competence development

Discourse competence plays a crucial role in preparing English as Second Language (ESL) learners to produce coherent and cohesive communication. Nevertheless, the effective use of cohesive devices remains a challenge for many ESL learners, hindering their ability to produce coherent and meaningful discourse. To address this issue, the Case of the Lost Linkers Digital Educational Escape Room (DEER) was developed as a gamified learning tool to support the development of discourse competence. This study aimed to investigate ESL learners’ acceptance of the DEER game using the Technology Acceptance Model (TAM). A quantitative survey design was employed involving 151 ESL learners from a Malaysian public university. Data were collected using a five-section questionnaire consisting of demographic information and four TAM constructs: perceived usefulness, perceived ease of use, attitude toward use, and behavioural intention to use. Descriptive analysis revealed high levels of acceptance across all constructs. Learners perceived the DEER game as useful, user-friendly, enjoyable, and effective for learning linkers and cohesive devices. They also expressed strong intentions to continue using and recommending the game. The findings suggest that DEER has considerable potential as an engaging and learner-centred tool for supporting discourse competence development in ESL contexts.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

Curriculum changes in Indonesia place assessment as a key supporting factor in the learning process, as it provides authentic information on student competency development and helps teachers design more effective and targeted learning. This study aims to describe the English language assessment process in the Merdeka curriculum, which includes diagnostic, formative, and summative assessments. The approach used included a literature review, gathering information through exploration of various sources. Content analysis was used to analyze the data. The research findings revealed that in addition to the form of English assessment, there were also changes in assessment: non-cognitive diagnostic assessment and cognitive assessment were removed at the beginning of the 2021 Merdeka curriculum implementation in the second year, 2022. Formative and summative assessments were then continued in the first year of the Merdeka curriculum implementation in 2021 until 2025 using an in-depth learning approach. Formative assessments are conducted during the learning process, while summative assessments are conducted after a certain learning period. Teachers must conduct diagnostic, formative, and summative assessments to understand the strengths and weaknesses of student learning throughout the learning process and adapt teaching to each student's abilities and characteristics. The research results can be used as a reference for implementing assessment in the Merdeka curriculum

This study aims to describe the implementation of servant leadership in the principal’s leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan, to describe the principal’s strategies in building communication, service, and empowerment, and to identify supporting and inhibiting factors. This research employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through non-participant observation, semi-structured interviews, and documentation. The informants consisted of the principal, vice principal, teachers, and educational staff. Data analysis was conducted through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that servant leadership has been implemented through six dimensions: exemplary behavior, empathy, listening, empowerment, caring, and community building. The principal demonstrates openness in receiving input, provides support and solutions, delegates responsibilities, encourages competence development, and promotes cooperation among school members. The strategies for communication, service, and empowerment are integrated through meetings, coordination, direct communication, personal approaches, task delegation, and opportunities for professional development. Supporting factors include cooperation, open communication, mutual trust, school-community support, and shared commitment. Inhibiting factors include differences in character and participation, communication and coordination challenges, and the principal’s limited time due to a high workload. Overall, servant leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan has been implemented, although continuous strengthening is needed to optimize service, empowerment, communication, and collaboration.

هدف این پژوهش توصیف پیاده‌سازی رهبری خدمتگزار در رهبری مدیر دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی، توصیف راهبردهای مدیر در ایجاد ارتباط، خدمت‌رسانی و توانمندسازی، و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده غیرمشارکتی، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد گردآوری شده‌اند. مطلعان شامل مدیر، معاون، معلمان و کارکنان آموزشی بوده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری خدمتگزار از طریق شش بُعد رفتار الگویی، همدلی، گوش دادن، توانمندسازی، مراقبت و جامعه‌سازی پیاده‌سازی شده است. مدیر مدرسه با پذیرش نظرات، ارائه حمایت و راه‌حل، واگذاری مسئولیت‌ها، تشویق به توسعه شایستگی و ترویج همکاری میان اعضای مدرسه، این ابعاد را به اجرا درمی‌آورد. راهبردهای ارتباط، خدمت‌رسانی و توانمندسازی از طریق جلسات، هماهنگی، ارتباط مستقیم، رویکردهای فردی، واگذاری وظایف و ایجاد فرصت‌های توسعه حرفه‌ای ادغام شده‌اند. عوامل حمایت‌کننده شامل همکاری، ارتباط باز، اعتماد متقابل، حمایت جامعه مدرسه و تعهد مشترک است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت در شخصیت و مشارکت، چالش‌های ارتباط و هماهنگی و محدودیت زمانی مدیر به دلیل حجم بالای کار می‌باشد. به طور کلی، رهبری خدمتگزار در دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی پیاده‌سازی شده است، هرچند تقویت مستمر برای بهینه‌سازی خدمت‌رسانی، توانمندسازی، ارتباط و همکاری ضروری است.

This study was motivated by the need for effective management of teachers' professional competence to improve the quality of education at the elementary school level, particularly at SD Negeri 2 Rantau Pauh and SD Negeri Kampung Durian in Rantau Subdistrict, Aceh Tamiang Regency. The management of teachers' professional competence is considered crucial due to the existing variations in teachers' abilities in lesson planning, classroom instruction, and the use of evaluation results as a basis for instructional improvement. Therefore, this study focuses on the planning, implementation, evaluation, and follow-up of professional competence management in improving the quality of education. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through interviews, observations, and documentation. The research subjects included principals, teachers, and school committee members. Data analysis was conducted through data reduction, data display, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results of the study indicate that: (1) the planning of teachers' professional competence management was based on the results of classroom supervision, student learning outcomes, and the school quality report, although it was implemented gradually due to limited resources; (2) the implementation of professional competence development was carried out adaptively through internal school strengthening strategies, such as direct mentoring, peer learning, reflective discussions, and the utilization of the Teacher Working Group (KKG), even though external training had not been evenly attended by all teachers; (3) the evaluation of teachers' professional competence emphasized reflection on teaching practices and professional responsibility, rather than being solely oriented toward fulfilling instructional administrative requirements; and (4) follow-up actions were implemented through continuous guidance and mentoring using a humanistic coaching approach, although they were not yet fully supported by systematic written follow-up plans. These findings indicate that the contextual, adaptive, and sustainable management of teachers' professional competence can support the improvement of educational quality at the elementary school level.

این پژوهش با انگیزهٔ نیاز به مدیریت مؤثر شایستگی حرفه‌ای معلمان به منظور بهبود کیفیت آموزش در سطح مدارس ابتدایی، به ویژه در دبستان دولتی شماره ۲ رانتائو پائوه و دبستان دولتی کامپونگ دوریان در بخش رانتائو شهرستان آچه تامیانگ انجام شده است. مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان به دلیل وجود تفاوت‌هایی در توانایی معلمان در برنامه‌ریزی درسی، تدریس در کلاس و استفاده از نتایج ارزشیابی به عنوان مبنایی برای بهبود آموزش، امری حیاتی تلقی می‌شود. بنابراین، این پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی و پیگیری مدیریت شایستگی حرفه‌ای در ارتقای کیفیت آموزش تمرکز دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و اعضای انجمن اولیا و مربیان بودند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان بر اساس نتایج نظارت کلاسی، نتایج یادگیری دانش‌آموزان و گزارش کیفیت مدرسه انجام شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع به‌تدریج اجرا شده است؛ (۲) اجرای توسعه شایستگی حرفه‌ای به صورت تطبیقی از طریق راهبردهای تقویت داخلی مدرسه مانند راهنمایی مستقیم، یادگیری همتا، بحث‌های بازتابی و بهره‌گیری از گروه کاری معلمان (KKG) انجام شده است، هرچند همه معلمان به طور یکنواخت در آموزش‌های بیرونی شرکت نکرده‌اند؛ (۳) ارزشیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان بر بازتاب در شیوه‌های تدریس و مسئولیت حرفه‌ای تأکید داشته است و صرفاً معطوف به انجام الزامات اداری آموزشی نبوده است؛ و (۴) اقدامات پیگیری از طریق راهنمایی و مشاوره مستمر با رویکرد مربیگری انسانی انجام شده است، هرچند هنوز به طور کامل توسط برنامه‌های پیگیری مکتوب و نظام‌مند پشتیبانی نمی‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت زمینه‌مند، تطبیقی و پایدار شایستگی حرفه‌ای معلمان می‌تواند از ارتقای کیفیت آموزش در سطح ابتدایی حمایت کند.

As workplaces become increasingly complicated, a new type of teaching and learning needs to emerge that can effectively combine theory with skill development in HE. Many attention has been paid to the way in which game-based learning has developed in the context of digital simulation, and yet the vast majority of existing research focuses on that medium while not actually addressing board games from a conceptual and empirical perspective. The purpose of this study is to define how board games can be understood as experiential microsimulations that can provide a formally structured method for developing structured skills in project management education. This study is based on experiential learning theory and frameworks for competency-based education, and we will conduct an empirical study to test a conceptual model that explains the relationship between board game-based learning, cognitive activation, strategic decision-making, collaborative behaviors, and risk-based reasoning, and, ultimately, how these activities improve project management skills. The research will use a mixed-methods approach, which will consist of conducting quantitative research in the context of a fourth-year industrial engineering project management course, and gathering qualitative data through students' written reflections. The findings of this research indicate that the use of board games has proven to be an effective way of creating structured experiential ecosystems for engaging students cognitively and in cooperative processes, and that these two processes will in turn significantly predict the acquisition of competencies. Additionally, the results of the research will provide evidence of the mediation effects of active engagement mechanisms with respect to the creation of professional skill development through the experiential learning process. Through theory, this study extends and builds upon simulation theories (micro-level) and their use in non-digital gaming environments (micro-level) by providing a theoretically grounded model of game-based (non-digital) experiential learning, as well as providing action-oriented information for curriculum design that incorporates structured experiential micro-simulations into management education. Additionally, the results of this study generate future areas for longitudinal and cross-contextual research regarding competency-based innovation in higher education.

با پیچیده‌تر شدن محیط‌های کاری، نوع جدیدی از آموزش و یادگیری باید پدید آید که بتواند به‌طور مؤثری نظریه را با توسعه مهارت در آموزش عالی ترکیب کند. توجه زیادی به نحوه توسعه یادگیری مبتنی بر بازی در زمینه شبیه‌سازی دیجیتال معطوف شده است، اما اکثریت قریب به اتفاق پژوهش‌ها بر این رسانه تمرکز دارند و در واقع به بازی‌های رومیزی از منظر مفهومی و تجربی نمی‌پردازند. هدف این مطالعه تعریف این است که چگونه می‌توان بازی‌های رومیزی را به‌عنوان ریزشبیه‌سازی‌های تجربی درک کرد که می‌توانند روشی ساختاریافته برای توسعه مهارت‌های ساختاریافته در آموزش مدیریت پروژه فراهم آورند. این مطالعه مبتنی بر نظریه یادگیری تجربی و چارچوب‌های آموزش مبتنی بر شایستگی است و یک مطالعه تجربی برای آزمون یک مدل مفهومی که رابطه بین یادگیری مبتنی بر بازی رومیزی، فعال‌سازی شناختی، تصمیم‌گیری راهبردی، رفتارهای تعاملی و استدلال مبتنی بر ریسک و در نهایت، چگونگی بهبود مهارت‌های مدیریت پروژه از طریق این فعالیت‌ها را تبیین می‌کند، انجام خواهد شد. این پژوهش از رویکرد روش‌های ترکیبی استفاده خواهد کرد که شامل انجام پژوهش کمی در زمینه یک درس مدیریت پروژه مهندسی صنایع در سال چهارم و گردآوری داده‌های کیفی از طریق بازتاب‌های مکتوب دانشجویان است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از بازی‌های رومیزی روشی مؤثر برای ایجاد اکوسیستم‌های تجربی ساختاریافته جهت درگیر کردن شناختی و فرایندهای تعاملی دانشجویان بوده است و این دو فرایند به‌طور معناداری اکتساب شایستگی‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. افزون بر این، نتایج پژوهش شواهدی از اثرات میانجی‌گری سازوکارهای مشارکت فعال در ارتباط با ایجاد توسعه مهارت‌های حرفه‌ای از طریق فرایند یادگیری تجربی ارائه می‌دهد. این مطالعه از منظر نظری، نظریه‌های شبیه‌سازی (در سطح خرد) و کاربرد آن‌ها در محیط‌های بازی غیر دیجیتال (در سطح خرد) را با ارائه یک مدل نظری مبتنی بر یادگیری تجربی مبتنی بر بازی (غیر دیجیتال) گسترش می‌دهد و همچنین اطلاعات عملی برای طراحی برنامه درسی که ریزشبیه‌سازی‌های تجربی ساختاریافته را در آموزش مدیریت وارد می‌کند، فراهم می‌آورد. افزون بر این، نتایج این مطالعه زمینه‌های آینده‌ای برای پژوهش‌های طولی و بین‌زمینه‌ای در خصوص نوآوری مبتنی بر شایستگی در آموزش عالی ایجاد می‌کند.

This study aims to reposition K.H. Ahmad Dahlan’s Kiai-Intelek philosophy and examine its relevance to the development of Islamic Religious Education (IRE) teacher competence in the Society 5.0 era. The study employed a qualitative approach using a library research design with a biographical-philosophical orientation. Data were obtained from primary and secondary literature concerning Ahmad Dahlan’s educational thought, including Kiai-Intelek, Tajdid, Al-Ma’un theology, and contemporary studies on IRE teacher competence and Society 5.0. Data were analyzed through content analysis and Gadamerian philosophical hermeneutics by interpreting relevant texts, contextualizing Ahmad Dahlan’s ideas, and reconstructing their implications for contemporary teacher competence. The findings indicate that Ahmad Dahlan’s educational philosophy remains relevant but requires contextual repositioning. Kiai-Intelek provides a foundation for integrating spiritual depth and intellectual competence; Tajdid supports adaptive and innovative teacher development; while Al-Ma’un strengthens the humanistic and social-ethical orientation of education. Based on these dimensions, this study proposes the Transcendental-Facilitator Model, which conceptualizes IRE teachers as educators who integrate spiritual-transcendental, intellectual-critical, adaptive-technological, humanistic-social, and transformative-facilitative competencies. The model positions technology as an educational instrument rather than an ultimate objective and emphasizes the teacher’s role as a critical mediator of knowledge and ethical guide in technology-mediated learning. The study contributes a conceptual framework connecting Ahmad Dahlan’s educational heritage with contemporary teacher professionalism and the human-centered orientation of Society 5.0.

هدف این پژوهش بازنگری فلسفه کیای-انتلک K.H. Ahmad Dahlan و بررسی ارتباط آن با توسعه شایستگی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) در عصر جامعه ۵.۰ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح پژوهش کتابخانه‌ای با جهت‌گیری زیست‌نامه‌ای-فلسفی انجام شده است. داده‌ها از منابع اولیه و ثانویه مرتبط با اندیشه‌های آموزشی Ahmad Dahlan، از جمله کیای-انتلک، تجدید (Tajdid)، الهیات المعون (Al-Ma’un) و مطالعات معاصر درباره شایستگی معلمان IRE و جامعه ۵.۰ گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا و هرمنوتیک فلسفی گادامری با تفسیر متون مرتبط، زمینه‌یابی اندیشه‌های Ahmad Dahlan و بازسازی پیامدهای آن برای شایستگی معلمان معاصر تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فلسفه آموزشی Ahmad Dahlan همچنان مرتبط است اما نیازمند بازنگری زمینه‌ای می‌باشد. کیای-انتلک بنیانی برای ادغام عمق معنوی و شایستگی فکری فراهم می‌کند؛ تجدید (Tajdid) از توسعه معلمان سازگار و نوآور حمایت می‌کند؛ و الهیات المعون (Al-Ma’un) جهت‌گیری انسانی و اجتماعی-اخلاقی آموزش را تقویت می‌کند. بر اساس این ابعاد، این پژوهش مدل تسهیل‌گر متعالی (Transcendental-Facilitator Model) را پیشنهاد می‌کند که معلمان IRE را به عنوان آموزگارانی که شایستگی‌های معنوی-متعالی، فکری-انتقادی، سازگار-فناورانه، انسانی-اجتماعی و تحول‌آفرین-تسهیل‌گر را ادغام می‌کنند، مفهوم‌سازی می‌کند. این مدل فناوری را به عنوان ابزاری آموزشی و نه هدف نهایی جای می‌دهد و بر نقش معلم به عنوان میانجی انتقادی دانش و راهنمای اخلاقی در یادگیری مبتنی بر فناوری تأکید می‌کند. این پژوهش چارچوب مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که میراث آموزشی Ahmad Dahlan را با حرفه‌ای‌گرایی معاصر معلمان و جهت‌گیری انسان‌محور جامعه ۵.۰ پیوند می‌دهد.

The competitiveness of small and medium-sized enterprises (SMEs) also depends on the qualifications of their employees. Microqualifications also play an important role in the development of their competencies. Despite significant support at the European level, their integration into work-based learning (WBL) remains weak. One of the reasons is insufficient empirical research. The article proposes a methodology that combines survey results with a formal mathematical transformation model. The study uses the Likert scale. Indicators were obtained that reflect the state of microqualifications both at the level of individual indicators and at the level of enterprises. The results obtained show that the overall situation is quite good (the index value is 0.67). To improve the situation, it is necessary to explain the importance of microqualifications for the development of employee competencies, increase motivation to participate in their programs, etc. The proposed methodology provides an opportunity to analytically assess microqualifications as an important means of developing employee competencies.The aim of the article is to propose a methodology for the quantitative assessment of the state of micro-credential integration into SME activities and to validate it using examples from specific enterprises.

رقابت‌پذیری بنگاه‌های کوچک و متوسط (SMEs) همچنین به صلاحیت‌های کارکنان آن‌ها وابسته است. ریزصلاحیت‌ها نیز نقش مهمی در توسعه شایستگی‌های آن‌ها ایفا می‌کنند. با وجود حمایت قابل توجه در سطح اروپا، ادغام آن‌ها در یادگیری مبتنی بر کار (WBL) همچنان ضعیف باقی مانده است. یکی از دلایل این امر، کمبود پژوهش‌های تجربی کافی است. این مقاله روشی را پیشنهاد می‌کند که نتایج پرسشنامه را با یک مدل تبدیل ریاضی رسمی ترکیب می‌کند. در این مطالعه از مقیاس لیکرت استفاده شده است. شاخص‌هایی به دست آمد که وضعیت ریزصلاحیت‌ها را هم در سطح شاخص‌های فردی و هم در سطح بنگاه‌ها منعکس می‌کند. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که وضعیت کلی نسبتاً خوب است (مقدار شاخص 0.67 است). برای بهبود وضعیت، لازم است اهمیت ریزصلاحیت‌ها برای توسعه شایستگی‌های کارکنان توضیح داده شود، انگیزه برای مشارکت در برنامه‌های آن‌ها افزایش یابد و غیره. روش پیشنهادی این امکان را فراهم می‌کند که ریزصلاحیت‌ها به عنوان ابزاری مهم برای توسعه شایستگی‌های کارکنان به صورت تحلیلی ارزیابی شوند. هدف مقاله، ارائه روشی برای ارزیابی کمی وضعیت ادغام ریزمدارک در فعالیت‌های بنگاه‌های کوچک و متوسط و اعتبارسنجی آن با استفاده از نمونه‌هایی از بنگاه‌های خاص است.