Immersive virtual reality (VR) and neurofeedback (NF) are increasingly promoted to enhance mindfulness meditation, yet it remains unknown whether these externally engaging technologies confer lasting benefits for trait mindfulness over sustained practice. This longitudinal randomized controlled trial compared three conditions over a 4-week program (eight sessions) with a three-month follow-up: screen-based audio-guided mindfulness (Non-VR), mindfulness in an immersive VR environment (VR), and mindfulness in VR with real-time EEG neurofeedback (VR-NF). Ninety-four meditation-naïve participants completed the study. Trait mindfulness (Five Facet Mindfulness Questionnaire, FFMQ) was assessed at six time points, EEG signal was recorded during all sessions, and subjective presence (Igroup Presence Questionnaire, IPQ) in VR was measured. Linear mixed models and Bayesian analysis revealed comparable FFMQ increases across all three groups, indicating that VR and VR-NF did not confer added behavioral benefit for trait mindfulness development. Higher IPQ presence scores showed a modest negative correlation with long-term FFMQ gains at three-month follow-up. Exploratory EEG analyses described a numerically steeper theta trajectory in the Non-VR group relative to the VR and VR-NF groups, whereas alpha trajectories were comparable across groups. However, because the two EEG systems were not equivalent across conditions and recordings were obtained from frontopolar sites, these patterns are descriptive only and cannot be interpreted as evidence of group differences. Taken together, these findings suggest that VR and VR-NF did not confer added benefit for trait mindfulness in long-term mindfulness training.
واقعیت مجازی فراگیر (VR) و نوروفیدبک (NF) به طور فزاینده‌ای برای ارتقای مدیتیشن ذهن‌آگاهی تبلیغ می‌شوند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این فناوری‌های برانگیزاننده‌ی بیرونی، منافع پایداری برای ذهن‌آگاهی صفتی در طول تمرین مستمر فراهم می‌کنند یا خیر. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی طولی سه وضعیت را در طول یک برنامه‌ی ۴ هفته‌ای (هشت جلسه) با پیگیری سه‌ماهه مقایسه کرد: ذهن‌آگاهی مبتنی بر صفحه‌نمایش با راهنمایی صوتی (Non-VR)، ذهن‌آگاهی در محیط واقعیت مجازی فراگیر (VR)، و ذهن‌آگاهی در واقعیت مجازی با نوروفیدبک EEG زمان واقعی (VR-NF). نود و چهار شرکت‌کننده بدون سابقه مدیتیشن مطالعه را به پایان رساندند. ذهن‌آگاهی صفتی (پرسشنامه ذهن‌آگاهی پنج‌وجهی، FFMQ) در شش نقطه زمانی ارزیابی شد، سیگنال EEG در تمام جلسات ثبت گردید و حضور ذهنی ذهنی (پرسشنامه حضور Igroup، IPQ) در واقعیت مجازی اندازه‌گیری شد. مدل‌های خطی آمیخته و تحلیل بیزی افزایش‌های FFMQ مشابهی را در هر سه گروه نشان دادند که بیانگر آن است که VR و VR-NF سود رفتاری افزوده‌ای برای توسعه ذهن‌آگاهی صفتی ایجاد نکردند. نمرات بالاتر حضور IPQ همبستگی منفی اندکی با افزایش‌های بلندمدت FFMQ در پیگیری سه‌ماهه نشان داد. تحلیل‌های اکتشافی EEG، شیب تتا عددی تندتری را در گروه Non-VR نسبت به گروه‌های VR و VR-NF توصیف کردند، در حالی که شیب‌های آلفا در میان گروه‌ها مشابه بود. با این حال، از آنجا که دو سیستم EEG در شرایط مختلف معادل نبودند و ثبت‌ها از نواحی فرونتوپولار انجام شد، این الگوها صرفاً توصیفی بوده و نمی‌توان آن‌ها را به عنوان شواهدی از تفاوت گروهی تفسیر کرد. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهند که VR و VR-NF سود افزوده‌ای برای ذهن‌آگاهی صفتی در آموزش طولی ذهن‌آگاهی ایجاد نکردند.
This randomized trial tested whether suppressive transcranial focused ultrasound (tFUS) targeting the posterior cingulate cortex during mindfulness training altered equanimity and resting-state default mode-central executive network (DMN-CEN) connectivity in novice meditators. Thirty meditation-naive adults were randomized to active or sham tFUS; 24 completed a 2-week Body Focus program (active n = 16; sham n = 8), including 14 daily lessons and four tFUS-meditation sessions. Resting-state fMRI scans were acquired and the Equanimity Scale-16 (ES-16) was administered before and after the meditation training intervention. Voluntary meditation practice time was measured during four tFUS-meditation sessions during training. DMN-CEN connectivity showed an interaction (β = −0.118, 95% CI [−0.186, −0.050], p = 0.002), reflecting decreased connectivity in Active and a nonsignificant increase in Sham. Greater DMN-CEN decreases were associated with greater ES-16 Acceptance increases across participants (β = −22.93, p = 0.031). The estimated relation between connectivity change and voluntary practice duration differed in direction by condition, but the interaction was not significant (β = −51.69, p = 0.061). PCC-targeted tFUS combined with mindfulness-based training was associated with resting-state connectivity differences but not differential change in the ES-16 total score. Replication in a larger, fully blinded trial is needed. The preregistration specified a target of 80 participants with 1:1 allocation ( https://osf.io/pe6d4/ ). Resource-related changes made before outcome examination resulted in 30 randomized participants, of whom 24 completed. Because the connectivity hypothesis was underspecified, the connectivity analyses and non-preregistered ES-16 subscale analyses were treated as exploratory.
این کارآزمایی تصادفی بررسی کرد که آیا اولتراسوند متمرکز ترانس‌کرانیال (tFUS) با اثر سرکوب‌کننده که ناحیه قشر کمربندی خلفی را در طول آموزش ذهن‌آگاهی هدف قرار می‌دهد، بر برابری هیجانی و اتصال حالت استراحت شبکه پیش‌فرض-شبکه اجرایی مرکزی (DMN-CEN) در مدیتیشن‌کنندگان مبتدی تأثیر می‌گذارد یا خیر. سی فرد بزرگسال بدون سابقه مدیتیشن به طور تصادفی به گروه tFUS فعال یا sham تخصیص یافتند؛ ۲۴ نفر برنامه دو هفته‌ای Body Focus را به پایان رساندند (فعال n = ۱۶؛ sham n = ۸) که شامل ۱۴ درس روزانه و چهار جلسه tFUS-مدیتیشن بود. اسکن‌های fMRI حالت استراحت اخذ شد و مقیاس برابری هیجانی ۱۶ (ES-16) پیش و پس از مداخله آموزش مدیتیشن اجرا گردید. مدت زمان تمرین داوطلبانه مدیتیشن در چهار جلسه tFUS-مدیتیشن در طول آموزش اندازه‌گیری شد. اتصال DMN-CEN یک اثر تعاملی نشان داد (β = −۰.۱۱۸، ۹۵٪ CI [−۰.۱۸۶، −۰.۰۵۰]، p = ۰.۰۰۲)، که کاهش اتصال در گروه فعال و افزایش غیرمعنادار در گروه sham را منعکس می‌کند. کاهش بیشتر DMN-CEN با افزایش بیشتر پذیرش در ES-16 در میان شرکت‌کنندگان همراه بود (β = −۲۲.۹۳، p = ۰.۰۳۱). رابطه برآوردشده بین تغییر اتصال و مدت زمان تمرین داوطلبانه بر حسب شرایط متفاوت بود، اما تعامل معنادار نبود (β = −۵۱.۶۹، p = ۰.۰۶۱). tFUS هدفمند به PCC همراه با آموزش مبتنی بر ذهن‌آگاهی با تفاوت‌هایی در اتصال حالت استراحت همراه بود اما تغییر معناداری در نمره کل ES-16 ایجاد نکرد. تکرار این مطالعه در یک کارآزمایی بزرگ‌تر و کاملاً کور لازم است. پیش‌ثبت‌نام، هدف جذب ۸۰ شرکت‌کننده با تخصیص ۱:۱ را مشخص کرده بود (https://osf.io/pe6d4/). تغییرات مرتبط با منابع که پیش از بررسی نتایج اعمال شد، منجر به تصادفی‌سازی ۳۰ شرکت‌کننده شد که از این میان ۲۴ نفر مطالعه را به پایان رساندند. از آنجا که فرضیه اتصال به طور کامل مشخص نشده بود، تحلیل‌های اتصال و تحلیل‌های غیرپیش‌ثبت‌نام شده زیرمقیاس ES-16 به صورت اکتشافی در نظر گرفته شد.
