school staff

This study analyzes the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers' exemplary behavior in shaping students' discipline and compliance with school rules. Previous studies show that teacher modeling supports discipline, but their findings remain scattered across school levels and research designs, and few explain how exemplary behavior works as a mechanism of observational learning that links discipline and rule compliance. This study uses a qualitative literature study in the form of an integrative review. Thirteen empirical studies published between 2019 and 2026, consisting of journal articles and undergraduate theses on IRE teachers and student discipline in Indonesian schools and madrasahs, were selected through explicit inclusion criteria and analyzed thematically through data condensation, data display, and conclusion drawing. The synthesis identifies four forms of exemplary behavior: punctuality, compliance with rules and neat appearance, religious practice, and courteous interaction. Teachers reinforce these forms through habituation, persuasive advice, educative reinforcement, and collaboration with parents and other school staff. School policy, consistent rule enforcement, and parental involvement support exemplary behavior, while weak supervision, peer influence, and diverse family backgrounds hinder it. Read through Bandura's social learning theory, exemplary behavior operates through direct modeling, value internalization through consistency, and classroom social norms. The study concludes that teacher exemplary behavior is a central but not sole factor in student discipline and works best when the whole school applies rules consistently.

این مطالعه نقش رفتار الگویی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) را در شکل‌دهی به انضباط و تبعیت دانش‌آموزان از قوانین مدرسه تحلیل می‌کند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که الگوگیری از معلم از انضباط حمایت می‌کند، اما یافته‌های آن‌ها در سطوح مختلف مدرسه و طرح‌های پژوهشی پراکنده است و معدودی توضیح می‌دهند که رفتار الگویی چگونه به عنوان سازوکاری از یادگیری مشاهده‌ای، پیونددهنده انضباط و تبعیت از قوانین عمل می‌کند. این مطالعه با استفاده از روش مطالعه کیفی ادبیات به صورت مرور تلفیقی انجام شده است. سیزده مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶، شامل مقالات علمی و پایان‌نامه‌های کارشناسی درباره معلمان IRE و انضباط دانش‌آموزان در مدارس و مدارس دینی اندونزی، از طریق معیارهای ورود صریح انتخاب و به صورت تماتیک از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. سنتز انجام‌شده چهار شکل از رفتار الگویی را شناسایی می‌کند: وقت‌شناسی، تبعیت از قوانین و ظاهر آراسته، عمل به مناسک دینی و تعامل مودبانه. معلمان این اشکال را از طریق عادت‌دهی، توصیه‌های ترغیبی، تقویت آموزشی و همکاری با والدین و سایر کارکنان مدرسه تقویت می‌کنند. سیاست مدرسه، اجرای منسجم قوانین و مشارکت والدین از رفتار الگویی حمایت می‌کند، در حالی که نظارت ضعیف، تأثیر همسالان و پیشینه‌های خانوادگی متنوع مانع آن می‌شود. با خوانش نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، رفتار الگویی از طریق الگوگیری مستقیم، درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تداوم و هنجارهای اجتماعی کلاس عمل می‌کند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که رفتار الگویی معلم عامل مرکزی اما نه یگانه در انضباط دانش‌آموزان است و زمانی بهترین کارکرد را دارد که کل مدرسه قوانین را به طور منسجم اجرا کند.

Teacher wellbeing is a growing focus in many schools within the UK. Many strategies have been put forward to improve teacher wellbeing, but very little research has been directed toward support staff in schools. The research presented here aims to increase the value of support staff and encourage the implementation of strategies to improve their wellbeing. Using thematic analysis to interpret discussions held with in-service Learning Support Assistants (LSAs), it was found that there is a lack of clarity in the roles held, wellbeing is mostly affected by the additional needs of the students they work with, and that most LSAs feel undervalued by other staff in their place of work. Several recommendations have been made to improve the wellbeing of these support roles. Explicit information should be given to teachers to optimise support in their lessons and in turn improve the learning environment for all students regardless of need. In addition to this, LSAs would feel further valued if provided more time to complete other responsibilities.

رفاه معلمان به طور فزاینده‌ای در بسیاری از مدارس بریتانیا مورد توجه قرار گرفته است. راهبردهای متعددی برای بهبود رفاه معلمان ارائه شده است، اما پژوهش‌های اندکی به کارکنان پشتیبانی در مدارس اختصاص یافته‌اند. پژوهش حاضر با هدف افزایش ارزش کارکنان پشتیبانی و تشویق به اجرای راهبردهایی برای بهبود رفاه آن‌ها انجام شده است. با استفاده از تحلیل تماتیک برای تفسیر بحث‌های انجام‌شده با دستیاران یادگیری شاغل (LSAs)، مشخص شد که ابهام در نقش‌های محوله وجود دارد، رفاه عمدتاً تحت تأثیر نیازهای اضافی دانش‌آموزانی است که با آن‌ها کار می‌کنند و اکثر LSAs احساس می‌کنند که توسط سایر کارکنان محل کار خود کم‌ارزش تلقی می‌شوند. چندین توصیه برای بهبود رفاه این نقش‌های پشتیبانی ارائه شده است. اطلاعات صریح باید به معلمان داده شود تا پشتیبانی در کلاس‌هایشان بهینه شده و در نتیجه محیط یادگیری برای همه دانش‌آموزان صرف‌نظر از نیاز آن‌ها بهبود یابد. علاوه بر این، LSAs در صورتی که زمان بیشتری برای انجام سایر مسئولیت‌های خود دریافت کنند، احساس ارزشمندی بیشتری خواهند داشت.

Background Unlike in psychiatric disorders such as psychosis where treatment trajectories are well defined, little is known about pathways to care for depression which is increasingly prevalent among young people across the globe. Whilst empirical evidence is slowly becoming available on pathways to care for common mental disorders in the general population in Ghana and Zimbabwe, there is no study that specifically considered treatment pathways for young people. Objectives This study explored trajectories used by young people (15–24 years) to access specialised mental healthcare in order to determine referral pathways for depression in Ghana and Zimbabwe. Methodology This sub-analysis forms part of a larger formative, exploratory, descriptive qualitative study conducted within the Youth in Mind consortium. The study engaged 172 participants including young people, healthcare providers, policymakers, faith-based and traditional healers, lay health workers, and school staff across Ghana (N = 105) and Zimbabwe (N = 67) who were sampled purposively and using snowball techniques until saturation was reached. Data were analysed using an iterative combination of inductive and deductive coding, followed by thematic analysis. Results Diagnostic and treatment trajectory for young people's access to specialized mental healthcare are complex in both Ghana and Zimbabwe and punctuated with several barriers that culminate in delayed access to treatments. Chief among the barriers facing young people are the catastrophic costs linked with accessing specialized mental health care, lack of autonomy of the youth, long waiting times perpetuated by a limited number of specialists and stigma. Opportunities for optimising access included the use of referral cards, which sped up the referral process, improved communication among referring agents, and establishment of youth corners in some hospitals in Zimbabwe to address concerns of privacy. Conclusion The findings highlight that pathways to specialised mental healthcare in Ghana and Zimbabwe are inherently complex, hindered by intersecting structural, financial, and social barriers. To mitigate these challenges, a multi-faceted strategy is essential. This should include systemic interventions such as task-shifting, the implementation of streamlined referral tools, dedicated youth-friendly services, and concerted efforts to reduce stigma and costs, thereby fostering more equitable and timely access to care.

زمینه: برخلاف اختلالات روان‌پزشکی مانند روان‌پریشی که مسیرهای درمانی آن‌ها به‌خوبی تعریف شده‌اند، اطلاعات اندکی درباره مسیرهای مراقبتی برای افسردگی که شیوع آن در میان جوانان سراسر جهان رو به افزایش است، وجود دارد. اگرچه شواهد تجربی به‌تدریج درباره مسیرهای مراقبت برای اختلالات شایع روانی در جمعیت عمومی غنا و زیمبابوه در حال فراهم شدن است، اما هیچ مطالعه‌ای به طور خاص مسیرهای درمانی جوانان را بررسی نکرده است. اهداف: این مطالعه به بررسی مسیرهایی که جوانان (۱۵ تا ۲۴ سال) برای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان طی می‌کنند، پرداخته تا مسیرهای ارجاع برای افسردگی در غنا و زیمبابوه را تعیین کند. روش‌شناسی: این تحلیل فرعی بخشی از یک مطالعه کیفی اکتشافی، توصیفی و مقدماتی بزرگ‌تر است که در چارچوب کنسرسیوم Youth in Mind انجام شده است. در این مطالعه، ۱۷۲ شرکت‌کننده شامل جوانان، ارائه‌دهندگان مراقبت سلامت، سیاست‌گذاران، درمانگران مذهبی و سنتی، کارکنان سلامت غیرحرفه‌ای و کارکنان مدارس در غنا (N = 105) و زیمبابوه (N = 67) با روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی تا رسیدن به اشباع انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از ترکیب تکرارشونده کدگذاری استقرایی و قیاسی و سپس تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: مسیر تشخیص و درمان برای دسترسی جوانان به مراقبت تخصصی سلامت روان در هر دو کشور غنا و زیمبابوه پیچیده بوده و با موانع متعددی همراه است که در نهایت منجر به تأخیر در دسترسی به درمان می‌شود. مهم‌ترین موانع پیش روی جوانان، هزینه‌های فاجعه‌بار مرتبط با دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان، فقدان استقلال جوانان، زمان انتظار طولانی ناشی از تعداد محدود متخصصان و انگ اجتماعی است. فرصت‌های بهبود دسترسی شامل استفاده از کارت‌های ارجاع که روند ارجاع را تسریع می‌کند، بهبود ارتباط میان ارجاع‌دهندگان و ایجاد بخش‌های ویژه جوانان در برخی بیمارستان‌های زیمبابوه برای رفع نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مسیرهای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان در غنا و زیمبابوه ذاتاً پیچیده و با موانع ساختاری، مالی و اجتماعی متقاطع مواجه است. برای کاهش این چالش‌ها، راهبردی چندوجهی ضروری است که باید شامل مداخلات نظام‌مند مانند واگذاری وظایف، اجرای ابزارهای ارجاع ساده‌شده، خدمات اختصاصی دوستدار جوانان و تلاش‌های هماهنگ برای کاهش انگ و هزینه‌ها باشد تا دسترسی عادلانه‌تر و به‌موقع به مراقبت را تسهیل کند.