فراگیر از طریق رویکردی مشارکتی ارائه میدهد. روشها: این مقاله در چارچوب نظریه نظامهای بومشناختی به منظور درک چگونگی کمک مؤثر همکاری مبتنی بر LIEP 2018 به مرحله اجرای سیاست تدوین شده است. مقاله در پارادایم تفسیری قرار دارد و با رویکرد پژوهش کیفی طراحی شده است. نه معلم بهصورت هدفمند از یک مدرسه عادی انتخاب و در یک بحث گروهی متمرکز شرکت داده شدند. مطالعه بهصورت تحلیل تماتیک انجام شد تا مضامین و الگوهای ناشی از تجارب همکاری معلمان شناسایی شود. یافتهها: نتایج نشان میدهد که معلمان با مدارس دیگر برای بهاشتراکگذاری بهترین تجارب کلاسهای فراگیر همکاری میکنند. همچنین آموزشهای بیرونی از سوی کارشناسان مختلف از سازمانهای گوناگون دریافت میکنند که آنها را در زمینه آموزش فراگیر و راهبردهای مناسب برای محیط تدریسشان توانمند میسازد. علیرغم تأکید سیاست بر همکاری، مدرسه بهصورت منفرد عمل میکند؛ مشارکت والدین حداقلی است و کمبود نیروی پشتیبان مانند کارکنان بهداشتی و روانشناسان برای تشخیص، حمایت روانی و عاطفی وجود دارد. نتیجهگیری: مطالعه به پویاییهای همکاری ذینفعان و ماهیت چندوجهی آن در ایجاد راهبردها و چارچوبهای عملی پاسخگو و فراگیر که از معلمان در ایجاد مشارکتهای قوی برای تقویت محیطهای آموزشی فراگیر حمایت میکند، اشاره دارد. توصیهها: بر اساس یافتهها، مطالعه توصیه میکند که نیاز به آگاهسازی والدین و جوامع درباره آموزش فراگیر وجود دارد. وزارت آموزش و پرورش باید با همکاری وزارت توسعه اجتماعی برای بسیج منابع جهت پرداخت هزینههای پنهان تحصیل و با وزارت بهداشت برای تشخیص صحیح همکاری نماید تا اطمینان حاصل شود این دانشآموزان در مدارس حضور یافته و تحصیلات خود را به پایان میرسانند.
