social inclusion

Objective: The objective of this study is to investigate the effect of an intervention based on Thessalian traditional music on the development of intercultural sensitivity among students, with the aim of examining whether culturally grounded music education can support intercultural learning. Theoretical Framework: The study is grounded in intercultural education, particularly the view that meaningful engagement with culturally diverse forms of expression can promote cultural awareness. Method: The methodology adopted for this research comprises literature review and research methodology. A quantitative pretest–posttest intervention study was conducted with 40 students aged 10–12 years attending a Music School in Greece. Data collection was carried out through administration of Intercultural Sensitivity Scale before and after a music-based intervention. Results and Discussion: The results obtained revealed a statistically significant increase in students’ overall intercultural sensitivity. A statistically significant improvement was observed among girls, whereas no statistically significant change was observed among boys. Research Implications: The practical and theoretical implications of this research are discussed, providing insights into how the results can be applied or influence practices in the field of intercultural education. These implications could encompass enhancement of intercultural sensitivity and promotion of the social inclusion of individuals from diverse cultural backgrounds. Originality/Value: This study contributes to the literature by providing empirical evidence on the use of Thessalian traditional music as an educational tool for enhancing intercultural sensitivity among students. The relevance and value of this research are evidenced by demonstrating how culturally grounded music interventions can support intercultural and inclusive education.

هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر مداخله‌ای مبتنی بر موسیقی سنتی تسالی بر توسعه حساسیت بین‌فرهنگی در میان دانشجویان است و با هدف بررسی این موضوع انجام شده است که آیا آموزش موسیقی مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از یادگیری بین‌فرهنگی حمایت کند. چارچوب نظری: این مطالعه بر پایه آموزش بین‌فرهنگی استوار است، به‌ویژه با این دیدگاه که مشارکت معنادار با اشکال بیان متنوع فرهنگی می‌تواند آگاهی فرهنگی را ارتقا دهد. روش: روش‌شناسی به‌کار رفته در این پژوهش شامل مرور ادبیات و روش‌شناسی پژوهش است. یک مطالعه مداخله‌ای کمی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با ۴۰ دانش‌آموز ۱۰ تا ۱۲ ساله که در یک مدرسه موسیقی در یونان تحصیل می‌کردند، انجام شد. گردآوری داده‌ها از طریق administering مقیاس حساسیت بین‌فرهنگی قبل و بعد از یک مداخله مبتنی بر موسیقی انجام گرفت. نتایج و بحث: نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده افزایش معنادار آماری در حساسیت بین‌فرهنگی کلی دانشجویان بود. بهبود معنادار آماری در میان دختران مشاهده شد، در حالی که تغییر معنادار آماری در میان پسران مشاهده نشد. پیامدهای پژوهشی: پیامدهای عملی و نظری این پژوهش مورد بحث قرار گرفته است و بینش‌هایی درباره چگونگی کاربرد نتایج یا تأثیر آن‌ها بر شیوه‌ها در زمینه آموزش بین‌فرهنگی ارائه می‌دهد. این پیامدها می‌توانند شامل ارتقای حساسیت بین‌فرهنگی و ترویج ادغام اجتماعی افراد با پیشینه‌های فرهنگی متنوع باشد. اصالت/ارزش: این مطالعه با ارائه شواهد تجربی درباره استفاده از موسیقی سنتی تسالی به‌عنوان یک ابزار آموزشی برای ارتقای حساسیت بین‌فرهنگی در میان دانشجویان، به ادبیات موضوع کمک می‌کند. ارتباط و ارزش این پژوهش با نشان دادن چگونگی حمایت مداخلات موسیقی مبتنی بر فرهنگ از آموزش بین‌فرهنگی و فراگیر، اثبات می‌شود.

This study investigates the relationships among sleep quality, social inclusion, and psychological resilience in older adults and examines whether social inclusion moderates the association between sleep quality and psychological resilience. Grounded in the Main Effect Model, social inclusion is conceptualized as a key psychosocial resource in later life. A cross-sectional study was conducted among 455 older adults in Türkiye. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index, the Social Inclusion Scale, and the Psychological Hardiness Scale. Hierarchical multiple regression and moderation analyses were performed while controlling for demographic variables. Findings revealed a strong positive association between social inclusion and psychological resilience (r = .664, p < .001) and a negative association between sleep quality scores and resilience (r = –.305, p < .001). In regression analyses, social inclusion emerged as the strongest predictor of resilience (β = .60, p < .001), whereas sleep quality did not make a significant independent contribution. The interaction between sleep quality and social inclusion was not significant. The results highlight social inclusion as a primary psychosocial factor supporting resilience in later life and underscore the importance of strengthening social participation to promote psychological well-being among older adults.

این مطالعه به بررسی روابط میان کیفیت خواب، شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در سالمندان می‌پردازد و نقش تعدیل‌گری شمول اجتماعی در ارتباط بین کیفیت خواب و تاب‌آوری روان‌شناختی را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تکیه بر مدل اثر اصلی، شمول اجتماعی به عنوان یک منبع روانی‌اجتماعی کلیدی در دوران سالمندی مفهوم‌سازی شده است. یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۵۵ سالمند در ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، مقیاس شمول اجتماعی و مقیاس سرسختی روان‌شناختی گردآوری گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و تحلیل تعدیل‌گری با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی انجام شد. یافته‌ها نشان دادند که بین شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = ۰.۶۶۴, p < ۰.۰۰۱) و بین نمرات کیفیت خواب و تاب‌آوری رابطه منفی مشاهده شد (r = –۰.۳۰۵, p < ۰.۰۰۱). در تحلیل‌های رگرسیونی، شمول اجتماعی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین تاب‌آوری ظاهر شد (β = ۰.۶۰, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که کیفیت خواب سهم مستقل معناداری نداشت. تعامل بین کیفیت خواب و شمول اجتماعی معنادار نبود. نتایج، شمول اجتماعی را به عنوان عامل اصلی روانی‌اجتماعی حمایت‌کننده تاب‌آوری در سالمندی برجسته می‌سازد و بر اهمیت تقویت مشارکت اجتماعی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان تأکید می‌کند.

Unaccompanied asylum-seeking children (UASC) face significant challenges shaped by forced migration, trauma, legal uncertainty, and systemic barriers in host countries. While education is widely recognised as important for integration, less is known about how educational experiences contribute to UASC wellbeing, safety, belonging, and future opportunities. Drawing on Kohli (2011), the Social Identity Approach to Health (Haslam, Jetten, Postmes, and Haslam 2009; Kёllezi, and Reicher 2012; Herman 1992) trauma recovery theory and human rights framework (UNCRC 1989), this multi-perspective qualitative study explores the role of education in supporting the wellbeing, integration, and success of UASC. The study analysed qualitative interviews with 13 UASC care leavers, 10 foster carers, and 16 education professionals. The analysis identifies four key themes: safety and trust, social connections and belonging, success and resilience and equitable access. The findings highlight that educational establishments can help young people reconstruct ordinary life, and develop psychological stability, social connection, and future opportunities. Simultaneously, exclusionary practices, legal ambiguity, and structural barriers can undermine these processes. The study advances understanding of education as social and institutional contributor to wellbeing, and argues for trauma-informed right-based and inclusive educational practices that support UASC wellbeing and long-term social inclusion.

کودکان پناه‌جوی بدون همراه (UASC) با چالش‌های قابل توجهی مواجه هستند که ناشی از مهاجرت اجباری، تروما، عدم قطعیت حقوقی و موانع نظام‌مند در کشورهای میزبان است. اگرچه آموزش به طور گسترده‌ای به عنوان عاملی مهم برای ادغام اجتماعی شناخته می‌شود، اما کمتر مشخص است که تجربه‌های آموزشی چگونه به بهزیستی، امنیت، احساس تعلق و فرصت‌های آینده UASC کمک می‌کند. با بهره‌گیری از Kohli (2011)، رویکرد هویت اجتماعی به سلامت (Haslam، Jetten، Postmes و Haslam 2009؛ Kёllezi و Reicher 2012؛ Herman 1992)، نظریه بهبود تروما و چارچوب حقوق بشر (UNCRC 1989)، این پژوهش کیفی چند‌دیدگاهی نقش آموزش را در حمایت از بهزیستی، ادغام و موفقیت UASC بررسی می‌کند. این مطالعه مصاحبه‌های کیفی با ۱۳ فرد ترک‌کننده مراقبت UASC، ۱۰ سرپرست خانوادگی و ۱۶ متخصص آموزشی را تحلیل کرده است. تحلیل داده‌ها چهار مضمون کلیدی را شناسایی می‌کند: امنیت و اعتماد، ارتباطات اجتماعی و احساس تعلق، موفقیت و تاب‌آوری و دسترسی عادلانه. یافته‌ها نشان می‌دهد که نهادهای آموزشی می‌توانند به جوانان کمک کنند تا زندگی عادی خود را بازسازی کرده و ثبات روان‌شناختی، ارتباط اجتماعی و فرصت‌های آینده را توسعه دهند. همزمان، رویه‌های طردکننده، ابهام حقوقی و موانع ساختاری می‌تواند این فرایندها را تضعیف کند. این پژوهش فهم آموزش را به عنوان عاملی اجتماعی و نهادی در بهزیستی ارتقا می‌دهد و بر لزوم اتخاذ رویکردهای آموزشی مبتنی بر تروما، حقوق‌محور و فراگیر که از بهزیستی و ادغام اجتماعی بلندمدت UASC حمایت می‌کند، تأکید می‌ورزد.

This paper is a dialogue between two experts in the field of the education of children and young people with severe and profound learning disabilities (SLD/PMLD) who address the question: What does educational inclusion mean in theory and practice for learners with severe and profound learning disabilities? The dialogue illustrates how concepts reflect a dynamic interaction between value positions and conceptual framing. Peter Imray argues that curricula for all do not work for all. He argues that even strong differentiation of the same curricula does not serve learners with SLD/PMLD well. But, he has become an inclusion believer, based on the teaching of specialised curricula in mainstream schools and that inclusion for all is an honourable ambition. Nicola Grove's starting point is that educational inclusion cannot be separated from societal inclusion because it is in schools where children learn who are their peers. She questions Imray's arguments for distinct curricula, which she attributes to questionable beliefs that “severe” and “profound” are distinguishable categories and that children with SLD/PMLDs learn in completely different ways to typical pupils. For her educational inclusion is a complex process and even with mixed outcomes evidence, inclusive settings do offer some positive gains. Partial inclusion is presented as a relevant concept when there are divergent concepts of inclusion. They both agree that: SLD and PMLD are lifelong conditions, educational inclusion is critical to societal inclusion, and those with PMLD and SLD are amongst the most marginalised in society. They both favour resource bases in community schools, staffed by skilled professionals, collaborating with mainstream teachers; investing in social and academic inclusion, with a flexible approach to when and how children learn. Brahm Norwich in his commentary interprets their ideas of inclusion as involving both learner engagement in what is personally relevant, but also about social participation in local schools. He suggests that the challenge of inclusion can be considered as finding a balance between these two aspects. His conclusion is that too much focus on the personal can risk an over-emphasis on ‘difference’ and too much focus on the social can risk an over-emphasis on the ’same'.

این مقاله گفت‌وگویی است میان دو متخصص در حوزه آموزش کودکان و نوجوانان با ناتوانی‌های شدید و عمیق یادگیری (SLD/PMLD) که به این پرسش می‌پردازند: شمول آموزشی در نظریه و عمل برای یادگیرندگان با ناتوانی‌های شدید و عمیق یادگیری به چه معناست؟ این گفت‌وگو نشان می‌دهد که مفاهیم بازتابی از تعامل پویا میان مواضع ارزشی و چارچوب‌های مفهومی هستند. Peter Imray استدلال می‌کند که برنامه‌های درسی برای همه، برای همه کارآمد نیستند. او معتقد است حتی تمایز قوی در همان برنامه‌های درسی نیز به خوبی به یادگیرندگان با SLD/PMLD خدمت نمی‌کند. با این حال، او بر اساس تدریس برنامه‌های درسی تخصصی در مدارس عادی و این باور که شمول برای همه یک آرمان شریف است، به یک باورمند به شمول تبدیل شده است. نقطه شروع Nicola Grove این است که شمول آموزشی را نمی‌توان از شمول اجتماعی جدا کرد، زیرا این در مدارس است که کودکان می‌آموزند همسالان‌شان چه کسانی هستند. او استدلال‌های Imray برای برنامه‌های درسی متمایز را زیر سؤال می‌برد و آن را ناشی از باورهای قابل تردیدی می‌داند که «شدید» و «عمیق» را دسته‌بندی‌های قابل تمایز می‌پندارد و اینکه کودکان با SLD/PMLD به شیوه‌ای کاملاً متفاوت از دانش‌آموزان معمولی یاد می‌گیرند. از نظر او، شمول آموزشی فرایندی پیچیده است و حتی با شواهدی از پیامدهای مختلط، محیط‌های فراگیر برخی دستاوردهای مثبت را ارائه می‌دهند. شمول جزئی به عنوان مفهومی مرتبط مطرح می‌شود، زمانی که مفاهیم متفاوتی از شمول وجود دارد. هر دو توافق دارند که: SLD و PMLD شرایطی مادام‌العمر هستند، شمول آموزشی برای شمول اجتماعی حیاتی است و افراد دارای PMLD و SLD از جمله به‌حاشیه‌رانده‌ترین افراد در جامعه هستند. هر دو بر پایگاه‌های منابع در مدارس جامعه‌محور، با حضور متخصصان ماهر و همکاری با معلمان مدارس عادی تأکید دارند؛ سرمایه‌گذاری در شمول اجتماعی و تحصیلی با رویکردی انعطاف‌پذیر نسبت به زمان و چگونگی یادگیری کودکان. Brahm Norwich در تفسیر خود، ایده‌های آنان درباره شمول را شامل درگیر شدن یادگیرنده در آنچه به طور شخصی مرتبط است، اما همچنین مشارکت اجتماعی در مدارس محلی می‌داند. او پیشنهاد می‌کند که چالش شمول را می‌توان به عنوان یافتن تعادل میان این دو جنبه در نظر گرفت. نتیجه‌گیری او این است که تمرکز بیش از حد بر جنبه شخصی می‌تواند منجر به تأکید بیش از حد بر «تفاوت» شود و تمرکز بیش از حد بر جنبه اجتماعی می‌تواند منجر به تأکید بیش از حد بر «یکسانی» گردد.

Many adolescents in Colombia grow up in contexts of socioeconomic vulnerability, in a society marked by profound and painful experiences resulting from political violence, and with a fast‐paced daily life that places them in the paradoxical situation of being forgotten and neglected. In other words, the pace of contemporary life and the expectations of their social environment regarding how they should behave and what they should be like, leaves adolescents with no opportunity, or few opportunities, to get to know themselves, recognise what is happening in their lives, and, in turn, take action to care for themselves and ensure their well‐being. Within this context, the Conversations in the Garden programme was integrated into a public school as a laboratory for creative artistic expression, allowing adolescents to talk about and create from their emotions, bodies, identities, future projects, and opinions as citizens. This article presents the methodologies, results, and conclusions from four years of collaborative work, conducted in accordance with the principles of arts‐based, narrative, and collaborative research. Among the results, this programme has promoted adolescents’ socio‐emotional well‐being through art and dialogue, grounded in emotional recognition and management, and by addressing relational and interpersonal issues to cultivate empathy, interdependence, and mutual responsibility. Likewise, art‐mediated conversations have promoted greater self‐awareness, resilience, and life skills in adolescents. In short, the process, grounded in dialogue among stakeholders within the educational institution, has been slow; however, progress has been made in recognising the need to create spaces for shared care and to pursue compassionate futures.

بسیاری از نوجوانان در کلمبیا در زمینه‌هایی با آسیب‌پذیری اجتماعی-اقتصادی رشد می‌کنند، در جامعه‌ای که با تجربیات عمیق و دردناک ناشی از خشونت سیاسی مشخص می‌شود و با زندگی روزمره‌ای پرشتاب که آن‌ها را در موقعیتی متناقض از فراموش‌شدگی و بی‌توجهی قرار می‌دهد. به عبارت دیگر، سرعت زندگی معاصر و انتظارات محیط اجتماعی نسبت به اینکه آن‌ها چگونه باید رفتار کنند و چگونه باید باشند، فرصت یا فرصت‌های اندکی برای نوجوانان باقی می‌گذارد تا خود را بشناسند، آنچه در زندگی‌شان می‌گذرد را تشخیص دهند و در نتیجه، برای مراقبت از خود و تضمین رفاه خود اقدام کنند. در این زمینه، برنامه «گفت‌وگوها در باغ» به عنوان آزمایشگاهی برای بیان خلاقانه هنری در یک مدرسه دولتی ادغام شد و به نوجوانان این امکان را داد تا درباره احساسات، بدن‌ها، هویت‌ها، پروژه‌های آینده و نظرات خود به عنوان شهروند گفت‌وگو و خلق کنند. این مقاله به ارائه روش‌شناسی‌ها، نتایج و نتیجه‌گیری‌های حاصل از چهار سال کار مشارکتی می‌پردازد که مطابق با اصول پژوهش مبتنی بر هنر، روایت و همکاری انجام شده است. در میان نتایج، این برنامه با تکیه بر شناخت و مدیریت هیجانی و پرداختن به مسائل ارتباطی و بین‌فردی، به ارتقای رفاه اجتماعی-هیجانی نوجوانان از طریق هنر و گفت‌وگو کمک کرده و به پرورش همدلی، وابستگی متقابل و مسئولیت‌پذیری مشترک انجامیده است. همچنین، گفت‌وگوهای میانجی‌گری‌شده با هنر موجب افزایش خودآگاهی، تاب‌آوری و مهارت‌های زندگی در نوجوانان شده است. به طور خلاصه، این فرایند که مبتنی بر گفت‌وگو میان ذی‌نفعان درون نهاد آموزشی بوده، کند پیش رفته است؛ با این حال، پیشرفت‌هایی در شناسایی نیاز به ایجاد فضاهایی برای مراقبت مشترک و پیگیری آینده‌های همراه با شفقت حاصل شده است.

The rise of senior influencers on social media is contributing to the reconfiguration of public representations of ageing, challenging ageist stereotypes, and promoting more positive representations of later life. This study explores the emergence of older influencers in Spain, their role in negotiating ageist representations, and in fostering a more inclusive digital environment. An exploratory-descriptive study was conducted, analysing 40 older influencers active on Instagram, TikTok, YouTube, and X. Impact metrics were assessed using Social Blade and Fan Page Karma. Content analysis of 20,370 coded contributions and 12,009 comments identified key attributes and instances of ageist language. Results indicate that Instagram is the dominant platform for women aged +55 focused on fashion, while TikTok is preferred by influencers aged +75 for humorous content. Influencers on X engage with smaller, niche audiences through written posts, whereas Instagram enables broader reach with visually appealing content. Female influencers often employ self-deprecating humour to challenge age and gender stereotypes. Their growing presence highlights the capabilities of older people, offering alternative narratives of later life and social inclusion. This study's strengths lie in its multi-platform approach and the combination of quantitative and qualitative analyses, which provide a comprehensive and nuanced understanding of senior influencers in Spain. These findings underscore the need for further research into the potential of older influencers as advocates for a more age diverse digital culture.

ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در شبکه‌های اجتماعی به بازپیکربندی بازنمایی‌های عمومی از سالمندی، به چالش کشیدن کلیشه‌های سن‌گرایانه و ترویج بازنمایی‌های مثبت‌تر از زندگی در سنین بالا کمک می‌کند. این پژوهش به بررسی ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا، نقش آن‌ها در مذاکره با بازنمایی‌های سن‌گرایانه و همچنین تقویت محیط دیجیتال فراگیرتر می‌پردازد. یک مطالعه اکتشافی-توصیفی انجام شد که در آن ۴۰ اینفلوئنسر سالمند فعال در اینستاگرام، تیک‌تاک، یوتیوب و X مورد تحلیل قرار گرفتند. شاخص‌های تأثیرگذاری با استفاده از Social Blade و Fan Page Karma ارزیابی شد. تحلیل محتوای ۲۰٬۳۷۰ مشارکت کدگذاری‌شده و ۱۲٬۰۰۹ نظر، ویژگی‌های کلیدی و نمونه‌های زبان سن‌گرایانه را شناسایی کرد. نتایج نشان می‌دهد اینستاگرام پلتفرم غالب برای زنان بالای ۵۵ سال با تمرکز بر مد است، در حالی که تیک‌تاک توسط اینفلوئنسرهای بالای ۷۵ سال برای محتوای طنزآمیز ترجیح داده می‌شود. اینفلوئنسرهای X با مخاطبان کوچک‌تر و خاص‌تر از طریق پست‌های نوشتاری تعامل دارند، در حالی که اینستاگرام امکان دسترسی گسترده‌تر با محتوای بصری جذاب را فراهم می‌کند. اینفلوئنسرهای زن اغلب از طنز خودانتقادی برای به چالش کشیدن کلیشه‌های سنی و جنسیتی استفاده می‌کنند. حضور رو به رشد آن‌ها توانمندی‌های سالمندان را برجسته کرده و روایت‌های جایگزینی از زندگی در سنین بالا و شمول اجتماعی ارائه می‌دهد. نقاط قوت این پژوهش در رویکرد چندپلتفرمی و ترکیب تحلیل‌های کمی و کیفی است که درک جامع و ظریفی از اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا ارائه می‌دهد. این یافته‌ها بر لزوم پژوهش‌های بیشتر درباره ظرفیت اینفلوئنسرهای سالمند به عنوان مدافعان فرهنگی دیجیتال متنوع از نظر سنی تأکید می‌کند.