Value (mathematics)

University programme leaders occupy a pivotal position in shaping teaching and learning, yet their responsibilities are complex. Despite the significance of this role, programme leaders (PLs) frequently report limited access to structured leadership development (Cahill et al. Citation2015; Lawrence, Morón-García, and Senior Citation2022), prompting higher education institutions (HEIs) to introduce institutionally led interventions.Academic developers, educational developers and other higher education professionals (referred to from this point as academic developers) are often tasked with supporting programme leaders, but there are even fewer development opportunities available to support them in their roles.The Supporting Programme Leadership Development Network (SPLDN) was established to create a collaborative space for academic developers supporting programme leaders to share practice, foster connections and enhance support. This study aims to identify the need for and value of this network for staff in such roles.University staff supporting PL development were invited to complete a short online survey, reflecting the support they need and the benefits of belonging to a peer network.Findings from 30 respondents indicate a demand for opportunities to share practice, benchmark institutional approaches and develop evidence-informed support for programme leaders. Participants valued the SPLDN as a source of sector insight and as a space to create connections with those in a similar role. Importantly, engagement with the network was not limited to those new to supporting PLs; many participants had substantial experience in the area yet still noted benefits from engaging. These findings suggest that a peer network can offer academic developers access to peer learning, sector comparison and practice sharing throughout their career.

رهبران برنامه در دانشگاه‌ها نقش محوری در شکل‌دهی به آموزش و یادگیری ایفا می‌کنند، با این حال مسئولیت‌های آنان پیچیده است. علی‌رغم اهمیت این نقش، رهبران برنامه (PLs) اغلب گزارش می‌کنند که دسترسی محدودی به توسعه رهبری ساختاریافته دارند (Cahill و همکاران، 2015؛ Lawrence، Morón-García و Senior، 2022)، که این امر مؤسسات آموزش عالی (HEIs) را بر آن داشته تا مداخلات سازمانی را معرفی کنند. توسعه‌دهندگان دانشگاهی، توسعه‌دهندگان آموزشی و سایر متخصصان آموزش عالی (که از این پس به عنوان توسعه‌دهندگان دانشگاهی نامیده می‌شوند) اغلب مسئول حمایت از رهبران برنامه هستند، اما فرصت‌های توسعه‌ای کمتری برای حمایت از آنان در نقش‌هایشان وجود دارد. شبکه توسعه حمایت از رهبری برنامه (SPLDN) با هدف ایجاد فضایی تعاملی برای توسعه‌دهندگان دانشگاهی جهت به اشتراک‌گذاری تجارب، تقویت ارتباطات و ارتقای حمایت از رهبران برنامه تأسیس شد. هدف این مطالعه شناسایی نیاز و ارزش این شبکه برای کارکنان در چنین نقش‌هایی است. از کارکنان دانشگاهی که از توسعه رهبران برنامه حمایت می‌کنند دعوت شد تا یک پرسشنامه آنلاین کوتاه را تکمیل کنند و نیازهای حمایتی خود و مزایای عضویت در یک شبکه همتایان را بازتاب دهند. یافته‌های حاصل از ۳۰ پاسخ‌دهنده نشان‌دهنده تقاضا برای فرصت‌هایی جهت به اشتراک‌گذاری تجارب، مقایسه رویکردهای سازمانی و توسعه حمایت مبتنی بر شواهد برای رهبران برنامه است. شرکت‌کنندگان SPLDN را به عنوان منبعی برای بینش بخشی و فضایی برای ایجاد ارتباط با افراد دارای نقش مشابه ارزشمند دانستند. نکته مهم این است که مشارکت در این شبکه محدود به افراد تازه‌وارد به حمایت از PLs نبود؛ بسیاری از شرکت‌کنندگان دارای تجربه قابل توجهی در این حوزه بودند اما همچنان مزایایی را از مشارکت گزارش کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یک شبکه همتایان می‌تواند دسترسی توسعه‌دهندگان دانشگاهی به یادگیری همتایانه، مقایسه بخشی و به اشتراک‌گذاری تجارب را در سراسر مسیر حرفه‌ای آنان فراهم کند.

With the increasing use of psychedelics in both clinical and non-clinical contexts, there is growing potential for harm arising from challenging experiences and post-psychedelic difficulties. This qualitative review aimed to explore psychedelic users’ experiences of acute and post-psychedelic challenges in non-clinical contexts, to identify practice considerations for safer and more effective client work supporting the evolving role of counselling psychologists and practitioners in related fields. A comprehensive search across EBSCO databases and Google Scholar identified seven studies (n = 721) published between 2021 and 2025. Data extraction, quality appraisal, and meta-aggregative synthesis were conducted in accordance with JBI methodology. Four synthesised findings were identified: (1) complex experiences of distress; (2) diverse and individualised coping strategies; (3) external support and challenges; and (4) internal adjustment and ambiguous outcomes. Findings indicate that experiences are varied, complex, and paradoxical; this highlights the value of pluralistic harm-reduction approaches that acknowledge diversity of experience to ensure safer and more effective outcomes for those navigating post-psychedelic difficulties.

با افزایش استفاده از روان‌گردان‌ها در زمینه‌های بالینی و غیر‌بالینی، پتانسیل آسیب ناشی از تجارب چالش‌برانگیز و دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها رو به افزایش است. این مرور کیفی با هدف بررسی تجارب کاربران روان‌گردان‌ها از چالش‌های حاد و پس از مصرف در زمینه‌های غیر‌بالینی انجام شد تا ملاحظات عملی برای کار ایمن‌تر و مؤثرتر با مراجعان را شناسایی کند و نقش در حال تحول روان‌شناسان مشاوره و سایر متخصصان مرتبط را مورد حمایت قرار دهد. جستجوی جامع در پایگاه‌های داده EBSCO و Google Scholar منجر به شناسایی هفت مطالعه (n = 721) منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2025 شد. استخراج داده‌ها، ارزیابی کیفیت و ترکیب فرابرآوردی مطابق با روش‌شناسی JBI انجام گرفت. چهار یافته ترکیبی شناسایی شد: (1) تجارب پیچیده از پریشانی؛ (2) راهبردهای مقابله‌ای متنوع و فردی؛ (3) حمایت و چالش‌های بیرونی؛ و (4) سازگاری درونی و پیامدهای مبهم. یافته‌ها نشان می‌دهد که تجارب متنوع، پیچیده و متناقض هستند؛ این امر بر ارزش رویکردهای کاهشی آسیب کثرت‌گرا که به تنوع تجارب اذعان دارند برای تضمین پیامدهای ایمن‌تر و مؤثرتر برای افرادی که با دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها مواجه‌اند، تأکید می‌کند.

This paper explores the pedagogical value of beach environments in early childhood education through a relational study involving photo-elicitation with young children and follow-up conversations with early years educators. Drawing on Gibson’s ecological theory of affordances and Deleuze and Guattari’s conception of assemblage, the research examines how children’s encounters with the beach are configured through entangled relations with place, material, and atmosphere across shifting material, spatial and elemental relations. Ontologically, this paper foregrounds the beach as an environment in process - one that affords sensory, affective, and open-ended forms of play. Children’s engagements with seaweed, ash, stones, and soundscapes reveal the value of learning encounters that resist predetermined outcomes. The GoPro camera, used as a research tool, further illustrates how method itself is co-constituted within the assemblage. This paper contributes to broader conversations about posthuman pedagogies and calls for more situated, affective, and ecologically responsive approaches to early childhood education.

این مقاله ارزش پداگوژیک محیط‌های ساحلی را در آموزش دوران کودکی از طریق مطالعه‌ای رابطه‌ای که شامل برانگیختن عکس با کودکان خردسال و گفتگوهای پیگیری با مربیان سال‌های اولیه است، بررسی می‌کند. با تکیه بر نظریه بوم‌شناختی امکانات گیبسون و مفهوم اسمبلژ دلوز و گتاری، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه مواجهه‌های کودکان با ساحل از طریق روابط درهم‌تنیده با مکان، ماده و اتمسفر در بستر روابط متغیر مادی، فضایی و عنصری پیکربندی می‌شود. از منظر هستی‌شناختی، این مقاله ساحل را به‌عنوان محیطی در حال فرایند برجسته می‌کند؛ محیطی که اشکال بازی حسی، عاطفی و باز را فراهم می‌کند. درگیری‌های کودکان با جلبک دریایی، خاکستر، سنگ‌ها و مناظر صوتی، ارزش مواجهه‌های یادگیری را که در برابر نتایج از پیش تعیین‌شده مقاومت می‌کنند، آشکار می‌سازد. استفاده از دوربین GoPro به‌عنوان ابزار پژوهشی، بیشتر نشان می‌دهد که خود روش نیز درون اسمبلژ هم‌ساخته می‌شود. این مقاله به گفتگوهای گسترده‌تر درباره پداگوژی‌های پساانسانی کمک می‌کند و خواستار رویکردهایی موضعی‌تر، عاطفی‌تر و واکنش‌پذیرتر از نظر بوم‌شناختی در آموزش دوران کودکی است.

Introduction AI-supported writing assessment can provide rapid scores and issue-level comments, yet its formative value depends on how students and teachers interpret and act on that information. This study examined this process in a university English writing course. Methods Two pre-existing intact classes comprising 96 students (48 per class) completed three writing-feedback-revision cycles. The Control class received AI scores/standard feedback, routine teacher checking, and revision. The Diagnostic Review class received DeepSeek-R1 issue-level diagnoses, completed an interpretation sheet, revised independently, underwent structured teacher review and reassessment, and recorded a reflection. Measures included diagnostic accuracy, feedback actionability, feedback comprehension, self-assessment accuracy, revision quality, reflection quality, misunderstanding codes, and teacher review activity. Mixed-effects models with student random intercepts were used for analysis. Results The Diagnostic Review class showed higher scores for diagnostic accuracy, actionability, comprehension, revision quality, and self-assessment accuracy. Group-by-cycle interactions were significant for diagnostic accuracy, comprehension, revision quality, and self-assessment accuracy, whereas the actionability interaction was not. Feedback comprehension showed the strongest bivariate association with revision quality. Exploratory indirect associations through actionability and comprehension remained positive after adjustment for condition and cycle using student-cluster bootstrap confidence intervals. Teacher records documented confirmation, correction, supplementation, and re-explanation, with greater review time in the Diagnostic Review class. Discussion The findings indicate that the formative value of AI-supported writing assessment extends beyond automated diagnosis to the subsequent processes of student interpretation, revision, and teacher review. Repeated classroom assessment may therefore benefit from integrating AI-generated diagnostic feedback with structured learner reflection and context-sensitive teacher judgment.

مقدمه: ارزیابی نوشتار با پشتیبانی هوش مصنوعی می‌تواند نمرات سریع و بازخوردهای سطح مسئله ارائه دهد، اما ارزش تکوینی آن وابسته به نحوه تفسیر و واکنش دانشجویان و معلمان به این اطلاعات است. این پژوهش این فرایند را در یک درس دانشگاهی نوشتار انگلیسی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: دو کلاس موجود متشکل از ۹۶ دانشجو (۴۸ نفر در هر کلاس) سه چرخه نوشتار-بازخورد-بازنگری را تکمیل کردند. کلاس کنترل نمرات هوش مصنوعی/بازخورد استاندارد، بررسی معمول معلم و بازنگری را دریافت کرد. کلاس بازبینی تشخیصی، تشخیص‌های سطح مسئله DeepSeek-R1، تکمیل برگه تفسیر، بازنگری مستقل، بازبینی ساختاریافته معلم و ارزیابی مجدد و ثبت تأمل را انجام داد. سنجه‌ها شامل دقت تشخیصی، قابلیت اقدام بازخورد، درک بازخورد، دقت خودارزیابی، کیفیت بازنگری، کیفیت تأمل، کدهای سوءتفاهم و فعالیت بازبینی معلم بود. برای تحلیل از مدل‌های اثرات مختلط با انقطاع تصادفی دانشجو استفاده شد. نتایج: کلاس بازبینی تشخیصی نمرات بالاتری در دقت تشخیصی، قابلیت اقدام، درک، کیفیت بازنگری و دقت خودارزیابی نشان داد. تعامل گروه-چرخه برای دقت تشخیصی، درک، کیفیت بازنگری و دقت خودارزیابی معنادار بود، در حالی که تعامل قابلیت اقدام معنادار نبود. درک بازخورد قوی‌ترین ارتباط دومتغیره را با کیفیت بازنگری نشان داد. ارتباطات غیرمستقیم اکتشافی از طریق قابلیت اقدام و درک، پس از تعدیل بر اساس وضعیت و چرخه با استفاده از فاصله اطمینان بوت‌استرپ خوشه‌ای دانشجو، مثبت باقی ماند. سوابق معلم تأیید، تصحیح، تکمیل و توضیح مجدد را مستند کرد و زمان بازبینی بیشتری در کلاس بازبینی تشخیصی صرف شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش تکوینی ارزیابی نوشتار با پشتیبانی هوش مصنوعی فراتر از تشخیص خودکار بوده و به فرایندهای بعدی تفسیر دانشجو، بازنگری و بازبینی معلم نیز گسترش می‌یابد. بنابراین، ارزیابی مکرر کلاسی می‌تواند از ادغام بازخورد تشخیصی تولیدشده توسط هوش مصنوعی با تأمل ساختاریافته یادگیرنده و قضاوت حساس به زمینه معلم سود ببرد.

Universities want placements filled, students want them completed, and community partners are left to reconcile a mismatch no one asked them to navigate. This practice-informed provocation draws on work-integrated learning (WIL) scholarship and my experience as placement coordinator to argue that community engagement is often raised as a value in psychology placements but insufficiently embedded in placement infrastructure. Community engagement may appear in program rationales and accreditation documents but rarely in the structural design of how placements are resourced and supported. In other words, there is a gap between what we say about community engagement and what we build into our placement systems (Jackson et al., 2017). Based on my experience, I argue that community partners are often positioned as hosts rather than co-designers of professional learning, left carrying substantial, under-recognised responsibility for student learning. Postgraduate psychology placements cannot be ethically scaled through transactional placement models. If universities want community partners to sustain student learning, they must resource relational co-design as core placement infrastructure, rather than treat it as optional engagement work.

دانشگاه‌ها خواهان تکمیل کارورزی‌ها هستند، دانشجویان نیز خواهان اتمام آن‌ها، و شرکای اجتماعی در نهایت باید با عدم تطابقی مواجه شوند که هیچ‌کس از آن‌ها نخواسته بود آن را مدیریت کنند. این مقاله مبتنی بر تجربه عملی، با بهره‌گیری از پژوهش‌های یادگیری تلفیقی با کار (WIL) و تجربه شخصی نویسنده به عنوان هماهنگ‌کننده کارورزی، استدلال می‌کند که مشارکت اجتماعی اغلب به عنوان یک ارزش در کارورزی‌های روان‌شناسی مطرح می‌شود اما به طور کافی در زیرساخت‌های کارورزی نهادینه نشده است. مشارکت اجتماعی ممکن است در توجیه‌نامه‌های برنامه و اسناد اعتباربخشی ذکر شود، اما به ندرت در طراحی ساختاری نحوه تخصیص منابع و حمایت از کارورزی‌ها لحاظ می‌شود. به عبارت دیگر، شکافی میان آنچه درباره مشارکت اجتماعی بیان می‌کنیم و آنچه در سامانه‌های کارورزی خود پیاده می‌سازیم وجود دارد (Jackson و همکاران، ۲۰۱۷). بر اساس تجربه نویسنده، شرکای اجتماعی اغلب به عنوان میزبان و نه هم‌طراحان یادگیری حرفه‌ای جای می‌گیرند و مسئولیت قابل توجه و کمتر شناخته‌شده‌ای را برای یادگیری دانشجویان بر عهده دارند. کارورزی‌های تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی را نمی‌توان به طور اخلاقی از طریق مدل‌های کارورزی معاملاتی گسترش داد. اگر دانشگاه‌ها می‌خواهند شرکای اجتماعی یادگیری دانشجویان را پایدار سازند، باید هم‌طراحی رابطه‌محور را به عنوان زیرساخت اصلی کارورزی تأمین منابع کنند و نه آن را به عنوان فعالیت اختیاری مشارکتی تلقی نمایند.