digital skills

This study aimed to investigate the effectiveness of a training program based on constructivist theory in improving the pedagogical competencies of female digital skills teachers. To achieve this aim, a quasi-experimental approach was employed with a sample of 20 female digital skills teachers. A pedagogical competency test was developed, and its validity and reliability were established. The findings revealed statistically significant differences at the significance level of α ≤ 0.05 between the mean post-test scores of the experimental and control groups in the dimension of subject-matter knowledge, attributable to the training program. Statistically significant differences were also found between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of knowledge of students’ characteristics and educational needs, attributable to the training program. Finally, the results indicated statistically significant differences between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of pedagogical knowledge, attributable to the training program. The study offered several recommendations, most notably incorporating constructivist theory-based training programs into teachers’ professional development across different disciplines because of their role in improving knowledge of instructional content, students’ characteristics and educational needs, and teaching principles and strategies. It also recommended providing specialized training programs in teaching methods and strategies, with particular emphasis on training teachers to select the most appropriate instructional strategy according to the nature and characteristics of their students.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

The article provides a theoretical substantiation of innovative approaches to the methodological training of higher education applicants in the context of current transformation processes in science and education. Based on the analysis of scientific works by Ukrainian and foreign researchers (V. Kremen, M. Kudla, O. Tsuniak, Ye. Lodatko, as well as publications indexed in Scopus and Web of Science), three interrelated vectors for improving methodological training are identified – technological, interdisciplinary, and digital – and their integrative significance for the formation of research competence of future specialists is substantiated. Unlike existing approaches that mostly consider these vectors in isolation, the author proposes a vision of their systemic interaction: the technological vector ensures the gradual mastering of research methods through practice-oriented learning; the interdisciplinary vector expands the methodological toolkit by integrating knowledge from related fields (sociology, psychology, statistics, philosophy); the digital vector adapts research activities to the realities of the digital scientific environment (use of SPSS, R, Mendeley, cloud technologies). It has been proven that the synergy of these three vectors creates conditions for the development not only of operational research skills but also of scientific thinking as a metacognitive ability that determines the specialist's readiness for innovative activity. The criteria for evaluating the effectiveness of integrating the proposed approaches (motivational-value, cognitive-operational, and reflexive-creative) are determined. The results of the study can be used to update methodological curricula, develop methodological recommendations for teachers, and design blended learning models for the research training of applicants at the second and third educational levels.

The professionalism of guidance and counseling (BK) teachers plays an important role in services that support students’ personal, social, academic, and career development. However, research on professional challenges, competencies, and development strategies for BK teachers tends to examine these three aspects separately without integrating ethical responsibilities. This article aimed to analyze BK teachers’ professionalism in the digital era, encompassing competencies, challenges and opportunities associated with technology use, and continuing competency development. The study employed a literature review method with a descriptive qualitative approach. Articles and documents published between 2020 and 2025 were retrieved through Google Scholar and Portal Garuda and analyzed thematically. The findings indicate that BK teachers’ professionalism rests on mastery of pedagogical, personal, social, and professional competencies, alongside continuing competency development. However, training and supervision remain limited in terms of duration, evaluation indicators, and monitoring, with a greater focus on professional competence. Digital technologies extend the reach of services but require digital competence and protection of client data confidentiality. The reviewed literature also indicates limited availability of standardized guidelines for online counseling in Indonesia. These findings provide an integrated perspective on BK teachers’ professionalism in the digital era, linking competency mastery, ethical responsibilities, and the ability to use technology. In practical terms, competency development for BK teachers needs to integrate digital competence and online counseling ethics through continuing training, supervision, and evaluation based on measurable indicators. Support from professional associations in developing online counseling guidelines is also needed to strengthen professional and responsible service delivery.

The Merdeka Curriculum is Indonesia's most significant curricular reform in a decade, granting schools and teachers wider autonomy over learning design, assessment, and the use of digital resources. Its success, however, depends on whether teachers are prepared to exercise that autonomy and whether technological support is available to sustain it. This article reviews 24 studies published between 2023 and 2026 to examine how teacher readiness and technological support have been addressed in research on the curriculum's implementation. A qualitative systematic review was conducted following PRISMA 2020 reporting principles. Records were drawn from two bibliographic exports and supplementary searches, screened against explicit criteria, and analysed through thematic synthesis. Five themes emerged: conceptual understanding of curriculum components, professional development and training, pedagogical and assessment adaptation, institutional and management support, and technological competence and infrastructure. The synthesis shows that readiness is uneven across regions, school types, and subjects, and that the Merdeka Mengajar Platform has become a central support tool whose benefits depend on teachers' digital competence, time, and school-level facilitation. The article proposes a Readiness-Technology Alignment perspective, arguing that readiness and technological support should be planned together rather than treated as separate policy tracks. Implications for training, leadership, and policy are discussed.

Digital technology can make mathematics more visual, interactive, and exploratory, yet it does not necessarily lead to richer mathematical activity. This study explores how Indonesian mathematics teachers experience digital technology and make sense of its potential for deeper mathematical learning. Guided by Moustakas’s transcendental phenomenology, the study included 67 mathematics teachers, with 24 purposively selected for in-depth interviews and analysis of digital learning artefacts. The study analyzed data phenomenologically and compared sources, using NVivo 12 Pro to organize the data. The findings show that teachers valued technology for explaining concepts, visualizing abstract ideas, and engaging students, while facing challenges related to digital skills, student readiness, and classroom conditions. Teachers made sense of technology through five overlapping purposes: presentation, explanation, visualization, interaction, and exploration. However, analysis of 67 artefacts showed that presentation-oriented uses were more common than simulation-based activities. This tension defines the Digital Paradox: the possibilities teachers recognize do not always match the mathematical learning opportunities represented in their instructional designs. The findings highlight the importance of understanding not only how teachers experience and interpret technology, but also how its possibilities are reflected in the learning activities they design.

The increasing demand for digital competencies in the current labor market has intensified concerns regarding the employability of unemployed graduates, particularly in developing economies. This study examined the impact of a short online digital skills training program on the employability readiness of unemployed graduates in Cebu City, Philippines. A quasi-experimental one-group pre-test and post-test design was employed to assess changes in participants' employability readiness following a structured, self-paced online training intervention. The program focused on productivity software, digital communication platforms, and online job-search strategies. Employability readiness was measured using a validated, researcher-developed questionnaire assessing digital literacy, job-application preparedness, digital communication skills, and job-search confidence. The instrument demonstrated satisfactory internal consistency, with an overall Cronbach's alpha coefficient of 0.88. Results indicated a statistically significant improvement in participants' employability readiness after completing the intervention (t = 9.87, p < 0.001). Improvements were observed across all measured dimensions, with the greatest increase found in job-search confidence. While the findings suggest that participation in the online training program was associated with improved employability readiness, the absence of a control group limits causal interpretation. Nevertheless, the study highlights the potential of short-duration online digital skills training as a practical and scalable strategy for supporting workforce preparedness among unemployed graduates in developing-country contexts. Future studies employing more rigorous experimental designs are recommended to validate these findings further.

This study examines how critical thinking, collaboration, and technology utilization are manifested in technology-based Islamic Religious Education among teachers participating in the Subject Teacher Forum (MGMP) in Blitar, Indonesia. This qualitative case study design explored teachers’ experiences, practices, and perceptions within their professional learning context. The study involved 96 Islamic Religious Education teachers affiliated with the MGMP, from whom 22 teachers were selected as intensive participants based on their active participation in more than 75% of forum meetings and their involvement in the forum’s professional learning activities on technology-supported instruction. Data were collected over one semester through semi-structured interviews and focus group discussions. The data were analyzed using the interactive qualitative analysis process of data condensation, data display, and conclusion drawing and verification, supported by open, axial, and selective coding. The findings indicate that critical thinking was manifested in teachers’ efforts to identify instructional problems, evaluate the relevance and credibility of information from digital sources, compare alternative teaching strategies, and make pedagogical decisions. Collaboration was reflected in knowledge sharing, joint lesson planning, collective problem solving, and mutual support among teachers. Technology functioned as an enabling medium through which teachers accessed learning resources, communicated with colleagues, shared instructional materials, and implemented digital learning activities. The findings further indicate that critical thinking and collaboration were interconnected rather than hierarchical competencies: critical thinking supported the evaluation and selection of information and instructional alternatives, whereas collaboration provided opportunities for teachers to discuss, validate, and refine their decisions collectively. The study concludes that technology-based Islamic Religious Education requires the simultaneous development of teachers’ critical thinking, collaborative practices, and digital competence. The findings have implications for MGMP-based professional development, particularly in designing collaborative activities that strengthen teachers’ capacity to critically evaluate digital religious learning resources. Keywords: critical thinking; collaboration; technology; Islamic education

این پژوهش به بررسی نحوه تجلی تفکر انتقادی، همکاری و بهره‌گیری از فناوری در آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری در میان معلمان شرکت‌کننده در انجمن معلمان موضوعی (MGMP) در بلتار، اندونزی می‌پردازد. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی، به واکاوی تجارب، عملکردها و ادراکات معلمان در بستر یادگیری حرفه‌ای آنان می‌پردازد. جامعه پژوهش شامل ۹۶ معلم آموزش دینی اسلامی وابسته به MGMP بود که از میان آن‌ها ۲۲ معلم به عنوان مشارکت‌کنندگان فشرده بر اساس حضور فعال در بیش از ۷۵٪ جلسات انجمن و مشارکت در فعالیت‌های یادگیری حرفه‌ای انجمن در زمینه آموزش مبتنی بر فناوری انتخاب شدند. داده‌ها طی یک نیم‌سال تحصیلی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و بحث‌های گروهی متمرکز گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از فرایند تعاملی تحلیل کیفی شامل تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و اعتبارسنجی، با پشتیبانی کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که تفکر انتقادی در تلاش معلمان برای شناسایی مسائل آموزشی، ارزیابی ارتباط و اعتبار اطلاعات منابع دیجیتال، مقایسه راهبردهای جایگزین تدریس و اتخاذ تصمیمات آموزشی تجلی یافته است. همکاری نیز در به اشتراک‌گذاری دانش، برنامه‌ریزی مشترک دروس، حل مسئله جمعی و حمایت متقابل میان معلمان نمود یافته است. فناوری به عنوان بستری تسهیل‌گر عمل کرده که معلمان از طریق آن به منابع یادگیری دسترسی یافته، با همکاران ارتباط برقرار کرده، مواد آموزشی را به اشتراک گذاشته و فعالیت‌های یادگیری دیجیتال را اجرا نموده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که تفکر انتقادی و همکاری، شایستگی‌هایی به‌هم‌پیوسته و نه سلسله‌مراتبی هستند: تفکر انتقادی از ارزیابی و انتخاب اطلاعات و گزینه‌های آموزشی پشتیبانی می‌کند، در حالی که همکاری فرصت‌هایی برای بحث، اعتبارسنجی و اصلاح جمعی تصمیمات معلمان فراهم می‌آورد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری مستلزم توسعه همزمان تفکر انتقادی، عملکردهای مشارکتی و شایستگی دیجیتال معلمان است. یافته‌ها دارای پیامدهایی برای توسعه حرفه‌ای مبتنی بر MGMP، به ویژه در طراحی فعالیت‌های مشارکتی جهت تقویت توانمندی معلمان در ارزیابی انتقادی منابع یادگیری دینی دیجیتال می‌باشد.

Digital transformation changes the competencies organizations need, so competency matrices must be rethought as tools linking business needs with human resource (HR) development. This study synthesizes how the competency-strategy matrix is transformed in the digital era. A systematic literature review (SLR) following PRISMA 2020 was applied to journal articles from Google Scholar, Garuda, Neliti, and Scopus. The matrix evolves through administrative, strategy-linked, and digitally adaptive stages. Digital transformation shifts competency demands toward digital, data, and behavioral skills, while technologies such as enterprise systems and artificial intelligence bring efficiency but also the risk of dehumanization. The study proposes an integrative framework and a research agenda.

تحول دیجیتال، شایستگی‌های مورد نیاز سازمان‌ها را دگرگون می‌کند؛ بنابراین، ماتریس‌های شایستگی باید به عنوان ابزارهایی که نیازهای کسب‌وکار را به توسعه منابع انسانی پیوند می‌دهند، بازاندیشی شوند. این پژوهش به تبیین نحوه تحول ماتریس شایستگی-راهبرد در عصر دیجیتال می‌پردازد. مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) مطابق با PRISMA 2020 بر روی مقالات علمی استخراج‌شده از Google Scholar، Garuda، Neliti و Scopus انجام شد. ماتریس مذکور از مراحل اداری، پیوند‌یافته با راهبرد و سازگار با دیجیتال عبور می‌کند. تحول دیجیتال، تقاضا برای شایستگی‌ها را به سوی مهارت‌های دیجیتال، داده‌محور و رفتاری سوق می‌دهد، در حالی که فناوری‌هایی مانند سامانه‌های سازمانی و هوش مصنوعی کارایی را افزایش می‌دهند اما خطر غیرانسانی شدن را نیز به همراه دارند. این مطالعه چارچوبی تلفیقی و دستورکار پژوهشی ارائه می‌دهد.

Technical education faces significant challenges in developing labor and business skills that respond to the demands of the contemporary labor market and technological advancements. The objective of this study was to analyze the strategies and contexts within technical education that foster the development of students’ workplace and entrepreneurial skills. The methodology used was a systematic review based on the PRISMA method, supported by Brayyan software for the identification and selection phases. The study included open-access articles published between 2019 and 2024 that examine the relationship between technical education, laboral and corporate competencies, excluding those focused on different educational levels. The main databases used were Scopus and Web of Science. A total of 499 articles were collected, extracted from the databases and 36 studies reach the established criteria and were included in the study. The results indicated that 2024 was the year with the highest scientific production related to the topic, reaching 35.99%; likewise, documents of a quantitative nature stood out with 55% of the total studies examined. Furthermore, it was observed that strategies such as gamification, project-based learning, and collaborations between industry and academia are effective in improving technical and business skills. However, there remains a need to adapt curricula to new demands, such as digital skills and sustainability. It was concluded that existing shortcomings make it imperative to incorporate pedagogical innovation and collaborative approaches in order to optimize technical and vocational training in today’s dynamic market. Therefore, it is necessary to integrate open learning systems, adaptive teaching strategies, and incorporate tools such as gamification and techniques that enhance the practical and critical skills of future professionals.

آموزش فنی با چالش‌های قابل توجهی در توسعه مهارت‌های شغلی و کسب‌وکار مواجه است که باید به نیازهای بازار کار معاصر و پیشرفت‌های فناورانه پاسخ دهد. هدف این پژوهش تحلیل راهبردها و زمینه‌هایی در آموزش فنی بود که به پرورش مهارت‌های شغلی و کارآفرینی دانشجویان کمک می‌کنند. روش‌شناسی مورد استفاده، مرور نظام‌مند مبتنی بر روش PRISMA و با پشتیبانی نرم‌افزار Brayyan در مراحل شناسایی و انتخاب بود. مقالات دسترسی آزاد منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ که به بررسی رابطه آموزش فنی با شایستگی‌های شغلی و سازمانی می‌پرداختند، وارد مطالعه شدند و مقالاتی که بر سطوح آموزشی متفاوت تمرکز داشتند، حذف گردیدند. پایگاه‌های داده اصلی مورد استفاده Scopus و Web of Science بودند. در مجموع ۴۹۹ مقاله از پایگاه‌های داده استخراج شد که ۳۶ مطالعه معیارهای تعیین‌شده را دارا بودند و وارد پژوهش شدند. نتایج نشان داد که سال ۲۰۲۴ بیشترین تولید علمی مرتبط با موضوع را با ۳۵٫۹۹٪ به خود اختصاص داده است؛ همچنین، اسناد با ماهیت کمی با ۵۵٪ از کل مطالعات بررسی‌شده برجسته بودند. افزون بر این، مشاهده شد که راهبردهایی مانند بازی‌وارسازی، یادگیری مبتنی بر پروژه و همکاری‌های میان صنعت و دانشگاه در بهبود مهارت‌های فنی و کسب‌وکار مؤثر هستند. با این حال، همچنان نیاز به تطبیق برنامه‌های درسی با نیازهای جدیدی مانند مهارت‌های دیجیتال و پایداری احساس می‌شود. نتیجه‌گیری شد که کاستی‌های موجود، لزوم به‌کارگیری نوآوری‌های آموزشی و رویکردهای مشارکتی را برای بهینه‌سازی آموزش فنی و حرفه‌ای در بازار پویای امروز ضروری می‌سازد. بنابراین، لازم است سیستم‌های یادگیری باز، راهبردهای تدریس تطبیقی و ابزارهایی مانند بازی‌وارسازی و تکنیک‌هایی که مهارت‌های عملی و انتقادی حرفه‌ای‌های آینده را تقویت می‌کنند، ادغام شوند.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

Teacher education increasingly privileges standardized competencies, digital skills, and measurable outputs, while giving less attention to cultural identity, value negotiation, and diversity in multiethnic classrooms. This study reframes national heritage as an asset-based pedagogical resource rather than a static folkloric supplement. Using a convergent parallel mixed-methods design, the study examined how a 15-week course, “National Heritage and Pedagogical Values,” influenced ethno-cultural competence, professional identity, and culturally responsive teaching readiness among 42 Master’s students in primary education in Kazakhstan. Quantitative results showed significant growth across all measured dimensions, with the strongest practical shift in behavioural/pedagogical application, t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. Micro-teaching observations confirmed that candidates converted heritage concepts such as Asar, qoshqar müiiz, and kösh into subject-specific teaching tools for cooperation, geometry, ecology, and classroom dialogue. Reflexive thematic analysis of essays showed a parallel identity shift: participants moved from viewing heritage as ceremonial folklore toward using it as an inclusive pedagogical language. The findings indicate that heritage-based teacher education can strengthen culturally responsive practice when mediated through structured reflection and observable teaching performance. The study contributes a post-Soviet, Central Asian model for preparing teachers who can balance national cultural revitalization with pluralistic classroom inclusion.

آموزش معلمان به طور فزاینده‌ای بر شایستگی‌های استاندارد، مهارت‌های دیجیتال و خروجی‌های قابل سنجش تأکید می‌کند و در عین حال به هویت فرهنگی، مذاکره ارزشی و تنوع در کلاس‌های چندقومیتی توجه کمتری می‌شود. این پژوهش، میراث ملی را نه به عنوان مکملی ایستا و فولکلوریک، بلکه به عنوان منبعی دارایی‌محور در آموزش بازتعریف می‌کند. با استفاده از طرح پژوهشی آمیخته همگرای موازی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه یک دوره ۱۵ هفته‌ای با عنوان «میراث ملی و ارزش‌های آموزشی» بر شایستگی قومیتی-فرهنگی، هویت حرفه‌ای و آمادگی برای آموزش پاسخگو به فرهنگ در میان ۴۲ دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی در قزاقستان تأثیر می‌گذارد. نتایج کمی نشان داد که در تمامی ابعاد اندازه‌گیری‌شده رشد معناداری وجود داشته است و بیشترین تغییر عملی در کاربرد رفتاری/آموزشی مشاهده شد، t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. مشاهدات تدریس خرد تأیید کرد که داوطلبان مفاهیم میراثی مانند Asar، qoshqar müiiz و kösh را به ابزارهای آموزشی موضوع‌محور برای همکاری، هندسه، بوم‌شناسی و گفت‌وگوی کلاسی تبدیل کردند. تحلیل تماتیک بازتابی مقالات نشان داد که تغییر هویتی موازی رخ داده است: شرکت‌کنندگان از نگاه به میراث به عنوان فولکلور آیینی به سوی استفاده از آن به عنوان زبان آموزشی فراگیر حرکت کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش معلم مبتنی بر میراث، زمانی که از طریق بازتاب ساختاریافته و عملکرد قابل مشاهده تدریس میانجی‌گری شود، می‌تواند عمل پاسخگو به فرهنگ را تقویت کند. این پژوهش الگویی از آسیای مرکزی و پساسووئیتی برای تربیت معلمانی ارائه می‌دهد که قادر به ایجاد تعادل میان احیای فرهنگی ملی و شمول‌گرایی در کلاس‌های چندفرهنگی هستند.

This study aims to analyze the application of teachers’ digital literacy in the transformation of Islamic Religious Education and Ethics in elementary schools, including planning, implementation, utilization of digital resources and media, evaluation, as well as supporting and inhibiting factors. The research uses a qualitative approach with a multi-case case study design at SD Negeri 3 Labuhan Ratu, SD Negeri 1 Kampung Baru, and SD Negeri 1 Sepang Jaya. Data was obtained through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed through case analysis and cross-case analysis. The validity of the data was strengthened through triangulation of sources and techniques. The results of the study showed that the three schools have implemented digital literacy in the planning, implementation, and evaluation of learning. Teachers utilize video, PowerPoint, internet, laptops, projectors, and Smart TVs according to learning objectives and needs. The application of digital literacy also includes digital skills, ethics, security, and culture. The similarities between cases can be seen in the basic pattern of their application, while the differences are in the type of media, the availability of facilities, and the equitable distribution of teachers’ digital competencies. The findings show that the application of digital literacy does not only depend on the availability of technology, but also on the ability of teachers to integrate it with learning needs.

هدف این پژوهش، تحلیل کاربرد سواد دیجیتال معلمان در تحول آموزش دینی اسلامی و اخلاق در مدارس ابتدایی، شامل برنامه‌ریزی، اجرا، بهره‌برداری از منابع و رسانه‌های دیجیتال، ارزشیابی، همچنین عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در دبستان دولتی شماره ۳ لابوهان راتو، دبستان دولتی شماره ۱ کامپونگ بارو و دبستان دولتی شماره ۱ سپانگ جایا انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد گردآوری و سپس با تحلیل موردی و تحلیل بین‌موردی بررسی شدند. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع و فنون تقویت گردید. نتایج پژوهش نشان داد که هر سه مدرسه سواد دیجیتال را در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی یادگیری به کار گرفته‌اند. معلمان بر اساس اهداف و نیازهای آموزشی از ویدئو، پاورپوینت، اینترنت، لپ‌تاپ، پروژکتور و تلویزیون هوشمند استفاده می‌کنند. کاربرد سواد دیجیتال همچنین شامل مهارت‌های دیجیتال، اخلاق، امنیت و فرهنگ می‌شود. شباهت میان موارد در الگوی پایه کاربرد آن‌ها مشاهده می‌شود، در حالی که تفاوت‌ها در نوع رسانه، دسترسی به امکانات و توزیع عادلانه شایستگی‌های دیجیتال معلمان است. یافته‌ها نشان می‌دهد که کاربرد سواد دیجیتال تنها به وجود فناوری بستگی ندارد، بلکه به توانایی معلمان در ادغام آن با نیازهای آموزشی نیز وابسته است.

The swift evolution of Artificial Intelligence (AI) is dramatically changing the landscape of education, especially when it comes to assessment. Traditional methods, which focus heavily on standardized tests and final evaluations, are falling short in capturing the complex cognitive, social, and digital skills that are essential in today’s world. This paper delves into the transformative power of AI in educational assessment and suggests a strategic framework for embracing digital change. By reviewing current literature, the study highlights AI-driven innovations like adaptive testing, automated grading, learning analytics, and competency-based assessment models. It also tackles important challenges such as ethical issues, algorithmic bias, data privacy, and maintaining academic integrity. The paper emphasizes that a comprehensive, policy-oriented, and pedagogically sound approach are crucial for effectively integrating AI into assessment systems. In the end, it offers practical strategies for institutions aiming to update their assessment practices in an AI-enhanced educational environment.

تحول سریع هوش مصنوعی (AI) به طور چشمگیری چشم‌انداز آموزش را، به ویژه در حوزه ارزیابی، دگرگون کرده است. روش‌های سنتی که عمدتاً بر آزمون‌های استاندارد و ارزیابی‌های نهایی تمرکز دارند، در سنجش مهارت‌های پیچیده شناختی، اجتماعی و دیجیتال که در دنیای امروز ضروری هستند، ناکارآمد شده‌اند. این مقاله به بررسی قدرت تحول‌آفرین هوش مصنوعی در ارزیابی آموزشی می‌پردازد و چارچوبی راهبردی برای پذیرش تغییر دیجیتال پیشنهاد می‌کند. با مرور ادبیات موجود، پژوهش به نوآوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی مانند آزمون‌های تطبیقی، نمره‌دهی خودکار، تحلیل یادگیری و مدل‌های ارزیابی مبتنی بر شایستگی می‌پردازد. همچنین به چالش‌های مهمی همچون مسائل اخلاقی، سوگیری الگوریتمی، حریم خصوصی داده‌ها و حفظ سلامت علمی اشاره می‌کند. مقاله تأکید می‌کند که رویکردی جامع، سیاست‌محور و مبتنی بر اصول آموزشی برای ادغام مؤثر هوش مصنوعی در نظام‌های ارزیابی ضروری است. در پایان، راهبردهای عملی برای نهادهایی که قصد به‌روزرسانی شیوه‌های ارزیابی خود در محیط آموزشی تقویت‌شده با هوش مصنوعی را دارند، ارائه می‌دهد.