syntactic complexity

This study examines linguistic and stylistic over-elaboration in beginner Arabic writing produced during a classroom task permitting generative artificial intelligence (GenAI) and electronic translation. The study emerged from an Arabic language course involving undergraduate accounting students at Universiti Teknologi MARA (UiTM), Terengganu Branch, Malaysia. Students were instructed to write a simple birthday invitation addressed to friends, using accessible vocabulary and including specified invitation elements. During the review of approximately 100 submissions, the instructor observed recurring instances of vocabulary, courtesy expressions, and sentence formulations that appeared more sophisticated or formal than expected for the learners' proficiency and the task's communicative purpose. Adopting an exploratory qualitative approach, the study draws on these professional classroom observations, supplemented by the direct examination of three available invitation texts. The analysis considers lexical overreach, stylistic over-elaboration, unnecessary syntactic complexity, register mismatch, and learner-level appropriateness. The findings highlight a pedagogical distinction between linguistic correctness and the suitability of written expression for a beginner's level and communicative situation. They also suggest that apparently sophisticated writing should not automatically be interpreted as evidence of independent linguistic proficiency. Because individual tool use and writing processes were not documented, the study does not attribute particular expressions to GenAI or establish causal effects.

Purpose This longitudinal study examined the development of complex syntax in Spanish–English bilingual children with and without developmental language disorder (DLD) from prekindergarten (PK) to 3rd grade. We evaluated syntactic complexity and grammaticality using Subordination Index (SI) and ungrammaticality (UG), overall subordinate clause use using the percentage of complex utterances, and subordinate clause-type development (nominal, adverbial, and relative clauses) in English and Spanish. Method Fifty-four bilingual children (39 typically developing TDL, 15 DLD) completed narrative retells in English and Spanish in PK, 1st, and 3rd grade. Language samples were analyzed using SALT-derived SI and UG measures, and utterances were coded for subordinate clause presence and type. Linear mixed models examined the effects of Grade and Group separately by language and outcome. Results Both groups showed developmental increases in syntactic complexity and subordination across grades, but patterns differed by language. In English, TDL and DLD children showed broadly similar growth, with no significant group differences in SI, overall subordinate clause use, or clause-type production. In Spanish, the heritage language, group differences were more pronounced. TDL children showed significant gains in overall subordination and nominal clause use, whereas children with DLD showed limited growth after 1st grade. Clause-type analyses revealed reduced growth and lower diversity of subordinate clauses in Spanish among children with DLD, particularly for nominal clauses. Conclusions Complex syntax developed in both groups across languages; however, Spanish showed greater vulnerability than English, particularly for children with DLD. Clause-type analyses revealed group differences not fully captured by global syntactic measures, highlighting the importance of examining complex syntax in the heritage language. This study provides longitudinal evidence of distinct syntactic trajectories across the two languages in bilingual children with and without DLD.

Abstract Although linguistic complexity is widely used to assess second language (L2) writing proficiency, the linguistic correlates of L2 Spanish writing proficiency remain relatively underexplored. This study addresses this gap by examining how selected lexical, syntactic, and morphological complexity indices predict L2 Spanish learners’ standardized proficiency scores. We analyzed a corpus of 3,034 essays from L2 Spanish learners, utilizing their standardized placement test scores as a continuous measure of proficiency. A multiple linear regression model identified a concise set of complexity indices that effectively predicted proficiency scores, explaining a significant portion of the variance ( R 2 = .557). Results reveal a clear proficiency-based linguistic profile: advanced writing was significantly predicted by greater phrasal complexity, sustained clausal subordination, and higher lexical sophistication. In contrast, beginners’ writing was characterized by simpler syntactic strategies. These findings provide a robust, empirically derived profile of L2 Spanish writing development, offering valuable implications for pedagogical instruction, assessment rubrics, and automated evaluation tools.

چکیده: اگرچه پیچیدگی زبانی به طور گسترده‌ای برای ارزیابی مهارت نوشتاری زبان دوم (L2) مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما همبسته‌های زبانی مهارت نوشتاری زبان دوم اسپانیایی نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و بررسی می‌کند که چگونه شاخص‌های منتخب پیچیدگی واژگانی، نحوی و صرفی می‌توانند نمرات استاندارد مهارت زبان‌آموزان اسپانیایی را پیش‌بینی کنند. ما یک پیکره شامل ۳٬۰۳۴ انشا از زبان‌آموزان اسپانیایی زبان دوم را تحلیل کردیم و از نمرات آزمون تعیین سطح استاندارد آن‌ها به عنوان معیاری پیوسته برای سنجش مهارت استفاده نمودیم. یک مدل رگرسیون خطی چندگانه مجموعه‌ای مختصر از شاخص‌های پیچیدگی را شناسایی کرد که به طور مؤثری نمرات مهارت را پیش‌بینی می‌کردند و بخش قابل توجهی از واریانس را تبیین نمودند (R2 = .557). نتایج، نمایه زبانی مبتنی بر مهارت را به روشنی نشان می‌دهد: نگارش پیشرفته به طور معناداری توسط پیچیدگی بیشتر عبارتی، تداوم در بندهای وابسته و غنای واژگانی بالاتر پیش‌بینی می‌شود. در مقابل، نگارش مبتدیان با راهبردهای نحوی ساده‌تر مشخص می‌شود. این یافته‌ها نمایه‌ای قوی و مبتنی بر شواهد تجربی از رشد نگارش زبان دوم اسپانیایی ارائه می‌دهد و پیامدهای ارزشمندی برای آموزش، معیارهای ارزیابی و ابزارهای ارزیابی خودکار دارد.

Language development depends on both the quantity of linguistic input children receive and their ability to uptake input, yet the relationship between these two factors remains unclear. This study adopted the structural priming paradigm to examine how input and uptake shape syntactic development in three groups of Mandarin-speaking children aged 5–9 years ( N = 75, N female = 39): neurotypical monolinguals (optimal input and uptake), monolinguals with Developmental Language Disorder (optimal input, reduced uptake), and Mandarin-English heritage bilinguals (reduced input, optimal uptake). All groups had acquired the target non-canonical structures (the BA-, BEI-, and OSV-constructions). However, reduced input and reduced uptake were associated with distinct production patterns. Heritage bilinguals produced more canonical structures (the SVO-construction), whereas monolingual children, particularly those with Developmental Language Disorder, favoured the BA-construction, suggesting differences in underlying learning mechanisms and production strategies that may be shaped by their language (learning) experience. Moreover, while richer input enhanced uptake, reduced input did not diminish it, suggesting input quantity and processing ability play separable yet interacting roles in development.

رشد زبان به هر دو عامل کمیت ورودی زبانی که کودکان دریافت می‌کنند و توانایی آن‌ها در جذب این ورودی وابسته است، اما رابطه میان این دو عامل همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش با اتخاذ الگوی آغازگری ساختاری، بررسی کرد که چگونه ورودی و جذب، رشد نحوی را در سه گروه از کودکان ماندارین‌زبان ۵ تا ۹ ساله (N = ۷۵، N زن = ۳۹) شکل می‌دهد: تک‌زبانه‌های نوروتایپیک (ورودی و جذب بهینه)، تک‌زبانه‌های دارای اختلال رشد زبان (ورودی بهینه، جذب کاهش‌یافته) و دوزبانه‌های میراثی ماندارین-انگلیسی (ورودی کاهش‌یافته، جذب بهینه). همه گروه‌ها ساختارهای هدف غیرقانونی (ساختارهای BA-، BEI- و OSV-) را فراگرفته بودند. با این حال، ورودی و جذب کاهش‌یافته با الگوهای تولیدی متفاوتی همراه بود. دوزبانه‌های میراثی ساختارهای قانونی بیشتری (ساختار SVO-) تولید کردند، در حالی که کودکان تک‌زبانه، به‌ویژه آن‌هایی که اختلال رشد زبان داشتند، ساختار BA- را ترجیح دادند که این امر حاکی از تفاوت در سازوکارهای یادگیری زیربنایی و راهبردهای تولیدی است که ممکن است توسط تجربه زبانی (یادگیری) آن‌ها شکل گرفته باشد. افزون بر این، در حالی که ورودی غنی‌تر جذب را افزایش داد، ورودی کاهش‌یافته موجب کاهش آن نشد که این امر نشان می‌دهد کمیت ورودی و توانایی پردازش نقش‌هایی مجزا اما متعامل در رشد ایفا می‌کنند.