gymnastics

In volleyball, as in other sports, special attention should be paid to the individual characteristics of the athlete. However, this is often neglected. Most problems arise when the selection criteria for a role are not a player’s personal qualities, but rather their technical and tactical skills (tallness, a strong dominant arm, etc.). Here, it’s not just the player’s skills that matter, but also how they present themselves as a person. Many personal qualities are determined by a person’s genetic code, which cannot be changed. The nervous system, temperament, and character play a crucial role in success in volleyball. Athletes’ activities during volleyball are subject to many specific characteristics inherent to the game. The fast pace, the variety and unexpectedness of game situations, the interaction with teammates, the intermittent pace, and other characteristics place mental demands on volleyball players that are markedly different from those placed on, for example, a gymnast during gymnastics exercises. A volleyball player must be able to quickly and accurately navigate changing conditions, instantly switch from one situation to another, and be prepared for any actions by teammates and opponents. The time constraints of fast-paced play place high demands on reaction time and decision-making. Two main types of neuropsychological resilience can be distinguished: players with an unstable nervous system and those with an inert nervous system. In the former case, a player may involuntarily change their mental state before an important game, sometimes becoming calm, sometimes excited. It is important to properly prepare such volleyball players. High-intensity and prolonged training before the game will help them focus and distract themselves from external stress. An athlete with this type of nervous system should focus on the technique and precision of the elements they perform. In the case of an inert nervous system, training should be focused on mental work. Before the game, a volleyball player should begin psychological preparation, which will consist of positive and negative mental stimulation based on the athlete’s personal experience. When working during training or warm-ups, it’s important to emphasize the athlete’s potential dangers.

This Classroom Action Research (CAR) aimed to examine the implementation of growth mindset-oriented differentiated learning to improve movement skills and active participation in forward roll and backward roll learning among Class VIII.2 students at SMP Negeri 23 Bandar Lampung. The study involved 32 students (15 boys and 17 girls) across pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages, following the Kemmis & McTaggart model (planning, acting, observing, and reflecting). Data were collected using movement skill rubrics, active participation observation sheets, growth mindset questionnaires, and reflective interviews. Initial assessment during the pre-cycle stage showed that classical mastery reached only 31.25% (10 students) with a class average of 64.50, and active participation was categorized as low (37.50%). Following the implementation of differentiated learning (content, process, and product differentiation) integrated with growth mindset principles in Cycle I, classical mastery increased to 59.38% (19 students) with a class average of 73.20, and active participation rose to 62.50%. In Cycle II, through refined dynamic grouping, incline mat variations, peer tutoring, and process-oriented feedback, classical mastery significantly reached 87.50% (28 students) with a class average of 84.10. Concurrently, active participation surged to 87.50% (very high category). These results demonstrate that growth mindset-oriented differentiated learning is highly effective in improving movement skills and active participation in gymnastics instruction.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف بررسی اجرای یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد جهت ارتقای مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش رول جلو و رول عقب در میان دانش‌آموزان کلاس هشتم‌۲ دبیرستان دولتی ۲۳ بندر لامپونگ انجام شد. در این مطالعه، ۳۲ دانش‌آموز (۱۵ پسر و ۱۷ دختر) در مراحل پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم بر اساس مدل Kemmis & McTaggart (برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل) شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از روبریک‌های مهارت حرکتی، برگه‌های مشاهده مشارکت فعال، پرسشنامه نگرش رشد و مصاحبه‌های تأملی گردآوری شد. ارزیابی اولیه در مرحله پیش‌چرخه نشان داد که تسلط کلاسیک تنها به ۳۱٫۲۵٪ (۱۰ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۶۴٫۵۰ رسیده و مشارکت فعال در دسته پایین (۳۷٫۵۰٪) قرار داشت. پس از اجرای یادگیری تمایزی (تمایز محتوا، فرایند و محصول) همراه با اصول نگرش رشد در چرخه اول، تسلط کلاسیک به ۵۹٫۳۸٪ (۱۹ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۷۳٫۲۰ افزایش یافت و مشارکت فعال به ۶۲٫۵۰٪ رسید. در چرخه دوم، از طریق گروه‌بندی پویا، تنوع تشک شیب‌دار، آموزش همتایان و بازخورد فرایندمحور، تسلط کلاسیک به طور معناداری به ۸۷٫۵۰٪ (۲۸ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۸۴٫۱۰ رسید. همزمان، مشارکت فعال به ۸۷٫۵۰٪ (دسته بسیار بالا) افزایش یافت. این نتایج نشان می‌دهد که یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد در بهبود مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش ژیمناستیک بسیار مؤثر است.

Social Emotional Learning (SEL) is an essential approach in Physical Education (PJOK) to enhance students' self-confidence and motor skills. This study aims to examine the implementation of Social Emotional Learning (SEL) based on the CASEL framework to improve self-confidence and candle pose (sikap lilin) skill among Grade X.3 students at SMA YP Unila. This study used a Classroom Action Research (CAR) method based on Kemmis & Taggart model consisting of two cycles with 36 students as subjects. Data were collected using observation sheets, self-confidence questionnaires, field notes, and documentation. The results showed that the application of SEL significantly increased students' self-confidence from an average of 58.3% (moderate) in pre-cycle, to 72.5% (good) in Cycle I, and reached 86.4% (very good) in Cycle II. Classical mastery of the candle pose skill increased from 41.7% (15 students) in pre-cycle, to 66.7% (24 students) in Cycle I, and achieved 88.9% (32 students) in Cycle II. In conclusion, Social Emotional Learning is effective in increasing self-confidence and physical performance in gymnastics learning.

یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) رویکردی اساسی در آموزش تربیت‌بدنی (PJOK) به منظور ارتقاء اعتماد به نفس و مهارت‌های حرکتی دانش‌آموزان است. هدف این پژوهش بررسی اجرای یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) مبتنی بر چارچوب CASEL برای بهبود اعتماد به نفس و مهارت وضعیت شمع (sikap lilin) در میان دانش‌آموزان پایه دهم.۳ دبیرستان YP UNILA می‌باشد. این پژوهش با روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis & Taggart در دو چرخه و با شرکت ۳۶ دانش‌آموز انجام شد. داده‌ها با استفاده از برگه‌های مشاهده، پرسشنامه اعتماد به نفس، یادداشت‌های میدانی و مستندسازی گردآوری شدند. نتایج نشان داد که اجرای SEL به طور معناداری اعتماد به نفس دانش‌آموزان را از میانگین ۵۸.۳٪ (متوسط) در پیش‌چرخه، به ۷۲.۵٪ (خوب) در چرخه اول و ۸۶.۴٪ (بسیار خوب) در چرخه دوم افزایش داد. تسلط کلاسیک بر مهارت وضعیت شمع نیز از ۴۱.۷٪ (۱۵ دانش‌آموز) در پیش‌چرخه، به ۶۶.۷٪ (۲۴ دانش‌آموز) در چرخه اول و ۸۸.۹٪ (۳۲ دانش‌آموز) در چرخه دوم رسید. در نتیجه، یادگیری اجتماعی‌عاطفی در افزایش اعتماد به نفس و عملکرد جسمانی در آموزش ژیمناستیک مؤثر است.

Context. Automated analysis of sports movements is an important area of modern intelligent computer systems and sports science. In gymnastics, assessing the quality of a performance depends largely on subjective judgment, which limits the accuracy and reproducibility of results. The use of image analysis and artificial intelligence methods opens up the possibility of creating automated systems for recognizing gymnastic elements, but the high dimensionality of visual data complicates the practical implementation of such solutions. This necessitates the search for approaches that increase accuracy and reduce computational complexity.Objective. The purpose of the work is to determine the impact of using the method of main components in combination with deep neural networks on the accuracy, speed and generalization ability of models for classifying gymnastic elements by images.Method. The paper uses an approach that combines the preliminary reduction of the dimensionality of images by the method of main components and subsequent classification using neural networks of different architectures. The study was performed on a set of images of gymnastic elements with preliminary normalization and unification of data. A comparative experimental analysis of models with full and reduced dimensionality of the input space was carried out.Results. The results obtained show that the reduction of dimensionality allows to significantly reduce the computational complexity of models without a significant loss of classification quality. It has been established that the combination of the principal component method with a fully connected neural network provides accuracy comparable to resource-intensive convolutional architectures with significantly lower requirements for computing resources. An optimal balance between preserving the information content of data and noise filtering has been revealed.Conclusions. The scientific novelty of the work lies in the complex experimental substantiation of the effectiveness of the hybrid approach to the classification of gymnastic elements in the compressed feature space. The practical significance of the results lies in the possibility of creating compact and high-speed systems for automated analysis of sports movements, suitable for use in mobile and embedded applications. further work in this direction

زمینه: تحلیل خودکار حرکات ورزشی یکی از حوزه‌های مهم سامانه‌های هوشمند رایانه‌ای و علم ورزش مدرن است. در ژیمناستیک، ارزیابی کیفیت اجرا تا حد زیادی به قضاوت ذهنی وابسته است که این امر دقت و قابلیت تکرار نتایج را محدود می‌کند. استفاده از روش‌های تحلیل تصویر و هوش مصنوعی امکان ایجاد سامانه‌های خودکار برای شناسایی عناصر ژیمناستیکی را فراهم می‌سازد، اما ابعاد بالای داده‌های بصری، پیاده‌سازی عملی چنین راه‌حل‌هایی را پیچیده می‌کند. این امر ضرورت جستجوی رویکردهایی را ایجاب می‌کند که دقت را افزایش داده و پیچیدگی محاسباتی را کاهش دهند. هدف: هدف این پژوهش تعیین تأثیر استفاده از روش مؤلفه‌های اصلی در ترکیب با شبکه‌های عصبی عمیق بر دقت، سرعت و قابلیت تعمیم مدل‌ها برای طبقه‌بندی عناصر ژیمناستیک بر اساس تصاویر است. روش: در این مقاله رویکردی به کار رفته است که کاهش ابعاد اولیه تصاویر با روش مؤلفه‌های اصلی را با طبقه‌بندی پسین با استفاده از شبکه‌های عصبی با معماری‌های مختلف ترکیب می‌کند. مطالعه بر روی مجموعه‌ای از تصاویر عناصر ژیمناستیک با نرمال‌سازی و یکسان‌سازی اولیه داده‌ها انجام شده است. تحلیل تجربی مقایسه‌ای مدل‌ها با فضای ورودی کامل و کاهش‌یافته ابعاد صورت گرفته است. یافته‌ها: نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که کاهش ابعاد به طور معناداری پیچیدگی محاسباتی مدل‌ها را بدون افت قابل توجه کیفیت طبقه‌بندی کاهش می‌دهد. مشخص شد که ترکیب روش مؤلفه‌های اصلی با شبکه عصبی کاملاً متصل، دقتی قابل مقایسه با معماری‌های پیچیده مبتنی بر شبکه عصبی کانولوشنی با نیاز به منابع محاسباتی بسیار کمتر فراهم می‌کند. تعادل بهینه‌ای میان حفظ محتوای اطلاعاتی داده‌ها و پالایش نویز شناسایی شد. نتیجه‌گیری: نوآوری علمی این پژوهش در اثبات تجربی جامع اثربخشی رویکرد ترکیبی برای طبقه‌بندی عناصر ژیمناستیک در فضای ویژگی فشرده نهفته است. اهمیت عملی نتایج در امکان ایجاد سامانه‌های فشرده و پرسرعت برای تحلیل خودکار حرکات ورزشی است که برای استفاده در کاربردهای موبایل و نهفته مناسب می‌باشند. ادامه پژوهش در این زمینه پیشنهاد می‌شود.

Introduction The GIMNASTRADA is an annual, non-competitive gymnastics event, held in the city of Cáceres (Extremadura, Spain) since 1996. The 2019 edition was the largest in number of participants with around 3,700 gymnasts and 12,000 spectators. The aim of this study was to determine whether the perception of quality of GIMNASTRADA 2019 was influenced by the type of participation that different groups of attenders developed in this gymnastic event (gymnasts, gymnastics group leaders, family members, audience, organisational staff). Methods To this end, a total of 331 participants completed a short four item-questionnaire created ad hoc for this study in order to evaluate the perceived quality of certain management processes existing in this sporting event (e.g., quality of facilities, planning, organisation and development). The questionnaire, based on single-item measures of previous validated scales as EVENTQUAL and IPA4RE, was answered anonymously by the participants using their own mobile devices via a Google Docs form. Results The results showed differences in questionnaire scores between groups of participants. It is concluded that the type of participation influenced the perception of quality between groups of attenders in GIMNASTRADA 2019. Discussion It would be advisable for sports managers to design sporting events tailored to different participant profiles, including activities adapted to their specific interests, with the aim of providing a positive experience that would promote their participation in future editions.

مقدمه: GIMNASTRADA یک رویداد سالانه و غیررقابتی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۹۶ در شهر کاسرس (استان اکسترمادورا، اسپانیا) برگزار می‌شود. دوره سال ۲۰۱۹ این رویداد با حدود ۳۷۰۰ ژیمناست و ۱۲۰۰۰ تماشاگر، بیشترین تعداد شرکت‌کننده را داشت. هدف این مطالعه تعیین این بود که آیا ادراک کیفیت GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر نوع مشارکت گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در این رویداد ژیمناستیک (ژیمناست‌ها، سرگروه‌های گروه‌های ژیمناستیک، اعضای خانواده، تماشاگران، کارکنان سازمان‌دهنده) قرار گرفته است یا خیر. روش‌ها: بدین منظور، مجموعاً ۳۳۱ شرکت‌کننده یک پرسشنامه کوتاه چهار سؤالی که به طور اختصاصی برای این مطالعه طراحی شده بود، به منظور ارزیابی کیفیت ادراک‌شده برخی فرایندهای مدیریتی موجود در این رویداد ورزشی (مانند کیفیت امکانات، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و اجرا) تکمیل کردند. این پرسشنامه بر اساس مقیاس‌های تک‌سؤالی برگرفته از ابزارهای معتبر قبلی مانند EVENTQUAL و IPA4RE تهیه شده بود و شرکت‌کنندگان به صورت ناشناس و با استفاده از دستگاه‌های تلفن همراه خود از طریق فرم Google Docs به آن پاسخ دادند. نتایج: نتایج نشان داد که بین گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در نمرات پرسشنامه تفاوت وجود دارد. نتیجه‌گیری این بود که نوع مشارکت، ادراک کیفیت را بین گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر قرار داده است. بحث: توصیه می‌شود مدیران ورزشی رویدادهایی متناسب با پروفایل‌های مختلف شرکت‌کنندگان طراحی کنند و فعالیت‌هایی متناسب با علایق خاص آن‌ها ارائه دهند تا تجربه‌ای مثبت فراهم شود که مشارکت آن‌ها را در دوره‌های آتی ارتقاء دهد.

Objectives: Given the limited pediatric-specific evidence in this area, we aimed to examine the association between federated-level gymnastics participation and sleep quality and sleep timing in adolescents.The global Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) score was defined as the primary outcome, sleep-timing measures as secondary outcomes, and individual PSQI component analyses as exploratory.Methods: This observational, cross-sectional comparative study included adolescents aged 12 to 16 years participating in federated gymnastics and controls who did not participate in federated sports.Demographic variables included age, sex, and parental educational level, while training-related variables included weekly training duration, number of training sessions, and training schedule.Sleep quality was assessed using the PSQI, and bedtime, wake-up time, sleep duration, and sleep latency were derived from the corresponding PSQI items.Multiple linear regression models included age, sex, maternal educational level, and paternal educational level as covariates.Results: The study included 60 gymnasts and 37 controls, with baseline differences in age, sex distribution, and parental educational level between groups.Gymnasts trained a median of 12.0 hours/week (Q1-Q3: 8.25 to 20.0) over five sessions/week (Q1-Q3: 4 to 6), with a median training-session end time of 20:30 (range: 18:00 to 22:00).In adjusted analyses, gymnast status was associated with later bedtime (B=0.392hours, 95% CI 0.043 to 0.740, p=0.028), whereas no statistically significant association was observed between study group and global PSQI score (B=0.311,95% CI -0.720 to 1.343, p=0.550).Increasing age was associated with later bedtime (B=0.231hours, p=0.004) and shorter sleep duration (B=-0.398hours, 95% CI -0.560 to -0.236, p<0.001).Among gymnasts, training-session end time was not associated with global PSQI score (B=0.141,95% CI -0.344 to 0.625, p=0.563;R²=0.006).Overall, 19/97 participants (19.6%) met the conventional PSQI >5 threshold for poor sleep quality, although an optimal adolescent-specific clinical cutoff has not been definitively established.Conclusion: No statistically significant difference in adjusted global PSQI score was detected between federated adolescent gymnasts and controls.Gymnast status was associated with later bedtime.Approximately one in five participants met the conventional PSQI >5 threshold for poor sleep quality.Given the cross-sectional design, these findings should be interpreted as associations, and larger longitudinal studies incorporating objective sleep measures are warranted.

اهداف: با توجه به شواهد محدود خاص کودکان در این حوزه، هدف ما بررسی ارتباط بین مشارکت در ژیمناستیک سطح فدراسیونی و کیفیت خواب و زمان‌بندی خواب در نوجوانان بود. نمره کلی شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI) به‌عنوان پیامد اصلی، معیارهای زمان‌بندی خواب به‌عنوان پیامدهای ثانویه و تحلیل اجزای منفرد PSQI به‌عنوان اکتشافی تعریف شدند. روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای، مقطعی و مقایسه‌ای شامل نوجوانان ۱۶-۱۲ ساله شرکت‌کننده در ژیمناستیک فدراسیونی و گروه کنترل که در ورزش‌های فدراسیونی شرکت نداشتند، بود. متغیرهای جمعیت‌شناختی شامل سن، جنس و سطح تحصیلات والدین و متغیرهای مرتبط با تمرین شامل مدت زمان تمرین هفتگی، تعداد جلسات تمرین و برنامه زمانی تمرین بود. کیفیت خواب با استفاده از PSQI ارزیابی شد و زمان خوابیدن، زمان بیدار شدن، مدت خواب و تأخیر در شروع خواب از آیتم‌های مربوط به PSQI استخراج گردید. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه شامل سن، جنس، سطح تحصیلات مادر و سطح تحصیلات پدر به‌عنوان متغیرهای کمکی بودند. نتایج: مطالعه شامل ۶۰ ژیمناست و ۳۷ نفر گروه کنترل بود و تفاوت‌هایی در سن، توزیع جنسیتی و سطح تحصیلات والدین بین گروه‌ها در ابتدای مطالعه وجود داشت. ژیمناست‌ها به‌طور میانه ۱۲.۰ ساعت در هفته (چارک اول تا سوم: ۸.۲۵ تا ۲۰.۰) در پنج جلسه در هفته (چارک اول تا سوم: ۴ تا ۶) تمرین داشتند و زمان پایان جلسه تمرین به‌طور میانه ۲۰:۳۰ (دامنه: ۱۸:۰۰ تا ۲۲:۰۰) بود. در تحلیل‌های تعدیل‌شده، وضعیت ژیمناست بودن با زمان خوابیدن دیرتر ارتباط داشت (B=0.392 ساعت، ۹۵٪ CI: ۰.۰۴۳ تا ۰.۷۴۰، p=0.028)، در حالی که ارتباط معنادار آماری بین گروه مطالعه و نمره کلی PSQI مشاهده نشد (B=0.311، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۷۲۰ تا ۱.۳۴۳، p=0.550). افزایش سن با زمان خوابیدن دیرتر (B=0.231 ساعت، p=0.004) و مدت خواب کوتاه‌تر (B=‎-۰.۳۹۸ ساعت، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۵۶۰ تا ‎-۰.۲۳۶، p<0.001) ارتباط داشت. در میان ژیمناست‌ها، زمان پایان جلسه تمرین با نمره کلی PSQI ارتباطی نداشت (B=0.141، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۳۴۴ تا ۰.۶۲۵، p=0.563؛ R²=0.006). به‌طور کلی، ۱۹ نفر از ۹۷ شرکت‌کننده (۱۹.۶٪) آستانه متعارف PSQI >5 برای کیفیت خواب ضعیف را داشتند، هرچند آستانه بالینی بهینه خاص نوجوانان به‌طور قطعی تعیین نشده است. نتیجه‌گیری: تفاوت معنادار آماری در نمره کلی تعدیل‌شده PSQI بین ژیمناست‌های نوجوان فدراسیونی و گروه کنترل مشاهده نشد. وضعیت ژیمناست بودن با زمان خوابیدن دیرتر ارتباط داشت. تقریباً یک نفر از هر پنج شرکت‌کننده آستانه متعارف PSQI >5 برای کیفیت خواب ضعیف را داشت. با توجه به طراحی مقطعی، این یافته‌ها باید به‌عنوان ارتباط تفسیر شوند و مطالعات طولی بزرگ‌تر با استفاده از سنجه‌های عینی خواب توصیه می‌شود.