West Bank

Palestinian refugee camps in the occupied West Bank share the same geographic space as adjacent urban neighbourhoods but remain socially, politically and institutionally distinct. This study examined whether refugee camp residence is associated with greater exposure to human rights violations, political violence, deprivation and poorer mental health. A cross-sectional survey of 3000 Palestinian adults was conducted in 2025 across three refugee camps and neighbouring urban areas. Multivariable logistic regression was conducted. Overall, 77.1% reported at least one human rights violation, 91.7% deprivation, 77.1% personal exposure to political violence, 81.1% witnessed political violence and 30.0% dissatisfaction with mental health. Compared with urban residents, refugee camp residents had higher odds of reporting any human rights violation (aOR 1.52, 95% CI 1.28-1.81), personal (aOR 3.48, 95% CI 2.54-4.78), household (aOR 4.24, 95% CI 3.62-4.98) and witnessing political violence (aOR 4.48, 95% CI 3.52-5.69), deprivation (aOR 1.60, 95% CI 1.34-1.91) and dissatisfaction with mental health (aOR 2.51, 95% CI 1.97-3.19). The results suggest that health inequities experienced by Palestinian refugee camp residents are produced through the cumulative effects of structural violence, deprivation and systematic human rights violations rather than by spatial location alone.

اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی در کرانه باختری اشغالی، فضای جغرافیایی مشترکی با محله‌های شهری مجاور دارند اما از نظر اجتماعی، سیاسی و نهادی متمایز باقی مانده‌اند. این مطالعه بررسی کرد که آیا سکونت در اردوگاه پناهندگان با مواجهه بیشتر با نقض حقوق بشر، خشونت سیاسی، محرومیت و سلامت روان ضعیف‌تر ارتباط دارد یا خیر. یک پیمایش مقطعی از ۳۰۰۰ بزرگسال فلسطینی در سال ۲۰۲۵ در سه اردوگاه پناهندگان و مناطق شهری مجاور انجام شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره انجام گردید. به طور کلی، ۷۷/۱٪ حداقل یک مورد نقض حقوق بشر، ۹۱/۷٪ محرومیت، ۷۷/۱٪ مواجهه شخصی با خشونت سیاسی، ۸۱/۱٪ مشاهده خشونت سیاسی و ۳۰/۰٪ نارضایتی از سلامت روان را گزارش کردند. در مقایسه با ساکنان شهری، ساکنان اردوگاه‌های پناهندگان شانس بیشتری برای گزارش هرگونه نقض حقوق بشر (aOR 1.52, 95% CI 1.28-1.81)، مواجهه شخصی (aOR 3.48, 95% CI 2.54-4.78)، خانوادگی (aOR 4.24, 95% CI 3.62-4.98) و مشاهده خشونت سیاسی (aOR 4.48, 95% CI 3.52-5.69)، محرومیت (aOR 1.60, 95% CI 1.34-1.91) و نارضایتی از سلامت روان (aOR 2.51, 95% CI 1.97-3.19) داشتند. نتایج نشان می‌دهد که نابرابری‌های سلامت تجربه‌شده توسط ساکنان اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی، ناشی از اثرات تجمعی خشونت ساختاری، محرومیت و نقض نظام‌مند حقوق بشر است و نه صرفاً موقعیت فضایی.

Cerebral palsy is the most common motor disability in childhood and imposes a substantial burden on mothers and families. This study assessed caregiving burden among mothers of children with cerebral palsy in the West Bank, Palestine, and examined associated factors. A cross-sectional study was conducted at pediatric rehabilitation centers across the West Bank. Data were collected using a sociodemographic and clinical characteristics questionnaire, the short version of the Burden Scale for Family Caregivers, and the World Health Organization Quality of Life-BREF. Descriptive statistics, bivariate analyses, and hierarchical multivariable linear regression were performed (p < 0.05). A total of 262 mothers participated. Most reported a high caregiving burden (85.5%), with psychological burden having the highest median score. Overall burden was significantly associated with residence, monthly income, and the child’s functional status. Social quality of life had a mean score of 58.01 (SD = 20.50) and was significantly negatively correlated with overall burden and all burden domains. In hierarchical regression, social quality of life was the strongest predictor of overall burden, followed by monthly income and the child’s functional status. Mothers experienced high caregiving burden, highlighting the need for targeted support strategies to improve maternal well-being and care for children with cerebral palsy.

فلج مغزی شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در دوران کودکی است و بار قابل توجهی را بر مادران و خانواده‌ها تحمیل می‌کند. این مطالعه به ارزیابی بار مراقبت در میان مادران کودکان مبتلا به فلج مغزی در کرانه باختری، فلسطین، و بررسی عوامل مرتبط پرداخت. یک مطالعه مقطعی در مراکز توانبخشی کودکان سراسر کرانه باختری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و بالینی، نسخه کوتاه مقیاس بار مراقبین خانوادگی، و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت-BREF جمع‌آوری گردید. آمار توصیفی، تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون خطی چندمتغیره سلسله‌مراتبی انجام شد (p < 0.05). در مجموع ۲۶۲ مادر شرکت کردند. اکثر آن‌ها بار مراقبت بالایی را گزارش کردند (۸۵.۵٪)، به‌طوری که بار روان‌شناختی بالاترین نمره میانه را داشت. بار کلی به طور معناداری با محل سکونت، درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک مرتبط بود. میانگین نمره کیفیت اجتماعی زندگی ۵۸.۰۱ (انحراف معیار = ۲۰.۵۰) بود و با بار کلی و تمامی حوزه‌های بار، همبستگی منفی معناداری داشت. در رگرسیون سلسله‌مراتبی، کیفیت اجتماعی زندگی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بار کلی بود و پس از آن درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک قرار گرفتند. مادران بار مراقبت بالایی را تجربه کردند که بر ضرورت راهبردهای حمایتی هدفمند برای ارتقای بهزیستی مادران و مراقبت از کودکان مبتلا به فلج مغزی تأکید دارد.

Background The Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) is a commonly used screening instrument for assessing emotional and behavioral strengths and difficulties among children and adolescents. However, although the SDQ’s psychometric properties have been tested extensively in the literature, its current form is under debate as to whether it is suitable as a tool to assess adolescent mental health, especially among refugees. Therefore, this study aims to validate the SDQ scale among Adolescent Palestinian refugees in the West Bank, Palestine, and Jordan. Methods The psychometric properties of the original SDQ and other suggested alternatives were tested. First, construct validity for the original SDQ was tested through confirmatory factor analysis (CFA). Then, exploratory factor analysis (EFA) was used to evaluate the latent factorial structure for suggested alternatives, followed by CFA to provide additional evaluation of each alternative. Then, convergent, discriminant, and criterion validity were assessed. Finally, the internal consistency and reliability were assessed using multiple tests. Results This study included 2,828 adolescent girls living in Palestine refugee camps in the West Bank and Jordan. Of these, 2,725 participants were included in the final analysis based on completion of the SDQ. CFA indicated that the original five-factor SDQ demonstrated poor fit in this sample (CFI/TLI < 0.40; RMSEA = 0.081; SRMR = 0.110), with several items showing low standardized loadings. EFA and CFA analyses supported alternative factorial structures. A four-factor model showed acceptable fit (CFI = 0.896; RMSEA = 0.040; SRMR = 0.039) after removing poorly performing items, but a three-factor solution provided the best overall fit (CFI = 0.942; TLI = 0.930; RMSEA = 0.034; SRMR = 0.033). The final three-factor model retained 15 items representing Emotional Symptoms, Prosocial behavior, and Conduct Problems. The weak correlation between the difficulties did not support convergent validity score and WHO-5 well-being (r = −0.245). Criterion validity analyses showed acceptable discrimination for overall difficulties (AUC = 0.776). Reliability analyses indicated adequate internal consistency for the composite difficulties scale (α = 0.71). Conclusion The original SDQ structure validity and reliability were not supported for use among Palestinian refugees in the West Bank and Jordan. Instead, the 3-factor and 15-item alternative might be a better alternative, given its superior model fit indices and construct validity. However, it still had limitations in reliability and convergent validity, making it far from being an adequate substitute for the original SDQ. Contexts, culture, and the surrounding environment might influence how adolescents in refugee settings understand, interpret, and respond to SDQ items.

زمینه: پرسشنامه نقاط قوت و ضعف (SDQ) ابزاری رایج برای غربالگری نقاط قوت و ضعف هیجانی و رفتاری در کودکان و نوجوانان است. با این حال، اگرچه ویژگی‌های روان‌سنجی SDQ به طور گسترده‌ای در متون علمی آزمون شده است، اما درباره مناسب بودن فرم فعلی آن به عنوان ابزاری برای ارزیابی سلامت روان نوجوانان، به ویژه در میان پناهندگان، بحث‌هایی وجود دارد. بنابراین، هدف این مطالعه اعتبارسنجی مقیاس SDQ در میان نوجوانان پناهنده فلسطینی در کرانه باختری، فلسطین و اردن است. روش‌ها: ویژگی‌های روان‌سنجی فرم اصلی SDQ و سایر فرم‌های پیشنهادی مورد آزمون قرار گرفت. ابتدا روایی سازه فرم اصلی SDQ از طریق تحلیل عاملی تأییدی (CFA) بررسی شد. سپس، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) برای ارزیابی ساختار عاملی نهفته فرم‌های جایگزین پیشنهادی به کار رفت و پس از آن CFA برای ارزیابی بیشتر هر جایگزین انجام شد. سپس، روایی همگرا، واگرا و روایی ملاکی بررسی شد. در نهایت، انسجام درونی و پایایی با استفاده از آزمون‌های متعدد ارزیابی شد. یافته‌ها: این مطالعه شامل ۲٬۸۲۸ دختر نوجوان ساکن اردوگاه‌های پناهندگان فلسطین در کرانه باختری و اردن بود. از این تعداد، ۲٬۷۲۵ نفر بر اساس تکمیل SDQ در تحلیل نهایی وارد شدند. تحلیل CFA نشان داد که فرم اصلی پنج‌عاملی SDQ برازش ضعیفی در این نمونه دارد (CFI/TLI < 0.40؛ RMSEA = 0.081؛ SRMR = 0.110) و چندین گویه بار عاملی استاندارد پایینی داشتند. تحلیل‌های EFA و CFA ساختارهای عاملی جایگزین را تأیید کردند. مدل چهارعاملی پس از حذف گویه‌های ضعیف، برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.896؛ RMSEA = 0.040؛ SRMR = 0.039)، اما راه‌حل سه‌عاملی بهترین برازش کلی را داشت (CFI = 0.942؛ TLI = 0.930؛ RMSEA = 0.034؛ SRMR = 0.033). مدل نهایی سه‌عاملی شامل ۱۵ گویه بود که نمایانگر نشانه‌های هیجانی، رفتار موافق اجتماعی و مشکلات رفتاری بودند. همبستگی ضعیف میان مشکلات با نمره روایی همگرای SDQ و بهزیستی WHO-5 (r = −0.245) مشاهده شد. تحلیل‌های روایی ملاکی تمایزپذیری قابل قبولی برای مشکلات کلی نشان دادند (AUC = 0.776). تحلیل‌های پایایی انسجام درونی مناسب برای مقیاس ترکیبی مشکلات را نشان داد (α = 0.71). نتیجه‌گیری: روایی ساختاری و پایایی فرم اصلی SDQ برای استفاده در میان پناهندگان فلسطینی در کرانه باختری و اردن تأیید نشد. در عوض، فرم جایگزین سه‌عاملی و ۱۵ گویه‌ای ممکن است گزینه بهتری باشد، زیرا شاخص‌های برازش مدل و روایی سازه بهتری دارد. با این حال، همچنان محدودیت‌هایی در پایایی و روایی همگرا وجود دارد که آن را از جایگزینی مناسب برای فرم اصلی SDQ دور می‌کند. زمینه، فرهنگ و محیط پیرامون ممکن است بر نحوه درک، تفسیر و پاسخ‌دهی نوجوانان در شرایط پناهندگی به گویه‌های SDQ تأثیرگذار باشد.

Dominant models of intercultural competence and empathy rest on the assumption that learners are free to move, encounter differences in person, and choose their intercultural contacts. Imperiale (2021) has shown, in the context of the Gaza Strip in Palestine, that this assumption renders such models programmatically inapplicable under conditions of forced immobility. This study extends that reconceptualisation empirically to the occupied West Bank in Palestine. Drawing on semi-structured online interviews with four Palestinian undergraduates who had never travelled beyond the West Bank, this study examines how intercultural empathy is understood and enacted when encounter is structurally denied. The interviews were conducted between April and August 2024 and analysed using reflexive thematic analysis. Participants articulated empathy as inseparable from political recognition and material action; they described deliberate strategies, such as preparatory research, active listening and digital exchange, through which they built intercultural understanding without mobility; and one participant refused the expectation of empathy altogether, demanding it instead. Read through the Capabilities Approach and critical pedagogy, these accounts suggest that intercultural empathy is best understood not as an individual competence acquired through encounter, but as a relational capability whose distribution and expectation are politically structured. Implications for intercultural education in contexts of conflict and constraint are discussed.

الگوهای غالب شایستگی و همدلی بین‌فرهنگی بر این فرض استوار هستند که یادگیرندگان آزادانه می‌توانند جابجا شوند، تفاوت‌ها را به‌صورت حضوری تجربه کنند و تماس‌های بین‌فرهنگی خود را انتخاب نمایند. Imperiale (2021) در زمینه نوار غزه در فلسطین نشان داده است که این فرض باعث می‌شود چنین الگوهایی در شرایط بی‌تحرکی اجباری به‌طور برنامه‌ای غیرقابل اجرا باشند. این پژوهش، بازنگری مذکور را به‌صورت تجربی به کرانه باختری اشغالی فلسطین گسترش می‌دهد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته آنلاین با چهار دانشجوی کارشناسی فلسطینی که هرگز از کرانه باختری سفر نکرده بودند، این مطالعه بررسی می‌کند که همدلی بین‌فرهنگی چگونه در شرایطی که مواجهه به‌طور ساختاری انکار می‌شود، فهم و اجرا می‌گردد. مصاحبه‌ها بین آوریل و اوت ۲۰۲۴ انجام شد و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. مشارکت‌کنندگان همدلی را جدایی‌ناپذیر از شناسایی سیاسی و کنش مادی بیان کردند؛ آن‌ها راهبردهای عمدی مانند پژوهش مقدماتی، گوش‌دادن فعال و تبادل دیجیتال را توصیف نمودند که از طریق آن‌ها بدون جابجایی، فهم بین‌فرهنگی را ایجاد کردند؛ و یکی از مشارکت‌کنندگان به‌طور کلی از انتظار همدلی امتناع ورزید و آن را مطالبه نمود. با خوانش از منظر رویکرد قابلیت‌ها و پداگوژی انتقادی، این روایت‌ها نشان می‌دهند که همدلی بین‌فرهنگی بهتر است نه به‌عنوان یک شایستگی فردی که از طریق مواجهه کسب می‌شود، بلکه به‌عنوان یک قابلیت رابطه‌ای که توزیع و انتظار آن به‌طور سیاسی ساختار یافته است، درک شود. پیامدهای این یافته‌ها برای آموزش بین‌فرهنگی در زمینه‌های تعارض و محدودیت مورد بحث قرار گرفته است.