The present study examined the relationship among emotional flexibility, behavioral problem and coping strategies among late adolescents and investigated the mediating role of emotional flexibility in the relationship between internalizing and externalizing behavioral problem and Adaptive and maladaptive copying strategies. A correlational research design was used with a sample of N=200 late adolescent’s age 17 to 19 years, including 97 males and 103 females, selected through convenience sampling from different educational institute. Data were collected using a demographic information sheet, Emotional flexibility scale (EFS), Behavioral problem scale (BPS) and brief COPE inventory. Data analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, Independence sample test, pearson correlation and mediation analysis through process model 4 with 5,000 bootstrap samples. Finding indicate the males reported significantly higher behavioral problem than females. Significant difference was also found according to the institutional type, with private institute student reporting higher behavioral problem scores, whereas government institute student reported higher coping strategies score. Emotional flexibility significantly predict adaptive copying strategies was significantly negative associated with externalizing behavioral problem. However, emotional flexibility did not significantly mediate with relationship between internalizing or externalizing behavioral problem and adaptive or maladaptive copy as the booster confidence interval for the indirect effect included zero. Overall, the finding suggests the emotional flexibility associate with adolescent coping and behavioral functioning but does not significantly explain the relationship between behavioral problem and copying strategies in the present sample.
Objective Executive function may protect against internalizing and externalizing problems, but it may also be compromised by these problems. This longitudinal study examined the developmental transactions between executive function and internalizing and externalizing problems across late childhood to adolescence using a Chinese sample.Method A total of 285 fifth-graders (younger cohort, 10.81 years, 58.6% boys) and 269 ninth-graders (older cohort, 14.74 years, 47.2% boys) were assessed for five waves across 3 years. At each wave (starting November 2020), youth reported internalizing and externalizing problems and completed inhibitory control, shifting, and updating tasks, and caregivers reported their child’s executive functioning by questionnaire.Results Random-intercept cross-lagged panel models revealed that poorer task-based executive functions predicted later externalizing problems in the younger cohort. In the older cohort, bidirectional associations emerged between rating-based executive function and internalizing problems, with component-specific analyses revealing that rating-based updating showed the most consistent associations. Gender differences emerged: parent-rated poorer executive functions predicted increases in externalizing and internalizing problems among girls in the older cohort.Conclusions These findings suggest the variations across age cohorts and measurement approaches in the associations between executive function and internalizing and externalizing problems from late childhood through adolescence. Further, these findings, derived from a Chinese cultural context, highlight the need for cross-cultural replication to determine generalizability.
هدف: کارکرد اجرایی ممکن است در برابر مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی نقش محافظتی داشته باشد، اما همچنین ممکن است توسط این مشکلات تضعیف شود. این مطالعه طولی به بررسی تعاملات رشدی بین کارکرد اجرایی و مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی از اواخر کودکی تا نوجوانی با استفاده از یک نمونه چینی پرداخت. روش: در مجموع ۲۸۵ دانش‌آموز پایه پنجم (گروه سنی پایین‌تر، ۱۰٫۸۱ سال، ۵۸٫۶٪ پسر) و ۲۶۹ دانش‌آموز پایه نهم (گروه سنی بالاتر، ۱۴٫۷۴ سال، ۴۷٫۲٪ پسر) طی پنج موج در طول ۳ سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. در هر موج (از نوامبر ۲۰۲۰ آغاز شد)، نوجوانان مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی را گزارش کردند و وظایف کنترل مهاری، تغییر و به‌روزرسانی را انجام دادند و مراقبان نیز کارکرد اجرایی فرزند خود را از طریق پرسشنامه گزارش کردند. نتایج: مدل‌های پانل متقاطع با رهگیری تصادفی نشان دادند که کارکردهای اجرایی ضعیف‌تر مبتنی بر وظیفه، مشکلات برونی‌سازی بعدی را در گروه سنی پایین‌تر پیش‌بینی کردند. در گروه سنی بالاتر، ارتباطات دوطرفه بین کارکرد اجرایی مبتنی بر ارزیابی و مشکلات درونی‌سازی مشاهده شد و تحلیل‌های جزءمحور نشان داد که به‌روزرسانی مبتنی بر ارزیابی بیشترین ارتباطات پایدار را نشان می‌دهد. تفاوت‌های جنسیتی نیز مشاهده شد: کارکردهای اجرایی ضعیف‌تر ارزیابی‌شده توسط والدین، افزایش مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی را در میان دختران گروه سنی بالاتر پیش‌بینی کرد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بیانگر تفاوت‌های بین گروه‌های سنی و رویکردهای اندازه‌گیری در ارتباط بین کارکرد اجرایی و مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی از اواخر کودکی تا نوجوانی است. همچنین، این یافته‌ها که از یک زمینه فرهنگی چینی به‌دست آمده‌اند، بر لزوم تکرار بین‌فرهنگی برای تعیین قابلیت تعمیم تأکید دارند.
Abstract Internalizing disorders are the most common adolescent mental disorders. Using complementary variable-centered and person-centered approaches, we examined whether internalizing symptoms across eight years of adolescence (Grades 5–12) followed a continuous developmental trend or were disrupted by the transition to secondary school, and if different subgroups followed different pathways. Participants were 701 Canadian youth (52.9% girls; 75.9% white). Annual self-reported internalizing symptoms (ages 11–18) were examined using piecewise latent growth curve analysis (LGCM), revealing significant curve and level discontinuity at the transition, with distinct developmental phases in elementary and secondary school. Girls, youth with lower household income, and those with higher bullying victimization and lower social support showed elevated symptoms and/or steeper growth. An LGCM yielded four classes: Low (51.8%), Moderate (32.5%), Increasing (10.6%), and Declining (5.1%). The Declining and Moderate classes had comparable risk for early adulthood outcomes, demonstrating equifinality. Although beginning with similar levels, the Increasing class was at elevated risk compared to the Moderate class, demonstrating multifinality. Findings underscore that the secondary school transition can be viewed as a transition-linked turning point for a subset of adolescents, with implications for targeted screening and intervention beginning in elementary school.
اختلالات درونی‌سازی شایع‌ترین اختلالات روانی در نوجوانان هستند. با استفاده از رویکردهای مکمل مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، بررسی کردیم که آیا نشانه‌های درونی‌سازی در طول هشت سال نوجوانی (پایه‌های پنجم تا دوازدهم) روند رشدی پیوسته‌ای را دنبال می‌کنند یا با گذار به دبیرستان دچار اختلال می‌شوند و اینکه آیا زیرگروه‌های مختلف مسیرهای متفاوتی را دنبال می‌کنند. شرکت‌کنندگان شامل 701 نوجوان کانادایی (52.9٪ دختر؛ 75.9٪ سفیدپوست) بودند. نشانه‌های درونی‌سازی خودگزارش‌شده سالانه (سنین 11 تا 18 سال) با استفاده از تحلیل منحنی رشد نهفته قطعه‌ای (LGCM) بررسی شد که ناپیوستگی معنادار منحنی و سطح را در زمان گذار نشان داد و فازهای رشدی متمایزی را در دبستان و دبیرستان آشکار ساخت. دختران، نوجوانان با درآمد خانوادگی پایین‌تر و افرادی که قربانی‌پذیری بیشتری در برابر زورگویی و حمایت اجتماعی پایین‌تری داشتند، نشانه‌های بالاتر و/یا رشد تندتری را نشان دادند. تحلیل LGCM چهار طبقه را مشخص کرد: پایین (51.8٪)، متوسط (32.5٪)، افزایشی (10.6٪) و کاهشی (5.1٪). طبقات کاهشی و متوسط خطر قابل مقایسه‌ای برای پیامدهای اوایل بزرگسالی داشتند که هم‌نهایی را نشان می‌دهد. اگرچه با سطوح مشابهی آغاز شدند، طبقه افزایشی نسبت به طبقه متوسط در معرض خطر بالاتری قرار داشت که چندنهایی را نشان می‌دهد. یافته‌ها تأکید می‌کنند که گذار به دبیرستان می‌تواند به‌عنوان یک نقطه عطف مرتبط با گذار برای بخشی از نوجوانان تلقی شود و پیامدهایی برای غربالگری و مداخله هدفمند از دبستان دارد.
Parental psychological control is consistently associated with internalizing problems among college students. However, less is known about the indirect role of interpersonal sensitivity in this association and whether upward social comparison on social media is related to variation across different pathways. A questionnaire survey was conducted among 1026 college students (proportion of males: 56.53%, age: 20.28 ± 1.09). A moderated mediation model was then constructed. Parental psychological control was positively associated with stress, anxiety, and depression. Interpersonal sensitivity accounted for significant indirect associations between parental psychological control and each dimension of internalizing problems. Upward social comparison on social media negatively moderated the association between parental psychological control and interpersonal sensitivity, as well as the associations of parental psychological control with stress and depression. In contrast, upward social comparison on social media positively moderated the association between interpersonal sensitivity and stress. These findings provide targeted intervention ideas for college students’ mental health education in the digital media era through parental psychological control.
کنترل روان‌شناختی والدین به طور مداوم با مشکلات درونی‌سازی‌شده در میان دانشجویان دانشگاه مرتبط است. با این حال، نقش غیرمستقیم حساسیت بین‌فردی در این ارتباط و اینکه آیا مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی با تفاوت در مسیرهای مختلف مرتبط است، کمتر شناخته شده است. یک پیمایش پرسش‌نامه‌ای در میان ۱۰۲۶ دانشجوی دانشگاه (نسبت مردان: ۵۶٫۵۳٪، میانگین سن: ۲۰٫۲۸ ± ۱٫۰۹) انجام شد. سپس یک الگوی میانجی‌گری تعدیل‌شده ساخته شد. کنترل روان‌شناختی والدین با استرس، اضطراب و افسردگی ارتباط مثبت داشت. حساسیت بین‌فردی برای ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین کنترل روان‌شناختی والدین و هر بعد از مشکلات درونی‌سازی‌شده نقش داشت. مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین کنترل روان‌شناختی والدین و حساسیت بین‌فردی و همچنین ارتباط کنترل روان‌شناختی والدین با استرس و افسردگی را به طور منفی تعدیل کرد. در مقابل، مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین حساسیت بین‌فردی و استرس را به طور مثبت تعدیل کرد. این یافته‌ها ایده‌هایی هدفمند برای مداخلات آموزشی سلامت روان دانشجویان دانشگاه در عصر رسانه‌های دیجیتال از طریق کنترل روان‌شناختی والدین ارائه می‌دهد.
Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.
چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.
Background Contamination, when members of a comparison condition receive or are exposed to a treatment under investigation, can bias the direction, statistical significance, and magnitude of treatment effects. Objective This pre-registered study examined whether contamination biased estimates when replicating child maltreatment effects on two established outcomes, externalizing and internalizing behavior problems. Methods A multi-wave, U.S. national probability sample of children and families involved with child protective services ( N = 4000; Age = 0–17.5; Sex = 48% Female; Race = 60% White; Ethnicity = 30% Hispanic). Child maltreatment and comparison conditions were established using official case records and contamination was identified as caregiver-reported maltreatment for those children assigned to the comparison condition. Outcomes were 6-month frequencies of externalizing and internalizing behaviors, represented in T -scores, three years post-maltreatment exposure. Results The prevalence of contamination in this study was 96%. Propensity score analyses that ignored contamination revealed that maltreatment exposure had no impact on externalizing behaviors ( b = 0.28, p = .746) or internalizing behaviors ( b = 0.27, p = .744), failing to replicate prior research. However, propensity score analyses that corrected contamination replicated prior research by generating estimates that were in the expected directions, statistically significant, and moderate to large in effect magnitude for externalizing ( b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) and internalizing behavior problems ( b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90). Conclusion Correcting contamination has the potential to improve the replication of child maltreatment effects, strengthening the generalizability of results.
زمینه: آلودگی، زمانی که اعضای گروه مقایسه، درمان مورد بررسی را دریافت می‌کنند یا در معرض آن قرار می‌گیرند، می‌تواند جهت، معناداری آماری و اندازه اثر درمان را دچار سوگیری کند. هدف: این مطالعه از پیش ثبت‌شده بررسی کرد که آیا آلودگی برآوردها را هنگام تکرار اثرات بدرفتاری کودک بر دو پیامد تثبیت‌شده، یعنی مشکلات رفتاری برونی‌سازی و درونی‌سازی، دچار سوگیری می‌کند یا خیر. روش‌ها: نمونه‌ای چندموجی و با احتمال ملی از کودکان و خانواده‌های درگیر با خدمات حمایت از کودک در ایالات متحده (N = 4000؛ سن = ۰ تا ۱۷/۵ سال؛ جنسیت = ۴۸٪ دختر؛ نژاد = ۶۰٪ سفید؛ قومیت = ۳۰٪ اسپانیایی‌تبار) مورد بررسی قرار گرفت. شرایط بدرفتاری کودک و گروه مقایسه با استفاده از سوابق رسمی پرونده‌ها تعیین شد و آلودگی به عنوان گزارش بدرفتاری توسط مراقب برای کودکانی که به گروه مقایسه اختصاص یافته بودند، شناسایی شد. پیامدها، فراوانی شش‌ماهه رفتارهای برونی‌سازی و درونی‌سازی، که به صورت نمرات T سه سال پس از مواجهه با بدرفتاری سنجیده شد، بودند. نتایج: شیوع آلودگی در این مطالعه ۹۶٪ بود. تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را نادیده گرفتند، نشان دادند که مواجهه با بدرفتاری تأثیری بر رفتارهای برونی‌سازی (b = 0.28, p = .746) یا رفتارهای درونی‌سازی (b = 0.27, p = .744) ندارد و نتوانستند پژوهش‌های پیشین را تکرار کنند. با این حال، تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را اصلاح کردند، پژوهش‌های پیشین را با ارائه برآوردهایی در جهت مورد انتظار، معنادار از نظر آماری و با اندازه اثر متوسط تا بزرگ برای مشکلات رفتاری برونی‌سازی (b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) و درونی‌سازی (b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90) تکرار کردند. نتیجه‌گیری: اصلاح آلودگی می‌تواند تکرار اثرات بدرفتاری کودک را بهبود بخشد و قابلیت تعمیم نتایج را تقویت کند.
Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.
چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.
Background Autistic children commonly experience internalising disorders, such as depression and anxiety disorders, that significantly impact child and parent quality of life. Parents play an important role in supporting their child’s mental health and reducing their risk of internalising disorders. Parental self-efficacy (PSE), that is parent’s confidence to engage in preventive parenting practices, is a key factor in this role. To measure domain-specific PSE to reduce internalising problems in autistic children, we developed and initially assessed the psychometric properties of the 14-item Parental Self-Efficacy Scale - Autism version (PSES-Autism) and identified parent-reported contributing factors to PSE. Methods A sample of 123 parents of autistic children aged 5–12 completed the PSES-Autism, as well as measures of parenting practices, parent mental health, child psychosocial functioning, and general PSE. Results The PSES-Autism demonstrated good internal consistency reliability, construct validity, and test-retest reliability. Higher PSES-Autism total scores were associated with increased preventive parenting practices and better parent mental health and general PSE in parents of autistic children, but were not associated with child psychosocial functioning. Contributors to PSE, as reported by parents, included support from family and friends, parental mental health, and the child’s care team. Conclusions The PSES-Autism has clinical and research utility as a measure of PSE to reduce internalising problems in autistic children. The present study provides insight into the factors related to PSE in parents of autistic children, highlighting potential targets for interventions to better support parents.
زمینه: کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً دچار اختلالات درونی‌سازی مانند افسردگی و اضطراب می‌شوند که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی کودک و والدین دارند. والدین نقش مهمی در حمایت از سلامت روان کودک خود و کاهش خطر ابتلا به اختلالات درونی‌سازی ایفا می‌کنند. خودکارآمدی والدین (PSE)، یعنی اعتماد والدین به انجام اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری، عامل کلیدی در این نقش است. به منظور سنجش خودکارآمدی والدین خاص حوزه برای کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، ما ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه اوتیسم مقیاس خودکارآمدی والدین (PSES-Autism) با ۱۴ گویه را توسعه داده و به طور اولیه ارزیابی کردیم و عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین را شناسایی نمودیم. روش‌ها: نمونه‌ای متشکل از ۱۲۳ والد کودک مبتلا به اوتیسم در بازه سنی ۵ تا ۱۲ سال، مقیاس PSES-Autism و همچنین ابزارهای سنجش شیوه‌های فرزندپروری، سلامت روان والدین، عملکرد روانی‌اجتماعی کودک و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. یافته‌ها: مقیاس PSES-Autism پایایی همسانی درونی، روایی سازه و پایایی بازآزمایی مطلوبی را نشان داد. نمرات کل بالاتر در PSES-Autism با افزایش اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری و سلامت روان بهتر والدین و خودکارآمدی عمومی در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم همراه بود، اما با عملکرد روانی‌اجتماعی کودک ارتباطی نداشت. عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین شامل حمایت خانواده و دوستان، سلامت روان والدین و تیم مراقبتی کودک بود. نتیجه‌گیری: مقیاس PSES-Autism به عنوان ابزاری برای سنجش خودکارآمدی والدین جهت کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، کاربرد بالینی و پژوهشی دارد. مطالعه حاضر بینش‌هایی درباره عوامل مرتبط با خودکارآمدی والدین در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم ارائه می‌دهد و اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات جهت حمایت بهتر از والدین برجسته می‌کند.
Introduction Parent-child physiological synchrony may reflect coordinated regulatory processes, but its meaning appears to vary across developmental and interactional contexts. Greater synchrony has been associated with more and less adaptive functioning, suggesting that synchrony should not be interpreted as inherently beneficial. The current study examined whether mother-youth trend-level physiological synchrony during a dyadic stressor was associated with multiple indicators of wellbeing in preadolescence. Method One hundred seventy-three mother-child dyads (Mothers: M age = 41.60 years; Youth: M age = 9.54 years, range = 8–12; 53% female) completed the Performance Challenge Task, during which youth attempted unsolvable puzzles while mothers observed. Respiration rate, root mean square of successive differences (RMSSD), and respiratory sinus arrhythmia (RSA) were assessed simultaneously in mothers and youth. Youth reported positive and negative affect, depressive symptoms, anxiety, and aggression; mothers reported youth internalizing and externalizing symptoms. Growth models estimated each participant's physiological trajectory across the task, and mother and youth trajectories were covaried to estimate trend-level synchrony. Results Greater RSA synchrony was associated with higher post-stressor positive affect after accounting for pre-stressor positive affect, higher mother-reported internalizing symptoms, and lower mother-reported externalizing symptoms. RMSSD synchrony showed a nonsignificant trend toward higher youth-reported anxiety ( p = 0.08), and respiration-rate synchrony showed a nonsignificant trend toward lower mother-reported externalizing symptoms ( p = 0.06). Most other associations were nonsignificant. Discussion Findings did not support a uniformly adaptive interpretation of physiological synchrony. Instead, associations varied across outcomes and physiological indices, underscoring the importance of considering what form of synchrony is measured and the context in which it occurs.
مقدمه: همزمانی فیزیولوژیک والد-فرزند ممکن است بازتاب فرآیندهای تنظیمی هماهنگ باشد، اما معنای آن بسته به زمینه‌های رشدی و تعاملی متفاوت به نظر می‌رسد. همزمانی بیشتر با عملکردهای سازگارانه‌تر و کمتر نیز مرتبط بوده است که نشان می‌دهد همزمانی نباید ذاتاً سودمند تفسیر شود. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا همزمانی فیزیولوژیک در سطح روند بین مادر و نوجوان در طول یک موقعیت استرس‌زای دوتایی با چندین شاخص بهزیستی در پیش‌نوجوانی مرتبط است یا خیر. روش: صد و هفتاد و سه زوج مادر-فرزند (مادران: میانگین سن = 41.60 سال؛ نوجوانان: میانگین سن = 9.54 سال، دامنه = 8 تا 12؛ 53٪ دختر) تکلیف چالش عملکرد را انجام دادند که طی آن نوجوانان پازل‌های غیرقابل حل را تلاش کردند در حالی که مادران مشاهده می‌کردند. نرخ تنفس، ریشه میانگین مربعات تفاوت‌های متوالی (RMSSD) و آریتمی سینوسی تنفسی (RSA) به طور همزمان در مادران و نوجوانان ارزیابی شد. نوجوانان عاطفه مثبت و منفی، نشانه‌های افسردگی، اضطراب و پرخاشگری را گزارش کردند؛ مادران نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی نوجوانان را گزارش کردند. مدل‌های رشد، مسیر فیزیولوژیک هر شرکت‌کننده را در طول تکلیف برآورد کردند و مسیرهای مادر و نوجوان برای برآورد همزمانی در سطح روند همپوشانی داده شدند. نتایج: همزمانی بیشتر RSA با عاطفه مثبت بالاتر پس از استرسور (پس از کنترل عاطفه مثبت پیش از استرسور)، نشانه‌های درونی‌سازی بیشتر گزارش‌شده توسط مادر و نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر مرتبط بود. همزمانی RMSSD روند غیرمعناداری به سوی اضطراب بیشتر گزارش‌شده توسط نوجوانان نشان داد (p = 0.08) و همزمانی نرخ تنفس روند غیرمعناداری به سوی نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر داشت (p = 0.06). بیشتر سایر ارتباطات معنادار نبودند. بحث: یافته‌ها از تفسیر یکنواخت و سازگارانه همزمانی فیزیولوژیک حمایت نکردند. در عوض، ارتباطات بسته به پیامدها و شاخص‌های فیزیولوژیک متفاوت بود و اهمیت توجه به نوع همزمانی اندازه‌گیری‌شده و زمینه وقوع آن را برجسته می‌کند.
Abstract The COVID-19 pandemic disrupted family routines, economic security, and caregiving contexts, with potential consequences for children’s mental health. However, less is known about heterogeneity in preschool children’s changes in internalizing and externalizing symptoms from before to during the pandemic and about how pandemic-related family disruptions predicted these transitions. This study examined symptom transitions among 2,601 preschool children from the Singapore Longitudinal Early Development Study, using pre-pandemic data from 2018–2019 and during-pandemic data from 2021 ( M age = 4.92 years, SD = 1.18; 50.17% girls). Latent profile analysis identified three groups at both waves: low, mild, and severe symptoms. Random intercept latent transition analysis revealed four transition patterns: stable low symptoms (63.40%), worsening symptoms (22.30%), stable mild symptoms (6.23%), and improved symptoms (7.73%). Compared with the stable low symptoms group, older children and those from families negatively impacted by the pandemic in work and family function were more likely to experience stable mild or worsening symptoms. Ethnic differences were also observed, and pandemic-related financial stress was associated with both worsening and improved symptom patterns. These findings highlight heterogeneous symptom transitions among preschool children and underscore the importance of considering demographic characteristics and family-level disruptions when supporting children’s mental health following large-scale crises.
چکیده: همه‌گیری کووید-۱۹ منجر به اختلال در روال‌های خانوادگی، امنیت اقتصادی و زمینه‌های مراقبتی شد که می‌تواند پیامدهایی برای سلامت روان کودکان داشته باشد. با این حال، اطلاعات کمتری درباره ناهمگونی تغییرات نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی در کودکان پیش‌دبستانی از پیش از همه‌گیری تا دوران همه‌گیری و همچنین درباره چگونگی پیش‌بینی این تغییرات توسط اختلالات خانوادگی مرتبط با همه‌گیری وجود دارد. این مطالعه به بررسی تغییرات نشانه‌ها در میان ۲۶۰۱ کودک پیش‌دبستانی از مطالعه طولی رشد اولیه سنگاپور پرداخت و از داده‌های پیش از همه‌گیری (۲۰۱۸–۲۰۱۹) و داده‌های دوران همه‌گیری (۲۰۲۱) استفاده کرد (میانگین سن = ۴٫۹۲ سال، انحراف معیار = ۱٫۱۸؛ ۵۰٫۱۷٪ دختر). تحلیل نمایه پنهان سه گروه را در هر دو موج شناسایی کرد: نشانه‌های پایین، خفیف و شدید. تحلیل گذار پنهان با رهگیر تصادفی چهار الگوی گذار را نشان داد: نشانه‌های پایین پایدار (۶۳٫۴۰٪)، بدتر شدن نشانه‌ها (۲۲٫۳۰٪)، نشانه‌های خفیف پایدار (۶٫۲۳٪) و بهبود نشانه‌ها (۷٫۷۳٪). در مقایسه با گروه نشانه‌های پایین پایدار، کودکان بزرگ‌تر و آن‌هایی که خانواده‌هایشان از نظر شغلی و عملکرد خانوادگی تحت تأثیر منفی همه‌گیری قرار گرفته بودند، بیشتر احتمال داشت نشانه‌های خفیف پایدار یا بدتر شدن نشانه‌ها را تجربه کنند. تفاوت‌های قومی نیز مشاهده شد و استرس مالی مرتبط با همه‌گیری هم با الگوهای بدتر شدن و هم بهبود نشانه‌ها مرتبط بود. این یافته‌ها بر ناهمگونی تغییرات نشانه‌ها در کودکان پیش‌دبستانی تأکید می‌کند و اهمیت توجه به ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و اختلالات سطح خانواده را در حمایت از سلامت روان کودکان پس از بحران‌های گسترده نشان می‌دهد.
Abstract Theory and research highlight the role of maternal emotion socialization in the development of emotion dysregulation and associated psychopathology in offspring. This study described and quantified emotion socialization dynamics (i.e., mutual negativity and positivity) between mothers and their preschool-aged children, testing associations between dyadic dynamics and maternal emotion dysregulation and examining the predictive power of dyadic dynamics for symptoms of child psychopathology. Participants were 76 mother–child dyads (mothers: 22–46 years old, M = 33.17 (4.83); children 36–47 months old, M = 42.40 (3.78), 55.6% female, 47% racial/ethnic minoritized status) who completed frustration-eliciting and naturalistic play tasks. Child emotions and mothers’ emotion socialization behaviors were coded. Mutual negativity during play was positively associated with mother-rated child aggression ( β = 0.25, p = .017), whereas mutual positivity during play was negatively associated with teacher-rated attention ( β = 0.35, p = .001) and internalizing problems ( β = −0.25, p = .011). Findings suggest that mother–child dynamics during play may have unique associations with child mental health symptoms and highlight the utility of examining emotion socialization as a dyadic process.
چکیده نظریه و پژوهش‌ها بر نقش جامعه‌پذیری هیجانی مادرانه در رشد نابهنجاری تنظیم هیجان و آسیب‌شناسی روانی مرتبط در فرزندان تأکید دارند. این مطالعه پویایی‌های جامعه‌پذیری هیجانی (یعنی منفی‌گرایی و مثبت‌گرایی متقابل) بین مادران و کودکان پیش‌دبستانی آن‌ها را توصیف و کمی‌سازی کرده، ارتباط بین پویایی‌های دوتایی و نابهنجاری تنظیم هیجانی مادر را آزموده و قدرت پیش‌بینی‌کنندگی پویایی‌های دوتایی برای نشانه‌های آسیب‌شناسی روانی کودک را بررسی می‌کند. شرکت‌کنندگان شامل ۷۶ زوج مادر-کودک (مادران: ۲۲ تا ۴۶ ساله، میانگین = ۳۳٫۱۷ (۴٫۸۳)؛ کودکان ۳۶ تا ۴۷ ماهه، میانگین = ۴۲٫۴۰ (۳٫۷۸)، ۵۵٫۶٪ دختر، ۴۷٪ دارای وضعیت اقلیت نژادی/قومیتی) بودند که در تکالیف ایجادکننده ناکامی و بازی طبیعی شرکت کردند. هیجان‌های کودک و رفتارهای جامعه‌پذیری هیجانی مادران کدگذاری شد. منفی‌گرایی متقابل در طول بازی با پرخاشگری کودک بر اساس ارزیابی مادر (β = ۰٫۲۵، p = ۰٫۰۱۷) رابطه مثبت داشت، در حالی که مثبت‌گرایی متقابل در طول بازی با مشکلات توجه بر اساس ارزیابی معلم (β = ۰٫۳۵، p = ۰٫۰۰۱) و مشکلات درونی‌سازی (β = ۰٫۲۵-، p = ۰٫۰۱۱) رابطه منفی داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که پویایی‌های مادر-کودک در طول بازی ممکن است ارتباطات منحصربه‌فردی با نشانه‌های سلامت روان کودک داشته باشد و بر اهمیت بررسی جامعه‌پذیری هیجانی به عنوان یک فرایند دوتایی تأکید می‌کند.
