psychological adjustment

Purpose: This study aimed to compare the effectiveness of Compassion-Focused Therapy and Existential Therapy in reducing death anxiety and increasing illness acceptance among patients with cancer in remission. Methods and Materials: This applied study used a quasi-experimental pretest-posttest-follow-up design with a control group. The statistical population consisted of patients with common cancers in remission who referred to hospitals in Tehran during 2025–2026. Using purposive sampling, 45 eligible participants were selected and randomly assigned to Compassion-Focused Therapy, Existential Therapy, and control groups, with 15 participants in each group. Both intervention groups received eight 90-minute weekly sessions, while the control group received no psychological intervention. Data were collected using the Templer Death Anxiety Scale and the Acceptance of Illness Scale. The data were analyzed in SPSS version 26 using repeated-measures analysis of variance and Bonferroni-adjusted post hoc comparisons at a significance level of 0.05. Findings: Repeated-measures analysis of variance showed significant effects of time, group, and time-by-group interaction for death anxiety and illness acceptance (p < 0.001). Bonferroni comparisons indicated that both Compassion-Focused Therapy and Existential Therapy significantly reduced death anxiety and increased illness acceptance compared with the control group (p < 0.001). Compassion-Focused Therapy produced a significantly greater reduction in death anxiety than Existential Therapy (MD = 1.79, SE = 0.41, p < 0.001), whereas Existential Therapy produced a significantly greater increase in illness acceptance than Compassion-Focused Therapy (MD = 2.30, SE = 0.46, p < 0.001). The improvements were maintained at follow-up. Conclusion: Both Compassion-Focused Therapy and Existential Therapy were effective in improving psychological adjustment among patients with cancer in remission; however, Compassion-Focused Therapy was more effective in reducing death anxiety, whereas Existential Therapy was more effective in increasing illness acceptance.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت و درمان وجودی در کاهش اضطراب مرگ و افزایش پذیرش بیماری در بیماران مبتلا به سرطان در مرحله بهبودی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کاربردی با طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سرطان‌های شایع در مرحله بهبودی بود که در سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به بیمارستان‌های تهران مراجعه کردند. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند، ۴۵ شرکت‌کننده واجد شرایط انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه درمان مبتنی بر شفقت، درمان وجودی و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. هر دو گروه مداخله، هشت جلسه هفتگی ۹۰ دقیقه‌ای دریافت کردند و گروه کنترل هیچ مداخله روان‌شناختی دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اضطراب مرگ تمپلر و مقیاس پذیرش بیماری جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و با استفاده از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر و مقایسه‌های پس‌آزمون با اصلاح بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ انجام گرفت. یافته‌ها: تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر اثرات معنادار زمان، گروه و تعامل زمان و گروه را برای اضطراب مرگ و پذیرش بیماری نشان داد (p < 0.001). مقایسه‌های بونفرونی نشان داد که هر دو درمان مبتنی بر شفقت و درمان وجودی به طور معناداری اضطراب مرگ را کاهش و پذیرش بیماری را نسبت به گروه کنترل افزایش دادند (p < 0.001). درمان مبتنی بر شفقت کاهش معنادار بیشتری در اضطراب مرگ نسبت به درمان وجودی ایجاد کرد (MD = 1.79, SE = 0.41, p < 0.001)، در حالی که درمان وجودی افزایش معنادار بیشتری در پذیرش بیماری نسبت به درمان مبتنی بر شفقت داشت (MD = 2.30, SE = 0.46, p < 0.001). این بهبودها در مرحله پیگیری نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: هر دو درمان مبتنی بر شفقت و درمان وجودی در بهبود سازگاری روان‌شناختی بیماران مبتلا به سرطان در مرحله بهبودی مؤثر بودند؛ با این حال، درمان مبتنی بر شفقت در کاهش اضطراب مرگ و درمان وجودی در افزایش پذیرش بیماری اثربخشی بیشتری داشتند.

Turkey hosts the world’s largest refugee population, and extracurricular activities have increasingly been positioned as potential supports for refugee students’ psycho-social adjustment, school belonging, and peer integration. However, a comprehensive synthesis of ECA-related outcomes for refugee students in Turkish educational settings remains absent from the literature. This systematic review examined the associations between extracurricular activity participation and refugee student outcomes across psychological, social, and educational settings-related domains. Following PRISMA guidelines, studies were evaluated using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and findings were integrated through the Systematic What Is Known (SWIM) framework. Findings suggest that ECAs are associated with potential improvements in school attachment, perceived social wellbeing, and aspects of psychological adjustment; however, outcomes varied substantially across studies and participant groups, and the overall certainty of evidence remained low to very low. The findings further suggest that many extracurricular activities operate primarily within an integration-oriented framework, producing individual-level benefits without consistently addressing relational and structural barriers to equitable participation. The review highlights the importance of culturally responsive facilitation, inclusion-oriented programme design, and greater attention to refugee students’ own perspectives in future research and practice. Overall, extracurricular activities appear promising but insufficiently understood mechanisms for supporting refugee students’ inclusion and psycho-social adjustment within educational settings. Systematic review registration Open Science Framework (OSF), https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .

ترکیه میزبان بزرگ‌ترین جمعیت پناهندگان در جهان است و فعالیت‌های فوق‌برنامه به طور فزاینده‌ای به عنوان حمایت‌های بالقوه برای سازگاری روانی‌اجتماعی، تعلق به مدرسه و ادغام با همسالان دانش‌آموزان پناهنده مطرح شده‌اند. با این حال، تاکنون ترکیب جامعی از پیامدهای مرتبط با فعالیت‌های فوق‌برنامه برای دانش‌آموزان پناهنده در محیط‌های آموزشی ترکیه در ادبیات پژوهش وجود ندارد. این مرور نظام‌مند به بررسی ارتباط بین مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه و پیامدهای دانش‌آموزان پناهنده در حوزه‌های روان‌شناختی، اجتماعی و مرتبط با محیط آموزشی پرداخت. مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA، مطالعات با استفاده از ابزار ارزیابی روش‌های ترکیبی (MMAT) ارزیابی شدند و یافته‌ها از طریق چارچوب Systematic What Is Known (SWIM) یکپارچه گردیدند. یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت‌های فوق‌برنامه با بهبودهای بالقوه در دلبستگی به مدرسه، بهزیستی اجتماعی ادراک‌شده و جنبه‌هایی از سازگاری روان‌شناختی مرتبط هستند؛ با این حال، پیامدها در میان مطالعات و گروه‌های شرکت‌کننده به طور قابل توجهی متفاوت بود و قطعیت کلی شواهد در سطح پایین تا بسیار پایین باقی ماند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که بسیاری از فعالیت‌های فوق‌برنامه عمدتاً در چارچوبی با رویکرد ادغام عمل می‌کنند و منافع در سطح فردی ایجاد می‌کنند بدون آن‌که به طور مستمر به موانع ارتباطی و ساختاری برای مشارکت برابر بپردازند. این مرور بر اهمیت تسهیل فرهنگی‌پاسخگو، طراحی برنامه با رویکرد شمول و توجه بیشتر به دیدگاه‌های خود دانش‌آموزان پناهنده در پژوهش‌ها و عمل آینده تأکید می‌کند. در مجموع، فعالیت‌های فوق‌برنامه به نظر می‌رسد سازوکارهایی امیدوارکننده اما ناکافی برای حمایت از شمول و سازگاری روانی‌اجتماعی دانش‌آموزان پناهنده در محیط‌های آموزشی باشند. ثبت مرور نظام‌مند: Open Science Framework (OSF)، ‏https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .