Action (physics)

Automatic imitation is a stimulus-response compatibility effect wherein observing an action automatically influences motor performance. However, the mechanism underlying this effect remains controversial. Associative Sequence Learning suggests that automatic imitation arises from contingent visual and motor activity associations. Prior studies have shown that exposure to counter-imitative training can alter these visuomotor associations, suggesting that automatic imitation can be modulated by experience. Here, we aim to bring new insight into how this modulation occurs by exploring the time course of automatic imitation before and after counter-imitative training. If automatic imitation is merely a result of contingent associations, as previously suggested, the effect should consistently be modulated following such training. However, our findings show that automatic imitation is not significantly reduced after counter-imitative training at all the tested time points. This suggests that automatic imitation does not depend on contingent association, at least not as currently understood.

تقلید خودکار یک اثر سازگاری محرک-پاسخ است که در آن مشاهده یک عمل به طور خودکار بر عملکرد حرکتی تأثیر می‌گذارد. با این حال، سازوکار زیربنایی این اثر همچنان محل بحث است. نظریه یادگیری توالی تداعی‌گر (Associative Sequence Learning) بیان می‌کند که تقلید خودکار ناشی از تداعی‌های وابسته بین فعالیت‌های دیداری و حرکتی است. مطالعات پیشین نشان داده‌اند که مواجهه با آموزش مقابله‌ای با تقلید می‌تواند این تداعی‌های بینایی-حرکتی را تغییر دهد و این امر حاکی از آن است که تقلید خودکار می‌تواند توسط تجربه تعدیل شود. در پژوهش حاضر، هدف ما ارائه بینشی نو درباره چگونگی وقوع این تعدیل از طریق بررسی سیر زمانی تقلید خودکار پیش و پس از آموزش مقابله‌ای با تقلید است. اگر تقلید خودکار صرفاً نتیجه تداعی‌های وابسته باشد، همان‌گونه که پیش‌تر مطرح شده است، این اثر باید پس از چنین آموزشی به طور پیوسته تعدیل شود. با این حال، یافته‌های ما نشان می‌دهد که تقلید خودکار پس از آموزش مقابله‌ای با تقلید، در تمامی زمان‌های آزمون‌شده به طور معناداری کاهش نمی‌یابد. این امر نشان می‌دهد که تقلید خودکار، دست‌کم به معنای فعلی، وابسته به تداعی‌های وابسته نیست.

Large Language Models (LLMs) have demonstrated significant capabilities in generating human-like and contextually relevant responses across a wide range of applications.However, their reliability is affected not only by factual hallucinations but also by failures to correctly understand and follow user instructions.This emerging issue, referred to as intent hallucination, occurs when an LLM omits, misinterprets, or fails to satisfy one or more requirements contained in a user's request, even when the generated response may be factually correct.Such failures can reduce the reliability and usefulness of LLM-based systems, particularly in complex tasks involving multiple constraints.This paper proposes a systematic review of existing research on intent hallucination and instructionfollowing capabilities in Large Language Models.The study will examine major types and causes of instructionfollowing failures, existing benchmarks and evaluation techniques, methods for detecting such failures, and approaches proposed to mitigate them.The review will also compare current evaluation frameworks and investigate limitations in existing research, particularly concerning complex, multi-constraint, and dynamic user instructions.Based on the reviewed literature, the study aims to organize existing approaches into a structured taxonomy covering instruction-following failures, detection and evaluation methods, and mitigation strategies.Finally, the paper will highlight open research challenges and future directions for developing more reliable and intent-aligned LLM systems.The study aims to provide a consolidated understanding of intent hallucination and support future research toward more dependable human-AI interaction.

مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) توانایی‌های قابل توجهی در تولید پاسخ‌های مشابه انسان و مرتبط با زمینه در طیف وسیعی از کاربردها نشان داده‌اند. با این حال، پایایی آن‌ها نه تنها تحت تأثیر توهمات واقعی بلکه همچنین به دلیل ناتوانی در درک و پیروی صحیح از دستورالعمل‌های کاربر قرار می‌گیرد. این مسئله نوظهور که به آن توهم نیت گفته می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که یک مدل زبانی بزرگ یک یا چند الزام موجود در درخواست کاربر را حذف، تفسیر نادرست یا برآورده نمی‌کند، حتی اگر پاسخ تولیدشده از نظر واقعی صحیح باشد. چنین شکست‌هایی می‌تواند پایایی و سودمندی سامانه‌های مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ را به ویژه در وظایف پیچیده با محدودیت‌های متعدد کاهش دهد. این مقاله مرور نظام‌مندی از پژوهش‌های موجود درباره توهم نیت و قابلیت‌های پیروی از دستورالعمل در مدل‌های زبانی بزرگ ارائه می‌دهد. این مطالعه انواع اصلی و علل شکست‌های پیروی از دستورالعمل، معیارها و تکنیک‌های ارزیابی موجود، روش‌های شناسایی این شکست‌ها و رویکردهای پیشنهادی برای کاهش آن‌ها را بررسی خواهد کرد. همچنین این مرور چارچوب‌های ارزیابی فعلی را مقایسه و محدودیت‌های پژوهش‌های موجود، به ویژه در ارتباط با دستورالعمل‌های پیچیده، چندمحدوده‌ای و پویا را بررسی می‌کند. بر اساس ادبیات مرورشده، مطالعه حاضر تلاش دارد رویکردهای موجود را در قالب یک طبقه‌بندی ساختاریافته شامل شکست‌های پیروی از دستورالعمل، روش‌های شناسایی و ارزیابی و راهبردهای کاهش سازماندهی کند. در نهایت، مقاله چالش‌های پژوهشی باز و مسیرهای آینده برای توسعه سامانه‌های مدل زبانی بزرگ پایاتر و هم‌راستا با نیت کاربر را برجسته خواهد کرد. هدف این مطالعه ارائه درکی یکپارچه از توهم نیت و حمایت از پژوهش‌های آتی به سوی تعامل انسان-هوش مصنوعی قابل اعتمادتر است.

CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?

زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقش‌های خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟

How is vision shaped by other senses? Visual cortex is not merely a passive recipient of retinal inputs. It is also responsive to other sensory modalities, particularly audition. While auditory signals have been shown to penetrate early visual cortices, the mechanisms driving these responses remain poorly understood. To examine how audition shapes vision, we used functional MRI to investigate whether audiovisual interactions modulate the gain of responses in human early visual cortices. Specifically, we measured voxel-wise contrast-response functions (CRF), while participants viewed horizontally drifting gratings paired with auditory motion that was directionally congruent or incongruent with the visual motion, or stationary. We show that congruent audiovisual motion enhances voxel-wise contrast sensitivity whereas incongruent motion reduces it, manifesting as a robust contrast gain modulation across areas V1–V3. This direction-selective enhancement is nicely captured by a divisive normalization model incorporating auditory-driven feedback modulation. Our findings provide compelling evidence for cross-modal interactions at early stages of visual processing, driven by contrast gain modulation –a bidirectional modulation in sensitivity that maintains the balance between local excitatory and inhibitory activity. Together, these results reveal that audiovisual interactions can alter a cornerstone property of vision, highlighting the dynamic role of early visual cortex in multisensory processing.

بینایی چگونه توسط حواس دیگر شکل می‌گیرد؟ قشر بینایی صرفاً دریافت‌کننده منفعل ورودی‌های شبکیه نیست، بلکه به سایر حواس، به‌ویژه شنوایی نیز پاسخ می‌دهد. اگرچه نشان داده شده است که سیگنال‌های شنوایی به قشرهای اولیه بینایی نفوذ می‌کنند، اما سازوکارهای ایجاد این پاسخ‌ها همچنان به‌خوبی شناخته نشده‌اند. برای بررسی اینکه شنوایی چگونه بینایی را شکل می‌دهد، از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) استفاده کردیم تا بررسی کنیم آیا برهم‌کنش‌های شنوایی‌ـ‌بصری بهره پاسخ‌ها را در قشرهای اولیه بینایی انسان تعدیل می‌کند یا خیر. به طور خاص، تابع پاسخ به کنتراست (CRF) را در سطح وکسل اندازه‌گیری کردیم، در حالی که شرکت‌کنندگان به گراتینگ‌های افقی متحرک نگاه می‌کردند که با حرکت شنوایی هم‌جهت یا ناهم‌جهت با حرکت بصری، یا بدون حرکت (ایستا) جفت شده بود. نشان دادیم که حرکت شنوایی‌ـ‌بصری هم‌جهت حساسیت به کنتراست را در سطح وکسل افزایش می‌دهد، در حالی که حرکت ناهم‌جهت آن را کاهش می‌دهد و این امر به صورت تعدیل قوی بهره کنتراست در نواحی V1 تا V3 ظاهر می‌شود. این افزایش انتخابی نسبت به جهت حرکت، به‌خوبی توسط مدل نرمال‌سازی تقسیم‌پذیر که تعدیل بازخوردی ناشی از شنوایی را در بر می‌گیرد، تبیین می‌شود. یافته‌های ما شواهد قانع‌کننده‌ای برای برهم‌کنش‌های میان‌حسی در مراحل اولیه پردازش بینایی ارائه می‌دهد که توسط تعدیل بهره کنتراست هدایت می‌شود؛ یعنی تعدیل دوطرفه حساسیت که تعادل میان فعالیت تحریکی و مهاری موضعی را حفظ می‌کند. در مجموع، این نتایج نشان می‌دهد که برهم‌کنش‌های شنوایی‌ـ‌بصری می‌تواند یکی از ویژگی‌های بنیادی بینایی را تغییر دهد و نقش پویای قشر اولیه بینایی در پردازش چندحسی را برجسته می‌سازد.