barriers to participation

Classroom participation in beginner Arabic courses is often interpreted through the number of students who answer questions aloud. This conceptual and practice-oriented paper argues that such a measure obscures differences between willingness to communicate, linguistic capacity, and the opportunity to participate. Drawing on research in Arabic learning, willingness to communicate, classroom discourse, interaction, and corrective feedback, it develops a barrier–indicator–response matrix for teacher decision-making. Six barriers are paired with provisional observable indicators, proportionate instructional responses, and limits on the evidence supporting each response. Three hypothetical Arabic classroom applications illustrate how the matrix can guide preparation, participation opportunities, and feedback without turning visible participation into a proxy for learning. The matrix is a heuristic rather than a validated diagnostic or intervention instrument. Future observational and intervention studies are needed to test its utility in beginner Arabic settings.

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

This paper shares new empirical data from focus groups with 18 student participants identified as under-represented within placement programmes including students who are female, students with disabilities, ethnically-minoritised students and students from communities with traditionally low levels of participation in higher education, as a proxy for social and economic disadvantage. Co-designed and co-delivered by a team of staff and postgraduate student co-researchers with understanding of traditionally marginalised groups, focus groups explored the lived experiences and perceptions of barriers to participation in placement programmes and student solutions for widening participation, with the aim of improving degree outcomes and narrowing awarding gaps. The paper first reviews recent research on placement participation and describes the study’s methodological approach. Next, key findings are set out, highlighting three overlapping themes concerning informational, practical and psychological barriers and solutions. The paper concludes with practical recommendations to enhance placement support and communications, staff training and employer awareness.

این مقاله داده‌های تجربی جدیدی را از گروه‌های متمرکز با ۱۸ دانشجوی شرکت‌کننده که به‌عنوان افراد کم‌نماینده در برنامه‌های کارآموزی شناسایی شده‌اند، از جمله دانشجویان زن، دانشجویان دارای معلولیت، دانشجویان اقلیت‌های قومی و دانشجویان جوامعی با سطوح سنتی پایین مشارکت در آموزش عالی (به‌عنوان شاخصی برای محرومیت اجتماعی و اقتصادی)، ارائه می‌دهد. این گروه‌های متمرکز که به‌صورت مشترک توسط تیمی متشکل از اعضای هیئت علمی و پژوهشگران دانشجوی تحصیلات تکمیلی با درک از گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده طراحی و اجرا شده‌اند، به بررسی تجارب زیسته و ادراک موانع مشارکت در برنامه‌های کارآموزی و راه‌حل‌های دانشجویی برای گسترش مشارکت پرداخته‌اند، با هدف بهبود نتایج تحصیلی و کاهش شکاف‌های اعطای مدرک. مقاله ابتدا پژوهش‌های اخیر درباره مشارکت در کارآموزی را مرور و رویکرد روش‌شناختی مطالعه را توصیف می‌کند. سپس یافته‌های کلیدی با تأکید بر سه مضمون همپوشان درباره موانع و راه‌حل‌های اطلاعاتی، عملی و روان‌شناختی ارائه می‌شود. مقاله با توصیه‌های عملی برای ارتقای حمایت و ارتباطات مربوط به کارآموزی، آموزش کارکنان و افزایش آگاهی کارفرمایان به پایان می‌رسد.