dose-response relationship

Adolescent depression and anxiety symptoms are major health concerns, and the family environment plays a critical role. This study aimed to investigate the relationship between parental mental health literacy (PMHL) and adolescent depression and anxiety scores. Based on cross-sectional data from the 2023 Guangdong Adolescent Mental Health Survey, the study included 4,697 pairs of adolescents and their primary caregivers. Questionnaires were used to assess PMHL and adolescents’ levels of depression and anxiety, and weighted linear regression, restricted cubic splines, and subgroup analyses were employed. For every 1-point increase in PMHL, adolescents’ depression scores decreased by 0.033 and anxiety scores by 0.034 (both P < 0.05). The high PMHL group had significantly lower depression and anxiety scores than the low PMHL group. The dose-response relationship was linear. Subgroup analysis revealed interaction effects involving boarding status, mobile phone usage duration, and educational level. Higher PMHL is significantly associated with a lower risk of depression and anxiety among adolescents. Enhancing PMHL may help prevent and intervene in adolescent emotional problems; longitudinal studies are needed to verify the causal relationship.

علائم افسردگی و اضطراب در نوجوانان از نگرانی‌های عمده سلامت محسوب می‌شوند و محیط خانواده نقش حیاتی ایفا می‌کند. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین سواد سلامت روانی والدین (PMHL) و نمرات افسردگی و اضطراب نوجوانان بود. بر اساس داده‌های مقطعی حاصل از پیمایش سلامت روان نوجوانان گوانگ‌دونگ ۲۰۲۳، مطالعه حاضر شامل ۴٬۶۹۷ جفت نوجوان و مراقب اصلی آن‌ها بود. برای ارزیابی PMHL و سطوح افسردگی و اضطراب نوجوانان از پرسشنامه استفاده شد و رگرسیون خطی وزنی، اسپلاین مکعبی محدود و تحلیل‌های زیرگروه به کار گرفته شد. به ازای هر افزایش یک واحدی در PMHL، نمره افسردگی نوجوانان به میزان ۰٫۰۳۳ و نمره اضطراب به میزان ۰٫۰۳۴ کاهش یافت (هر دو P < 0.05). گروه دارای PMHL بالا به طور معناداری نمرات افسردگی و اضطراب پایین‌تری نسبت به گروه دارای PMHL پایین داشتند. رابطه دوز-پاسخ خطی بود. تحلیل زیرگروه‌ها اثرات متقابل وضعیت شبانه‌روزی بودن، مدت زمان استفاده از تلفن همراه و سطح تحصیلات را نشان داد. PMHL بالاتر به طور معناداری با کاهش خطر افسردگی و اضطراب در نوجوانان مرتبط است. ارتقای PMHL می‌تواند به پیشگیری و مداخله در مشکلات هیجانی نوجوانان کمک کند؛ مطالعات طولی برای بررسی رابطه علّی مورد نیاز است.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.

چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.

Although khat chewing is common among university students in Yemen, evidence on dose–response relationships between khat chewing frequency and sleep duration, perceived effects, and academic performance remains limited. This study examined these associations among medical students at Thamar University, Yemen. A cross-sectional study was conducted among undergraduate medical students. Data were collected using a structured questionnaire. Khat chewing frequency was categorized as non-use, 1–2 days/week, 3–4 days/week, and 5–7 days/week. Multivariable logistic and linear regression analyses were performed to assess associations, and ordinal trend analyses were used to evaluate dose–response relationships. Adjusted odds ratios (AOR) and regression coefficients (β) with 95% confidence intervals (CI) were reported. Statistical significance was set at p < 0.05. Increasing khat chewing frequency was independently associated with higher odds of short sleep duration (< 6 h). Compared with non-chewers, the adjusted odds of short sleep increased progressively, reaching an AOR of 7.83 (95% CI: 3.70–16.57; P < 0.001) among daily chewers.A significant linear dose–response relationship was also observed (AOR = 1.97, 95% CI: 1.54–2.52; P < 0.001). Perceived-effects scores increased progressively with khat-chewing frequency, with adjusted mean differences of 3.36, 3.73, and 4.94 for 1–2, 3–4, and 5–7 days/week, respectively (all P ≤ 0.001), with a significant linear trend (adjusted β = 1.61, 95% CI: 1.29–1.92; P < 0.001). In contrast, academic performance showed no significant association or linear dose–response relationship with khat chewing (adjusted β = 0.22, 95% CI: −0.46–0.89; P = 0.532). Khat chewing frequency showed clear dose–response associations with short sleep duration and perceived effects among medical students. However, these associations did not translate into measurable differences in academic performance. These findings suggest that the effects of frequent khat use are more evident in sleep and perceived behavioural outcomes than in academic achievement. These findings are consistent with known stimulant-related effects and may extend to similar student populations in comparable settings.

اگرچه مصرف قات در میان دانشجویان دانشگاه‌های یمن رایج است، اما شواهد مربوط به روابط دوز-پاسخ بین فراوانی مصرف قات و مدت خواب، اثرات ادراک‌شده و عملکرد تحصیلی همچنان محدود است. این مطالعه این ارتباطات را در میان دانشجویان پزشکی دانشگاه ذمار، یمن بررسی کرد. یک مطالعه مقطعی در میان دانشجویان کارشناسی پزشکی انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری شد. فراوانی مصرف قات به صورت عدم مصرف، ۱–۲ روز در هفته، ۳–۴ روز در هفته و ۵–۷ روز در هفته دسته‌بندی شد. برای ارزیابی ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون لجستیک و خطی چندمتغیره انجام شد و برای ارزیابی روابط دوز-پاسخ از تحلیل روند ترتیبی استفاده گردید. نسبت شانس تعدیل‌شده (AOR) و ضرایب رگرسیون (β) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) گزارش شد. سطح معناداری آماری در p < 0.05 تعیین شد. افزایش فراوانی مصرف قات به طور مستقل با افزایش شانس مدت خواب کوتاه‌تر (< ۶ ساعت) همراه بود. در مقایسه با افراد غیرمصرف‌کننده، شانس تعدیل‌شده مدت خواب کوتاه به طور پیشرونده افزایش یافت و در میان مصرف‌کنندگان روزانه به AOR برابر با 7.83 (95% CI: 3.70–16.57؛ P < 0.001) رسید. همچنین یک رابطه خطی دوز-پاسخ معنادار مشاهده شد (AOR = 1.97، 95% CI: 1.54–2.52؛ P < 0.001). نمرات اثرات ادراک‌شده با افزایش فراوانی مصرف قات به طور پیشرونده افزایش یافت، به طوری که تفاوت میانگین تعدیل‌شده برای گروه‌های ۱–۲، ۳–۴ و ۵–۷ روز در هفته به ترتیب 3.36، 3.73 و 4.94 بود (همه P ≤ 0.001) و روند خطی معناداری مشاهده شد (β تعدیل‌شده = 1.61، 95% CI: 1.29–1.92؛ P < 0.001). در مقابل، عملکرد تحصیلی هیچ ارتباط معنادار یا رابطه خطی دوز-پاسخ با مصرف قات نشان نداد (β تعدیل‌شده = 0.22، 95% CI: −0.46–0.89؛ P = 0.532). فراوانی مصرف قات ارتباطات دوز-پاسخ آشکاری با مدت خواب کوتاه و اثرات ادراک‌شده در میان دانشجویان پزشکی نشان داد. با این حال، این ارتباطات به تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری در عملکرد تحصیلی منجر نشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات مصرف مکرر قات بیشتر در خواب و پیامدهای رفتاری ادراک‌شده مشهود است تا در موفقیت تحصیلی. این نتایج با اثرات شناخته‌شده محرک‌ها سازگار است و ممکن است به جمعیت‌های دانشجویی مشابه در شرایط قابل مقایسه نیز تعمیم یابد.