Community participation

Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.

We examine whether a top-up school grant for Ethiopia's emerging regions, introduced under GEQIP-E in 2018/19, narrowed mathematics learning gaps. Difference-in-differences estimates using Grade 4 data from the RISE Ethiopia survey (2018/19–2021/22) show relative gains of 0.42–0.52 standard deviations, largest among rural and poorer children. Results hold with regional controls, gain scores, school-level models and school fixed effects, but shrink under region-specific trends. About half of each gain reflects emerging regions avoiding a post-2018 decline elsewhere, so the estimates are upper bounds for the top-up alone. School leadership, community participation and teacher knowledge appear to be key channels.

این پژوهش بررسی می‌کند که آیا اعطای کمک‌هزینه تکمیلی به مدارس در مناطق در حال ظهور اتیوپی، که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۱۹ تحت برنامه GEQIP-E معرفی شد، شکاف‌های یادگیری ریاضیات را کاهش داد یا خیر. برآورد‌های تفاوت-در-تفاوت‌ها با استفاده از داده‌های پایه چهارم از نظرسنجی RISE Ethiopia (۲۰۱۸/۱۹–۲۰۲۱/۲۲) نشان‌دهنده کسب‌کردن‌های نسبی معادل ۰.۴۲ تا ۰.۵۲ انحراف معیار است که بیشترین میزان آن در میان کودکان روستایی و فقیرتر مشاهده شد. نتایج با کنترل‌های منطقه‌ای، نمرات کسب‌کردنی، مدل‌های سطح مدرسه و اثرات ثابت مدرسه پابرجا هستند، اما تحت روندهای خاص منطقه‌ای کاهش می‌یابند. حدود نیمی از هر کسب‌کردن ناشی از آن است که مناطق در حال ظهور از افت پس از سال ۲۰۱۸ که در سایر مناطق رخ داد، در امان ماندند؛ بنابراین این برآورد‌ها کران‌های بالایی برای کمک‌هزینه تکمیلی به تنهایی محسوب می‌شوند. به نظر می‌رسد رهبری مدرسه، مشارکت جامعه و دانش معلمان کانال‌های کلیدی باشند.

Education in Yenagoa LGA, Bayelsa State, faces persistent vulnerability to environmental, infrastructural and socio-economic shocks-annual floods, riverine isolation, poor school infrastructure, and weak community ownership-leading to disrupted learning continuity and low retention. The paper contends that resilient education extends beyond the confine of a school-centric model and requires a robust, strengthened learning ecosystem. Through an integrative review of literature and the theoretical synthesis of Bronfenbrenner, Ecological System Theory, Epstein, Overlapping Spheres of Influence, and Resilient Theory, conceptualized as Yenagoa Resilient Learning Ecosystem Model (YRLEM). The model places the learner at the Centre of six interconnected pillars/layers: Immediate Learning Environment/Resilient learner: (1) Community Engagement Pillar, (2) Technology and Digital Access Pillar, (3) Environment and Climate Resilience Pillars (4) Infrastructure and Schools Pillars (5) Governance and Policy Pillars (6) Livelihood and Skills Pillars. It argues that by intentionally engaging indigenous institutions-traditional rulers, CDCs, women and youth groups, and SBMCs-and fostering structured multi-stakeholder collaboration between government, oil and gas companies, tertiary institutions, NGOs, and faith based-organizations, educations can be transformed from a fragile service into a community owned resilient system. The paper contributes a context-specific framework for policymakers, the Bayelsa State Universal Basic Education Board, and development partners, and advances propositions for future empirical validation in the Niger delta context

Background and Objectives: Legal recognition of same-sex marriage is prohibited in most Southeast Asian countries. This has led a Philippine local government to pass the Right to Care ordinance, allowing LGBTQIA+ individuals to make medical decisions for their partners. In the development of local policy, community engagement is essential (Dada et al., 2023); however, there is limited understanding of how communication enables such engagement. Therefore, this study aims to answer how the Quezon City Local Government and MullenLowe TREYNA engaged the community in developing the Right to Care Card (RTCC) and how LGBTQIA+ couples and implementers describe their experiences and challenges in accessing and implementing the RTCC. Methodology: This paper utilizes a qualitative research design, specifically a case study. Considering that this study focuses on community engagement, it is also anchored in the sociocultural tradition of communication, thus, emphasizing the importance of understanding community dynamics in a social and cultural context (Craig, 1999). The data were gathered through semi-structured interviews with stakeholders of the RTCC, selected through purposive sampling. For the first coding cycle, the researchers used Descriptive and Process Coding, while Pattern Coding was employed to determine the themes. Results: It can be inferred that MullenLowe TREYNA and the QC LGU substantially engaged the LGBTQIA+ community, including other sectors, in developing the RTCC, with the forms of Modified Spectrum of Public Participation as the basis. Through the validation provided by the implementers and end-users of the RTCC, stakeholders can understand the expectations and limitations of the policy, specifically regarding the protection of their respective interests. In effect, as evidenced by the LGBTQIA+ representative's eagerness to push the passage of the ordinance to protect the lives of their partners, this eagerness demonstrates their empowerment. It reflects their ability to express their gender identity and their same-sex relationship, which aligns with the final form of public participation. Discussions: The researchers propose that the first form of public participation, Inform, has become in the case of RTCC, less applicable in the current context of public participation, given how governments engage the public for policy development. They suggest that Inform may be replaced with Identify. The researchers also suggest the placement of Participatory Communication and Transformative Communication in the proposed framework, as it was also found that the proponents and adopters' responses focused on grassroots mobilization and RTCC adoption in other cities. Conclusions: The QC LGU and MullenLowe TREYNA have strengthened their image as an inclusive local government and agency, respectively, because they were able to consult various sectors and make it possible to implement the RTCC within the city. The implementation of the RTCC also showed that the LGBTQIA+ couples are empowered in securing the RTCC and protecting the lives of their partners. Empowerment should not be understood only in terms of access but should also be evaluated based on whether local government processes enable beneficiaries to realize the intended benefits of the policy. These findings recommend further studies on other cities that recently implemented the RTCC, as well as a quantitative study for further validation.

زمینه و اهداف: شناسایی قانونی ازدواج همجنس‌گرایان در اکثر کشورهای جنوب شرق آسیا ممنوع است. این امر منجر به تصویب آیین‌نامه حق مراقبت توسط یک دولت محلی در فیلیپین شده است که به افراد LGBTQIA+ اجازه می‌دهد تصمیمات پزشکی برای شریک زندگی خود اتخاذ کنند. در تدوین سیاست‌های محلی، مشارکت جامعه ضروری است (Dada و همکاران، 2023)؛ با این حال، درک محدودی از چگونگی نقش ارتباطات در تسهیل این مشارکت وجود دارد. بنابراین، این مطالعه با هدف پاسخ به این پرسش انجام شده است که چگونه دولت محلی Quezon City و شرکت MullenLowe TREYNA جامعه را در توسعه کارت حق مراقبت (RTCC) مشارکت داده‌اند و زوج‌های LGBTQIA+ و مجریان، تجربیات و چالش‌های خود را در دسترسی و اجرای RTCC چگونه توصیف می‌کنند. روش‌شناسی: این مقاله از طرح پژوهش کیفی و به طور خاص مطالعه موردی استفاده می‌کند. با توجه به تمرکز مطالعه بر مشارکت جامعه، این پژوهش در سنت جامعه‌شناختی ارتباطات ریشه دارد و بر اهمیت درک پویایی‌های جامعه در بستر اجتماعی و فرهنگی تأکید می‌کند (Craig، 1999). داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ذینفعان RTCC که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، گردآوری شد. در چرخه اول کدگذاری، پژوهشگران از کدگذاری توصیفی و فرایندی استفاده کردند و برای تعیین مضامین از کدگذاری الگویی بهره بردند. یافته‌ها: می‌توان استنباط کرد که شرکت MullenLowe TREYNA و دولت محلی QC به طور قابل توجهی جامعه LGBTQIA+ و سایر بخش‌ها را در توسعه RTCC مشارکت داده‌اند و اشکال طیف اصلاح‌شده مشارکت عمومی مبنای این کار قرار گرفته است. از طریق اعتبارسنجی ارائه‌شده توسط مجریان و کاربران نهایی RTCC، ذینفعان می‌توانند انتظارات و محدودیت‌های سیاست را، به ویژه در خصوص حفاظت از منافع خود، درک کنند. در نتیجه، همان‌طور که اشتیاق نماینده LGBTQIA+ برای تصویب آیین‌نامه به منظور حفاظت از جان شرکای خود نشان می‌دهد، این اشتیاق بیانگر توانمندسازی آن‌ها است. این امر توانایی آن‌ها را در ابراز هویت جنسیتی و رابطه همجنس‌گرایانه‌شان منعکس می‌کند که با شکل نهایی مشارکت عمومی همسو است. بحث: پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که نخستین شکل مشارکت عمومی، اطلاع‌رسانی (Inform)، در مورد RTCC در بستر کنونی مشارکت عمومی کمتر قابل اجرا است، با توجه به نحوه مشارکت دولت‌ها با مردم در توسعه سیاست. آنان پیشنهاد می‌کنند که اطلاع‌رسانی می‌تواند با شناسایی (Identify) جایگزین شود. همچنین پژوهشگران جایگاه ارتباط مشارکتی و ارتباط تحول‌آفرین را در چارچوب پیشنهادی مطرح می‌کنند، چرا که مشخص شد پاسخ‌های پیشنهاددهندگان و پذیرندگان بر بسیج مردمی و پذیرش RTCC در شهرهای دیگر متمرکز بوده است. نتیجه‌گیری: دولت محلی QC و شرکت MullenLowe TREYNA به ترتیب تصویر خود را به عنوان یک دولت محلی و نهاد فراگیر تقویت کرده‌اند، زیرا توانسته‌اند با مشورت با بخش‌های مختلف، امکان اجرای RTCC را در شهر فراهم کنند. اجرای RTCC همچنین نشان داد که زوج‌های LGBTQIA+ در دریافت RTCC و حفاظت از جان شرکای خود توانمند شده‌اند. توانمندسازی نباید صرفاً از منظر دسترسی درک شود، بلکه باید بر اساس این‌که آیا فرایندهای دولت محلی به ذینفعان امکان تحقق منافع مورد نظر سیاست را می‌دهد یا خیر، ارزیابی شود. این یافته‌ها انجام مطالعات بیشتر در سایر شهرهایی که اخیراً RTCC را اجرا کرده‌اند و همچنین پژوهش کمی برای اعتبارسنجی بیشتر را توصیه می‌کند.

Community service through the university’s fieldwork program (Kuliah Kerja Nyata/KKN) provides students with an opportunity to integrate academic knowledge with community needs at the village level. This article describes the 2026 KKN program of Universitas Islam Negeri Sultan Syarif Kasim Riau in Meranti Village, Pangkalan Kuras District, Pelalawan Regency, under the theme “Strengthening Communities Based on Local Wisdom”. The activities were conducted from late July to late August 2026 through observation, mapping, discussion, implementation, and continuous communication. Activity data were obtained through field observation, communication with village officials and residents, activity documentation, and reflection on program outputs. The core programs consisted of producing cemetery and hamlet direction signs, establishing QRIS-based digital payment access, and installing road reflectors. Discipline-based programs included bullying awareness, Maghrib Qur’an learning, MDA teaching, education on unhealthy social relationships, public speaking education, and saving education. Supporting activities included creative and basic learning activities at TK Pertiwi, participation in the DEWI (Tourism Village) event, Independence Day activities, volleyball, and futsal competitions. The results indicate that the programs produced practical outputs in the form of village information facilities, digital payment access, road visibility markers, educational activities for children and adolescents, and spaces for social interaction and preservation of local practices. The implementation also strengthened communication among students, village government, educational institutions, and residents. The experience demonstrates that needs-based community service can integrate practical interventions, education, and community participation within a village development context.

خدمت‌رسانی به جامعه از طریق برنامه کار میدانی دانشگاه (Kuliah Kerja Nyata/KKN) فرصتی را برای دانشجویان فراهم می‌کند تا دانش آکادمیک خود را با نیازهای جامعه در سطح روستا ادغام کنند. این مقاله به توصیف برنامه KKN سال ۲۰۲۶ دانشگاه اسلامی دولتی سلطان شریف قاسم ریائو در روستای مرانتی، بخش پانگکالان کوراس، شهرستان پلاوان با محوریت «تقویت جوامع مبتنی بر حکمت محلی» می‌پردازد. فعالیت‌ها از اواخر ژوئیه تا اواخر اوت ۲۰۲۶ از طریق مشاهده، نقشه‌برداری، بحث، اجرا و ارتباط مستمر انجام شد. داده‌های فعالیت‌ها از طریق مشاهده میدانی، ارتباط با مسئولان و ساکنان روستا، مستندسازی فعالیت‌ها و بازتاب نتایج برنامه جمع‌آوری گردید. برنامه‌های اصلی شامل تولید تابلوهای راهنمای قبرستان و محله، ایجاد دسترسی به پرداخت دیجیتال مبتنی بر QRIS و نصب رفلکتورهای جاده‌ای بود. برنامه‌های مبتنی بر رشته شامل آگاهی‌بخشی درباره قلدری، آموزش قرآن مغرب، تدریس در MDA، آموزش درباره روابط اجتماعی ناسالم، آموزش سخنرانی عمومی و آموزش پس‌انداز بود. فعالیت‌های پشتیبان شامل فعالیت‌های خلاقانه و آموزشی پایه در مهدکودک Pertiwi، مشارکت در رویداد DEWI (روستای گردشگری)، فعالیت‌های روز استقلال، مسابقات والیبال و فوتسال بود. نتایج نشان می‌دهد که برنامه‌ها خروجی‌های عملی به شکل امکانات اطلاع‌رسانی روستا، دسترسی به پرداخت دیجیتال، نشانگرهای دید جاده، فعالیت‌های آموزشی برای کودکان و نوجوانان و فضاهایی برای تعامل اجتماعی و حفظ سنت‌های محلی ایجاد کردند. اجرای برنامه همچنین ارتباط میان دانشجویان، دولت روستا، نهادهای آموزشی و ساکنان را تقویت نمود. این تجربه نشان می‌دهد که خدمت‌رسانی به جامعه مبتنی بر نیاز می‌تواند مداخلات عملی، آموزش و مشارکت اجتماعی را در بستر توسعه روستا ادغام کند.

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

Although school-community partnerships are crucial, the formalistic nature of community participation and power imbalances among actors often hinder quality management in religious-based schools. This study aims to analyze and describe in depth the patterns of involvement and the dynamics of synergy in the tripartite partnership (madrasah, committee, and community) in the quality management of educational services at Nurul Jadid Senior High School. This descriptive qualitative research, designed as a case study, collects data through in-depth interviews with key informants, limited participatory observation, and document analysis, then analyses it using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana. The research results show that the tripartite partnership at Nurul Jadid Senior High School transforms administrative functions into humanistic relations, grounded in the pesantren's social capital, through open madrasah management, the committee's role as a substantive dialogic partner, and participatory supervision by the community and alums outside the school environment. This synergy has created a sustainable, community-based quality assurance model in which meeting national education standards aligns with religious culture and stakeholder satisfaction.

اگرچه شراکت مدرسه و جامعه اهمیت زیادی دارد، اما ماهیت صوری مشارکت جامعه و عدم توازن قدرت میان بازیگران اغلب مانع مدیریت کیفیت در مدارس مبتنی بر مذهب می‌شود. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف عمیق الگوهای مشارکت و پویایی هم‌افزایی در شراکت سه‌جانبه (مدرسه، کمیته و جامعه) در مدیریت کیفیت خدمات آموزشی در دبیرستان نورالجدید است. این پژوهش کیفی توصیفی که به صورت مطالعه موردی طراحی شده است، داده‌ها را از طریق مصاحبه‌های عمیق با مطلعان کلیدی، مشاهده مشارکتی محدود و تحلیل اسناد گردآوری کرده و سپس با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana تحلیل می‌کند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شراکت سه‌جانبه در دبیرستان نورالجدید، کارکردهای اداری را به روابط انسانی مبتنی بر سرمایه اجتماعی مدرسه علمیه تبدیل می‌کند؛ این امر از طریق مدیریت باز مدرسه، نقش کمیته به عنوان شریک دیالوژیک محتوایی و نظارت مشارکتی جامعه و فارغ‌التحصیلان خارج از محیط مدرسه تحقق یافته است. این هم‌افزایی، مدل تضمین کیفیت پایدار مبتنی بر جامعه را ایجاد کرده است که در آن تحقق استانداردهای ملی آموزش با فرهنگ دینی و رضایت ذینفعان همسو می‌شود.

Indonesia is a country with a high level of disaster vulnerability, encompassing both natural and non-natural disasters, which necessitates the involvement of all elements of society in disaster management efforts. As the state ideology, Pancasila possesses values that are highly relevant to shaping societal attitudes and actions in facing disasters, particularly the values of humanity, unity, and mutual cooperation (gotong royong). This study aims to analyze the implementation of Pancasila values in disaster management in Indonesia, as well as to examine the manifestation of mutual cooperation and humanity within community life. This research employs a literature study method by reviewing various scholarly journals, books, and official sources relevant to Pancasila values and disaster management. The findings indicate that the implementation of Pancasila values can be manifested through care and concern for disaster victims, collaboration during evacuation and recovery processes, fair distribution of aid, and community participation in disaster mitigation efforts. The value of mutual cooperation encourages people to help one another regardless of background, while the value of humanity fosters compassion, empathy, and respect for the rights and safety of every individual. Thus, the application of Pancasila values in disaster management not only supports the disaster response process, but also strengthens social solidarity, unity, and the resilience of Indonesian society in facing various disaster threats.

اندونزی کشوری با سطح بالایی از آسیب‌پذیری در برابر بلایا است که شامل بلایای طبیعی و غیرطبیعی می‌شود و این امر مستلزم مشارکت همه عناصر جامعه در تلاش‌های مدیریت بلایا است. پنج‌اصل به عنوان ایدئولوژی کشور، دارای ارزش‌هایی است که ارتباط زیادی با شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای جامعه در مواجهه با بلایا، به ویژه ارزش‌های انسانیت، وحدت و همکاری جمعی (گوتونگ رویونگ) دارد. هدف این پژوهش تحلیل اجرای ارزش‌های پنج‌اصل در مدیریت بلایا در اندونزی و همچنین بررسی تجلی همکاری جمعی و انسانیت در زندگی اجتماعی است. این پژوهش با روش مطالعه کتابخانه‌ای و مرور منابع علمی، کتاب‌ها و منابع رسمی مرتبط با ارزش‌های پنج‌اصل و مدیریت بلایا انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای ارزش‌های پنج‌اصل می‌تواند از طریق مراقبت و توجه به قربانیان بلایا، همکاری در فرآیندهای تخلیه و بازسازی، توزیع عادلانه کمک‌ها و مشارکت جامعه در اقدامات کاهش بلایا متجلی شود. ارزش همکاری جمعی مردم را به یاری یکدیگر بدون توجه به پیشینه تشویق می‌کند و ارزش انسانیت باعث پرورش شفقت، همدلی و احترام به حقوق و ایمنی هر فرد می‌شود. بنابراین، به‌کارگیری ارزش‌های پنج‌اصل در مدیریت بلایا نه تنها از فرآیند مقابله با بلایا حمایت می‌کند، بلکه همبستگی اجتماعی، وحدت و تاب‌آوری جامعه اندونزی را در مواجهه با تهدیدهای مختلف بلایا تقویت می‌کند.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.

This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.

این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی می‌پردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای شامل نمونه‌گیری هدفمند، طبقه‌ای و تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از ابزار ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمع‌آوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزش‌دیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخ‌دهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران داده‌ها را با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به‌کارگیری آمار توصیفی و آزمون‌های استنباطی مانند آزمون t و آزمون کای‌دو برای مقایسه پاسخ‌ها بین دو کشور تحلیل کردند. یافته‌ها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابری‌های آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه می‌شوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاست‌ها همچنان دسترسی به آموزش را محدود می‌کند و نیجریه به دلیل مشارکت قوی‌تر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد می‌کند که اجرای سیاست‌های آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساخت‌های روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای به‌اشتراک‌گذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید می‌کند.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.