یک اختلال روانی جدی است که بر نحوه‌ی تفکر، احساس و رفتار فرد تاثیر می‌گذارد. مشخصه‌ی اصلی آن قطع ارتباط با واقعیت، توهم، هذیان و اختلال در عملکردهای شناختی است. بیشتر ←
Abstract We investigated public beliefs about the extent to which mental disorders are perceived to be part of the true self, that is, the set of traits and behaviors that compose one’s core character. We conducted three quantitative vignette-based studies (total n = 601) in UK general public samples, considering seven disorders (attention deficit hyperactivity disorder (ADHD), anorexia nervosa, autism spectrum disorder (ASD), bipolar disorder, major depressive disorder, schizophrenia, and obsessive-compulsive disorder (OCD)). For each disorder, participants rated how much the disorder reflects the vignette character’s true self, along with perceived causes of the disorders (studies 1 and 2), perceived severity, age of onset, duration, probability of recovery (study 2), and stigmatization (study 3). Disorders differed sharply in the extent to which they were judged to be part of the true self: ADHD, ASD, and OCD received higher true self ratings than major depressive disorder, anorexia nervosa, and schizophrenia, with bipolar disorder intermediate. A disorder was rated more ‘true self’ when it was: perceived as more “biologically” caused; less “psychologically” caused; less severe; and recovery was perceived as less likely. Although the extent of stigmatization also varied across disorders, true self ratings did not predict stigmatization. Our results show that the public thinks about different mental disorders in quite different ways, suggesting that different disorders should not be lumped together when considering attitudes and their consequences.
Parental loss is a severe stressor for individuals with schizophrenia, yet research on resilience in schizophrenia tends to focus on internal individual factors or caregiver burden rather than the survivors’ own experiences. This study aims to understand the process of resilience in individuals with schizophrenia following parental loss. A qualitative case study design was used, involving one primary informant (AW) and one secondary informant (PP) a significant other. Data were collected through semi-structured in-depth interviews guided by Reivich and Shatté’s (2002) aspects of resilience, then analyzed thematically with source triangulation. The findings reveal six forms of resilience in AW: active diversion from emotional distress, self-awareness and medication adherence, pursuing concrete life goals, providing reciprocal support to fellow survivors, openness to new relationships and experiences, and meaning-making of the loss. These findings indicate that resilience develops through a continuous adaptive process involving self-awareness, social support, and meaning-making.
فقدان والدین یک عامل استرس‌زای شدید برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است، با این حال پژوهش‌ها درباره تاب‌آوری در اسکیزوفرنی عمدتاً بر عوامل درونی فردی یا بار مراقبت‌کننده تمرکز دارند و کمتر به تجربه‌های خود بازماندگان پرداخته‌اند. هدف این مطالعه، فهم فرایند تاب‌آوری در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی پس از فقدان والدین است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد و شامل یک مطلع اصلی (AW) و یک مطلع ثانویه (PP) به عنوان فرد مهم دیگر بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق بر اساس جنبه‌های تاب‌آوری از دیدگاه Reivich و Shatté (2002) گردآوری و با تحلیل تماتیک و استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شدند. یافته‌ها شش شکل از تاب‌آوری را در AW نشان می‌دهد: انحراف فعال از پریشانی عاطفی، خودآگاهی و پایبندی به مصرف دارو، پیگیری اهداف عینی زندگی، ارائه حمایت متقابل به سایر بازماندگان، گشودگی نسبت به روابط و تجربه‌های جدید، و معنا‌بخشی به فقدان. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری از طریق یک فرایند سازگارانه مستمر شامل خودآگاهی، حمایت اجتماعی و معنا‌بخشی شکل می‌گیرد.
Developmental dyslexia (DD) impacts learning achievement and psychosocial development and is associated with various environmental factors and also genetic factors. Here, we conducted a multi-center case-control study by screening 29,820 primary school students between 2–6 grades in four cities in China and enrolled 948 dyslexia cases who meet the criteria of dyslexia and 948 controls with matching age and sex. We comprehensively investigated the environmental factors using the eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) machine learning model and Shapley additive explanations (SHAP) algorithm. The most important risk factors in dyslexia are the proactive learning habit, the age of child’s literacy, maternal education level, out-migrant workers, and prolonged screen exposure during pregnancy. The home literacy environment accounted for most of the variance within both groups. Then we examined shared polygenic risks between DD, attention deficit hyperactivity disorder, autism spectrum disorders, schizophrenia, major depressive disorder, and bipolar disorder using polygenic risk score (PRS) analyses. The results showed that the highest PRS DD quartile had a 2.13-fold risk than the lowest quartile with risk factors adjusted (95% CI: 1.08, 4.18). The individuals with the highest PRS ASD quartile and PRS SCZ quartile (OR: 2.13; 95% CI: 1.14, 3.98 and OR: 2.41; 95% CI: 1.23, 4.72) were associated with increasing dyslexia risks. This study identified the importance of screening personalized environmental factors among dyslexia and highlighted the shared genetic architecture between dyslexia and other disorders. These findings offered novel insight into the etiology of dyslexia, contributing to the advancement of early prevention strategies.
نارساخوانی رشدی (DD) بر پیشرفت تحصیلی و رشد روانی‌اجتماعی تأثیر می‌گذارد و با عوامل محیطی گوناگون و همچنین عوامل ژنتیکی مرتبط است. در این پژوهش، یک مطالعه مورد-شاهدی چندمرکزی با غربالگری ۲۹٬۸۲۰ دانش‌آموز ابتدایی پایه دوم تا ششم در چهار شهر چین انجام شد و ۹۴۸ مورد نارساخوانی که معیارهای نارساخوانی را داشتند و ۹۴۸ فرد کنترل با تطبیق سن و جنسیت وارد مطالعه شدند. عوامل محیطی به طور جامع با استفاده از مدل یادگیری ماشین eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) و الگوریتم Shapley additive explanations (SHAP) بررسی شد. مهم‌ترین عوامل خطر در نارساخوانی شامل عادت یادگیری فعال، سن سوادآموزی کودک، سطح تحصیلات مادر، کارگران مهاجر و مواجهه طولانی‌مدت با صفحه‌نمایش در دوران بارداری بودند. محیط سوادآموزی خانه بیشترین واریانس را در هر دو گروه توضیح داد. سپس ریسک‌های چندژنی مشترک بین DD، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی، اختلالات طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، اختلال افسردگی اساسی و اختلال دوقطبی با استفاده از تحلیل امتیاز ریسک چندژنی (PRS) بررسی شد. نتایج نشان داد که بالاترین چارک PRS DD نسبت به پایین‌ترین چارک، ۲٫۱۳ برابر ریسک بیشتری داشت (با تعدیل عوامل خطر؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۸، ۴٫۱۸). افرادی که در بالاترین چارک PRS ASD و PRS SCZ قرار داشتند (OR: ۲٫۱۳؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۴، ۳٫۹۸ و OR: ۲٫۴۱؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۲۳، ۴٫۷۲) با افزایش ریسک نارساخوانی مرتبط بودند. این مطالعه اهمیت غربالگری عوامل محیطی شخصی‌سازی‌شده در نارساخوانی را شناسایی کرد و معماری ژنتیکی مشترک بین نارساخوانی و سایر اختلالات را برجسته ساخت. این یافته‌ها بینش جدیدی در زمینه اتیولوژی نارساخوانی ارائه داده و به پیشرفت راهبردهای پیشگیری زودهنگام کمک می‌کند.
IntroductionSevere mental illnesses (SMIs), including schizophrenia, bipolar disorder, and severe depressive disorders, contribute substantially to the burden of disease and mental health service utilisation in India.Despite this high burden and the critical role of safe care transitions, discharge readiness among psychiatric inpatients has not been systematically studied in India using validated patient-reported measures.This study assesses readiness for hospital discharge among inpatients with SMIs in a tertiary neuropsychiatric hospital in North India using the Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS). MethodThis cross-sectional study was conducted at Institute of Human Behaviour and Allied Sciences (IHBAS), a tertiary neuropsychiatric referral centre in Delhi, India.One-hundred one inpatients diagnosed with SMIs (schizophrenia, schizoaffective disorder, bipolar affective disorder, or severe depressive disorder) as per the International Classification of Diseases, 10th Revision, Diagnostic Criteria for Research (ICD-10 DCR) were recruited through purposive sampling over six months.Discharge readiness was assessed on the planned day of discharge using the Hindi-translated RHDS-Adult Form.Sociodemographic and clinical details were recorded using a semi-structured proforma.Associations were examined using bivariate analyses and logistic regression. ResultsSchizophrenia (47.5%) and bipolar disorder (28.7%) were the most common diagnoses.The mean RHDS score was 7.07 ± 1.08, indicating upper-moderate readiness.Domain scores were highest for coping ability and expected support, intermediate for personal status, and lowest for knowledge.Schizophrenia was significantly associated with lower readiness (p = 0.002) and independently predicted poor discharge readiness (adjusted odds ratio (OR) = 0.13, 95% CI 0.04-0.46).Longer length of stay predicted higher readiness (OR = 1.07/day, p = 0.032). ConclusionDespite overall clinical stability at discharge, psychiatric inpatients demonstrated suboptimal readiness, particularly in the knowledge domain, indicating inadequate understanding of illness, treatment, relapse prevention, and follow-up care.The findings underscore the need for structured and standardized discharge planning with strengthened psychoeducation, clear information on community resources and legal rights, and greater involvement of multidisciplinary teams such as social workers or case managers.Tailored discharge interventions may contribute to continuity of care and post-discharge outcomes.Nevertheless, prospective Indian studies are needed to validate its effectiveness and the extent of these benefits.
مقدمه: اختلالات شدید روانی (SMIs) از جمله اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلالات افسردگی شدید، سهم قابل توجهی در بار بیماری و استفاده از خدمات سلامت روان در هند دارند. با وجود این بار بالا و نقش حیاتی گذار ایمن مراقبت، آمادگی ترخیص در بیماران بستری روان‌پزشکی در هند با استفاده از ابزارهای معتبر مبتنی بر گزارش بیمار به طور نظام‌مند مطالعه نشده است. این مطالعه آمادگی برای ترخیص از بیمارستان را در بیماران بستری مبتلا به SMIs در یک بیمارستان تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در شمال هند با استفاده از مقیاس Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS) ارزیابی می‌کند. روش: این مطالعه مقطعی در مؤسسه رفتار انسانی و علوم وابسته (IHBAS)، یک مرکز ارجاعی تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در دهلی، هند انجام شد. صد و یک بیمار بستری که طبق معیارهای تشخیصی پژوهشی ویرایش دهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-10 DCR) مبتلا به SMIs (اسکیزوفرنی، اختلال اسکیزوافکتیو، اختلال خلقی دوقطبی یا اختلال افسردگی شدید) تشخیص داده شده بودند، طی شش ماه با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. آمادگی ترخیص در روز برنامه‌ریزی‌شده ترخیص با استفاده از نسخه هندی RHDS-Adult Form ارزیابی شد. جزئیات جمعیت‌شناختی و بالینی با استفاده از یک پروفورمای نیمه‌ساختاریافته ثبت گردید. ارتباطات با استفاده از تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون لجستیک بررسی شد. نتایج: اسکیزوفرنی (۴۷/۵٪) و اختلال دوقطبی (۲۸/۷٪) شایع‌ترین تشخیص‌ها بودند. میانگین نمره RHDS برابر با ۷/۰۷ ± ۱/۰۸ بود که نشان‌دهنده آمادگی متوسط رو به بالا است. بالاترین نمرات حوزه‌ای مربوط به توانایی مقابله و حمایت مورد انتظار، میانگین برای وضعیت فردی و پایین‌ترین برای دانش بود. اسکیزوفرنی به طور معناداری با آمادگی پایین‌تر مرتبط بود (p = 0.002) و به طور مستقل پیش‌بینی‌کننده آمادگی ضعیف برای ترخیص بود (نسبت شانس تعدیل‌شده (OR) = ۰/۱۳، ۹۵٪ CI ۰/۰۴-۰/۴۶). طول مدت بستری بیشتر، پیش‌بینی‌کننده آمادگی بالاتر بود (OR = ۱/۰۷ در روز، p = 0.032). نتیجه‌گیری: علی‌رغم پایداری بالینی کلی در زمان ترخیص، بیماران بستری روان‌پزشکی آمادگی کمتر از حد مطلوب، به ویژه در حوزه دانش، را نشان دادند که بیانگر درک ناکافی از بیماری، درمان، پیشگیری از عود و مراقبت پیگیری است. یافته‌ها بر لزوم برنامه‌ریزی ساختاریافته و استاندارد ترخیص با تقویت آموزش روانی، ارائه اطلاعات شفاف درباره منابع اجتماعی و حقوق قانونی و مشارکت بیشتر تیم‌های چندرشته‌ای مانند مددکاران اجتماعی یا مدیران مورد تأکید دارند. مداخلات ترخیص متناسب می‌تواند به تداوم مراقبت و پیامدهای پس از ترخیص کمک کند. با این حال، مطالعات آینده‌نگر در هند برای اعتبارسنجی اثربخشی و میزان این منافع مورد نیاز است.
Obsessive-compulsive symptoms (OCS) have been noted in a significant portion of patients with schizophrenia. Currently, there are limited studies involving patients with both obsessive-compulsive disorder (OCD) and schizophrenia which compare their clinical characteristics with those of patients with OCD without schizophrenia. This project aims to investigate the most common OCS experienced by patients with a diagnosis of both schizophrenia and OCD in comparison to those experienced by patients with OCD without schizophrenia. This retrospective cohort study involved patients referred to the Western Sydney Obsessive-Compulsive and Related Disorders Service. The likelihood of a patient with either OCD without schizophrenia or OCD with schizophrenia presenting with a subtype of OCS was assessed using a series of multiple logistic regression models which were adjusted for demographic variables. Model results were presented as odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Within the cohort of 99 patients, one third had a diagnosis of schizophrenia or related disorders. When adjusted for age, sex, marital status, education, employment, and Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) assessment, the group of patients with co-occurring schizophrenia were more likely to experience aggressive, religious, and miscellaneous obsessions and checking compulsions. However, they were less likely to present with contamination obsessions and cleaning compulsions. This study reports the OCS that are more commonly associated with patients with both OCD and schizophrenia compared to OCD alone within a clinical sample. Future areas of research include performing a similar logistic regression analysis process on a larger cohort to allow for more symptom models to converge.
علائم وسواس فکری-عملی (OCS) در بخش قابل توجهی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مشاهده شده است. در حال حاضر، مطالعات محدودی در مورد بیمارانی که همزمان به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اسکیزوفرنی مبتلا هستند و ویژگی‌های بالینی آن‌ها را با بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی مقایسه می‌کنند، وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی شایع‌ترین علائم OCS در بیماران با تشخیص همزمان اسکیزوفرنی و OCD در مقایسه با علائم تجربه‌شده توسط بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی است. این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر شامل بیمارانی بود که به مرکز اختلالات وسواس فکری-عملی و اختلالات مرتبط وسترن سیدنی ارجاع داده شده بودند. احتمال بروز یک زیرنوع از OCS در بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی یا OCD همراه با اسکیزوفرنی با استفاده از مجموعه‌ای از مدل‌های رگرسیون لجستیک چندگانه که برای متغیرهای جمعیت‌شناختی تعدیل شده بودند، ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها به صورت نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. در میان کوهورت ۹۹ نفره، یک سوم بیماران دارای تشخیص اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط بودند. پس از تعدیل برای سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، اشتغال و ارزیابی مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS)، گروه بیماران با اسکیزوفرنی همزمان احتمال بیشتری برای تجربه وسواس‌های پرخاشگرانه، مذهبی و متفرقه و اجبارهای بررسی داشتند. با این حال، احتمال بروز وسواس‌های آلودگی و اجبارهای پاک‌سازی در این گروه کمتر بود. این مطالعه علائم OCS را که در بیماران مبتلا به هر دو اختلال OCD و اسکیزوفرنی نسبت به OCD به تنهایی در یک نمونه بالینی شایع‌تر است، گزارش می‌کند. حوزه‌های پژوهشی آینده شامل انجام فرایند مشابه تحلیل رگرسیون لجستیک بر روی کوهورت بزرگ‌تر به منظور امکان همگرایی مدل‌های علائم بیشتر می‌شود.
Synaptic plasticity refers to the fundamental process through which synaptic connections become stronger or weaker in response to experience, thereby forming the basis of learning and memory. Disruption of this process is increasingly regarded as a common underlying mechanism of several cognitive and neuropsychiatric disorders, including Alzheimer’s disease, major depressive disorder, schizophrenia, and cognitive aging. This review focuses on synaptic plasticity as a unifying framework that connects neuropathological cognitive disorders to emerging neuropharmacological strategies, with particular attention to clinical translation and precision medicine approaches. The review has three interrelated aims: (i) to clarify the molecular mechanisms that regulate synaptic plasticity, (ii) to investigate how these mechanisms become dysregulated in cognitive disorders, and (iii) to evaluate emerging pharmacological strategies targeting synaptic plasticity for cognitive enhancement. Among the areas receiving special attention are glutamatergic and GABAergic neurotransmission, neurotrophic signaling pathways such as brain-derived neurotrophic factor (BDNF), intracellular cascades including mechanistic target of rapamycin (mTOR) and cyclic adenosine monophosphate (cAMP) response element-binding protein (CREB), and epigenetic regulators. With respect to their effects on long-term potentiation, synaptogenesis, and neural circuit function, novel therapeutic agents, including ampakines, N-methyl-D-aspartate (NMDA) receptor modulators, and allosteric gamma-aminobutyric acid (GABA) receptor modulators, are also assessed in this review. In both healthy individuals and disease populations, the review further considers the cognitive and neuroplastic effects of nootropics, psychedelics, and other neuromodulatory compounds. As key enablers of translational progress, the review highlights recent advances in brain-penetrant and target-selective agents, as well as improvements in drug delivery systems and biomarker development. This review aims to provide a comprehensive framework for developing safer, more effective, and more precise interventions for cognitive impairment by integrating neurobiological mechanisms, neuropathological insights, and therapeutic innovation.
پلاستیسیتی سیناپسی به فرایند بنیادی‌ای اشاره دارد که طی آن اتصالات سیناپسی در پاسخ به تجربه قوی‌تر یا ضعیف‌تر می‌شوند و بدین ترتیب، اساس یادگیری و حافظه را تشکیل می‌دهند. اختلال در این فرایند به طور فزاینده‌ای به عنوان یک سازوکار زیربنایی مشترک در چندین اختلال شناختی و نوروسایکیتریک، از جمله بیماری آلزایمر، اختلال افسردگی اساسی، اسکیزوفرنی و پیری شناختی در نظر گرفته می‌شود. این مرور بر پلاستیسیتی سیناپسی به عنوان یک چارچوب وحدت‌بخش که اختلالات شناختی نوروپاتولوژیک را به راهبردهای نوین نوروفارماکولوژیک پیوند می‌دهد، با تأکید ویژه بر ترجمه بالینی و رویکردهای پزشکی دقیق، تمرکز دارد. این مرور سه هدف مرتبط را دنبال می‌کند: (i) تبیین سازوکارهای مولکولی تنظیم‌کننده پلاستیسیتی سیناپسی، (ii) بررسی چگونگی اختلال این سازوکارها در اختلالات شناختی، و (iii) ارزیابی راهبردهای نوین دارویی هدف‌گیری‌کننده پلاستیسیتی سیناپسی برای ارتقای شناختی. از جمله حوزه‌هایی که توجه ویژه‌ای به آن‌ها شده است، انتقال‌دهندگی گلوتاماترژیک و گابائرژیک، مسیرهای سیگنالینگ نوروتروفیک مانند عامل نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)، مسیرهای درون‌سلولی از جمله هدف مکانیکی راپامایسین (mTOR) و پروتئین متصل‌شونده به عنصر پاسخ‌دهنده آدنوزین مونوفسفات حلقوی (CREB)، و تنظیم‌کننده‌های اپی‌ژنتیک هستند. با توجه به اثرات آن‌ها بر تقویت طولانی‌مدت، سیناپتوژنز و عملکرد مدارهای عصبی، عوامل درمانی نوین از جمله آمپاکین‌ها، تعدیل‌کننده‌های گیرنده N-methyl-D-aspartate (NMDA) و تعدیل‌کننده‌های آلوستریک گیرنده گاما-آمینوبوتیریک اسید (GABA) نیز در این مرور ارزیابی شده‌اند. در افراد سالم و جمعیت‌های مبتلا به بیماری، این مرور همچنین به اثرات شناختی و نورولاستیک نوتروپیک‌ها، سایکدلیک‌ها و سایر ترکیبات نورومدولاتور می‌پردازد. به عنوان عوامل کلیدی پیش‌برنده پیشرفت ترجمه‌ای، این مرور به پیشرفت‌های اخیر در عوامل نفوذپذیر به مغز و هدف‌گزین، همچنین بهبود سامانه‌های انتقال دارو و توسعه زیست‌نشانگرها اشاره می‌کند. این مرور با ادغام سازوکارهای نوروبیولوژیک، بینش‌های نوروپاتولوژیک و نوآوری درمانی، چارچوبی جامع برای توسعه مداخلات ایمن‌تر، مؤثرتر و دقیق‌تر برای اختلال شناختی ارائه می‌دهد.
