basic psychological needs

Academic motivation in physically demanding university programmes may be better understood by considering motivational quality rather than motivation quantity alone. This cross-sectional observational survey supplemented by structured content analysis examined relationships among basic psychological need satisfaction and frustration, autonomous motivation, controlled motivation, amotivation, continuation intention, and career commitment in first- and second-year students enrolled in Physical Education and Mountain Sports at Transilvania University of Brașov. Data were collected from 6 to 30 October 2025 after ethics approval, yielding a final analytical sample of 237 students. Participants completed the Academic Motivation Scale-College/University version, the Basic Psychological Need Satisfaction and Frustration Scale, contextual and sport-related items, continuation and career indicators, and two open-ended prompts. Original open-ended answers were standardized into 50 motivation and 50 demotivation formulations and independently coded by both authors. Autonomous motivation averaged 5.04 (SD = 1.05), amotivation 2.40 (SD = 0.95), overall need satisfaction 3.72 (SD = 0.73), and overall need frustration 2.21 (SD = 0.76). Need satisfaction correlated strongly with autonomous motivation (Spearman ρ = 0.704), whereas need frustration correlated strongly with amotivation (ρ = 0.661). In adjusted models, need satisfaction was positively associated with autonomous motivation (β = 0.539, p < 0.001), and need frustration was positively associated with amotivation (β = 0.569, p < 0.001). Human coding agreement was high for motivation (92.0%, κ = 0.898) and demotivation (94.0%, κ = 0.927). Teaching/prosocial impact was the most frequent motivation category (33.8%), while curriculum/teaching/assessment was the most frequent demotivation category (23.6%). Overall, self-reported need satisfaction and frustration were differentially associated with motivational quality in this cohort, but the cross-sectional, single-faculty design precludes causal or population-level conclusions.

Introduction Adolescents’ subjective well-being has been widely studied across different family structures. However, little is known about the role of basic psychological needs in the subjective well-being of adolescents living in different family structures or in residential care. The present study addresses this gap. Methods The sample comprised 5,295 adolescents aged 10 -16 years ( M age =13.20, SD=1.50) living in intact families (65%), single-parent families (21%), stepparent families (12%), or residential care (2%). Participants completed self-report measures of basic psychological need satisfaction at home, subjective well-being (affective and cognitive components), and perceived family affluence. Results Structural equation modeling showed significant indirect associations between family structure and adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, including a sequential indirect association through perceived family affluence and basic psychological need satisfaction. Living in residential care was also indirectly associated with adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, whereas the direct association was not statistically significant. The results show that adolescents living in intact families reported the highest level of basic psychological need satisfaction at home, followed by those in single-parent and stepparent families, while adolescents in residential care reported the lowest level. Discussion The findings provide evidence that the association between family and care contexts and adolescents’ subjective well-being is statistically mediated by basic psychological need satisfaction at home. The results are discussed in light of the value of parental and caregiver support for adolescents’ basic psychological needs in different family types and care.

Introduction Traditional ethnic sports such as Zhuang Daoyin demand precise movement, yet conventional demonstration–imitation–verbal correction limits feedback timeliness and individualization. Artificial intelligence (AI) real-time posture feedback offers a scalable option, but most evaluations emphasize technical outcomes and overlook learning processes. Grounded in self-determination theory (SDT), this study tested whether and how AI real-time feedback improves motivation and motor skill by engaging basic psychological needs, with competence as the hypothesized pathway. Methods In a 12-week field experiment, 12 intact classes (307 students; control n = 152, AI n = 155) were randomly allocated at the class level to an AI real-time feedback group or a traditional teaching group; three instructors each taught two classes per condition. Both groups received identical instruction; conditions differed only in feedback source during practice (RTMPose-based concurrent vs. teacher-led terminal feedback). Need satisfaction, motivational regulation (relative autonomy index, RAI), motor skill, and course satisfaction were assessed at pre- and post-test, and analyzed with linear mixed models and structural equation modeling (lavaan, MLR). Results The AI group showed significantly greater gains in competence ( d = 0.36, p = 0.003), autonomy ( d = 0.40, p = 0.001), motor skill ( d = 0.30, p = 0.010), and learning interest ( d = 0.38, p = 0.003), whereas relatedness was unaffected ( p = 0.974); intraclass correlations were negligible. In the structural model (CFI = 0.94, RMSEA = 0.04, SRMR = 0.04), group predicted competence ( β = 0.17), competence predicted RAI ( β = 0.34), and RAI predicted motor skill ( β = 0.30); the autonomy and relatedness paths were nonsignificant. The effect of AI feedback on motor skill was fully mediated by the competence-to-RAI sequence (indirect p = 0.023; direct p = 0.097). Discussion AI real-time feedback improved motor skill by strengthening competence and supporting motivational internalization, while leaving relatedness unaffected—providing discriminant evidence that the tool acts through its affordances rather than diffuse enthusiasm. Systems enhancing performance and learning should prioritize feedback that makes progress legible, within a human–AI division of labor where teachers provide relational support. In conclusion, AI real-time posture feedback can enhance motivation and motor skill learning by satisfying learners’ competence need.

مقدمه: ورزش‌های سنتی قومی مانند Zhuang Daoyin نیازمند حرکات دقیق هستند، اما روش‌های متداول نمایش–تقلید–اصلاح کلامی، بازخورد را از نظر زمان‌بندی و فردی‌سازی محدود می‌کنند. بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) گزینه‌ای مقیاس‌پذیر ارائه می‌دهد، اما اغلب ارزیابی‌ها بر پیامدهای فنی تأکید دارند و فرایندهای یادگیری را نادیده می‌گیرند. این مطالعه با تکیه بر نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، بررسی کرد که آیا و چگونه بازخورد بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی با درگیر کردن نیازهای روان‌شناختی پایه، به ویژه شایستگی به عنوان مسیر فرضی، انگیزش و مهارت حرکتی را بهبود می‌بخشد. روش‌ها: در یک آزمایش میدانی ۱۲ هفته‌ای، ۱۲ کلاس کامل (۳۰۷ دانش‌آموز؛ گروه کنترل n = 152، گروه هوش مصنوعی n = 155) به صورت تصادفی در سطح کلاس به گروه بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی یا گروه آموزش سنتی تخصیص یافتند؛ سه مدرس هر یک دو کلاس در هر شرایط را تدریس کردند. هر دو گروه آموزش یکسانی دریافت کردند؛ تفاوت شرایط فقط در منبع بازخورد در حین تمرین بود (بازخورد همزمان مبتنی بر RTMPose در مقابل بازخورد انتهایی توسط معلم). رضایت نیازها، تنظیم انگیزشی (شاخص خودمختاری نسبی، RAI)، مهارت حرکتی و رضایت از دوره در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی و با مدل‌های خطی آمیخته و مدل‌سازی معادلات ساختاری (lavaan، MLR) تحلیل شد. نتایج: گروه هوش مصنوعی افزایش معناداری در شایستگی (d = 0.36، p = 0.003)، خودمختاری (d = 0.40، p = 0.001)، مهارت حرکتی (d = 0.30، p = 0.010) و علاقه به یادگیری (d = 0.38، p = 0.003) نشان داد، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر بود (p = 0.974)؛ همبستگی‌های درون‌کلاسی ناچیز بودند. در مدل ساختاری (CFI = 0.94، RMSEA = 0.04، SRMR = 0.04)، گروه پیش‌بینی‌کننده شایستگی (β = 0.17)، شایستگی پیش‌بینی‌کننده RAI (β = 0.34) و RAI پیش‌بینی‌کننده مهارت حرکتی (β = 0.30) بود؛ مسیرهای خودمختاری و ارتباط‌مندی معنادار نبودند. اثر بازخورد هوش مصنوعی بر مهارت حرکتی به طور کامل توسط توالی شایستگی به RAI میانجی‌گری شد (p غیرمستقیم = 0.023؛ p مستقیم = 0.097). بحث: بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی با تقویت شایستگی و حمایت از درونی‌سازی انگیزشی، مهارت حرکتی را بهبود بخشید، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر باقی ماند—که شواهد افتراقی ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه این ابزار از طریق قابلیت‌های خود عمل می‌کند نه صرفاً اشتیاق عمومی. سامانه‌هایی که عملکرد و یادگیری را ارتقا می‌دهند باید بازخوردی را در اولویت قرار دهند که پیشرفت را قابل مشاهده می‌کند، در چارچوب تقسیم کار انسان–هوش مصنوعی که در آن معلمان حمایت ارتباطی ارائه می‌دهند. در نتیجه، بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند با ارضای نیاز به شایستگی یادگیرندگان، انگیزش و یادگیری مهارت‌های حرکتی را افزایش دهد.

Frustration of the basic psychological needs for autonomy, competence, and relatedness undermines student wellbeing, yet most research treats the three needs as separate continuous predictors, obscuring how they combine within individual students. Taking a person-centred approach, this study identified profiles of need frustration among 607 undergraduates in English-medium instruction (EMI) programmes in Saudi Arabia and examined how the profiles related to school belonging and to personal (emotional–academic) and social wellbeing. Latent profile analysis of the three frustration dimensions yielded five profiles: two large profiles distinguished mainly by overall severity (low and mild frustration) and three smaller, configurally distinct profiles characterised by pervasive–relational frustration, acute competence frustration, and a relatedness-spared agentic frustration. The profiles differed substantially in belonging, personal wellbeing, and social wellbeing, and the content of frustration corresponded to the domain most affected: relatedness frustration accompanied the lowest social wellbeing, whereas autonomy and competence frustration accompanied the lowest personal wellbeing. Profile membership was largely independent of gender, major, and English-exposure category, with only a weak association with year of study. These findings characterise the heterogeneity of need frustration in EMI—most students differing in overall severity and a minority in configuration—and offer a provisional, descriptive basis for identifying and supporting students whose frustration is concentrated in particular needs.

ناکامی نیازهای روان‌شناختی پایه برای خودمختاری، شایستگی و ارتباط، بهزیستی دانشجویان را تضعیف می‌کند، با این حال بیشتر پژوهش‌ها این سه نیاز را به‌عنوان پیش‌بین‌های پیوسته و جداگانه در نظر می‌گیرند و نحوه ترکیب آن‌ها درون دانشجویان را پنهان می‌سازند. این مطالعه با اتخاذ رویکرد فردمحور، الگوهای ناکامی نیاز را در میان ۶۰۷ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های آموزش با زبان انگلیسی (EMI) در عربستان سعودی شناسایی کرد و بررسی نمود که این الگوها چگونه با تعلق به مدرسه و بهزیستی فردی (هیجانی–تحصیلی) و اجتماعی مرتبط هستند. تحلیل الگوی نهفته سه بعد ناکامی، پنج الگو را نشان داد: دو الگوی بزرگ که عمدتاً بر اساس شدت کلی (ناکامی پایین و ملایم) متمایز می‌شوند و سه الگوی کوچک‌تر با پیکربندی متمایز شامل ناکامی فراگیر–ارتباطی، ناکامی شدید شایستگی و ناکامی عاملیت با حفظ ارتباط. الگوها از نظر تعلق، بهزیستی فردی و بهزیستی اجتماعی تفاوت قابل توجهی داشتند و محتوای ناکامی با حوزه‌ای که بیشترین تأثیر را پذیرفته بود مطابقت داشت: ناکامی ارتباطی با پایین‌ترین بهزیستی اجتماعی همراه بود، در حالی که ناکامی خودمختاری و شایستگی با پایین‌ترین بهزیستی فردی همراه بود. عضویت در الگوها تا حد زیادی مستقل از جنسیت، رشته تحصیلی و دسته‌بندی میزان مواجهه با زبان انگلیسی بود و تنها ارتباط ضعیفی با سال تحصیلی داشت. این یافته‌ها ناهمگونی ناکامی نیاز در EMI را توصیف می‌کنند—اکثر دانشجویان از نظر شدت کلی و اقلیتی از نظر پیکربندی متفاوت هستند—و مبنایی توصیفی و مقدماتی برای شناسایی و حمایت از دانشجویانی که ناکامی آن‌ها در نیازهای خاصی متمرکز است، ارائه می‌دهند.

Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.

ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوه‌های تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانش‌آموزان متوسطه را به طور آماری میانجی‌گری نمی‌کنند. از آنجا که طرح‌های کمی بر پرسشنامه‌های عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی می‌کنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیح‌ناپذیر باقی می‌گذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانش‌آموزان متوسطه در کلان‌شهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینه‌سازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمی‌شود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانش‌آموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانش‌آموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلث‌بندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیین‌گری، یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه می‌کنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین می‌کند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد می‌کند که نیازهای روان‌شناختی اساسی دانش‌آموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام می‌گذارد. این بیگانگی روان‌شناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد می‌کند که در آن دانش‌آموزان به تماشاگران منفعل بدل می‌شوند و به جای آسیب‌پذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطی‌وار می‌پردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلم‌محور محبوس می‌ماند، زیرا محیط کنترل‌کننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونی‌سازی دانش را ناکام می‌گذارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست می‌خورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح می‌دهد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفه‌ای را به سوی چارچوب‌های مدیریت حمایت‌کننده از خودمختاری و محیط‌های یادگیری رابطه‌محور و خطاپذیر بازسازی کنند.

Gamification in physical education is an active methodology that fosters student engagement. However, few studies have examined its influences based on the types of elements in gamification. This study analyzed and compared the effects of these factors on motivation, future physical activity intention and basic psychological needs. The intervention was conducted with secondary school students in Spain during 8 physical education sessions in different schools. The 209 participants were divided into 3 groups: a control group (CG), a group where intrinsic gamification elements predominated (InMG), and another where extrinsic elements predominated (ExMG). Participants completed the questionnaires before and after the intervention. The results revealed a significant time × group interaction effect for perceived competence (p = .023) and future physical activity intention (p = .02). Although these interactions did not derive from statistically significant post-hoc pairwise comparisons, descriptive trends revealed a tendency toward an increase in perceived competence for both the ExMG and InMG, and a specific upward tendency for future physical activity intention only within the InMG. No significant effects were observed for the remaining motivational regulations, which remained stable across all conditions. In conclusion, the findings delineate the specific and nuanced impacts of the two evaluated gamification profiles. While both the InMG and ExMG frameworks were associated with a descriptive tendency toward a slight improvement in students' perceived competence compared to the CG, the InMG profile suggested a possible descriptive advantage in fostering intentions for future physical practice that requires further confirmation.

بازی‌وارسازی در آموزش تربیت‌بدنی یک روش فعال است که موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان می‌شود. با این حال، پژوهش‌های اندکی تأثیرات آن را بر اساس انواع عناصر بازی‌وارسازی بررسی کرده‌اند. این مطالعه اثرات این عوامل را بر انگیزش، قصد فعالیت بدنی آینده و نیازهای روان‌شناختی پایه تحلیل و مقایسه کرد. مداخله با دانش‌آموزان مقطع متوسطه در اسپانیا طی ۸ جلسه آموزش تربیت‌بدنی در مدارس مختلف انجام شد. 209 شرکت‌کننده به سه گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (CG)، گروهی که عناصر بازی‌وارسازی درونی در آن غالب بود (InMG)، و گروهی که عناصر بیرونی غالب بود (ExMG). شرکت‌کنندگان قبل و بعد از مداخله پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. نتایج نشان داد اثر تعاملی معنادار زمان × گروه برای شایستگی ادراک‌شده (p = .023) و قصد فعالیت بدنی آینده (p = .02) وجود دارد. اگرچه این تعاملات از مقایسه‌های زوجی پس‌نگر معنادار آماری حاصل نشدند، روندهای توصیفی نشان‌دهنده گرایش به افزایش شایستگی ادراک‌شده در هر دو گروه ExMG و InMG و گرایش افزایشی خاص برای قصد فعالیت بدنی آینده فقط در گروه InMG بود. برای سایر تنظیمات انگیزشی، اثر معناداری مشاهده نشد و این متغیرها در همه شرایط پایدار باقی ماندند. در نتیجه، یافته‌ها تأثیرات خاص و ظریف دو پروفایل بازی‌وارسازی ارزیابی‌شده را ترسیم می‌کند. در حالی که هر دو چارچوب InMG و ExMG با گرایش توصیفی به بهبود اندک شایستگی ادراک‌شده دانش‌آموزان نسبت به گروه کنترل همراه بودند، پروفایل InMG مزیت توصیفی احتمالی در تقویت قصد تمرین بدنی آینده را نشان داد که نیازمند تأیید بیشتر است.