Background The implementation of the Lesotho Inclusive Education Policy 2018 is complex and requires a collaborative approach. Given the complexity of inclusive education, the paper acknowledges that there must be participation of different role players in helping teachers to effectively carry the mandate of the policy. Aims The study aims to explore how collaboration is effective in supporting the education of Learners with Special Education Needs (LSEN) through the perspectives and experiences of teachers and provides a comprehensive evidence-based approaches for improving the implementation of inclusive education policies through a collaborative approach. Methods The paper is framed within ecological systems theory to understand how collaboration as premised on the LIEP 2018 could effectively help the implementation phase of the policy. The paper is lensed under the interpretive paradigm and designed with a qualitative research approach. Nine teachers were purposively selected from a regular school and were engaged in a focus group discussion. The study was analysed thematically to identify the themes and patterns that emerged from teachers’ collaborative practices. Results The findings reveal that teachers collaborate with other schools to share best practices for inclusive classrooms. They also receive external training from different experts from various organisation who trained them on inclusive education and empowered them on inclusive strategies suitable for their teaching environments. Despite the policy’s pronunciation on collaboration, the school works in isolation; parental involvement is minimal and there is lack of support staff such as health personnel and psychologists for diagnosis, psychological and emotional support. Conclusion The study highlights the dynamics of stakeholder collaboration and its multifaceted nature in building more inclusive responsive practical strategies and frameworks that support teachers in building strong partnerships that foster inclusive educational environments. Recommendations On the basis of the findings, the study recommends that there is a need to sensitise parents and the communities about inclusive education. The MOET should further work collaboratively with the Ministry of Social Development to mobilise resources to pay for other hidden costs of schooling and the Ministry of Health for proper diagnosis to ensure that these learners attend schools and complete their education.
زمینه: اجرای سیاست آموزش فراگیر لسوتو ۲۰۱۸ پیچیده است و نیازمند رویکردی مبتنی بر همکاری می‌باشد. با توجه به پیچیدگی آموزش فراگیر، مقاله اذعان می‌کند که باید مشارکت نقش‌آفرینان مختلف در کمک به معلمان برای اجرای مؤثر مأموریت سیاست وجود داشته باشد. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی همکاری در حمایت از آموزش دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSEN) از منظر دیدگاه‌ها و تجربیات معلمان انجام شده و رویکردهای جامع مبتنی بر شواهد را برای بهبود اجرای سیاست‌های آموزش فراگیر از طریق رویکردی مشارکتی ارائه می‌دهد. روش‌ها: این مقاله در چارچوب نظریه نظام‌های بوم‌شناختی به منظور درک چگونگی کمک مؤثر همکاری مبتنی بر LIEP 2018 به مرحله اجرای سیاست تدوین شده است. مقاله در پارادایم تفسیری قرار دارد و با رویکرد پژوهش کیفی طراحی شده است. نه معلم به‌صورت هدفمند از یک مدرسه عادی انتخاب و در یک بحث گروهی متمرکز شرکت داده شدند. مطالعه به‌صورت تحلیل تماتیک انجام شد تا مضامین و الگوهای ناشی از تجارب همکاری معلمان شناسایی شود. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که معلمان با مدارس دیگر برای به‌اشتراک‌گذاری بهترین تجارب کلاس‌های فراگیر همکاری می‌کنند. همچنین آموزش‌های بیرونی از سوی کارشناسان مختلف از سازمان‌های گوناگون دریافت می‌کنند که آن‌ها را در زمینه آموزش فراگیر و راهبردهای مناسب برای محیط تدریس‌شان توانمند می‌سازد. علی‌رغم تأکید سیاست بر همکاری، مدرسه به‌صورت منفرد عمل می‌کند؛ مشارکت والدین حداقلی است و کمبود نیروی پشتیبان مانند کارکنان بهداشتی و روان‌شناسان برای تشخیص، حمایت روانی و عاطفی وجود دارد. نتیجه‌گیری: مطالعه به پویایی‌های همکاری ذینفعان و ماهیت چندوجهی آن در ایجاد راهبردها و چارچوب‌های عملی پاسخگو و فراگیر که از معلمان در ایجاد مشارکت‌های قوی برای تقویت محیط‌های آموزشی فراگیر حمایت می‌کند، اشاره دارد. توصیه‌ها: بر اساس یافته‌ها، مطالعه توصیه می‌کند که نیاز به آگاه‌سازی والدین و جوامع درباره آموزش فراگیر وجود دارد. وزارت آموزش و پرورش باید با همکاری وزارت توسعه اجتماعی برای بسیج منابع جهت پرداخت هزینه‌های پنهان تحصیل و با وزارت بهداشت برای تشخیص صحیح همکاری نماید تا اطمینان حاصل شود این دانش‌آموزان در مدارس حضور یافته و تحصیلات خود را به پایان می‌رسانند.
The role of Teaching Assistants (TAs) in the United Kingdom has expanded substantially, particularly in supporting pupils with special educational needs and disabilities (SEND) in mainstream schools. Despite their central contribution to inclusive education, TAs’ emotional experiences and perspectives remain under-researched. This qualitative study explored how TAs experience and regulate the emotional demands of supporting pupils with SEND, alongside their perceptions of inclusion. Interpretative Phenomenological Analysis examined the lived experiences of eight TAs (aged 47–65) from one UK mainstream primary school. Semi-structured interviews were conducted, with reflexive practice embedded throughout analysis. Five Group Experiential Themes were identified: emotional labour and regulation; perceptions of inclusion in practice; relational dynamics and TA identity; parental relationships and emotional impact; and fulfilment, growth, and meaning in supporting SEND. TAs supported inclusion but described systemic barriers, including limited resources, training, and collaboration. They reported emotional labour that extended beyond the workplace, alongside professional fulfilment derived from pupil progress and attachment-based relationships. While these relationships supported pupils’ development, they also contributed to role ambiguity and emotional strain. The findings highlight the emotional complexity of TA work and the need for structured emotional and professional support to sustain wellbeing and inclusive practice.
نقش دستیاران آموزشی (TAs) در بریتانیا به طور قابل توجهی گسترش یافته است، به ویژه در حمایت از دانش‌آموزان دارای نیازهای ویژه آموزشی و ناتوانی‌ها (SEND) در مدارس عادی. با وجود نقش محوری آن‌ها در آموزش فراگیر، تجارب هیجانی و دیدگاه‌های دستیاران آموزشی کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی نحوه تجربه و تنظیم الزامات هیجانی حمایت از دانش‌آموزان دارای SEND توسط دستیاران آموزشی، در کنار ادراک آن‌ها از شمول، پرداخته است. تحلیل پدیدارشناسی تفسیری (Interpretative Phenomenological Analysis) تجارب زیسته هشت دستیار آموزشی (در بازه سنی ۴۷ تا ۶۵ سال) از یک مدرسه ابتدایی عادی در بریتانیا را مورد بررسی قرار داد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شد و رویکرد بازتابی در سراسر تحلیل به کار گرفته شد. پنج مضمون تجربی گروهی شناسایی گردید: کار هیجانی و تنظیم آن؛ ادراک شمول در عمل؛ پویایی‌های رابطه‌ای و هویت دستیار آموزشی؛ روابط والدین و تأثیر هیجانی؛ و رضایت، رشد و معنا در حمایت از دانش‌آموزان دارای SEND. دستیاران آموزشی از شمول حمایت کردند اما به موانع نظام‌مند از جمله منابع محدود، آموزش ناکافی و همکاری اشاره نمودند. آن‌ها از کار هیجانی فراتر از محیط کار گزارش دادند، در کنار رضایت حرفه‌ای که از پیشرفت دانش‌آموزان و روابط مبتنی بر دلبستگی حاصل می‌شود. اگرچه این روابط به رشد دانش‌آموزان کمک می‌کند، اما به ابهام نقش و فشار هیجانی نیز منجر می‌شود. یافته‌ها پیچیدگی هیجانی کار دستیار آموزشی و نیاز به حمایت ساختاری هیجانی و حرفه‌ای برای حفظ سلامت روان و عمل فراگیر را برجسته می‌کند.
Despite national aspirations and international obligations to implement inclusive education, educational practices in Saudi Arabia continue to rely on special education and segregated settings for students with disability. While existing research has predominantly focused on school-level barriers, there remains a lack of studies investigating factors that perpetuate special education and segregation at the system level in the Saudi Arabian context. Accordingly, this qualitative study investigated why special education and segregation persist in Saudi Arabia, drawing on the perspectives of education officials. In-depth, semi-structured interviews were conducted with six education officials involved in policy development and implementation, and the data were thematically analysed. A critical perspective on inclusive education informed both the conceptualisation and interpretation of the analysis. Four key themes emerged: reliance on classification, lack of positive attitudes towards inclusive education, avoidance of structural reform, and systemic reproduction of special education and segregation. The study contributes to the literature by suggesting that segregation is reproduced through interconnected institutional mechanisms and system-level priorities that sustain special education and impede inclusive education reform. The findings also highlight how the perceptions and values of those in positions of responsibility may shape system-level decision-making and the maintenance of special and segregated education systems. Future research should therefore examine how decision-makers’ perceptions and values regarding inclusive education might be shifted.
با وجود آرمان‌های ملی و تعهدات بین‌المللی برای اجرای آموزش فراگیر، رویه‌های آموزشی در عربستان سعودی همچنان بر آموزش ویژه و محیط‌های جداسازی‌شده برای دانش‌آموزان دارای معلولیت تکیه دارند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر موانع سطح مدرسه تمرکز داشته‌اند، همچنان کمبود مطالعاتی وجود دارد که به بررسی عواملی بپردازند که آموزش ویژه و جداسازی را در سطح نظام در بافت عربستان سعودی تداوم می‌بخشند. بر این اساس، این مطالعه کیفی به بررسی دلایل تداوم آموزش ویژه و جداسازی در عربستان سعودی از منظر مسئولان آموزشی پرداخت. مصاحبه‌های عمیق و نیمه‌ساختاریافته با شش نفر از مسئولان آموزشی که در توسعه و اجرای سیاست‌ها نقش داشتند، انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. رویکردی انتقادی نسبت به آموزش فراگیر، هم در مفهوم‌سازی و هم در تفسیر تحلیل، مدنظر قرار گرفت. چهار مضمون کلیدی استخراج شد: اتکا به طبقه‌بندی، فقدان نگرش مثبت نسبت به آموزش فراگیر، اجتناب از اصلاحات ساختاری و بازتولید نظام‌مند آموزش ویژه و جداسازی. این مطالعه با پیشنهاد اینکه جداسازی از طریق سازوکارهای نهادی به‌هم‌پیوسته و اولویت‌های سطح نظام که آموزش ویژه را حفظ و اصلاح آموزش فراگیر را مانع می‌شوند، بازتولید می‌شود، به ادبیات پژوهش می‌افزاید. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که ادراکات و ارزش‌های افراد دارای مسئولیت می‌تواند تصمیم‌گیری‌های سطح نظام و تداوم نظام‌های آموزش ویژه و جداسازی‌شده را شکل دهد. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید بررسی کنند که چگونه می‌توان ادراکات و ارزش‌های تصمیم‌گیرندگان درباره آموزش فراگیر را تغییر داد.
ABSTRACT As colleges and universities respond to students’ basic needs, structures and resources such as food pantries, emergency scholarships, housing access, transportation accommodations, mental and physical health efforts, and more become mechanisms for support. One additional structure to respond to and support students’ basic needs is a campus student government. Student governments often act as the voice of the student body to administrators and community members (Goodman 2021; Goodman and Licata‐Hoang 2023; Miller et al. 2006; Patrick 2023; Templeton et al. 2018), and addresses various issues associated with students’ needs (Goodman et al. 2021; Houze 2021). From campaigning to governing, student government leaders across the United States focus intently on how their advocacy efforts can support student access to fundamental necessities (Goodman et al. 2023). This article illuminates student governments’ role in addressing students’ basic needs. Institutions are called on to listen to and support student government leaders through legislation in the form of decision‐making, and leadership in the form of student leaders’ work and advocacy efforts.
چکیده: همان‌طور که دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی به نیازهای اساسی دانشجویان پاسخ می‌دهند، ساختارها و منابعی همچون بانک‌های غذا، بورسیه‌های اضطراری، دسترسی به مسکن، تسهیلات حمل‌ونقل، تلاش‌های مرتبط با سلامت روانی و جسمانی و موارد دیگر به عنوان سازوکارهایی برای حمایت مطرح می‌شوند. یکی دیگر از ساختارهایی که می‌تواند به نیازهای اساسی دانشجویان پاسخ دهد و از آن‌ها حمایت کند، دولت دانشجویی در دانشگاه است. دولت‌های دانشجویی اغلب به عنوان صدای بدنه دانشجویی نزد مدیران و اعضای جامعه عمل می‌کنند (Goodman 2021؛ Goodman و Licata‐Hoang 2023؛ Miller و همکاران 2006؛ Patrick 2023؛ Templeton و همکاران 2018) و به مسائل مختلف مرتبط با نیازهای دانشجویان می‌پردازند (Goodman و همکاران 2021؛ Houze 2021). از زمان تبلیغات انتخاباتی تا دوران مدیریت، رهبران دولت دانشجویی در سراسر ایالات متحده با دقت بر این موضوع تمرکز دارند که چگونه تلاش‌های حمایتی آن‌ها می‌تواند دسترسی دانشجویان به نیازهای اساسی را تقویت کند (Goodman و همکاران 2023). این مقاله نقش دولت‌های دانشجویی در پاسخ به نیازهای اساسی دانشجویان را روشن می‌سازد. از مؤسسات خواسته می‌شود که از طریق قانون‌گذاری در قالب تصمیم‌گیری و رهبری در قالب فعالیت‌ها و تلاش‌های حمایتی رهبران دانشجویی، به سخنان و حمایت از رهبران دولت دانشجویی توجه کنند.
The increasing emphasis on measurable teacher competencies has intensified scholarly attention toward mathematics teaching skills (MTS). However, the indicators underpinning effective mathematics teaching remain fragmented across the literature. This study aims to map global research trends and identify key indicators of mathematics teaching skills through a systematic review and bibliometric analysis. Scopus-indexed publications published between 2015 and 2025 were searched. Studies explicitly addressing mathematics teaching skills were considered eligible for inclusion. A total of 212 records were identified and screened following the PRISMA 2020 framework through identification, screening, eligibility, and inclusion stages. After applying the selection criteria, 18 studies were included in the final review. To provide a broader overview of the field, bibliometric analysis was conducted on 59 records that passed title and abstract screening. VOSviewer was used to analyze publication trends, co-authorship networks, keyword co-occurrence, and citation patterns, while the included studies were synthesized thematically to identify mathematics teaching skill indicators. The findings reveal a steady increase in research output over the past decade, reflecting growing international attention to the professionalization of mathematics teachers. The most dominant dimension identified across the literature was the integration of Content Knowledge (CK) and Pedagogical Knowledge (PK), accounting for 53.7% of the studies. This was followed by Content Knowledge (CK) as a standalone dimension (20.9%). The third most prominent dimensions were the integration of Content Knowledge and Technological Knowledge (CK–TK), Technological Pedagogical Content Knowledge (TPCK), and Continuous Professional Development (CPD), each representing 7.5% of the studies. Open Science Framework (OSF), DOI: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/64KUZ (reported in the Data Availability Statement).
تأکید فزاینده بر شایستگی‌های قابل سنجش معلمان، توجه پژوهشی به مهارت‌های تدریس ریاضیات (MTS) را افزایش داده است. با این حال، شاخص‌های زیربنایی تدریس مؤثر ریاضیات در متون پژوهشی پراکنده باقی مانده‌اند. هدف این مطالعه، ترسیم روندهای پژوهشی جهانی و شناسایی شاخص‌های کلیدی مهارت‌های تدریس ریاضیات از طریق مرور نظام‌مند و تحلیل کتاب‌سنجی است. انتشارات نمایه‌شده در Scopus که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، جست‌وجو شدند. مطالعاتی که به‌طور صریح به مهارت‌های تدریس ریاضیات پرداخته‌اند، برای ورود به پژوهش واجد شرایط در نظر گرفته شدند. در مجموع ۲۱۲ رکورد شناسایی و مطابق با چارچوب PRISMA 2020 در مراحل شناسایی، غربالگری، احراز صلاحیت و ورود، بررسی شدند. پس از اعمال معیارهای انتخاب، ۱۸ مطالعه در مرور نهایی گنجانده شد. به‌منظور ارائه نمایی کلی‌تر از حوزه، تحلیل کتاب‌سنجی بر روی ۵۹ رکورد که از مرحله غربالگری عنوان و چکیده عبور کرده بودند، انجام شد. برای تحلیل روندهای انتشار، شبکه‌های هم‌نویسندگی، هم‌رخدادی کلیدواژه‌ها و الگوهای استناد از نرم‌افزار VOSviewer استفاده شد و مطالعات واردشده به‌صورت موضوعی برای شناسایی شاخص‌های مهارت تدریس ریاضیات ترکیب گردیدند. یافته‌ها نشان‌دهنده افزایش پیوسته تولیدات پژوهشی در دهه گذشته است که بیانگر توجه بین‌المللی رو به رشد به حرفه‌ای‌سازی معلمان ریاضی می‌باشد. غالب‌ترین بُعد شناسایی‌شده در متون، ادغام دانش محتوا (CK) و دانش تدریس (PK) بود که ۵۳.۷٪ مطالعات را شامل می‌شود. پس از آن، دانش محتوا (CK) به‌عنوان یک بُعد مستقل (۲۰.۹٪) قرار داشت. سومین ابعاد برجسته، ادغام دانش محتوا و دانش فناوری (CK–TK)، دانش محتوایی-تدریسی-فناوری (TPCK) و توسعه حرفه‌ای مستمر (CPD) بودند که هر یک ۷.۵٪ مطالعات را تشکیل می‌دادند. Open Science Framework (OSF)، DOI: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/64KUZ (در بیانیه دسترسی به داده‌ها گزارش شده است).
This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.
این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.
Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.
در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره اینکه چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.
This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.
این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.
Background Although inclusive education places strong emphasis on addressing all students’ strengths and needs, the understanding of student diversity in its broadest sense remains limited. Studies exploring how inclusion is implemented tend to focus on specific groups of learners (e.g., students with SEN or those from socio-culturally disadvantaged backgrounds). However, this methodological shortcut has been repeatedly highlighted in review studies as a limitation that distorts the findings of research on inclusive education for all. To successfully address the learning characteristics of all students in heterogeneous classrooms, teachers must use inclusive practices. Aims The aim of this research was to explore how the practices of highly inclusive teachers address all students’ learning characteristics, enabling them to learn successfully in a heterogeneous classroom. Sample The study involved six teachers, forty-two students, and two teaching assistants. Methods Triangulation of hundreds of hours of ethnographic observation, contextualised through various types of interviews and complemented by products written by students, allowed us to identify diverse types of student learning characteristics and teachers’ inclusive practices. Results Our findings indicate that teachers' inclusive practices aimed at supporting student engagement, as well as determining and facilitating students' learning progress, were among the most extensively employed and addressed a wide spectrum of students’ learning characteristics. Conclusions The study unravels the complexity of highly inclusive teachers’ practices and proposes several implications for inclusive education.
زمینه: اگرچه آموزش فراگیر بر پاسخگویی به نقاط قوت و نیازهای همه دانش‌آموزان تأکید فراوان دارد، اما درک تنوع دانش‌آموزان در معنای گسترده آن همچنان محدود باقی مانده است. مطالعاتی که به بررسی نحوه اجرای فراگیری می‌پردازند، عمدتاً بر گروه‌های خاصی از یادگیرندگان (مانند دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی یا دانش‌آموزان با پیش‌زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی محروم) تمرکز دارند. با این حال، این میان‌بُر روش‌شناختی بارها در مطالعات مروری به عنوان محدودیتی که یافته‌های پژوهش‌های آموزش فراگیر برای همه را مخدوش می‌کند، مورد تأکید قرار گرفته است. برای پاسخگویی موفقیت‌آمیز به ویژگی‌های یادگیری همه دانش‌آموزان در کلاس‌های ناهمگون، معلمان باید از رویکردهای فراگیر استفاده کنند. اهداف: هدف این پژوهش بررسی این بود که چگونه رویکردهای معلمان با شمولیت بالا به ویژگی‌های یادگیری همه دانش‌آموزان می‌پردازد و امکان یادگیری موفقیت‌آمیز آنان را در کلاس‌های ناهمگون فراهم می‌سازد. نمونه: این مطالعه شامل شش معلم، چهل‌ودو دانش‌آموز و دو دستیار آموزشی بود. روش‌ها: مثلث‌سازی صدها ساعت مشاهده قوم‌نگارانه که با انواع مختلف مصاحبه‌ها زمینه‌مند شده و با محصولات مکتوب دانش‌آموزان تکمیل گردیده بود، به ما امکان داد تا انواع متنوعی از ویژگی‌های یادگیری دانش‌آموزان و رویکردهای فراگیر معلمان را شناسایی کنیم. یافته‌ها: نتایج ما نشان می‌دهد که رویکردهای فراگیر معلمان با هدف حمایت از مشارکت دانش‌آموزان و همچنین تعیین و تسهیل پیشرفت یادگیری آنان، از جمله پرکاربردترین رویکردها بوده و طیف وسیعی از ویژگی‌های یادگیری دانش‌آموزان را پوشش داده‌اند. نتیجه‌گیری: این مطالعه پیچیدگی رویکردهای معلمان با شمولیت بالا را آشکار ساخته و پیامدهایی را برای آموزش فراگیر پیشنهاد می‌کند.
AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.
سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار می‌دهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیین‌شده و قبایل تعیین‌شده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه می‌شود. سپس برداشت‌های والدین و سرپرستان و گزارش‌های معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دسته‌بندی می‌کنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار می‌گیرند. پایین‌ترین میانگین بُعد انتخاب‌شده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش داده‌اند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشته‌اند عبارت‌اند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان اجرای سیاست را اندازه‌گیری کرد؛ اینکه آیا برداشت‌های مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخص‌های میدانی و آزمون‌های استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیله‌ای تأکید می‌کند. از آنجا که داده‌های عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان می‌دهد و در صورت ارائه به‌عنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با داده‌های میدانی اخلاقی جایگزین شوند.
AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.
سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار می‌دهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیین‌شده و قبایل تعیین‌شده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه می‌شود. سپس برداشت‌های والدین و سرپرستان و گزارش‌های معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دسته‌بندی می‌کنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار می‌گیرند. پایین‌ترین میانگین بُعد انتخاب‌شده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش داده‌اند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشته‌اند عبارت‌اند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان اجرای سیاست را اندازه‌گیری کرد؛ اینکه آیا برداشت‌های مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخص‌های میدانی و آزمون‌های استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیله‌ای تأکید می‌کند. از آنجا که داده‌های عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان می‌دهد و در صورت ارائه به‌عنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با داده‌های میدانی اخلاقی جایگزین شوند.
Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.
زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.
Introduction This study examines the influence of distributed leadership on lecturers' satisfaction, student engagement, academic performance, and institutional culture in selected Technical and Vocational Education and Training (TVET) colleges in South Africa. Methods A cross-sectional survey was employed, and various statistical analyses, such as multiple regression, analysis of variance, and exploratory factor analysis, were used in line with the objectives of the study. Results The study showed that distributed leadership enhances lecturers' satisfaction through participatory governance structures and collaboration, highlighting the motivational value of inclusion and shared responsibility. It also positively influences student engagement and academic performance through motivation, connection, and constructive feedback. Significant differences in institutional culture were found across colleges, indicating that contextual factors shape leadership effectiveness. Two dimensions of lecturers' leadership capacity were identified: collaborative empowerment and institutional support with participatory leadership. Discussion The study recommends that institutional leaders and policymakers strengthen participatory governance, staff empowerment, and student involvement to improve institutional effectiveness. The study contributes to the limited literature on distributed leadership in South African TVET colleges and provides insights into its impact on staff, students, and institutional culture.
مقدمه: این پژوهش به بررسی تأثیر رهبری توزیعی بر رضایت مدرسان، مشارکت دانشجویان، عملکرد تحصیلی و فرهنگ نهادی در برخی کالج‌های آموزش فنی و حرفه‌ای (TVET) در آفریقای جنوبی می‌پردازد. روش‌ها: این مطالعه به صورت مقطعی انجام شد و تحلیل‌های آماری مختلفی از جمله رگرسیون چندگانه، تحلیل واریانس و تحلیل عاملی اکتشافی مطابق با اهداف پژوهش به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که رهبری توزیعی از طریق ساختارهای حکمرانی مشارکتی و همکاری، رضایت مدرسان را افزایش می‌دهد و ارزش انگیزشی مشارکت و مسئولیت‌پذیری مشترک را برجسته می‌سازد. همچنین، این نوع رهبری از طریق انگیزش، ارتباط و بازخورد سازنده، تأثیر مثبتی بر مشارکت دانشجویان و عملکرد تحصیلی دارد. تفاوت‌های معناداری در فرهنگ نهادی میان کالج‌ها مشاهده شد که نشان‌دهنده تأثیر عوامل زمینه‌ای بر اثربخشی رهبری است. دو بعد از ظرفیت رهبری مدرسان شناسایی شد: توانمندسازی مشارکتی و حمایت نهادی همراه با رهبری مشارکتی. بحث: این پژوهش توصیه می‌کند که رهبران نهادی و سیاست‌گذاران، حکمرانی مشارکتی، توانمندسازی کارکنان و مشارکت دانشجویان را برای ارتقای اثربخشی نهادی تقویت کنند. این مطالعه به ادبیات محدود رهبری توزیعی در کالج‌های آموزش فنی و حرفه‌ای آفریقای جنوبی افزوده و بینش‌هایی درباره تأثیر آن بر کارکنان، دانشجویان و فرهنگ نهادی ارائه می‌دهد.
This study sought to examine the essence of quality teacher training in implementing inclusive education at a higher education institution in South Africa.Inclusive education in the South African education context is a reformatory tool to welcome diversity amongst learners in one classroom.Drawing on a multi-method South African policy discourse and teacher education for inclusion, the study interrogates how pre-service and in-service training prepare teachers to teach diverse students in higher education contexts.Inclusive education policy, as stated in Education White Paper 6, establishes teachers as the primary implementers of inclusion.Yet, systematic evidence points to gaps between policy ideals and actual teacher preparation, practice, and support within higher education settings.Qualitative data for this study was drawn from student teachers and lecturers from a selected university.All participants in the study were members of the faculty of education.Data was collected through semi-structured interviews.In this study, semi-structured interviews served as a well-established qualitative data collection method suited to exploring complex stakeholder perspectives.Semi-structured interviews offered the flexibility to elicit in-depth insights from diverse participants while preserving comparability across interviews.The purposive sampling technique was selected because it enables the identification and selection of participants who are particularly knowledgeable and experienced with the phenomenon of interest.Thematic analysis was used to analyse data.The findings of this study revealed that student teachers are not being prepared to meet the needs of diverse learners that they will teach at school.Respondents frequently reported gaps in knowledge, practical competencies, and confidence to implement inclusive strategies in diverse classrooms.The study concludes that both the theory and the practical implementation of inclusive education for student teachers are paramount to transforming the educational landscape in South Africa.This points to the need for strengthened teacher education for inclusion within South Africa's higher education programs.
این پژوهش با هدف بررسی ماهیت کیفیت آموزش معلمان در اجرای آموزش فراگیر در یک مؤسسه آموزش عالی در آفریقای جنوبی انجام شده است. آموزش فراگیر در زمینه آموزش و پرورش آفریقای جنوبی ابزاری اصلاح‌گرانه برای استقبال از تنوع در میان دانش‌آموزان در یک کلاس درس به‌شمار می‌رود. با بهره‌گیری از رویکرد چندروشی در تحلیل گفتمان سیاست‌های آفریقای جنوبی و آموزش معلمان برای فراگیری، این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه آموزش‌های پیش‌خدمت و ضمن خدمت معلمان را برای تدریس به دانشجویان متنوع در بستر آموزش عالی آماده می‌کند. سیاست آموزش فراگیر، همان‌گونه که در سند «کتاب سفید آموزش ۶» بیان شده است، معلمان را به‌عنوان مجریان اصلی فراگیری معرفی می‌کند. با این حال، شواهد نظام‌مند به وجود شکاف‌هایی میان آرمان‌های سیاستی و آمادگی، عمل و حمایت واقعی از معلمان در محیط‌های آموزش عالی اشاره دارد. داده‌های کیفی این پژوهش از دانشجومعلمان و اعضای هیئت علمی یک دانشگاه منتخب گردآوری شده است. تمامی شرکت‌کنندگان عضو دانشکده آموزش و پرورش بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری شد. در این پژوهش، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به‌عنوان روشی کیفی و معتبر برای گردآوری داده‌ها جهت بررسی دیدگاه‌های پیچیده ذینفعان به کار گرفته شد. این مصاحبه‌ها انعطاف‌پذیری لازم برای استخراج بینش‌های عمیق از شرکت‌کنندگان متنوع را در عین حفظ قابلیت مقایسه میان مصاحبه‌ها فراهم آورد. روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شد زیرا امکان شناسایی و انتخاب شرکت‌کنندگانی را فراهم می‌کند که دانش و تجربه ویژه‌ای نسبت به پدیده مورد نظر دارند. تحلیل تماتیک برای تجزیه و تحلیل داده‌ها به کار رفت. یافته‌های این پژوهش نشان داد که دانشجومعلمان برای پاسخگویی به نیازهای یادگیرندگان متنوعی که قرار است در مدارس تدریس کنند، آماده نمی‌شوند. پاسخ‌دهندگان به‌طور مکرر به وجود شکاف‌هایی در دانش، شایستگی‌های عملی و اعتمادبه‌نفس برای اجرای راهبردهای فراگیر در کلاس‌های متنوع اشاره کردند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که هر دو جنبه نظری و عملی اجرای آموزش فراگیر برای دانشجومعلمان، برای تحول چشم‌انداز آموزشی در آفریقای جنوبی اهمیت اساسی دارد. این امر بر ضرورت تقویت آموزش معلمان برای فراگیری در برنامه‌های آموزش عالی آفریقای جنوبی تأکید می‌کند.
This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.
این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.
