inclusive pedagogy

Purpose: This study aimed to explain the factors influencing the construction of national identity in Iraqi school environments. Methods and Materials: This qualitative study was conducted using an exploratory and interpretive approach. Participants consisted of 20 university faculty members, educational researchers, school administrators, and experts from Tehran who had relevant academic or professional experience in education, curriculum studies, sociology, cultural studies, political science, citizenship education, national identity, or the Iraqi sociocultural context. Participants were selected through purposive sampling with maximum variation, and sampling continued until informational saturation was achieved. Data were collected through semi-structured, in-depth interviews lasting approximately 45–70 minutes. Interviews were recorded with participants' permission, transcribed verbatim, and analyzed using conventional qualitative content analysis. Meaning units were identified, condensed, coded, compared continuously, and organized into subcategories and broader conceptual categories. Credibility, dependability, confirmability, and transferability were enhanced through member checking, peer review of coding, maximum variation, systematic documentation of analytical decisions, and repeated comparison of interpretations with the original transcripts. Findings: Qualitative analysis yielded six major categories influencing national identity construction in Iraqi school environments: educational and curricular factors, teacher-related factors, school cultural and organizational factors, sociocultural factors, political and institutional factors, and family, media, and community factors. Educational and curricular factors received the greatest analytical emphasis, particularly inclusive curriculum design, history and civic education, national symbols, cultural representation, and extracurricular citizenship activities. Sociocultural factors highlighted the importance of integrating ethnic, religious, linguistic, and regional diversity within a shared national framework. Political and institutional factors emphasized institutional trust, educational equality, policy coherence, and political neutrality. Teachers and school climate were identified as important mediators through fairness, inclusive pedagogy, participation, and respectful interaction. Family narratives, community discourse, and digital media were also found to reinforce or weaken school-based national identity formation. Conclusion: National identity construction in Iraqi schools is a multidimensional and interactive process requiring coherence among curriculum, teacher practices, inclusive school culture, recognition of sociocultural diversity, institutional fairness, and the wider family, community, and media environment.

هدف: این پژوهش با هدف تبیین عوامل مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق انجام شده است. روش‌ها و مواد: این مطالعه کیفی با رویکرد اکتشافی و تفسیری صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل ۲۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه، پژوهشگران آموزشی، مدیران مدارس و متخصصان از تهران بودند که دارای تجربه علمی یا حرفه‌ای مرتبط در حوزه آموزش، مطالعات برنامه‌درسی، جامعه‌شناسی، مطالعات فرهنگی، علوم سیاسی، آموزش شهروندی، هویت ملی یا زمینه اجتماعی‌فرهنگی عراق بودند. نمونه‌گیری به صورت هدفمند با حداکثر تنوع انجام شد و تا رسیدن به اشباع اطلاعاتی ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و عمیق به مدت تقریبی ۴۵ تا ۷۰ دقیقه گردآوری شد. مصاحبه‌ها با اجازه شرکت‌کنندگان ضبط، به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی متعارف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. واحدهای معنایی شناسایی، تلخیص، کدگذاری، به طور مستمر مقایسه و در زیرمقوله‌ها و مقوله‌های مفهومی گسترده‌تر سازمان‌دهی شدند. اعتبار، قابلیت اتکا، تأییدپذیری و انتقال‌پذیری از طریق بازبینی اعضا، بازنگری همتایان در کدگذاری، حداکثر تنوع، مستندسازی نظام‌مند تصمیمات تحلیلی و مقایسه مکرر تفسیرها با متن اصلی مصاحبه‌ها تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل کیفی شش مقوله اصلی مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق را نشان داد: عوامل آموزشی و برنامه‌درسی، عوامل مرتبط با معلم، عوامل فرهنگی و سازمانی مدرسه، عوامل اجتماعی‌فرهنگی، عوامل سیاسی و نهادی، و عوامل خانواده، رسانه و جامعه. عوامل آموزشی و برنامه‌درسی بیشترین تأکید تحلیلی را داشتند، به ویژه طراحی برنامه‌درسی فراگیر، آموزش تاریخ و شهروندی، نمادهای ملی، بازنمایی فرهنگی و فعالیت‌های فوق‌برنامه شهروندی. عوامل اجتماعی‌فرهنگی بر اهمیت ادغام تنوع قومی، مذهبی، زبانی و منطقه‌ای در چارچوب ملی مشترک تأکید داشتند. عوامل سیاسی و نهادی بر اعتماد نهادی، برابری آموزشی، انسجام سیاستی و بی‌طرفی سیاسی تأکید کردند. معلمان و فضای مدرسه به عنوان میانجی‌های مهم از طریق عدالت، آموزش فراگیر، مشارکت و تعامل محترمانه شناسایی شدند. روایت‌های خانوادگی، گفتمان جامعه و رسانه‌های دیجیتال نیز در تقویت یا تضعیف شکل‌گیری هویت ملی مبتنی بر مدرسه نقش داشتند. نتیجه‌گیری: شکل‌گیری هویت ملی در مدارس عراق فرایندی چندبعدی و تعاملی است که نیازمند انسجام میان برنامه‌درسی، عملکرد معلمان، فرهنگ مدرسه فراگیر، شناسایی تنوع اجتماعی‌فرهنگی، عدالت نهادی و محیط گسترده‌تر خانواده، جامعه و رسانه است.

This study contributes to the scholarship of teaching and learning (SoTL) by examining how case-based teaching and threshold concepts promote culturally inclusive pedagogical practices among pre-service teachers (PSTs). Our research design reflects SoTL principles by taking a systematic, transparent, iterative, and collaborative approach to collecting, analysing, and sharing data. Our work is explicitly aligned with theoretical frameworks, and we address unresolved issues in order to facilitate transformative learning. We aimed to explore how PSTs perceive culturally inclusive pedagogy and professional competence in a case-based course. Three key findings emerged: increased awareness of classroom diversity, a change in the PSTs’ understanding of culturally inclusive teaching, and resistance to exploratory learning designs. Many PSTs demonstrated transformative learning and sound professional judgment. However, some expressed resistance and uncertainty, underscoring the importance of scaffolding and support. The findings align with the literature on threshold concepts as gateways to boundary crossing and a deeper understanding of diversity in SoTL. The results highlight the potential of case-based teaching to encourage metacognitive reflection and to promote inclusive educational practices in teacher education programs. The study demonstrates that designing inquiry-based learning activities that integrate case studies and threshold concepts can facilitate critical reflection and metacognition among PSTs.

Interactions with peer mentors can support the success of undergraduate STEM students; therefore, the training of near-peer teachers is key to ensure fruitful interactions. A Peer Teacher Inclusive Teaching Workshop was provided to graduate teaching assistants, undergraduate learning assistants, and undergraduate tutors. A pre- and post-assessment focused on participants’ knowledge of and motivation to use inclusive teaching practices as well as the likelihood of asking for assistance with their use. A final assessment was given three to six months later to investigate the implementation of inclusive teaching practices. Results indicated that the workshop helped increase knowledge and motivation immediately following the workshop, but the effect was lost as time passed. Some, but not all, participants reported using inclusive teaching strategies.

تعامل با همیاران معلم می‌تواند موفقیت دانشجویان مقطع کارشناسی در رشته‌های STEM را حمایت کند؛ بنابراین، آموزش معلمان هم‌رده برای تضمین تعاملات ثمربخش، کلیدی است. یک کارگاه تدریس فراگیر برای همیاران معلم به دستیاران آموزشی تحصیلات تکمیلی، دستیاران یادگیری کارشناسی و مدرسین کارشناسی ارائه شد. ارزیابی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بر دانش و انگیزه شرکت‌کنندگان برای استفاده از شیوه‌های تدریس فراگیر و همچنین احتمال درخواست کمک در استفاده از این شیوه‌ها متمرکز بود. ارزیابی نهایی سه تا شش ماه بعد برای بررسی اجرای شیوه‌های تدریس فراگیر انجام شد. نتایج نشان داد که کارگاه بلافاصله پس از برگزاری به افزایش دانش و انگیزه کمک کرد، اما این اثر با گذشت زمان از بین رفت. برخی از شرکت‌کنندگان، اما نه همه، گزارش دادند که از راهبردهای تدریس فراگیر استفاده کرده‌اند.

Inclusive pedagogy, a framework for designing learning for all learners, remains under-examined in Tanzanian pre-primary contexts . This qualitative study investigates teachers’ perceptions of inclusive pedagogy implementation for literacy acquisition and challenges they encounter in urban and peri-urban schools. Semi-structured interviews were conducted with 30 teachers across 16 schools . Thematic analysis revealed four key themes: teaching experience, understanding of inclusive pedagogy, identifying children with diverse needs, and adapting literacy lessons. Five significant challenges emerged: curriculum constraints, environmental limitations, resource scarcity, professional development gaps, and inadequate institutional support . Although teachers expressed positive perceptions of inclusion, they lacked the pedagogical skills and training required for effective implementation of inclusive pedagogy. Structural and contextual challenges affected the translation of policy into classroom practice. These findings highlight the urgent need for targeted in-service training, curriculum adjustments, and stronger institutional support, underscoring a persistent gap between inclusive education policy and the pedagogical capacity to enact it.

پداگوژی فراگیر، که چارچوبی برای طراحی یادگیری برای همه فراگیران است، در زمینه‌های پیش‌دبستانی تانزانیا کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌است. این مطالعه کیفی به بررسی ادراک معلمان از اجرای پداگوژی فراگیر برای کسب سواد و چالش‌هایی که در مدارس شهری و حاشیه‌شهری با آن مواجه هستند، می‌پردازد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۰ معلم در ۱۶ مدرسه انجام شد. تحلیل تماتیک چهار مضمون کلیدی را آشکار ساخت: تجربه تدریس، درک پداگوژی فراگیر، شناسایی کودکان با نیازهای متنوع، و سازگار کردن درس‌های سوادآموزی. پنج چالش مهم شناسایی شد: محدودیت‌های برنامه درسی، محدودیت‌های محیطی، کمبود منابع، خلأهای توسعه حرفه‌ای، و حمایت نهادی ناکافی. اگرچه معلمان نگرش مثبتی نسبت به فراگیر بودن ابراز کردند، اما مهارت‌های پداگوژیک و آموزش لازم برای اجرای مؤثر پداگوژی فراگیر را نداشتند. چالش‌های ساختاری و زمینه‌ای بر ترجمه سیاست به عمل کلاسی تأثیر گذاشت. این یافته‌ها بر نیاز فوری به آموزش ضمن خدمت هدفمند، تعدیل برنامه درسی و تقویت حمایت نهادی تأکید می‌کند و شکاف مداوم میان سیاست آموزش فراگیر و ظرفیت پداگوژیک برای اجرای آن را برجسته می‌سازد.

This study explores how students from widening access backgrounds make sense of their success in higher education. Semi-structured interview data was collected from eight mature undergraduate students at a widening access university in England. Thematic analysis identified three interconnected layers that shape success: personal inner drivers, social co-production, and institutional structures. Students described how small moments of reassurance, self-belief, and determination helped them stay motivated, while the support of family, peers and approachable staff gave them strength and confidence to continue. Institutional factors, including inclusive teaching, consistent communication, and support mechanisms, either empowered or hindered their progress at times. Together, these findings show that success is not an individual act of resilience, but a shared achievement built through personal growth, supportive relationships, and responsive institutional environments. The study offers practical insights for universities seeking to design policies and practices to support widening access students to belong, progress, and succeed.

این مطالعه به بررسی چگونگی درک دانشجویان با پیشینه دسترسی گسترده از موفقیت خود در آموزش عالی می‌پردازد. داده‌های مصاحبه نیمه‌ساختاریافته از هشت دانشجوی کارشناسی بالغ در یک دانشگاه دسترسی گسترده در انگلستان جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک سه لایه به‌هم‌پیوسته را که موفقیت را شکل می‌دهند شناسایی کرد: محرک‌های درونی فردی، هم‌تولیدی اجتماعی و ساختارهای نهادی. دانشجویان توصیف کردند که چگونه لحظات کوچک اطمینان‌بخشی، باور به خود و عزم راسخ به آن‌ها کمک کرد تا انگیزه خود را حفظ کنند، در حالی که حمایت خانواده، همتایان و کارکنان در دسترس به آن‌ها قدرت و اعتمادبه‌نفس برای ادامه مسیر بخشید. عوامل نهادی، از جمله آموزش فراگیر، ارتباطات منسجم و سازوکارهای حمایتی، گاهی موجب توانمندسازی یا مانع پیشرفت آن‌ها می‌شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت صرفاً یک کنش فردی تاب‌آوری نیست، بلکه دستاوردی مشترک است که از طریق رشد فردی، روابط حمایتی و محیط‌های نهادی پاسخگو ساخته می‌شود. این مطالعه بینش‌های عملی برای دانشگاه‌ها جهت طراحی سیاست‌ها و رویه‌هایی به منظور حمایت از دانشجویان دسترسی گسترده برای تعلق، پیشرفت و موفقیت ارائه می‌دهد.

Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.

زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.