digital media use

Digital media has evolved from passive screen viewing into an algorithmically curated ecosystem of social platforms, short form video, games, generative artificial intelligence (AI), conversational agents, connected toys and educational technologies. These systems can support learning, creativity, communication, disability access and healthcare; however, engagement optimized design, commercial surveillance and synthetic content create risks that are not adequately captured by screen-time measures alone. This narrative review examines the effects of contemporary digital ecosystems on child and adolescent health and outlines implications for pediatric practice. PubMed/MEDLINE, Google Scholar and guidance from the World Health Organization, United Nations Children's Fund, UNESCO and the American Academy of Pediatrics were reviewed, with emphasis on evidence published from 2019 to June 2026. Associations have been reported between problematic digital media use and sleep disruption, reduced physical activity, visual and musculoskeletal symptoms, obesity related behaviours, anxiety, depressive symptoms, cyberbullying, disordered eating and impaired attention. Causal interpretation remains difficult because effects are heterogeneous, often small, bidirectional and strongly modified by age, content, context, displacement, family relationships and pre-existing vulnerability. AI adds distinct concerns: persuasive personalization, inaccurate health information, anthropomorphic dependency, deepfakes, sexual exploitation, biased outputs, privacy loss and erosion of learning through uncritical outsourcing. Benefits are also substantial when technologies are developmentally appropriate, evidence-based, inclusive and used with adult support. Pediatric counselling should shift from counting hours alone toward assessing the child's digital ecosystem, sleep, function, content, compulsivity, safety and relationships. Effective protection requires shared family practices, school digital literacy, safety by design, age-appropriate assurance, transparent algorithms, data minimization and independent research. The goal is not a screen free childhood but a child centred digital environment that supports health, agency and development.

The increasing integration of digital media into children's lives has raised concerns about possible associations between screen exposure and cognitive development. This narrative review synthesizes empirical evidence published from 2014 to 2025 on associations between screen exposure and attention, memory, executive function, and related developmental outcomes among school-aged children (6–11 years) and adolescents (12–18 years) and interprets the findings through Cognitive Load Theory. Searches of PubMed, PsycINFO, and Google Scholar were conducted in May 2025 and updated in June 2025. Following duplicate removal and screening by one reviewer, 13 empirical studies were included. The evidence encompassed cross-sectional, longitudinal, neuroimaging, and Mendelian randomization designs. Higher or poorly structured screen exposure was generally associated with attention difficulties, weaker working memory or executive function, academic challenges, and differences in brain regions involved in cognitive control. However, findings were not uniform: interactive, purposeful, and developmentally appropriate digital activities were sometimes associated with neutral or beneficial cognitive outcomes. Cognitive Load Theory offers a plausible interpretation in which rapid, distracting, or multitasked media increases extraneous cognitive load and leaves fewer working-memory resources for task-relevant processing and schema construction. Because most included studies were observational and screen exposure was measured inconsistently, the evidence does not establish that screen use directly causes cognitive impairment. Future research should use longitudinal or experimental designs, objective and multidimensional measures of digital use, and direct measures of cognitive load. Guidance for families and educators should consider content, context, timing, and purpose in addition to duration.

افزایش ادغام رسانه‌های دیجیتال در زندگی کودکان، نگرانی‌هایی را درباره ارتباطات احتمالی بین مواجهه با صفحه‌نمایش و رشد شناختی ایجاد کرده است. این مرور روایتی، شواهد تجربی منتشرشده از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۵ را درباره ارتباط بین مواجهه با صفحه‌نمایش و توجه، حافظه، عملکرد اجرایی و پیامدهای رشدی مرتبط در کودکان سنین مدرسه (۶ تا ۱۱ سال) و نوجوانان (۱۲ تا ۱۸ سال) گردآوری و یافته‌ها را از منظر نظریه بار شناختی تفسیر می‌کند. جستجوها در پایگاه‌های PubMed، PsycINFO و Google Scholar در ماه مه ۲۰۲۵ انجام و در ژوئن ۲۰۲۵ به‌روزرسانی شد. پس از حذف موارد تکراری و غربالگری توسط یک مرورگر، ۱۳ مطالعه تجربی وارد شدند. شواهد شامل طرح‌های مقطعی، طولی، تصویربرداری عصبی و تصادفی‌سازی مندلی بود. مواجهه بیشتر یا ساختارنیافته با صفحه‌نمایش عموماً با دشواری‌های توجه، ضعف حافظه کاری یا عملکرد اجرایی، چالش‌های تحصیلی و تفاوت در نواحی مغزی مرتبط با کنترل شناختی همراه بود. با این حال، یافته‌ها یکنواخت نبودند: فعالیت‌های دیجیتال تعاملی، هدفمند و متناسب با رشد گاهی با پیامدهای شناختی خنثی یا سودمند همراه بودند. نظریه بار شناختی تفسیر معتبری ارائه می‌دهد که در آن رسانه‌های سریع، حواس‌پرت‌کننده یا چندوظیفه‌ای، بار شناختی زائد را افزایش داده و منابع حافظه کاری کمتری برای پردازش مرتبط با تکلیف و ساخت طرح‌واره باقی می‌گذارند. از آنجا که بیشتر مطالعات واردشده مشاهده‌ای بودند و مواجهه با صفحه‌نمایش به‌طور ناسازگار اندازه‌گیری شده بود، شواهد موجود اثبات نمی‌کند که استفاده از صفحه‌نمایش مستقیماً موجب اختلال شناختی می‌شود. پژوهش‌های آینده باید از طرح‌های طولی یا تجربی، سنجه‌های عینی و چندبعدی استفاده دیجیتال و سنجه‌های مستقیم بار شناختی بهره ببرند. راهنمایی برای خانواده‌ها و مربیان باید علاوه بر مدت زمان، محتوا، زمینه، زمان‌بندی و هدف را نیز مدنظر قرار دهد.

Background Children are increasingly exposed to digital media from an early age. Screen exposure has been linked to poorer parent–child interactions, and less optimal language, cognitive, motor, and socio-emotional development. However, few studies have explored these relationships specifically in children born preterm. Methods Sixty-four very preterm infants (VPT; <32 weeks gestation) were assessed at 12-months corrected age. Data on media use within families and infant screen exposure were measured using the Family Media Use questionnaire. Psychomotor development, socio-emotional functioning, and tactile exploration abilities were evaluated using the Bayley Scales of Infant Development III (BSID III) and experimental tasks. Results At 12 months of age, most parents (72%) reported using screens in the presence of their child, with an average daily duration of 1 h. Furthermore, 39% of VPT infants were directly exposed to screens, averaging 4 h per week. No difference was observed in BSID III scores between infants exposed to screens and those who were not. Furthermore, across the entire cohort, no significant association was found between screen exposure and developmental outcomes. However, among infants exposed to screens, greater direct screen exposure was negatively associated with cognitive and language scores (ρ = −0.34, p = 0.048; ρ = −0.56, p = 0.002, respectively) as well as to tactile exploration (ρ = −0.39, p = 0.02), but not to prosocial behavior or joint attention. These associations remained significant after controlling gestational age at birth and parents' socio-economic status. Conclusions Early direct screen exposure in VPT infants is associated with lower language and cognitive performance, and reduced tactile exploration, highlighting potential developmental implications even within the first year. No associations were observed in socio-emotional skills suggesting that these aspects may evolve differently or become apparent later in development. The effects of screen exposure on the development of infants born VPT have not been extensively studied, and further research is needed to support families in offering alternatives to screen use.

زمینه: کودکان از سنین پایین به طور فزاینده‌ای در معرض رسانه‌های دیجیتال قرار می‌گیرند. مواجهه با صفحه‌نمایش با تعامل ضعیف‌تر والد-کودک و رشد کمتر بهینه زبانی، شناختی، حرکتی و اجتماعی-هیجانی مرتبط شده است. با این حال، مطالعات اندکی به طور خاص این روابط را در کودکان نارس بررسی کرده‌اند. روش‌ها: شصت‌وچهار نوزاد بسیار نارس (VPT؛ کمتر از ۳۲ هفته بارداری) در سن ۱۲ ماهگی اصلاح‌شده ارزیابی شدند. داده‌های مربوط به استفاده از رسانه در خانواده و مواجهه نوزاد با صفحه‌نمایش با استفاده از پرسشنامه Family Media Use جمع‌آوری شد. رشد روان‌حرکتی، عملکرد اجتماعی-هیجانی و توانایی‌های کاوش لمسی با استفاده از مقیاس‌های Bayley Scales of Infant Development III (BSID III) و وظایف آزمایشی ارزیابی گردید. یافته‌ها: در سن ۱۲ ماهگی، اکثر والدین (۷۲٪) گزارش کردند که در حضور کودک خود از صفحه‌نمایش استفاده می‌کنند، با میانگین مدت زمان روزانه ۱ ساعت. همچنین، ۳۹٪ از نوزادان VPT به طور مستقیم در معرض صفحه‌نمایش قرار داشتند، با میانگین ۴ ساعت در هفته. تفاوتی در نمرات BSID III بین نوزادان مواجه‌شده با صفحه‌نمایش و نوزادانی که مواجهه نداشتند مشاهده نشد. همچنین، در کل گروه، ارتباط معناداری بین مواجهه با صفحه‌نمایش و پیامدهای رشدی یافت نشد. با این حال، در میان نوزادان مواجه‌شده با صفحه‌نمایش، میزان بیشتر مواجهه مستقیم با صفحه‌نمایش با نمرات پایین‌تر شناختی و زبانی (ρ = −۰٫۳۴، p = ۰٫۰۴۸؛ ρ = −۰٫۵۶، p = ۰٫۰۰۲ به ترتیب) و همچنین کاوش لمسی (ρ = −۰٫۳۹، p = ۰٫۰۲) ارتباط منفی داشت، اما با رفتارهای اجتماعی مثبت یا توجه مشترک ارتباطی نداشت. این ارتباطات پس از کنترل سن بارداری هنگام تولد و وضعیت اجتماعی-اقتصادی والدین همچنان معنادار باقی ماند. نتیجه‌گیری: مواجهه مستقیم زودهنگام با صفحه‌نمایش در نوزادان VPT با عملکرد پایین‌تر زبانی و شناختی و کاهش کاوش لمسی همراه است و پیامدهای رشدی بالقوه حتی در سال اول زندگی را برجسته می‌کند. هیچ ارتباطی در مهارت‌های اجتماعی-هیجانی مشاهده نشد که نشان می‌دهد این جنبه‌ها ممکن است به گونه‌ای متفاوت تحول یابند یا بعداً در رشد آشکار شوند. اثرات مواجهه با صفحه‌نمایش بر رشد نوزادان بسیار نارس به طور گسترده مطالعه نشده است و پژوهش‌های بیشتری برای حمایت از خانواده‌ها در ارائه جایگزین‌هایی برای استفاده از صفحه‌نمایش مورد نیاز است.

Values are transmitted from family to child not through explicit instruction but within the ordinary flow of everyday life and, more often than not, without words, which renders this transmission at once durable and fragile. This study examines how value transmission has been transformed by digitalization through the narratives of a transitional generation that spent its childhood within traditional patterns of settlement and relationships yet carries out its parenting in a digitalized environment. Within an interpretive phenomenological design, semi-structured interviews were conducted with 21 parents living in Afyonkarahisar, and the data were analyzed thematically. In childhood narratives, transmission operated without recourse to words, through the gaze, example, and shared space. The entry of digital media into the home fragmented this shared time-space, and children’s capacity to verify their parents instantly brought the family’s relative monopoly over knowledge to an end. Authority has not disappeared; rather, its legitimacy has shifted from threat and fear to persuasion and negotiation. Privacy has emerged as a new domain of value which, when read through the lens of contextual integrity, operates as a local order woven from gendered visibility and religious-moral references. Narrative-level comparison shows that traditional and negotiated elements coexist within individual narratives, including those of the youngest and oldest participants. While the family has lost its epistemic authority, it retains its moral authority; the process thus amounts to a restructuring rather than a dissolution.

ارزش‌ها از طریق آموزش صریح منتقل نمی‌شوند، بلکه در جریان عادی زندگی روزمره و اغلب بدون استفاده از کلمات از خانواده به کودک انتقال می‌یابند؛ امری که این انتقال را همزمان بادوام و شکننده می‌سازد. این پژوهش به بررسی چگونگی تحول انتقال ارزش‌ها در اثر دیجیتالی‌شدن از خلال روایت‌های نسلی گذار می‌پردازد که کودکی خود را در الگوهای سنتی سکونت و روابط سپری کرده اما نقش والدگری را در محیطی دیجیتالی ایفا می‌کند. در قالب طراحی پدیدارشناسی تفسیری، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ والد ساکن آفیون‌قره‌حصار انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. در روایت‌های کودکی، انتقال ارزش‌ها بدون توسل به کلام و از طریق نگاه، الگو و فضای مشترک صورت می‌گرفت. ورود رسانه‌های دیجیتال به خانه این زمان‌ـ‌فضای مشترک را تکه‌تکه کرد و توانایی کودکان در راستی‌آزمایی فوری والدین، انحصار نسبی خانواده بر دانش را پایان داد. اقتدار از میان نرفته است؛ بلکه مشروعیت آن از تهدید و ترس به اقناع و مذاکره تغییر یافته است. حریم خصوصی به عنوان حوزه‌ای نوین از ارزش‌ها پدیدار شده که با خوانش از منظر یکپارچگی زمینه‌ای، به مثابه نظمی محلی بافته‌شده از مرئی‌سازی جنسیتی و ارجاعات دینی‌ـ‌اخلاقی عمل می‌کند. مقایسه در سطح روایت نشان می‌دهد عناصر سنتی و مذاکره‌ای در روایت‌های فردی، حتی در میان جوان‌ترین و مسن‌ترین مشارکت‌کنندگان، همزیستی دارند. هرچند خانواده اقتدار معرفتی خود را از دست داده، اقتدار اخلاقی آن حفظ شده است؛ بنابراین این فرایند بیشتر به بازساخت می‌ماند تا فروپاشی.