teaching quality

The article offers a comparative analysis of the concept of pedagogical mastery in Uzbek, Russian and international scholarship and systematises official statistical data on the teaching workforce in Uzbekistan's general secondary education. The study uses a documentary-analytical review, comparative analysis and descriptive statistics; no experimental component was conducted. According to the National Statistics Committee, the number of teachers in general secondary schools grew from 486.6 thousand in 2019/2020 to 577.7 thousand in 2025/2026 (+18.7%), women account for 72.5% of the workforce, and regional differences reach a factor of 4.6. International evidence (Shulman; Hattie; Kunter et al.; Darling-Hammond et al.) indicates that teaching quality depends less on workforce expansion than on the integration of knowledge, practice, personal-value, reflective and digital-methodological components. The author proposes a five-component integrative conceptual model and formulates recommendations for qualitative monitoring of teacher capacity and for the design of professional development

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

Islamic Religious Education (PAI) is not only intended to provide an understanding of religious concepts, but also to develop students’ ability to comprehend, internalize, and apply religious values in everyday life. Therefore, the learning process needs to move beyond mere mastery of subject matter and provide meaningful and in-depth learning experiences. This study focuses on analyzing deep learning-based PAI instruction from the perspective of Robert E. Slavin’s QAIT model, which consists of Quality of Instruction, Appropriate Levels of Instruction, Incentive, and Time, at SMP Negeri 1 Blora. This study employed a qualitative approach with a case study design. The informants consisted of three PAI teachers and two students selected purposively. Data were collected through interviews, classroom observations, and documentation, and were analyzed using the Miles, Huberman, and Saldaña model through data condensation, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that PAI instruction has reflected the principles of deep learning through three main aspects: meaningful learning, mindful learning, and joyful learning. In addition, analysis based on the QAIT model shows that the learning process is supported by instructional quality, the appropriateness of instruction to students’ abilities, learning motivation, and time management. Nevertheless, limited instructional time remains a challenge in providing sufficient opportunities for in-depth learning through discussion, presentation, and reflection. This study concludes that the implementation of deep learning in PAI can support a more contextual, reflective, and meaningful learning process when supported by instructional quality, appropriate strategies tailored to students’ needs, learning motivation, and adequate time management.

Purpose: This study examines the determinants of student satisfaction with graduation art creation courses among senior undergraduate students in public universities in Sichuan, China. Drawing on established service quality and student satisfaction frameworks, the study proposes and tests a structural model incorporating Curriculum, Teaching Quality, Service Quality, Service Innovation, Perceived Value, Student Engagement, and Student Satisfaction. A quantitative cross-sectional survey was conducted with 502 final-year students from three public universities selected through two-stage stratified proportional sampling. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modeling with maximum likelihood estimation. The findings indicate that Curriculum, Teaching Quality, Perceived Value, Student Engagement, and Service Innovation have significant positive direct effects on Student Satisfaction. Notably, Service Quality exerted a significant indirect effect on Student Satisfaction through Perceived Value, rather than a direct effect, with an indirect effect size of 0.066. Among all predictors, Perceived Value emerged as the strongest determinant of overall satisfaction. The findings highlight Perceived Value as a central mediating mechanism through which institutional and instructional factors influence graduating art students' overall educational experience.

This study determined the relationship between self-efficacy and job satisfaction among secondary public-school teachers in the Dupax del Sur District. Using a quantitative-descriptive design, data were collected from 80 teachers from Ganao, Carolotan, and Dupax del Sur National High Schools through an adopted standardized questionnaire. Findings revealed that teachers possessed a high level of self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. They have high job satisfaction in compensation and benefits, leadership, social relationship, and work environment. Significant relationships found between teachers' self-efficacy in student engagement with compensation and benefits, social relationship, and leadership; and self-efficacy in classroom management with compensation and benefits. This indicates that teachers exhibited high self-efficacy and job satisfaction, driven by supportive leadership and a positive work environment. To sustain and further improve these positive outcomes, the implementation of the proposed action plan is strongly recommended. The action plan is designed to systematically enhance teachers’ self-efficacy and job satisfaction through targeted professional development initiatives, strengthened leadership support mechanisms, and structured recognition and reward programs. Effective implementation of this action plan will provide schools with a practical framework for fostering a supportive organizational climate, promoting continuous teacher growth, and ultimately improving teaching quality and educational outcomes.

این پژوهش به تعیین رابطه بین خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان مدارس دولتی مقطع متوسطه در ناحیه دپاکس دل سور پرداخت. با استفاده از طرح توصیفی-کمی، داده‌ها از طریق یک پرسشنامه استاندارد برگرفته‌شده از ۸۰ معلم از دبیرستان‌های ملی گائائو، کارولوتان و دپاکس دل سور جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان داد که معلمان دارای سطح بالایی از خودکارآمدی در درگیری دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس هستند. آن‌ها نیز از رضایت شغلی بالایی در زمینه‌های جبران خدمات و مزایا، رهبری، روابط اجتماعی و محیط کار برخوردارند. روابط معناداری میان خودکارآمدی معلمان در درگیری دانش‌آموزان با جبران خدمات و مزایا، روابط اجتماعی و رهبری؛ و همچنین میان خودکارآمدی در مدیریت کلاس با جبران خدمات و مزایا مشاهده شد. این موضوع نشان می‌دهد که معلمان دارای خودکارآمدی و رضایت شغلی بالایی هستند که تحت تأثیر رهبری حمایت‌گر و محیط کاری مثبت شکل گرفته است. برای تداوم و بهبود بیشتر این پیامدهای مثبت، اجرای برنامه عملیاتی پیشنهادی به شدت توصیه می‌شود. این برنامه عملیاتی با هدف ارتقای سیستماتیک خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان از طریق راهبردهای توسعه حرفه‌ای هدفمند، تقویت مکانیسم‌های حمایت رهبری و برنامه‌های ساختاریافته تقدیر و پاداش طراحی شده است. اجرای مؤثر این برنامه عملیاتی چارچوبی کاربردی برای مدارس جهت پرورش اقلیم سازمانی حمایت‌گر، ترویج رشد مستمر معلمان و در نهایت بهبود کیفیت تدریس و پیامدهای آموزشی فراهم خواهد کرد.

Purpose: Kenya’s Competency-Based Curriculum obliges lower-primary teachers to document their planning in detail while adopting learner-centered pedagogies, however, whether either obligation translates into what learners do in numeracy lessons remains poorly evidenced. Methodology: This study analyzed 31 structured lesson observations across 26 public and low-cost private lower-primary schools in three Kenyan counties. A three-item index of observed learner numeracy mastery served as the outcome, combining strategic flexibility in producing correct answers, generalization of concepts beyond the textbook, and an assessor-verified check of learners’ exercise books. Forty-one (41) binary practice indicators were screened on this outcome with Benjamini-Hochberg correction and then subjected to multivariable regression, exact categorical analysis, cluster-robust estimation and leave-one-observer-out resampling in exploratory analysis. Four practices were corrected. Findings: Guided instruction was the most measured, with a massive difference between the average mastery of 97.1% observed and 54.2% unobserved (r = .68, d = 2.03, q = .001). The association remained statistically significant after teaching experience, class enrollment and county were controlled (b = 42.31, 95 % CI [24.99, 59.63]) and in all the leave-one-observer-out replications, using observer-clustered standard errors. There was no positive association between mastery and documentary preparation, and this effect was reversed after statistically controlling for enacted pedagogy. Unique Contribution to Theory, Practice and Policy: The results cast doubt on the notion that inspection documents of planning reflect quality of teaching. The results are provided as a hypothesis only, due to the small sample and exploratory screening.

هدف: برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی کنیا معلمان پایهٔ ابتدایی را ملزم می‌کند تا برنامه‌ریزی خود را به‌طور دقیق مستندسازی کنند و در عین حال، رویکردهای یادگیرنده‌محور را اتخاذ نمایند؛ با این حال، شواهد اندکی وجود دارد که آیا این الزامات به آنچه دانش‌آموزان در درس‌های سواد عددی انجام می‌دهند، منجر می‌شود یا خیر. روش‌شناسی: این مطالعه ۳۱ مشاهدهٔ ساختاریافتهٔ درس را در ۲۶ مدرسهٔ ابتدایی دولتی و خصوصی کم‌هزینه در سه شهرستان کنیا تحلیل کرد. شاخص سه‌مؤلفه‌ای از تسلط عددی مشاهده‌شدهٔ یادگیرندگان به‌عنوان پیامد مورد استفاده قرار گرفت که شامل انعطاف‌پذیری راهبردی در ارائهٔ پاسخ‌های صحیح، تعمیم مفاهیم فراتر از کتاب درسی، و بررسی تأییدشدهٔ دفترچه‌های تمرین دانش‌آموزان توسط ارزیاب بود. چهل‌ویک شاخص دوحالتی از شیوه‌های آموزشی بر این پیامد با اصلاح بنجامینی-هوچبرگ غربال شدند و سپس در تحلیل اکتشافی، رگرسیون چندمتغیره، تحلیل دقیق مقوله‌ای، برآورد مقاوم به خوشه و بازنمونه‌گیری leave-one-observer-out به کار رفتند. چهار شیوه اصلاح شدند. یافته‌ها: آموزش هدایت‌شده بیشترین اندازه‌گیری را داشت و تفاوت چشمگیری بین میانگین تسلط مشاهده‌شده (۹۷٫۱٪) و مشاهده‌نشده (۵۴٫۲٪) وجود داشت (r = .68، d = 2.03، q = .001). این ارتباط پس از کنترل تجربهٔ تدریس، تعداد دانش‌آموزان کلاس و شهرستان (b = 42.31، ۹۵٪ CI [24.99, 59.63]) و در تمامی بازنمونه‌گیری‌های leave-one-observer-out با استفاده از خطاهای استاندارد خوشه‌بندی‌شده بر اساس مشاهده‌گر، از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. هیچ ارتباط مثبتی بین تسلط و آمادگی مستندسازی‌شده مشاهده نشد و این اثر پس از کنترل آماری برای روش تدریس اجراشده، معکوس شد. سهم منحصربه‌فرد در نظریه، عمل و سیاست: نتایج، تردیدهایی را نسبت به این تصور که اسناد بازرسی برنامه‌ریزی منعکس‌کنندهٔ کیفیت تدریس هستند، مطرح می‌کند. به دلیل حجم نمونهٔ کوچک و غربالگری اکتشافی، نتایج صرفاً به‌عنوان فرضیه ارائه می‌شوند.

Despite growing international recognition of supervisory leadership as a mechanism for improving teaching quality, many primary schools in Northeastern Thailand—particularly those in rural, resource-constrained areas—continue to experience unclear supervisory systems, inconsistent implementation, and insufficient follow-up on teacher development, and no synthesized framework of supervisory leadership has yet been empirically examined for this context. This research aimed to: (1) investigate the components and indicators of supervisory leadership (SL) among primary school administrators in Northeastern Thailand, and (2) examine the goodness-of-fit of the resulting component and indicator model against empirical data. An Exploratory Sequential Mixed Methods design (instrument-development model) was employed, in which qualitative findings from Phase 1 directly informed (built) the quantitative instrument tested in Phase 2. Phase 1 comprised a narrative document synthesis and semi-structured interviews with nine purposively selected experts. Phase 2 collected quantitative data from 680 school administrators and academic teachers across 340 schools using multi-stage random sampling. The instrument was a five-point Likert scale questionnaire with a reliability coefficient (Cronbach’s α) of 0.93. Data were analyzed using second-order confirmatory factor analysis (CFA) with maximum-likelihood estimation. Results supported a five-component, 15-indicator structure of SL: (1) Curriculum and Instructional Management (β = 0.946), (2) Positive Communication (β = 0.918), (3) Decision-Making Ability (β = 0.913), (4) Supervision Evaluation and Assessment (β = 0.904), and (5) Teacher Professional Development (β = 0.884). The final, modification-index-guided model showed a favorable fit to the sample covariance structure (χ² = 95.693, df = 82, p = .143, χ²/df = 1.167, RMSEA = 0.016, SRMR = 0.014, CFI = 0.999, TLI = 0.999); this fit, however, should be read together with several disclosed caveats—non-normal item distributions, a ceiling effect, unmodeled clustering from the two-respondents-per-school sampling design, and reliance on a maximum-likelihood estimator not fully robust to these conditions (Sect. 6.3 )—which qualify how strongly it can be taken as evidence of the model’s robustness. Within these limits, the findings support supervisory leadership as a multidimensional competency integrating interpersonal, academic-administrative, and professional-development dimensions in this sample and context. The five-component structure is one empirically supported configuration among several conceptualizations of supervisory leadership documented in the international literature, rather than an exhaustive account of the construct, and its transferability beyond Northeastern Thailand remains a hypothesis for future replication.

علی‌رغم افزایش شناخت بین‌المللی نسبت به رهبری نظارتی به عنوان سازوکاری برای ارتقاء کیفیت آموزش، بسیاری از مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند—به‌ویژه در مناطق روستایی و کم‌منبع—همچنان با نظام‌های نظارتی نامشخص، اجرای ناسازگار و پیگیری ناکافی توسعه معلمان مواجه هستند و تاکنون هیچ چارچوب تلفیقی از رهبری نظارتی به طور تجربی برای این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش عبارت بود از: (1) شناسایی مؤلفه‌ها و شاخص‌های رهبری نظارتی (SL) در میان مدیران مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند و (2) بررسی برازش مدل مؤلفه‌ها و شاخص‌های حاصل با داده‌های تجربی. این پژوهش از طرح آمیخته اکتشافی متوالی (مدل توسعه ابزار) بهره برد که در آن یافته‌های کیفی مرحله اول به طور مستقیم ابزار کمی مرحله دوم را شکل داد. مرحله اول شامل سنتز اسناد روایی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از خبرگان منتخب هدفمند بود. در مرحله دوم، داده‌های کمی از ۶۸۰ مدیر مدرسه و معلم آموزشی در ۳۴۰ مدرسه با نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای گردآوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای و ضریب پایایی (آلفای کرونباخ) ۰.۹۳ بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم (CFA) با برآورد حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. نتایج از ساختار پنج‌مؤلفه‌ای و ۱۵ شاخصی رهبری نظارتی حمایت کردند: (1) مدیریت برنامه درسی و آموزشی (β = 0.946)، (2) ارتباط مثبت (β = 0.918)، (3) توانایی تصمیم‌گیری (β = 0.913)، (4) ارزیابی و سنجش نظارتی (β = 0.904)، و (5) توسعه حرفه‌ای معلمان (β = 0.884). مدل نهایی که با شاخص اصلاح هدایت شد، برازش مطلوبی با ساختار کوواریانس نمونه نشان داد (χ² = 95.693، df = 82، p = .143، χ²/df = 1.167، RMSEA = 0.016، SRMR = 0.014، CFI = 0.999، TLI = 0.999)؛ با این حال، این برازش باید همراه با چند محدودیت افشا شده—توزیع غیرنرمال گویه‌ها، اثر سقف، خوشه‌بندی مدل‌نشده ناشی از طرح نمونه‌گیری دو پاسخ‌دهنده در هر مدرسه، و اتکا به برآوردگر حداکثر درست‌نمایی که به طور کامل نسبت به این شرایط مقاوم نیست (بخش ۶.۳)—تفسیر شود که میزان استحکام مدل را مشروط می‌کند. در این چارچوب، یافته‌ها از رهبری نظارتی به عنوان یک شایستگی چندبعدی که ابعاد بین‌فردی، علمی-اداری و توسعه حرفه‌ای را در این نمونه و زمینه ادغام می‌کند، حمایت می‌کنند. ساختار پنج‌مؤلفه‌ای یکی از پیکربندی‌های تجربی تأیید شده در میان چندین مفهوم‌پردازی رهبری نظارتی در ادبیات بین‌المللی است و نه شرحی جامع از این سازه؛ همچنین قابلیت تعمیم آن فراتر از شمال‌شرقی تایلند فرضیه‌ای برای تکرارهای آتی است.

Background Faculty development grant programs are strategic levers for improving teaching quality, curriculum design, and student learning, yet longitudinal evaluations remain scarce. In this study, we assess King Saud University's Program for Excellence in Learning and Teaching (PELT)— an early university-wide faculty teaching-grant initiative —examining its implementation, faculty uptake, and programmatic evolution over a decade. Methods Using a longitudinal, multi-source program-evaluation design, we analyzed eight PELT cycles through 157 completed grants, faculty ( n = 108) and student ( n = 413) surveys, and descriptive benchmarking against 11 international peers. Survey data were analyzed using descriptive statistics, and selected faculty ratings were compared using Mann–Whitney U -tests. Results PELT evolved from a high-volume inaugural phase (71 grants) to a more selective model (6–11 grants annually) with a 95.7% completion rate. Participation remained broadly balanced across Humanities (34.4%), Science (30.6%), and Health (28.0%), supporting cross-disciplinary engagement. Teaching and assessment strategies (51% of funded projects) consistently dominated, with targeted emphases on job-market skills and e-learning in specific cycles. Among student respondents, 71.9% prioritized professional skills for employability, 52% favored problem-based learning, and 57% preferred project-based assessment over traditional exams. Successful grantees reported high overall satisfaction with the program (mean = 4.5/5), whereas non-applicants highlighted awareness gaps (54.5%) and workload constraints (33.3%) as key barriers. A statistically significant perceptual divide emerged between accepted and rejected applicants ( p ≤ 0.001), and international benchmarking positioned PELT in alignment with corresponding teaching-grant schemes. Conclusions PELT offers a replicable model for university teaching-grant schemes that combines faculty development, student-centered priorities, and longitudinal evolution. The findings support strategies such as targeted outreach, formalized resubmission pathways, and tiered funding to advance pedagogical innovation and strengthen educational development.

زمینه و هدف: برنامه‌های اعطای گرنت توسعه اعضای هیئت علمی، اهرم‌های راهبردی برای ارتقای کیفیت تدریس، طراحی برنامه درسی و یادگیری دانشجویان هستند، با این حال ارزیابی‌های طولی آن‌ها همچنان نادر است. در این مطالعه، برنامه تعالی در یادگیری و تدریس (PELT) دانشگاه King Saud—به عنوان یکی از نخستین ابتکارات اعطای گرنت تدریس در سطح دانشگاه—از نظر اجرا، مشارکت اعضای هیئت علمی و تحول برنامه‌ای طی یک دهه مورد ارزیابی قرار گرفته است. روش‌ها: با استفاده از یک طرح ارزیابی برنامه‌ای طولی و چندمنبعی، هشت دوره PELT از طریق ۱۵۷ گرنت تکمیل‌شده، پرسشنامه‌های اعضای هیئت علمی (n = 108) و دانشجویان (n = 413) و بنچمارک توصیفی با ۱۱ دانشگاه بین‌المللی همتا تحلیل شد. داده‌های پرسشنامه با آمار توصیفی تحلیل گردید و ارزیابی‌های منتخب اعضای هیئت علمی با آزمون Mann–Whitney U مقایسه شد. یافته‌ها: PELT از یک فاز آغازین با حجم بالا (۷۱ گرنت) به مدلی گزینشی‌تر (۶ تا ۱۱ گرنت سالانه) با نرخ تکمیل ۹۵/۷٪ تحول یافت. مشارکت در سه حوزه علوم انسانی (۳۴/۴٪)، علوم پایه (۳۰/۶٪) و سلامت (۲۸/۰٪) به طور گسترده متوازن باقی ماند و از تعامل میان‌رشته‌ای حمایت کرد. راهبردهای تدریس و ارزیابی (۵۱٪ پروژه‌های تأمین مالی‌شده) همواره غالب بودند و در برخی دوره‌ها بر مهارت‌های بازار کار و آموزش الکترونیکی تأکید ویژه شد. در میان پاسخ‌دهندگان دانشجو، ۷۱/۹٪ مهارت‌های حرفه‌ای برای اشتغال‌پذیری را در اولویت قرار دادند، ۵۲٪ یادگیری مبتنی بر مسئله را ترجیح دادند و ۵۷٪ ارزیابی مبتنی بر پروژه را به آزمون‌های سنتی ترجیح دادند. دریافت‌کنندگان موفق گرنت رضایت کلی بالایی از برنامه گزارش کردند (میانگین = ۴/۵ از ۵)، در حالی که غیرمتقاضیان، کمبود آگاهی (۵۴/۵٪) و محدودیت‌های حجم کار (۳۳/۳٪) را به عنوان موانع اصلی مطرح کردند. شکاف ادراکی معناداری بین متقاضیان پذیرفته‌شده و ردشده مشاهده شد (p ≤ 0.001) و بنچمارک بین‌المللی، PELT را هم‌راستا با طرح‌های مشابه گرنت تدریس قرار داد. نتیجه‌گیری: PELT مدلی قابل تکرار برای طرح‌های گرنت تدریس دانشگاهی ارائه می‌دهد که توسعه اعضای هیئت علمی، اولویت‌های دانشجومحور و تحول طولی را ترکیب می‌کند. یافته‌ها از راهبردهایی مانند اطلاع‌رسانی هدفمند، مسیرهای رسمی بازارسال و تأمین مالی طبقه‌بندی‌شده برای پیشبرد نوآوری آموزشی و تقویت توسعه آموزشی حمایت می‌کند.

The main objective of this study is to analyse the effectiveness of supervision techniques in Islamic educational institutions as a quality assurance mechanism at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the supervision techniques at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi as a quality assurance mechanism. Primary data were obtained through in-depth interviews with the principal, teachers, the school committee, and students, while secondary data were drawn from school documents and reports. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observations, and document studies. Data analysis was conducted thematically through coding, categorisation, and interpretation based on administrative and social aspects. Validity was maintained through triangulation and member checking, resulting in a holistic understanding and practical recommendations for quality assurance in Islamic education.The study at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi shows that supervision techniques play a strategic role in assuring the quality of Islamic education. The implementation of structured supervision improves the quality of learning, with teachers planning material more systematically and adjusting instructional methods to students' needs, thereby enhancing students' understanding and participation. Participatory supervision involving teachers, students, and the school committee strengthens the academic culture, encourages teacher motivation, increases creativity in teaching methods, and fosters student discipline and responsibility. The integration of administrative and social aspects produces a holistic and adaptive supervision mechanism, enabling objective performance evaluation, effective communication with parents, and relevant instructional strategies. The findings affirm that supervision functions as an instrument for teacher professional development, improvement of instructional quality, and the establishment of a sustainable academic culture

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثربخشی تکنیک‌های نظارت در نهادهای آموزشی اسلامی به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت در دبیرستان اسلامی MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی تکنیک‌های نظارت در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت می‌پردازد. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان، کمیته مدرسه و دانش‌آموزان گردآوری شده است و داده‌های ثانویه از اسناد و گزارش‌های مدرسه استخراج گردیده است. جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات مشارکتی و مطالعات اسنادی انجام شده است. تحلیل داده‌ها به‌صورت تماتیک از طریق کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بر اساس جنبه‌های اداری و اجتماعی صورت گرفته است. روایی پژوهش از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شده است که منجر به درک جامع و ارائه توصیه‌های عملی برای تضمین کیفیت در آموزش اسلامی گردیده است. یافته‌های پژوهش در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi نشان می‌دهد که تکنیک‌های نظارت نقش راهبردی در تضمین کیفیت آموزش اسلامی ایفا می‌کنند. اجرای نظارت ساختاریافته موجب ارتقای کیفیت یادگیری شده است، به‌گونه‌ای که معلمان برنامه‌ریزی مطالب را به‌صورت نظام‌مندتر انجام داده و روش‌های تدریس را با نیازهای دانش‌آموزان تطبیق می‌دهند و در نتیجه، فهم و مشارکت دانش‌آموزان افزایش می‌یابد. نظارت مشارکتی با درگیر کردن معلمان، دانش‌آموزان و کمیته مدرسه، فرهنگ علمی را تقویت کرده، انگیزه معلمان را افزایش داده، خلاقیت در روش‌های تدریس را ارتقا بخشیده و انضباط و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان را تقویت می‌کند. ادغام جنبه‌های اداری و اجتماعی، سازوکار نظارتی جامع و سازگاری را ایجاد می‌کند که امکان ارزیابی عینی عملکرد، ارتباط مؤثر با والدین و راهبردهای آموزشی مرتبط را فراهم می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که نظارت به‌عنوان ابزاری برای توسعه حرفه‌ای معلمان، بهبود کیفیت تدریس و استقرار فرهنگ علمی پایدار عمل می‌کند.

This study aims to examine the contribution of transformational leadership to the realization of Sekolah Penggerak (Driving Schools) in Indonesia. Employing a Systematic Literature Review (SLR) approach, the study analyzes 28 selected articles published between 2019 and 2025. The findings indicate that principals who adopt transformational leadership are able to establish an inspiring vision, foster a collaborative culture, and drive instructional innovations that support the realization of the Profil Pelajar Pancasila (Pancasila Student Profile). Key dimensions of transformational leadership—namely idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, and individualized consideration—contribute significantly to enhancing teacher motivation, teaching quality, and a school atmosphere adaptable to change. Although its effectiveness has been widely demonstrated, challenges such as disparities in leadership competence and organizational cultural barriers continue to hinder optimal implementation. The study highlights the importance of strategic and contextual leadership training for principals to strengthen educational transformation sustainably. These findings are expected to serve as a conceptual and practical foundation for developing effective school leadership models that support the success of the Sekolah Penggerak program within the Kurikulum Merdeka (Independent Curriculum) era.

هدف این پژوهش بررسی نقش رهبری تحول‌آفرین در تحقق مدارس پیشرو (Sekolah Penggerak) در اندونزی است. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد مرور نظام‌مند ادبیات (Systematic Literature Review - SLR)، ۲۸ مقاله منتخب منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ را تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد مدیرانی که از رهبری تحول‌آفرین بهره می‌گیرند، قادر به ایجاد چشم‌اندازی الهام‌بخش، تقویت فرهنگ همکاری و پیشبرد نوآوری‌های آموزشی هستند که تحقق نمایه دانش‌آموز پانچاسیلا (Profil Pelajar Pancasila) را حمایت می‌کند. ابعاد کلیدی رهبری تحول‌آفرین، شامل نفوذ آرمانی (idealized influence)، انگیزش الهام‌بخش (inspirational motivation)، تحریک فکری (intellectual stimulation) و توجه فردی (individualized consideration)، نقش بسزایی در ارتقاء انگیزش معلمان، کیفیت تدریس و فضای مدرسه‌ای سازگار با تغییر دارند. اگرچه اثربخشی این رویکرد به طور گسترده‌ای اثبات شده است، چالش‌هایی نظیر تفاوت در شایستگی‌های رهبری و موانع فرهنگی سازمانی همچنان مانع اجرای بهینه آن می‌شود. این پژوهش بر اهمیت آموزش راهبردی و زمینه‌محور مدیران برای تقویت تحول پایدار آموزشی تأکید می‌کند. انتظار می‌رود یافته‌های حاضر، مبنایی مفهومی و عملی برای توسعه الگوهای مؤثر رهبری مدرسه که موفقیت برنامه مدرسه پیشرو را در عصر برنامه درسی مستقل (Kurikulum Merdeka) حمایت می‌کند، فراهم آورد.

Teacher education and professional development (PD) are central institutional mechanisms for strengthening instructional quality, yet their relevance may differ for teachers working within versus outside their formal fields of preparation. Using questionnaire data from 1,324 mathematics, science, and technology teachers participating in the Programme for International Student Assessment (PISA) 2022, this study examines associations between teacher preparation, PD, employment conditions, and instructional practices designed to foster critical thinking, problem solving, knowledge transfer, and self-regulated learning. Results indicate that pedagogically oriented PD, particularly learning focused on curriculum and classroom practice, is positively associated with greater use of higher-order instructional practices among both in-field and out-of-field teachers. Among out-of-field teachers, advanced academic qualifications are additionally associated with greater emphasis on higher-order instructional practices, challenging assumptions that teaching outside one’s field of preparation necessarily constrains instructional quality. Differences by contract status further suggest that employment conditions afford opportunities to enact these practices. Collectively, the findings extend research on out-of-field teaching by demonstrating that teacher learning opportunities and organizational conditions matter more for instructional practice than field alignment alone. The study offers policy-relevant evidence for designing teacher education, PD, and employment supports for increasingly diverse STEM teaching workforces.

آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای (PD) از مکانیزم‌های نهادی اصلی برای تقویت کیفیت تدریس به‌شمار می‌روند، اما اهمیت آن‌ها ممکن است برای معلمانی که در حوزه تخصصی خود یا خارج از آن فعالیت می‌کنند، متفاوت باشد. این پژوهش با استفاده از داده‌های پرسشنامه‌ای ۱۳۲۴ معلم ریاضی، علوم و فناوری که در برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) 2022 شرکت کرده‌اند، به بررسی ارتباط بین آمادگی معلمان، توسعه حرفه‌ای، شرایط استخدامی و شیوه‌های تدریس طراحی‌شده برای تقویت تفکر انتقادی، حل مسئله، انتقال دانش و یادگیری خودتنظیمی می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که توسعه حرفه‌ای با رویکرد آموزشی، به‌ویژه یادگیری متمرکز بر برنامه درسی و عمل کلاسی، با استفاده بیشتر از شیوه‌های تدریس سطح‌بالا در میان معلمان درون‌حوزه و برون‌حوزه ارتباط مثبت دارد. در میان معلمان برون‌حوزه، مدارک تحصیلی پیشرفته نیز با تأکید بیشتر بر شیوه‌های تدریس سطح‌بالا همراه است و این امر فرضیات مربوط به اینکه تدریس خارج از حوزه تخصصی لزوماً کیفیت تدریس را محدود می‌کند، به چالش می‌کشد. تفاوت‌ها بر اساس وضعیت قرارداد استخدامی نیز نشان می‌دهد که شرایط شغلی فرصت‌هایی برای اجرای این شیوه‌ها فراهم می‌کند. در مجموع، یافته‌ها پژوهش‌ها درباره تدریس برون‌حوزه را گسترش داده و نشان می‌دهد که فرصت‌های یادگیری معلمان و شرایط سازمانی برای شیوه تدریس اهمیت بیشتری نسبت به هم‌راستایی حوزه تخصصی دارند. این مطالعه شواهد سیاست‌محور برای طراحی آموزش معلمان، توسعه حرفه‌ای و حمایت‌های استخدامی برای نیروی کار متنوع‌تر معلمان STEM ارائه می‌دهد.

This study investigates how teacher background and empowerment constructs influence instructional quality through the mediating role of professional development (PD) engagement routines. Using structural equation modeling on a sample of 2,560 teachers from the TALIS 2018 dataset, the research explores how demographic factors and empowerment dimensions make a difference in collaborative routines in PD as well as instructional quality. The findings indicate that while individual teacher characteristics exert direct influences on instructional quality, these effects are substantially amplified through the indirect pathway of PD engagement routines. Notably, mutual empowerment serves as a critical conduit for routines in PD engagement, whereas status-based social empowerment appears insufficient in isolation. The results suggest that educational policy should shift from macro-level status initiatives toward supporting school-level organizational structures that institutionalize reciprocal support and daily professional exchange to sustain instructional excellence.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه پیشینه معلمان و سازه‌های توانمندسازی بر کیفیت تدریس از طریق نقش میانجی‌گرانه الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای (PD) تأثیر می‌گذارند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری بر روی نمونه‌ای متشکل از ۲۵۶۰ معلم از داده‌های TALIS 2018، این تحقیق بررسی می‌کند که عوامل جمعیت‌شناختی و ابعاد توانمندسازی چگونه در الگوهای مشارکتی توسعه حرفه‌ای و همچنین کیفیت تدریس تفاوت ایجاد می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در حالی که ویژگی‌های فردی معلمان تأثیرات مستقیمی بر کیفیت تدریس دارند، این اثرات از طریق مسیر غیرمستقیم الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای به طور قابل توجهی تقویت می‌شوند. به طور خاص، توانمندسازی متقابل به عنوان یک مجرای حیاتی برای الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای عمل می‌کند، در حالی که توانمندسازی اجتماعی مبتنی بر جایگاه به تنهایی کافی به نظر نمی‌رسد. نتایج حاکی از آن است که سیاست‌های آموزشی باید از ابتکارات کلان مبتنی بر جایگاه به سمت حمایت از ساختارهای سازمانی در سطح مدرسه که حمایت متقابل و تبادل حرفه‌ای روزانه را نهادینه می‌کنند، برای حفظ تعالی تدریس، تغییر جهت دهند.

،، ،Teacher self-efficacy is a key factor influencing instructional quality, classroom performance, and teachers’ ability to implement effective teaching strategies, particularly in science education. This study aimed to identify the level of science teaching self-efficacy among teachers in the Northern Mazar District Education Directorate in Jordan and to examine whether it differed according to gender and teaching experience. The study adopted a descriptive-analytical approach. Data were collected using a validated questionnaire administered to a sample of 90 science teachers during the 2021/2022 academic year. The findings revealed that teachers’ self-efficacy in science teaching was at a moderate level. The results also showed no statistically significant differences attributable to gender, while statistically significant differences were found according to teaching experience. Based on these findings, the study recommends strengthening in-service professional development programs for science teachers, with particular emphasis on modern teaching strategies and the requirements of the developed science curricula. Enhancing these areas may contribute to improving teachers’ instructional confidence, classroom effectiveness, and overall science teaching quality.

خودکارآمدی معلمان عامل کلیدی در تأثیرگذاری بر کیفیت آموزش، عملکرد کلاسی و توانایی معلمان در به‌کارگیری راهبردهای تدریس مؤثر، به‌ویژه در آموزش علوم است. هدف این پژوهش شناسایی سطح خودکارآمدی تدریس علوم در میان معلمان اداره آموزش و پرورش منطقه شمالی مزار در اردن و بررسی تفاوت آن بر اساس جنسیت و سابقه تدریس بود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای معتبر که بر روی نمونه‌ای متشکل از ۹۰ معلم علوم در سال تحصیلی ۲۰۲۱/۲۰۲۲ اجرا شد، گردآوری گردید. یافته‌ها نشان داد که خودکارآمدی معلمان در تدریس علوم در سطح متوسط قرار دارد. همچنین نتایج نشان داد که تفاوت معنادار آماری بر اساس جنسیت وجود ندارد، در حالی که تفاوت معنادار آماری بر اساس سابقه تدریس مشاهده شد. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش تقویت برنامه‌های توسعه حرفه‌ای ضمن خدمت برای معلمان علوم، با تأکید ویژه بر راهبردهای نوین تدریس و الزامات برنامه‌های درسی علوم توسعه‌یافته را توصیه می‌کند. تقویت این حوزه‌ها می‌تواند به بهبود اعتماد به نفس آموزشی معلمان، اثربخشی کلاسی و کیفیت کلی تدریس علوم کمک نماید.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.