early adolescence

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Abstract This study examined how adolescent and parent emotional reactivity to daily parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology over time. A community sample of 237 Taiwanese parent–adolescent dyads (adolescents: M age = 14.80, SD age = 2.08; 58% female; parents: M age = 42.36, SD age = 8.57; 68% female) completed 10 days of daily reports on parent–adolescent conflict and emotions, and adolescents reported depressive symptoms, anxiety symptoms, and externalizing problems at baseline and six-month follow-up. The results showed that greater adolescent negative emotional (NE) reactivity predicted higher depressive ( β = .17) and anxiety symptoms ( β = .21), and adolescent positive emotional (PE) reactivity predicted higher depressive symptoms ( β = .13), anxiety symptoms ( β = .19), and externalizing problems ( β = .17). Parent NE reactivity predicted higher adolescent depressive symptoms ( β = .29) and externalizing problems ( β = .15). Age moderated the associations between parent reactivity and anxiety symptoms, such that higher parent NE and PE reactivity were associated with greater anxiety only among younger adolescents. Findings highlight that daily emotional reactivity to parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology and underscore that parent reactivity represents a distinct risk process, especially consequential for anxiety in early adolescence.

چکیده این مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط واکنش‌پذیری هیجانی نوجوانان و والدین نسبت به تعارض روزانه والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در طول زمان پرداخت. یک نمونه جامعه‌محور متشکل از ۲۳۷ زوج والد–نوجوان تایوانی (نوجوانان: میانگین سن = ۱۴٫۸۰، انحراف معیار سن = ۲٫۰۸؛ ۵۸٪ دختر؛ والدین: میانگین سن = ۴۲٫۳۶، انحراف معیار سن = ۸٫۵۷؛ ۶۸٪ زن) به مدت ۱۰ روز گزارش‌های روزانه‌ای از تعارض والد–نوجوان و هیجانات تکمیل کردند و نوجوانان علائم افسردگی، علائم اضطراب و مشکلات برونی‌سازی را در آغاز و پیگیری شش‌ماهه گزارش دادند. نتایج نشان داد که واکنش‌پذیری هیجانی منفی (NE) بیشتر نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۷) و علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۲۱) بود و واکنش‌پذیری هیجانی مثبت (PE) نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۳)، علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۱۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۷) بود. واکنش‌پذیری هیجانی منفی والدین، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر نوجوانان (β = ۰٫۲۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۵) بود. سن، ارتباط میان واکنش‌پذیری والدین و علائم اضطراب را تعدیل کرد، به‌طوری‌که واکنش‌پذیری هیجانی منفی و مثبت بالاتر والدین تنها در میان نوجوانان جوان‌تر با اضطراب بیشتر همراه بود. یافته‌ها تأکید می‌کنند که واکنش‌پذیری هیجانی روزانه نسبت به تعارض والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان مرتبط است و نشان می‌دهد که واکنش‌پذیری والدین یک فرایند خطر متمایز را نمایان می‌کند که به‌ویژه برای اضطراب در اوایل نوجوانی اهمیت دارد.

Background Body image undergoes significant changes during early adolescence, yet empirical evidence on how the combination of negative and positive body image in this stage relates to maladaptive eating behaviors remains limited. To address this, employing a person-centered approach, this study aimed to identify distinct profiles of body image and to explore the relationships between profile membership, gender, body mass index (BMI), socioeconomic status (SES), and maladaptive eating behaviors among Chinese early adolescents. Methods Using indicators from three dimensions of positive body image (i.e., body self-appreciation, body other-appreciation, resilience against negative appearance feedback) and negative body image (i.e., body dissatisfaction), latent profile analysis (LPA) was conducted with a sample of 1,248 junior high school students (aged 12–15 years, M = 13.42, SD = 1.03; 50.4% boys) from Heilongjiang Province, China. Results Three distinct body image profiles were identified: the Positive Body Image Group (66.59%), the Body Other-Appreciation Dominant Group (23.88%), and the Moderate Body Image Group (9.54%). Gender and BMI significantly predicted profile membership, whereas SES did not. Regarding maladaptive eating behaviors, both the Body Other-Appreciation Dominant Group and the Moderate Body Image Group reported significantly higher levels of restrained eating than the Positive Body Image Group. The Moderate Body Image Group also reported significantly higher levels of emotional eating compared with the Positive Body Image Group. No significant differences were found in external eating among the three profiles. Conclusion Early adolescents' body image profiles exhibit significant heterogeneity, with distinct patterns of association with maladaptive eating behaviors across profiles. Accordingly, interventions should consider gender and body mass index and be tailored to the characteristics of each profile to improve body image and eating behaviors.

زمینه: تصویر بدنی در دوران نوجوانی ابتدایی دستخوش تغییرات قابل توجهی می‌شود، اما شواهد تجربی درباره اینکه چگونه ترکیب تصویر بدنی منفی و مثبت در این مرحله با رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه مرتبط است، همچنان محدود است. به منظور پاسخ به این مسئله، این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد فردمحور، با هدف شناسایی نمایه‌های متمایز تصویر بدنی و بررسی روابط بین عضویت در نمایه‌ها، جنسیت، شاخص توده بدنی (BMI)، وضعیت اجتماعی-اقتصادی (SES) و رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه در میان نوجوانان ابتدایی چینی انجام شد. روش‌ها: با استفاده از شاخص‌هایی از سه بُعد تصویر بدنی مثبت (یعنی خودقدردانی بدنی، قدردانی از بدن دیگران، تاب‌آوری در برابر بازخورد منفی نسبت به ظاهر) و تصویر بدنی منفی (یعنی نارضایتی بدنی)، تحلیل نمایه پنهان (LPA) بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۲۴۸ دانش‌آموز دبیرستانی (در بازه سنی ۱۲ تا ۱۵ سال، میانگین = ۱۳٫۴۲، انحراف معیار = ۱٫۰۳؛ ۵۰٫۴٪ پسر) از استان هیلونگ‌جیانگ چین انجام شد. یافته‌ها: سه نمایه متمایز تصویر بدنی شناسایی شد: گروه تصویر بدنی مثبت (۶۶٫۵۹٪)، گروه غالب قدردانی از بدن دیگران (۲۳٫۸۸٪) و گروه تصویر بدنی متوسط (۹٫۵۴٪). جنسیت و BMI به طور معناداری عضویت در نمایه‌ها را پیش‌بینی کردند، در حالی که SES چنین نبود. در خصوص رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه، هر دو گروه غالب قدردانی از بدن دیگران و گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن محدودشده نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش کردند. همچنین گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن هیجانی نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش نمود. در خوردن بیرونی بین سه نمایه تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: نمایه‌های تصویر بدنی نوجوانان ابتدایی ناهمگونی قابل توجهی را نشان می‌دهد و الگوهای متمایزی از ارتباط با رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه در میان نمایه‌ها وجود دارد. بر این اساس، مداخلات باید جنسیت و شاخص توده بدنی را مدنظر قرار داده و متناسب با ویژگی‌های هر نمایه برای بهبود تصویر بدنی و رفتارهای تغذیه‌ای طراحی شود.

Abstract Social withdrawal in late childhood and adolescence is linked to long-term developmental challenges, yet its unique impact on adult adaptive functioning remains understudied. This TRAILS study ( N = 1,798 in the population cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.6), 49% boys, 86.5% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 28.9 (0.6); N = 405 in the high-risk cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.5), 66% boys, 97.6% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 29.6 (0.7)) examined whether social withdrawal during the ages of 11 to 16 predicted the achievement of developmental milestones by age 29, including romantic competence, residential autonomy, friendship satisfaction, work competence, and financial competence. Higher levels of social withdrawal consistently predicted lower likelihood of having achieved these milestones by age 29 (median OR = 0.76 in both cohorts), even after controlling for peer victimization, cognitive abilities, and family background measured in early adolescence. These effects were consistent across cohorts and gender. Sensitivity analyses that accounted for genetic confounding and clinical conditions (e.g., autism, depression) further supported the findings. These results highlight social withdrawal as a critical risk factor for developmental disadvantages, urging early interventions to foster social engagement and mitigate long-term maladjustment.

چکیده: کناره‌گیری اجتماعی در اواخر کودکی و نوجوانی با چالش‌های تحولی بلندمدت مرتبط است، اما تأثیر منحصر به‌فرد آن بر کارکرد سازشی بزرگسالان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. این مطالعه TRAILS (تعداد نمونه در گروه جمعیتی = ۱٬۷۹۸، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۶)، ۴۹٪ پسر، ۸۶٫۵٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۸٫۹ (۰٫۶)؛ تعداد نمونه در گروه پرخطر = ۴۰۵، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۵)، ۶۶٪ پسر، ۹۷٫۶٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۹٫۶ (۰٫۷)) بررسی کرد که آیا کناره‌گیری اجتماعی در سنین ۱۱ تا ۱۶ سالگی می‌تواند پیش‌بینی‌کننده دستیابی به نقاط عطف تحولی تا سن ۲۹ سالگی باشد یا خیر، از جمله شایستگی عاشقانه، استقلال محل سکونت، رضایت از دوستی، شایستگی شغلی و شایستگی مالی. سطوح بالاتر کناره‌گیری اجتماعی به طور پیوسته احتمال دستیابی به این نقاط عطف تا سن ۲۹ سالگی را کاهش داد (میانه نسبت شانس = ۰٫۷۶ در هر دو گروه)، حتی پس از کنترل قربانی شدن توسط همسالان، توانایی‌های شناختی و پیشینه خانوادگی که در اوایل نوجوانی اندازه‌گیری شده بود. این اثرات در میان گروه‌ها و جنسیت‌ها ثابت بود. تحلیل‌های حساسیت که تأثیر عوامل ژنتیکی و شرایط بالینی (مانند اوتیسم، افسردگی) را نیز در نظر گرفت، یافته‌ها را بیشتر تأیید کرد. این نتایج کناره‌گیری اجتماعی را به عنوان یک عامل خطر مهم برای محرومیت‌های تحولی برجسته می‌کند و بر لزوم مداخلات زودهنگام برای تقویت تعامل اجتماعی و کاهش ناسازگاری بلندمدت تأکید دارد.