digital therapeutics

BackgroundPrescription digital therapeutics (PDTs) may be addressed through clinical policies, pharmacy benefits, purchaser-selected catalogs, or professional-care payment rules.A single covered/not-covered designation can obscure differences in scope, distribution, and financial responsibility.This study examined how these distinctions appear in a public-source corpus. MethodsAn exploratory cross-sectional health policy and market access study used an October 4, 2026 snapshot.Twenty-two regulatory-anchored therapeutic program families were classified as general-purpose-device programs or software-primary systems.Adaptive public-source searches assembled policy, benefit, program, and financial records.Operational product-scope statements were separated from general frameworks, historical documents, and manufacturer-reported access.Descriptive counts and sensitivity analyses were generated from source-linked data; national coverage prevalence and covered lives were not estimated. ResultsThe dataset contained 35 operational source records.Twelve current-posted position documents from 10 publishing families supported 57 product-scope mappings across 21 of the 22 programs: 54 restrictive, two supporting conditional clinical eligibility, and one class-based mapping with unresolved delivery-setting applicability.Restrictive mappings comprised 45 medical/clinical-policy and nine pharmacy records; 48 were named and six class-derived.Anthem's product-specific guideline contributed 15 restrictive mappings and addressed both listed applications and associated management services.Conditional clinical eligibility involved Luminopia (Luminopia, Inc., Cambridge, MA, USA) and CureSight (NovaSight Ltd., Airport City, Israel); the intravaginal biofeedback class mapped to leva (Axena Health, Inc., Newton, MA, USA) remained setting-uncertain.Deduplication across repeated family-product-route positions retained 53 mappings.The general-purpose-device-only analysis retained 30 restrictive mappings and excluded both conditionaleligibility mappings and the setting-uncertain mapping.Ten additional pathway records distinguished exception guidance, Medicare professional-care payment, optional digital catalogs, non-drug list architecture, and manufacturer reports.Fifteen financial observations were heterogeneous: a currentdisplayed $99 EndeavorRx (Akili Interactive Labs, Inc., Boston, MA, USA) prescription price, an expired $99 Rejoyn (Otsuka America Pharmaceutical, Inc., Rockville, MD, USA) offer, a $25 leva evaluation fee, and a $2,100 economic-model input were not interchangeable. ConclusionsFDA authorization and billing codes did not establish favorable medical-necessity decisions in this corpus.Product-specific restrictions, exemplified by Anthem's October 2026 guideline, coexisted with conditional pathways elsewhere.Clinical access assessment should verify the governing policy, plan adoption, benefit route, and patient cost before treatment.The broader product definition retained clinical-eligibility pathways and an uncertain class mapping excluded by the general-purpose-device-only analysis.These findings characterize selected documents, not national coverage prevalence or realized patient access.

زمینه: درمان‌های دیجیتال تجویزی (PDTs) ممکن است از طریق سیاست‌های بالینی، مزایای دارویی، فهرست‌های انتخابی خریداران یا قوانین پرداخت مراقبت حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرند. تعیین یک وضعیت پوشش/عدم پوشش می‌تواند تفاوت‌های موجود در دامنه، توزیع و مسئولیت مالی را پنهان سازد. این مطالعه بررسی کرد که این تمایزات چگونه در یک مجموعه داده منبع عمومی ظاهر می‌شوند. روش‌ها: یک مطالعه اکتشافی مقطعی در حوزه سیاست سلامت و دسترسی به بازار با استفاده از تصویری از ۴ اکتبر ۲۰۲۶ انجام شد. بیست‌ودو خانواده برنامه درمانی مبتنی بر مقررات به‌عنوان برنامه‌های دستگاه با کاربرد عمومی یا سامانه‌های مبتنی بر نرم‌افزار طبقه‌بندی شدند. جستجوهای تطبیقی در منابع عمومی، سوابق سیاست، مزایا، برنامه و مالی را گردآوری کرد. بیانیه‌های عملی دامنه محصول از چارچوب‌های کلی، اسناد تاریخی و گزارش‌های دسترسی تولیدکننده جدا شدند. شمارش‌های توصیفی و تحلیل‌های حساسیت از داده‌های پیوندخورده به منبع تولید شد؛ شیوع پوشش ملی و جمعیت تحت پوشش برآورد نشد. یافته‌ها: مجموعه داده شامل ۳۵ سند عملیاتی منبع بود. دوازده سند موضع فعلی از ۱۰ خانواده منتشرکننده، ۵۷ نگاشت دامنه محصول را در ۲۱ برنامه از ۲۲ برنامه پشتیبانی کردند: ۵۴ مورد محدودکننده، دو مورد با شرایط احراز بالینی و یک مورد نگاشت مبتنی بر طبقه با کاربرد نامشخص در محل ارائه خدمت. نگاشت‌های محدودکننده شامل ۴۵ سند سیاست پزشکی/بالینی و ۹ سند دارویی بود؛ ۴۸ مورد نام‌برده و ۶ مورد مبتنی بر طبقه بودند. راهنمای محصول‌محور Anthem، ۱۵ نگاشت محدودکننده را ارائه داد و هم برنامه‌های فهرست‌شده و هم خدمات مدیریت مرتبط را پوشش داد. احراز بالینی مشروط شامل Luminopia (Luminopia, Inc., Cambridge, MA, USA) و CureSight (NovaSight Ltd., Airport City, Israel) بود؛ طبقه بازخورد زیستی داخل‌واژنی به leva (Axena Health, Inc., Newton, MA, USA) نگاشت شد که وضعیت محل ارائه آن نامشخص باقی ماند. حذف موارد تکراری در موقعیت‌های خانواده-محصول-مسیر، ۵۳ نگاشت را حفظ کرد. در تحلیل صرفاً دستگاه با کاربرد عمومی، ۳۰ نگاشت محدودکننده باقی ماند و هر دو نگاشت احراز مشروط و نگاشت با وضعیت نامشخص حذف شدند. ده سند مسیر اضافی، راهنمای استثنا، پرداخت مراقبت حرفه‌ای Medicare، فهرست‌های دیجیتال اختیاری، معماری فهرست غیر دارویی و گزارش‌های تولیدکننده را متمایز ساخت. پانزده مشاهده مالی ناهمگون بودند: قیمت نسخه فعلی $۹۹ برای EndeavorRx (Akili Interactive Labs, Inc., Boston, MA, USA)، پیشنهاد منقضی‌شده $۹۹ برای Rejoyn (Otsuka America Pharmaceutical, Inc., Rockville, MD, USA)، هزینه ارزیابی $۲۵ برای leva و ورودی مدل اقتصادی $۲,۱۰۰ قابل جایگزینی نبودند. نتیجه‌گیری: مجوز FDA و کدهای صورتحساب در این مجموعه داده تصمیمات مطلوب مبتنی بر ضرورت پزشکی را ایجاد نکردند. محدودیت‌های محصول‌محور، همانند راهنمای Anthem در اکتبر ۲۰۲۶، همزمان با مسیرهای مشروط در سایر موارد وجود داشتند. ارزیابی دسترسی بالینی باید سیاست حاکم، پذیرش طرح، مسیر بهره‌مندی و هزینه بیمار را پیش از درمان بررسی کند. تعریف گسترده‌تر محصول، مسیرهای احراز بالینی و یک نگاشت طبقه نامشخص را که در تحلیل صرفاً دستگاه با کاربرد عمومی حذف شده بود، حفظ کرد. این یافته‌ها اسناد منتخب را توصیف می‌کنند، نه شیوع پوشش ملی یا دسترسی واقعی بیماران.

CDigital therapeutics (DTx) are software-based medical devices that deliver evidence-based therapeutic interventions directly to patients. While the clinical use of DTx is expanding rapidly, regulatory fragmentation and the absence of harmonized legal definitions hinder their assessment and reimbursement policies, as well as their integration into healthcare systems. There is currently a lack of comprehensive overviews of DTx clinical development, which are essential for informing policy, research and regulatory priorities. This paper provides an updated overview of randomised clinical trials involving DTx. 254 eligible trials on DTx, (defined according to ISO/TR 11147:2023) registered through January 2025 were identified through a search on C linicalTrials.gov . Mobile applications represent the most prevalent technology (65%), followed by web-based tools and virtual reality (20%). Psychiatric disorders are the primary therapeutic target (52% of the studies) with insomnia, depression, and anxiety being the most addressed conditions. Trials were primarily conducted in North America (41%) and Europe (32%), where Germany, Spain, and Italy represent the most active countries. The analysis of clinical trials registrations on ClinicalTrials.gov reveals a heterogenous geographical distribution of DTx development but also a clear direction in the type of conditions for which they are mostly indicated, namely psychiatric and nervous system disorders. The fragmented policies on DTx reimbursement, even among EU countries, and the different capacity of governments to fund DTx research and development emerge as key factors, along with cultural and ethical issues, in determining the willingness of the industry to invest in these devices.

درمان‌های دیجیتال (DTx) ابزارهای پزشکی مبتنی بر نرم‌افزار هستند که مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد را مستقیماً به بیماران ارائه می‌دهند. اگرچه استفاده بالینی از DTx به سرعت در حال گسترش است، اما پراکندگی مقررات و فقدان تعاریف قانونی هماهنگ، ارزیابی و سیاست‌های بازپرداخت آن‌ها و همچنین ادغام آن‌ها در نظام‌های سلامت را با مشکل مواجه کرده است. در حال حاضر، مرورهای جامعی از توسعه بالینی DTx وجود ندارد که برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری، پژوهش و اولویت‌های مقرراتی ضروری است. این مقاله مروری به‌روز از کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده مرتبط با DTx ارائه می‌دهد. تعداد ۲۵۴ کارآزمایی واجد شرایط در زمینه DTx (مطابق تعریف ISO/TR 11147:2023) که تا ژانویه ۲۰۲۵ در ClinicalTrials.gov ثبت شده‌اند، شناسایی شدند. برنامه‌های تلفن همراه رایج‌ترین فناوری را تشکیل می‌دهند (۶۵٪)، و پس از آن ابزارهای مبتنی بر وب و واقعیت مجازی (۲۰٪) قرار دارند. اختلالات روان‌پزشکی هدف اصلی درمانی هستند (۵۲٪ مطالعات) و بی‌خوابی، افسردگی و اضطراب بیشترین شرایط مورد بررسی را تشکیل می‌دهند. کارآزمایی‌ها عمدتاً در آمریکای شمالی (۴۱٪) و اروپا (۳۲٪) انجام شده‌اند که در میان کشورهای اروپایی، آلمان، اسپانیا و ایتالیا فعال‌ترین کشورها هستند. تحلیل ثبت کارآزمایی‌های بالینی در ClinicalTrials.gov توزیع جغرافیایی ناهمگونی از توسعه DTx را نشان می‌دهد، اما همچنین جهت‌گیری روشنی در نوع شرایطی که عمدتاً برای آن‌ها تجویز می‌شوند، یعنی اختلالات روان‌پزشکی و سیستم عصبی، مشاهده می‌شود. سیاست‌های پراکنده در زمینه بازپرداخت DTx، حتی در میان کشورهای اتحادیه اروپا، و ظرفیت متفاوت دولت‌ها برای تأمین مالی پژوهش و توسعه DTx، همراه با مسائل فرهنگی و اخلاقی، به عنوان عوامل کلیدی در تعیین تمایل صنعت برای سرمایه‌گذاری در این ابزارها مطرح می‌شوند.

INTRODUCTION: Cognitive deficits are determinants of long-term disability and socio-professional reintegration across neurological disorders, including stroke, traumatic brain injury, multiple sclerosis, and neurodegenerative diseases. Despite evidence supporting cognitive neurorehabilitation, its implementation remains heterogeneous, and therapeutic parameters are insufficiently defined. AREAS COVERED: The authors reviewed the published literature from PubMed and Google Scholar from 1 January 2015 to 30 June 2026, supplemented by seminal publications. Clinical trials, systematic reviews, meta-analyses, and observational and proof-of-concept studies were prioritized. This brief narrative review examines restorative and compensatory cognitive neurorehabilitation for deficits of attention, executive functions, language and disorders of consciousness in people after stroke and traumatic brain injury (TBI), older adults, and those with neurological and neurodegenerative conditions, including multiple sclerosis, Alzheimer's and Parkinson's disease. Emphasis is placed on dose, frequency, adaptivity, personalization, and digital and technology-assisted interventions. Methodological challenges include heterogeneity of protocols, limited use of active control conditions, insufficient long-term follow-up, and the gap between cognitive test improvements and meaningful effects on participation. EXPERT OPINION: Advancing cognitive neurorehabilitation requires precision-driven approaches integrating digital therapeutics with clinical frameworks. Large-scale pragmatic trials, meaningful endpoints, and implementation strategies across the continuum of care will be essential to transform cognitive neurorehabilitation into a component of neurological practice.

مقدمه: اختلالات شناختی از عوامل تعیین‌کننده ناتوانی بلندمدت و بازپذیری اجتماعی‌ـ‌حرفه‌ای در اختلالات عصبی، از جمله سکته مغزی، آسیب تروماتیک مغز، ام‌اس و بیماری‌های نورودژنراتیو هستند. با وجود شواهدی که از توان‌بخشی عصبی‌شناختی حمایت می‌کنند، اجرای آن همچنان ناهمگون باقی مانده و پارامترهای درمانی به‌طور کافی تعریف نشده‌اند. حوزه‌های پوشش داده‌شده: نویسندگان ادبیات منتشرشده در PubMed و Google Scholar از ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ را، به‌همراه انتشارات بنیادی، مرور کردند. کارآزمایی‌های بالینی، مرورهای نظام‌مند، فراتحلیل‌ها و مطالعات مشاهده‌ای و اثبات مفهوم در اولویت قرار گرفتند. این مرور روایی کوتاه به بررسی توان‌بخشی عصبی‌شناختی ترمیمی و جبرانی برای اختلالات توجه، کارکردهای اجرایی، زبان و اختلالات هوشیاری در افراد پس از سکته مغزی و آسیب تروماتیک مغز (TBI)، سالمندان و افراد مبتلا به اختلالات عصبی و نورودژنراتیو، از جمله ام‌اس، آلزایمر و پارکینسون می‌پردازد. تأکید بر دوز، فراوانی، سازگاری، شخصی‌سازی و مداخلات دیجیتال و مبتنی بر فناوری است. چالش‌های روش‌شناختی شامل ناهمگونی پروتکل‌ها، استفاده محدود از شرایط کنترل فعال، پیگیری بلندمدت ناکافی و فاصله میان بهبود در آزمون‌های شناختی و اثرات معنادار بر مشارکت است. نظر کارشناسی: پیشرفت توان‌بخشی عصبی‌شناختی مستلزم رویکردهای مبتنی بر دقت است که درمان‌های دیجیتال را با چارچوب‌های بالینی ادغام می‌کنند. کارآزمایی‌های عمل‌گرایانه در مقیاس بزرگ، نقاط پایانی معنادار و راهبردهای اجرایی در سراسر طیف مراقبت برای تبدیل توان‌بخشی عصبی‌شناختی به بخشی از عمل نورولوژیک ضروری خواهد بود.

Digital therapeutics for mental health often face low patient engagement, which limits their clinical impact. Interventions that deliver treatment using a video game medium may improve engagement and therapeutic efficacy, but the potential emergence of gaming-related problems remains a safety question and a concern among clinical stakeholders. We examined whether long-term adjunctive use of the video game therapeutic Meliora was associated with changes in gaming-related problems in a three-arm randomized controlled trial. Participants were adults with interview-confirmed major depressive disorder without significant gaming or gambling problems at baseline. The intention-to-treat cohort ( n = 1001) had a mean age of 33.4 years (SD 9.3), and 64% were female. From baseline to post-intervention (week 12), Game Addiction Scale (GAS-7) scores decreased in the Meliora group (mean change, −0.63 points; 95% CI, −0.91 to −0.34; dz = −0.24; Holm-adjusted p < 0.001), whereas no change was observed in the Sham group, which used a highly similar video game therapeutic (mean change, −0.02 points; 95% CI, −0.25 to 0.28; dz = −0.01; Holm-adjusted p = 0.900). Between-group analyses showed more negative GAS-7 change in the Meliora group than in the Sham group (adjusted mean difference, −0.19 points; 95% CI, −0.30 to −0.08; d = −0.13; Holm-adjusted p = 0.001), indicating a relatively greater reduction with Meliora, whereas changes were similar between the Meliora and TAU groups (adjusted mean difference = 0.04 points; 95% CI, −0.08 to 0.15; d = 0.03; Holm-adjusted p = 0.509). Intervention usage time, experienced immersion, and their interaction were not significantly associated with changes in GAS-7 scores in either the Meliora or Sham group. Using a ≥ 25% deterioration threshold, deterioration occurred in 10.4% of participants in the Meliora group, 15.3% in the Sham group, and 9.8% in the TAU group, with no statistically significant between-group differences. Complementary per-protocol analyses among participants with greater intervention exposure were consistent with the ITT findings. These findings provide no evidence that long-term use of a video game therapeutic was associated with increased gaming-related problems in appropriately screened patients using interventions with safeguards against excessive use.

درمان‌های دیجیتال برای سلامت روان اغلب با مشارکت پایین بیماران مواجه هستند که این امر تأثیر بالینی آن‌ها را محدود می‌کند. مداخلاتی که درمان را از طریق رسانه بازی ویدئویی ارائه می‌دهند ممکن است مشارکت و اثربخشی درمانی را بهبود بخشند، اما ظهور احتمالی مشکلات مرتبط با بازی همچنان یک پرسش ایمنی و نگرانی در میان ذینفعان بالینی است. ما بررسی کردیم که آیا استفاده کمکی بلندمدت از درمانگر بازی ویدئویی Meliora با تغییرات در مشکلات مرتبط با بازی در یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده سه‌گروهی همراه است یا خیر. شرکت‌کنندگان بزرگسالانی با اختلال افسردگی اساسی تأییدشده از طریق مصاحبه بودند که در ابتدا مشکلات قابل توجهی در زمینه بازی یا قمار نداشتند. گروه تحلیل بر اساس قصد درمان (n = 1001) میانگین سنی ۳۳٫۴ سال (انحراف معیار ۹٫۳) داشت و ۶۴٪ زن بودند. از ابتدا تا پس از مداخله (هفته دوازدهم)، نمرات مقیاس اعتیاد به بازی (GAS-7) در گروه Meliora کاهش یافت (میانگین تغییر، ۰٫۶۳- امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۹۱- تا ۰٫۳۴-؛ dₓ = ۰٫۲۴-؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm کمتر از ۰٫۰۰۱)، در حالی که در گروه Sham که از یک درمانگر بازی ویدئویی بسیار مشابه استفاده می‌کرد تغییری مشاهده نشد (میانگین تغییر، ۰٫۰۲- امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۲۵- تا ۰٫۲۸؛ dₓ = ۰٫۰۱-؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm برابر با ۰٫۹۰۰). تحلیل‌های بین‌گروهی نشان داد که تغییر GAS-7 در گروه Meliora منفی‌تر از گروه Sham بود (تفاوت میانگین تعدیل‌شده، ۰٫۱۹- امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۳۰- تا ۰٫۰۸-؛ d = ۰٫۱۳-؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm برابر با ۰٫۰۰۱)، که نشان‌دهنده کاهش نسبی بیشتر با Meliora است، در حالی که تغییرات بین گروه‌های Meliora و TAU مشابه بود (تفاوت میانگین تعدیل‌شده = ۰٫۰۴ امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۰۸- تا ۰٫۱۵؛ d = ۰٫۰۳؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm برابر با ۰٫۵۰۹). زمان استفاده از مداخله، تجربه غوطه‌وری و تعامل آن‌ها با تغییرات نمرات GAS-7 در هیچ‌یک از گروه‌های Meliora یا Sham ارتباط معناداری نداشت. با استفاده از آستانه وخامت ≥ ۲۵٪، وخامت در ۱۰٫۴٪ از شرکت‌کنندگان گروه Meliora، ۱۵٫۳٪ در گروه Sham و ۹٫۸٪ در گروه TAU رخ داد و تفاوت معنادار آماری بین گروه‌ها مشاهده نشد. تحلیل‌های مکمل بر اساس پروتکل در میان شرکت‌کنندگانی با مواجهه بیشتر با مداخله با یافته‌های ITT سازگار بود. این یافته‌ها هیچ شواهدی ارائه نمی‌دهد که استفاده بلندمدت از یک درمانگر بازی ویدئویی با افزایش مشکلات مرتبط با بازی در بیماران به‌درستی غربال‌شده که از مداخلاتی با تدابیر ایمنی در برابر استفاده بیش از حد بهره می‌برند، همراه باشد.