This research study was conducted to provide a comparative analysis of the writing skills of intellectually disabled boys and girls studying at the secondary level. The primary objective of the study was to test the hypothesis that "intellectually disabled boys at the secondary level will exhibit higher writing skills compared to intellectually disabled girls." A total of 60 intellectually disabled students (30 boys and 30 girls, aged 12–18 years) were selected from special and inclusive schools in the Raipur district (Chhattisgarh) using purposive random sampling. Data were collected using a standardized 'Writing Skill Assessment Scale' (WSAS), which evaluated fine motor skills, shape imitation, clarity of letters/words, and copying speed. Statistical analysis of the data was performed using the mean, standard deviation (SD), and t-test. The results indicated no statistically significant difference between the scores of boys (M=54.20, SD=8.15) and girls (M=52.80, SD=8.40) (t=0.65, p=.518). Consequently, the formulated hypothesis is rejected. The study concludes that, in the context of intellectual disability, the development of writing skills is not gender-dependent but rather relies on individual motor coordination and regular practice.
The aim of the study consists in the theoretical substantiation of the psychological preparation of basketball players before important matches and the identification of the most effective methods of regulating the psycho-emotional state of athletes. Research methods: theoretical analysis and generalisation of scientific and methodological literature. Research results. Analysis of scientific sources and practice of training basketball teams allows us to state that responsible matches are accompanied by significant psycho-emotional stress. It can be associated with the importance of the result, the level of the opponent, the expectations of the coach, partners and fans, as well as with previous experience of victories or defeats. One of the most common psychological states before a responsible game is pre-start anxiety. Its excessive level can negatively affect the accuracy of throws, speed of decision-making, coordination of movements and the ability to act in accordance with the tactical plan. At the same time, moderate mental stress can have a positive meaning, as it helps to mobilize forces, increase the activity and concentration of the athlete. An important result of the study is the statement that the psychological readiness of a basketball player is formed in the following main areas: the formation of self-confidence, the development of concentration, the use of breathing exercises and muscle relaxation, the use of mental rehearsal (imitation of competitive moments), the formation of team psychological readiness, the importance of the coach’s activities. Conclusions. Psychological preparation is an important component of the overall preparation of basketball players and directly affects the stability of their competitive activity. Before important matches, athletes may experience increased anxiety, emotional tension, lack of self-confidence, decreased concentration, and fear of making mistakes. The optimal mental state of a basketball player before the game involves a sufficient level of mobilization, emotional balance, self-confidence, concentration, and readiness for team interaction. The most effective methods of psychological preparation are breathing exercises, muscle relaxation, positive self-suggestion, mental rehearsal, modeling competitive situations, individual methods of preparing for the match, and team guidelines. Psychological preparation should be carried out systematically throughout the entire training process. Conducting it only on the eve of a critical match does not provide a sufficient level of psychological readiness.
Students' ability to read the Qur'an and memorize short surahs at MI Muhammadiyah Sidorejo remains low. This condition is reflected in inaccurate hijaiyah letter pronunciation, limited reading fluency, and difficulties in memorizing short surahs accurately. An initial assessment of 32 students showed an average group score of 75. Method: The mentoring program was conducted over two months and involved 32 students and relevant school stakeholders in identifying learning needs, planning activities, implementing interventions, observing progress, and reflecting on the results. The talaqqi method was used through reading demonstrations, imitation, and direct correction, while tikrar was applied through repeated recitation to strengthen memorization. Data were collected through observation, practical assessments, and documentation, then analyzed by comparing average scores before and after the program. Findings: The average group score increased from 75 to 90, representing a 15-point difference or a 20% relative increase from the initial score. Conclusion: Structured mentoring through talaqqi and tikrar can support the development of Qur'anic reading and short-surah memorization skills. Novelty/Originality: This program integrates reading guidance and memorization practice into a single activity and documents its implementation and outcomes through observations and pre- and post-program score comparisons
The article discusses the synergetic approach to teaching chess—specifically, methods aimed at system comprehension, information processing, and child development—which can lead to the self-organization of the child's cognitive activity within the context of the cognitive schema proposed by Jean Piaget. The aim of the article is to substantiate the synergetic effects involved in the process of a preschooler's development. Research methodology and selected methods. Methodologically, we drew upon general systems theory, structural and functional approaches to chess instruction, and the theoretical and applied developments regarding the "activity concept"—as well as theories of argumentation and personality development—formulated by L. Vygotsky, A. Leontiev, A. Luria, and their followers. The methods employed included the analysis of professional literature, observation (of both moves and emotional states), interviews, experimentation, and the analysis of results. The study’s ultimate finding is that, through trial and error, imitation, or precise instruction by an adult, the processes of assimilation and accommodation become accessible to the child; their combination yields synergistic effects, manifesting as the purposeful organization and management of educational-cognitive activity. Therefore, theoretical-applied approaches that generate synergistic effects during chess instruction are applicable to the developmental process of preschoolers. Main conclusion: The feasibility of employing approaches that yield synergistic effects in the development of preschoolers and the self-organization of their activities is demonstrated.
Introduction Traditional ethnic sports such as Zhuang Daoyin demand precise movement, yet conventional demonstration–imitation–verbal correction limits feedback timeliness and individualization. Artificial intelligence (AI) real-time posture feedback offers a scalable option, but most evaluations emphasize technical outcomes and overlook learning processes. Grounded in self-determination theory (SDT), this study tested whether and how AI real-time feedback improves motivation and motor skill by engaging basic psychological needs, with competence as the hypothesized pathway. Methods In a 12-week field experiment, 12 intact classes (307 students; control n = 152, AI n = 155) were randomly allocated at the class level to an AI real-time feedback group or a traditional teaching group; three instructors each taught two classes per condition. Both groups received identical instruction; conditions differed only in feedback source during practice (RTMPose-based concurrent vs. teacher-led terminal feedback). Need satisfaction, motivational regulation (relative autonomy index, RAI), motor skill, and course satisfaction were assessed at pre- and post-test, and analyzed with linear mixed models and structural equation modeling (lavaan, MLR). Results The AI group showed significantly greater gains in competence ( d = 0.36, p = 0.003), autonomy ( d = 0.40, p = 0.001), motor skill ( d = 0.30, p = 0.010), and learning interest ( d = 0.38, p = 0.003), whereas relatedness was unaffected ( p = 0.974); intraclass correlations were negligible. In the structural model (CFI = 0.94, RMSEA = 0.04, SRMR = 0.04), group predicted competence ( β = 0.17), competence predicted RAI ( β = 0.34), and RAI predicted motor skill ( β = 0.30); the autonomy and relatedness paths were nonsignificant. The effect of AI feedback on motor skill was fully mediated by the competence-to-RAI sequence (indirect p = 0.023; direct p = 0.097). Discussion AI real-time feedback improved motor skill by strengthening competence and supporting motivational internalization, while leaving relatedness unaffected—providing discriminant evidence that the tool acts through its affordances rather than diffuse enthusiasm. Systems enhancing performance and learning should prioritize feedback that makes progress legible, within a human–AI division of labor where teachers provide relational support. In conclusion, AI real-time posture feedback can enhance motivation and motor skill learning by satisfying learners’ competence need.
مقدمه: ورزشهای سنتی قومی مانند Zhuang Daoyin نیازمند حرکات دقیق هستند، اما روشهای متداول نمایش–تقلید–اصلاح کلامی، بازخورد را از نظر زمانبندی و فردیسازی محدود میکنند. بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) گزینهای مقیاسپذیر ارائه میدهد، اما اغلب ارزیابیها بر پیامدهای فنی تأکید دارند و فرایندهای یادگیری را نادیده میگیرند. این مطالعه با تکیه بر نظریه خودتعیینگری (SDT)، بررسی کرد که آیا و چگونه بازخورد بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی با درگیر کردن نیازهای روانشناختی پایه، به ویژه شایستگی به عنوان مسیر فرضی، انگیزش و مهارت حرکتی را بهبود میبخشد. روشها: در یک آزمایش میدانی ۱۲ هفتهای، ۱۲ کلاس کامل (۳۰۷ دانشآموز؛ گروه کنترل n = 152، گروه هوش مصنوعی n = 155) به صورت تصادفی در سطح کلاس به گروه بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی یا گروه آموزش سنتی تخصیص یافتند؛ سه مدرس هر یک دو کلاس در هر شرایط را تدریس کردند. هر دو گروه آموزش یکسانی دریافت کردند؛ تفاوت شرایط فقط در منبع بازخورد در حین تمرین بود (بازخورد همزمان مبتنی بر RTMPose در مقابل بازخورد انتهایی توسط معلم). رضایت نیازها، تنظیم انگیزشی (شاخص خودمختاری نسبی، RAI)، مهارت حرکتی و رضایت از دوره در پیشآزمون و پسآزمون ارزیابی و با مدلهای خطی آمیخته و مدلسازی معادلات ساختاری (lavaan، MLR) تحلیل شد. نتایج: گروه هوش مصنوعی افزایش معناداری در شایستگی (d = 0.36، p = 0.003)، خودمختاری (d = 0.40، p = 0.001)، مهارت حرکتی (d = 0.30، p = 0.010) و علاقه به یادگیری (d = 0.38، p = 0.003) نشان داد، در حالی که ارتباطمندی بدون تغییر بود (p = 0.974)؛ همبستگیهای درونکلاسی ناچیز بودند. در مدل ساختاری (CFI = 0.94، RMSEA = 0.04، SRMR = 0.04)، گروه پیشبینیکننده شایستگی (β = 0.17)، شایستگی پیشبینیکننده RAI (β = 0.34) و RAI پیشبینیکننده مهارت حرکتی (β = 0.30) بود؛ مسیرهای خودمختاری و ارتباطمندی معنادار نبودند. اثر بازخورد هوش مصنوعی بر مهارت حرکتی به طور کامل توسط توالی شایستگی به RAI میانجیگری شد (p غیرمستقیم = 0.023؛ p مستقیم = 0.097). بحث: بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی با تقویت شایستگی و حمایت از درونیسازی انگیزشی، مهارت حرکتی را بهبود بخشید، در حالی که ارتباطمندی بدون تغییر باقی ماند—که شواهد افتراقی ارائه میدهد مبنی بر اینکه این ابزار از طریق قابلیتهای خود عمل میکند نه صرفاً اشتیاق عمومی. سامانههایی که عملکرد و یادگیری را ارتقا میدهند باید بازخوردی را در اولویت قرار دهند که پیشرفت را قابل مشاهده میکند، در چارچوب تقسیم کار انسان–هوش مصنوعی که در آن معلمان حمایت ارتباطی ارائه میدهند. در نتیجه، بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی میتواند با ارضای نیاز به شایستگی یادگیرندگان، انگیزش و یادگیری مهارتهای حرکتی را افزایش دهد.
Introduction The capacity for cumulative culture depends on the interplay between social learning and innovation, yet the social-ecological factors that shape individual variation in these processes remain poorly understood. Children’s position within peer networks has been theorised to influence learning strategies by shaping exposure to social models and normative conformity pressures, but this prediction remains untested in experimental contexts. Methods We tested whether children’s sociometric position predicted social learning and innovation across three complementary experimental tasks. 256 children aged 7–11 completed sociometric friendship nominations within their school classrooms and three tasks: the Multi-Method Box, a puzzlebox measuring learning strategy choice and innovation-by-modification; a tool innovation task, the hook task; and the Alternate Uses divergent thinking task. We derived three peer-nomination indices — out-degree, reciprocated friendships, and in-degree — and tested their associations with task performance using multilevel models controlling for age and classroom clustering. Results Across all tasks and outcome measures, none of the sociometric indices predicted children’s learning strategy choice, imitation fidelity, innovation-by-modification, tool innovation success, solution method, or divergent thinking performance. In contrast, age consistently predicted innovation-related outcomes: older children produced more reward-exit and tool-entrance innovations on the Multi-Method Box, were more likely to solve the hook task and to use a hook rather than a dragging strategy, and generated more divergent thinking responses. These age effects replicated well-established developmental findings and held independently of children’s network position. Discussion These findings suggest that individual-level dispositions and developmental cognitive gains may carry greater explanatory weight than relational embeddedness for micro-level learning decisions in middle childhood. Network structure may regulate the flow of cultural information across populations without determining the immediate learning strategy choices of individual children in individually administered experimental contexts.
مقدمه: ظرفیت فرهنگ تجمعی به تعامل بین یادگیری اجتماعی و نوآوری وابسته است، اما عوامل اجتماعی-بومشناختی که تغییرپذیری فردی در این فرایندها را شکل میدهند، همچنان بهخوبی درک نشدهاند. فرض شده است که موقعیت کودکان در شبکههای همسالان میتواند راهبردهای یادگیری را از طریق شکلدهی به میزان مواجهه با الگوهای اجتماعی و فشارهای همنوایی هنجاری تحت تأثیر قرار دهد، اما این پیشبینی در زمینههای آزمایشی مورد آزمون قرار نگرفته است. روشها: ما بررسی کردیم که آیا موقعیت سوسیومتریک کودکان میتواند یادگیری اجتماعی و نوآوری را در سه تکلیف آزمایشی مکمل پیشبینی کند یا خیر. ۲۵۶ کودک ۷ تا ۱۱ ساله در کلاسهای درس خود نامگذاری دوستی سوسیومتریک را تکمیل کردند و سه تکلیف را انجام دادند: جعبه چندروشی (Multi-Method Box)، یک جعبه معما برای سنجش انتخاب راهبرد یادگیری و نوآوری از طریق اصلاح؛ تکلیف نوآوری ابزاری (hook task)؛ و تکلیف تفکر واگرا (Alternate Uses). سه شاخص نامگذاری همسالان — درجه خروجی (out-degree)، دوستیهای متقابل و درجه ورودی (in-degree) — استخراج شد و ارتباط آنها با عملکرد در تکالیف با استفاده از مدلهای چندسطحی و کنترل سن و خوشهبندی کلاسی آزمون شد. نتایج: در تمام تکالیف و شاخصهای پیامدی، هیچیک از شاخصهای سوسیومتریک انتخاب راهبرد یادگیری، دقت تقلید، نوآوری از طریق اصلاح، موفقیت در نوآوری ابزاری، روش حل مسئله یا عملکرد تفکر واگرا را در کودکان پیشبینی نکرد. در مقابل، سن به طور مداوم پیامدهای مرتبط با نوآوری را پیشبینی کرد: کودکان بزرگتر نوآوریهای بیشتری در خروج پاداش و ورود ابزار در جعبه چندروشی داشتند، احتمال بیشتری داشت که تکلیف قلاب را حل کنند و از راهبرد قلاب به جای کشیدن استفاده نمایند و پاسخهای تفکر واگرای بیشتری تولید کردند. این اثرات سنی یافتههای رشدشناختی شناختهشده را تکرار کرد و مستقل از موقعیت شبکهای کودکان باقی ماند. بحث: این یافتهها نشان میدهد که ویژگیهای فردی و دستاوردهای شناختی رشدی ممکن است نسبت به جایگاه رابطهای، وزن تبیینی بیشتری برای تصمیمات یادگیری در سطح خرد در دوره میانه کودکی داشته باشند. ساختار شبکه ممکن است جریان اطلاعات فرهنگی را در جمعیتها تنظیم کند، بدون آنکه انتخابهای فوری راهبرد یادگیری کودکان را در زمینههای آزمایشی فردی تعیین کند.
This study investigates the phonological interference of the Mandailing dialect in the acquisition of Arabic phonemes among Mandailing-speaking university students during Qur’anic recitation. Drawing on a qualitative descriptive design, the research analyzes recorded recitations of selected Qur’anic passages, complemented by semi-structured interviews, to identify error patterns and their dialectal sources. The analysis is informed by autosegmental phonology, contrastive phonology, and Tajwid-based classifications of lahn jali and lahn khafi. Prior work on Mandailing phonology shows a seven-vowel system and nineteen consonants without pharyngeal, uvular, and emphatic segments characteristic of Arabic, creating structural asymmetries that foster negative transfer in recitation. Data reveal recurrent substitutions such as /q/→/k/, /ṣ/→/s/, and omission or weakening of /ʕ/ and /ħ/, as well as prosodic deviations in nabr (stress) and tanghim (intonation). These errors reflect perceptual assimilation of unfamiliar Arabic sounds into closest Mandailing categories and limited explicit phonetic training. The article discusses implications for Arabic language pedagogy in Indonesian higher education, including the integration of focused phonetic drills, natural imitation methods, and talaqqi-based recitation training, and proposes a phonology-informed instructional model to reduce fossilization of dialect-induced errors.
این پژوهش به بررسی تداخل آوایی گویش ماندایلینگ در اکتساب فونمهای زبان عربی در میان دانشجویان دانشگاهی گویشور ماندایلینگ هنگام تلاوت قرآن میپردازد. با بهرهگیری از طرح پژوهش توصیفی-کیفی، تلاوتهای ضبطشده از بخشهای منتخب قرآن تحلیل شده و با مصاحبههای نیمهساختاریافته تکمیل میگردد تا الگوهای خطا و منشأ گویشی آنها شناسایی شود. تحلیل دادهها بر اساس آواشناسی خودبخشی (autosegmental phonology)، آواشناسی تقابلی (contrastive phonology) و طبقهبندیهای تجویدی لحن جلی و لحن خفی انجام میشود. پژوهشهای پیشین درباره آواشناسی ماندایلینگ نشان میدهد که این گویش دارای نظام هفتواکهای و نوزده همخوان است و فاقد واجهای حلقی، کامی-حلقی و مؤکدِ مختص زبان عربی میباشد که این ناهمسانیهای ساختاری، زمینهساز انتقال منفی در تلاوت میشود. دادهها جایگزینیهای مکرری همچون /q/→/k/، /ṣ/→/s/ و حذف یا تضعیف /ʕ/ و /ħ/ و همچنین انحرافات آهنگی در نبر (nabr) و تغنیم (tanghim) را نشان میدهد. این خطاها بازتابی از همانندسازی ادراکی آواهای ناآشنای عربی با نزدیکترین مقولههای ماندایلینگ و آموزش آوایی محدود است. مقاله پیامدهای این یافتهها را برای آموزش زبان عربی در آموزش عالی اندونزی، از جمله ادغام تمرینات آوایی متمرکز، روشهای تقلید طبیعی و آموزش تلاوت مبتنی بر تلقی، مورد بحث قرار داده و مدل آموزشی مبتنی بر آواشناسی را برای کاهش فسیلشدن خطاهای ناشی از گویش پیشنهاد میکند.
Automatic imitation is a stimulus-response compatibility effect wherein observing an action automatically influences motor performance. However, the mechanism underlying this effect remains controversial. Associative Sequence Learning suggests that automatic imitation arises from contingent visual and motor activity associations. Prior studies have shown that exposure to counter-imitative training can alter these visuomotor associations, suggesting that automatic imitation can be modulated by experience. Here, we aim to bring new insight into how this modulation occurs by exploring the time course of automatic imitation before and after counter-imitative training. If automatic imitation is merely a result of contingent associations, as previously suggested, the effect should consistently be modulated following such training. However, our findings show that automatic imitation is not significantly reduced after counter-imitative training at all the tested time points. This suggests that automatic imitation does not depend on contingent association, at least not as currently understood.
تقلید خودکار یک اثر سازگاری محرک-پاسخ است که در آن مشاهده یک عمل به طور خودکار بر عملکرد حرکتی تأثیر میگذارد. با این حال، سازوکار زیربنایی این اثر همچنان محل بحث است. نظریه یادگیری توالی تداعیگر (Associative Sequence Learning) بیان میکند که تقلید خودکار ناشی از تداعیهای وابسته بین فعالیتهای دیداری و حرکتی است. مطالعات پیشین نشان دادهاند که مواجهه با آموزش مقابلهای با تقلید میتواند این تداعیهای بینایی-حرکتی را تغییر دهد و این امر حاکی از آن است که تقلید خودکار میتواند توسط تجربه تعدیل شود. در پژوهش حاضر، هدف ما ارائه بینشی نو درباره چگونگی وقوع این تعدیل از طریق بررسی سیر زمانی تقلید خودکار پیش و پس از آموزش مقابلهای با تقلید است. اگر تقلید خودکار صرفاً نتیجه تداعیهای وابسته باشد، همانگونه که پیشتر مطرح شده است، این اثر باید پس از چنین آموزشی به طور پیوسته تعدیل شود. با این حال، یافتههای ما نشان میدهد که تقلید خودکار پس از آموزش مقابلهای با تقلید، در تمامی زمانهای آزمونشده به طور معناداری کاهش نمییابد. این امر نشان میدهد که تقلید خودکار، دستکم به معنای فعلی، وابسته به تداعیهای وابسته نیست.
For more than seven decades, Alan Turing’s imitation game has shaped how the AI community discusses machine intelligence, although it was never a psychometric instrument. AI systems now outperform humans in strategic games, scientific prediction, and pattern recognition, achievements better described as domain-specific superhuman performance than as general intelligence unless a novelty condition is enforced. This paper argues that imitation-based evaluation is misaligned with such systems and introduces the Reversed Turing Test (RTT), which asks whether a machine can be identified precisely because its performance is measurably superhuman. The test combines a standardized superhuman index (SI), expressed in standard-deviation units relative to a human reference sample, with a panel of judges whose identifications are verified against the performance evidence. The paper provides a formal definition of the RTT, a taxonomy of novelty types with verification methods, a worked example in protein structure prediction, and a pre-registered text-generation study (n = 500; composite SI ≈ 3.2; 90% identification accuracy grounded in stylometric cues), interpreted as superhuman stylometric performance rather than superhuman intelligence. The RTT is compared against established benchmarks, its philosophical limits are stated, and implications for trust, creativity, governance, and evaluation design are discussed.
بیش از هفت دهه است که بازی تقلید آلن تورینگ نحوه بحث جامعه هوش مصنوعی درباره هوشمندی ماشین را شکل داده است، هرچند که هرگز یک ابزار روانسنجی نبوده است. سامانههای هوش مصنوعی اکنون در بازیهای راهبردی، پیشبینی علمی و شناسایی الگو از انسانها پیشی گرفتهاند؛ دستاوردهایی که بهتر است بهعنوان عملکرد فرابشری خاص حوزه توصیف شوند تا هوشمندی عمومی، مگر آنکه شرط نوآوری اعمال شود. این مقاله استدلال میکند که ارزیابی مبتنی بر تقلید با چنین سامانههایی همراستا نیست و آزمون تورینگ معکوس (RTT) را معرفی میکند که میپرسد آیا میتوان یک ماشین را دقیقاً به این دلیل شناسایی کرد که عملکرد آن بهطور قابل سنجشی فرابشری است. این آزمون شاخص فرابشری استانداردشده (SI) را که بر حسب واحدهای انحراف معیار نسبت به نمونه مرجع انسانی بیان میشود، با هیئتی از داوران که شناساییهای آنان بر اساس شواهد عملکردی راستیآزمایی میشود، ترکیب میکند. مقاله تعریف رسمی RTT، طبقهبندی انواع نوآوری با روشهای راستیآزمایی، یک مثال عملی در پیشبینی ساختار پروتئین و یک مطالعه از پیش ثبتشده در تولید متن (n = 500؛ SI ترکیبی ≈ 3.2؛ دقت شناسایی ۹۰٪ مبتنی بر نشانههای سبکشناختی) را ارائه میدهد که بهعنوان عملکرد سبکشناختی فرابشری تفسیر میشود نه هوشمندی فرابشری. آزمون RTT با معیارهای تثبیتشده مقایسه میشود، حدود فلسفی آن بیان میشود و پیامدهای آن برای اعتماد، خلاقیت، حکمرانی و طراحی ارزیابی مورد بحث قرار میگیرد.
