This qualitative descriptive study examined the perspectives of teachers with direct experience implementing the push-in model in general education classrooms in selected schools in Nevada, California, Arizona, and New Mexico, United States. It explored perceived educational value, implementation challenges, collaborative practices, professional roles, and opportunities for growth, and used the findings to formulate the Collaborative Push-In Enhancement Program (C-PEP). Participants were purposively selected from teachers experienced in push-in delivery or collaboration; the methodology described 11 co-participants, although another part of the dissertation reports a different sample count. Semi-structured interview accounts were examined using the six-phase thematic-analysis approach described in the dissertation. Five overarching themes were developed: push-in as inclusive and collaborative support for diverse learners; navigation of instructional, structural, and relational challenges; collaboration as the foundation of effective implementation; evolving instructional roles and complementary push-in/pull-out functions; and professional growth with holistic student development. Participants described greater classroom participation, confidence, access to grade-level teaching, and belonging, while emphasizing constrained planning time, scheduling, resources, and ambiguous teacher roles. The proposed C-PEP integrates differentiated instruction, problem-solving, co-planning, role clarification, mentoring, learner monitoring, and sustainability measures. Findings concern teachers’ reported experiences rather than independently measured student outcomes. The study highlights how inclusive practice depends on both responsive instruction and organizational support.
This study examines how teachers enact and adjust their professional roles in the everyday spaces of school life. The study was framed through Goffman’s dramaturgical perspective and related literature on teacher professionalism, school space, and emotional labour. An interpretive qualitative design informed by constructivist grounded theory coding procedures was adopted. Data were collected through semi-structured interviews with 20 teachers working in one public primary school and one public Anatolian high school in Ankara. The analysis showed that teacher performance extended beyond classroom instruction and was continually reshaped in classrooms, corridors, staff rooms, schoolyards, subject rooms, and digital communication spaces. Teachers moved between front-stage visibility and backstage role distance while maintaining credibility through dramaturgical loyalty, discipline, and circumspection. The findings also indicated that teachers in the primary-school case experienced a more continuous and affectively charged visibility, while teachers in the high-school case described clearer moments of role distance. Based on these findings, the study offers a dramaturgical account of teacher professionalism as an interactional, emotional, and spatial practice shaped between institutional continuity and subjective disruption.
این مطالعه به بررسی چگونگی ایفای نقش و تعدیل نقش‌های حرفه‌ای معلمان در فضاهای روزمره زندگی مدرسه‌ای می‌پردازد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر دیدگاه نمایش‌شناختی Goffman و ادبیات مرتبط با حرفه‌ای‌گرایی معلمان، فضای مدرسه و کار عاطفی است. طرح پژوهش از نوع کیفی تفسیری و مبتنی بر رویه‌های کدگذاری نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شاغل در یک مدرسه ابتدایی دولتی و یک دبیرستان آناتولی دولتی در آنکارا گردآوری شد. تحلیل داده‌ها نشان داد که عملکرد معلمان فراتر از تدریس در کلاس بوده و به طور مستمر در کلاس‌ها، راهروها، اتاق‌های معلمان، حیاط مدرسه، اتاق‌های موضوعی و فضاهای ارتباط دیجیتال بازآفرینی می‌شود. معلمان در حالی که اعتبار خود را از طریق وفاداری، انضباط و احتیاط نمایش‌شناختی حفظ می‌کنند، میان مرئیّت صحنه جلو و فاصله‌گذاری نقش در پشت صحنه جابه‌جا می‌شوند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان در مدرسه ابتدایی تجربه مرئیّت پیوسته‌تر و عاطفی‌تری داشتند، در حالی که معلمان دبیرستان لحظات مشخص‌تری از فاصله‌گذاری نقش را توصیف کردند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش روایتی نمایش‌شناختی از حرفه‌ای‌گرایی معلمان به عنوان کنشی تعاملی، عاطفی و فضایی ارائه می‌دهد که میان تداوم نهادی و گسست ذهنی شکل می‌گیرد.
Traditional pedagogy in Indonesian pondok pesantren, organised around teacher-centred transmission and extensive memorisation, has long secured moral formation and mastery of classical Islamic texts, yet contemporary professional roles for Muslim graduates additionally require analysis, evidence-based evaluation, and principled problem-solving. This study examined how the systematic introduction of constructivist pedagogy shaped the development of critical thinking among santriwati in professional-track programmes at Pondok Pesantren Putri ‘Aisyah Kempek, Cirebon. A convergent parallel mixed-methods case study was conducted over six months during the even semester of 2024/2025, with the qualitative strand as the dominant component. Data comprised fourteen semi-structured interviews with six ustadzah and eight santriwati, twenty-four non-participant classroom observations, document analysis of lesson plans and reflective journals, and rubric scoring of forty-five paired student work samples using an instrument adapted from Facione’s critical thinking framework. Qualitative data were analysed through reflexive thematic analysis and rubric data descriptively. Four themes emerged: a shift from knowledge reception to collaborative construction; professionally situated critical capacities; negotiation of cultural and theological tension resolved through a hybrid model; and gendered dimensions of critical thinking in a putri setting. Rubric means rose from 2.2 to 3.4 on a four-point scale, with the largest gains in self-regulation and analysis. The study concludes that constructivist strategies framed as instruments of tadabbur and collectively accountable ijtihad can be integrated into traditional pesantren professional education without displacing its epistemological commitments, and that the theological reframing rather than the techniques themselves is what makes integration workable.
پداگوژی سنتی در پوندک پیامبر اندونزی، که بر محور انتقال معلم‌محور و حفظ گسترده مطالب سازمان یافته است، مدت‌هاست که تضمین‌کننده تربیت اخلاقی و تسلط بر متون کلاسیک اسلامی بوده است؛ با این حال، نقش‌های حرفه‌ای معاصر برای فارغ‌التحصیلان مسلمان علاوه بر این، نیازمند تحلیل، ارزیابی مبتنی بر شواهد و حل مسئله اصول‌محور است. این پژوهش بررسی کرد که چگونه معرفی نظام‌مند پداگوژی سازنده‌گرا، توسعه تفکر انتقادی را در میان سنترِواتی‌های برنامه‌های حرفه‌ای در حوزه علمیه دخترانه ‘Aisyah Kempek، چیرِبون شکل داد. یک مطالعه موردی آمیخته همگرا به مدت شش ماه در طول نیم‌سال زوج ۲۰۲۴/۲۰۲۵ انجام شد که بخش کیفی، مؤلفه غالب بود. داده‌ها شامل چهارده مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با شش استادزه و هشت سنترِواتی، بیست‌وچهار مشاهده کلاسی بدون مشارکت، تحلیل اسناد برنامه‌های درسی و ژورنال‌های تأملی، و نمره‌دهی روبریک به چهل‌وپنج نمونه کار دانش‌آموزی جفت‌شده با استفاده از ابزاری اقتباس‌شده از چارچوب تفکر انتقادی Facione بود. داده‌های کیفی از طریق تحلیل تماتیک بازتابی و داده‌های روبریک به صورت توصیفی تحلیل شدند. چهار تم استخراج شد: گذار از دریافت دانش به ساخت مشترک؛ ظرفیت‌های انتقادی با موقعیت حرفه‌ای؛ مذاکره تنش‌های فرهنگی و الهیاتی که از طریق یک مدل ترکیبی حل شد؛ و ابعاد جنسیتی تفکر انتقادی در محیط دخترانه. میانگین‌های روبریک از ۲.۲ به ۳.۴ در مقیاس چهار امتیازی افزایش یافت، با بیشترین رشد در خودتنظیمی و تحلیل. پژوهش نتیجه می‌گیرد که راهبردهای سازنده‌گرا، زمانی که به عنوان ابزار تدبر و اجتهاد جمعی مسئولانه چارچوب‌بندی شوند، می‌توانند در آموزش حرفه‌ای سنتی حوزه علمیه بدون جابجایی تعهدات معرفت‌شناختی آن ادغام شوند و این بازتعریف الهیاتی است، نه صرفاً تکنیک‌ها، که امکان‌پذیری ادغام را فراهم می‌کند.
Individuals who suffer from severe mental disorders and have committed crimes are cared for in forensic psychiatric care, which at times, can entail high-risk and critical situations. One clinic in Sweden has established a specialized task group that is deployed during high-risk events. The aim of the study was to describe the experiences of a specialized task group intervening in high-risk situations within forensic psychiatric care. Two focus group interviews were conducted with a total of eleven members of this task group. The data were analyzed using a content analysis. The analysis resulted in three main categories: Reflective and Professional Care, A Thoughtful and Prepared Intervention, and Working Under Doubt and Uncertainty. The most prominent findings highlight how care relationships are perceived to be affected by interventions in high-risk situations, how participation in the task group influences the professional role, and the challenges that emerge in collaboration with other healthcare staff.
افرادی که از اختلالات شدید روانی رنج می‌برند و مرتکب جرم شده‌اند، در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تحت درمان قرار می‌گیرند که گاهی اوقات می‌تواند شامل موقعیت‌های پرخطر و بحرانی باشد. یک درمانگاه در سوئد یک گروه تخصصی وظیفه‌ای تشکیل داده است که در رویدادهای پرخطر به کار گرفته می‌شود. هدف این پژوهش توصیف تجربیات یک گروه تخصصی مداخله‌گر در موقعیت‌های پرخطر در مراقبت روان‌پزشکی قانونی بود. دو مصاحبه گروهی متمرکز با مجموع یازده عضو این گروه انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها به سه مقوله اصلی منجر شد: مراقبت تأملی و حرفه‌ای، مداخله سنجیده و آماده، و کار در شرایط تردید و عدم قطعیت. برجسته‌ترین یافته‌ها نشان می‌دهند که چگونه روابط مراقبتی تحت تأثیر مداخلات در موقعیت‌های پرخطر قرار می‌گیرند، چگونه مشارکت در گروه تخصصی بر نقش حرفه‌ای تأثیر می‌گذارد و چالش‌هایی که در همکاری با سایر کارکنان مراقبت سلامت پدید می‌آید.
Digital leadership capabilities and associated clusters of competencies form a foundation for digital transformation in the public sector. This increasingly depends on leadership contributions and strategy-matching competencies shared across organisational levels and professional roles. Drawing on shared leadership theory, we analysed how public sector employees at different organisational levels contribute to digital leadership. The study uses a qualitative research design with independent sources of evidence: document analysis of job descriptions and semi-structured interviews with digital leadership professionals. We mapped the theory-informed competencies to the Skills Framework for the Information Age (SFIA), an industry-recognised competencies framework. We find that digital leadership competencies and contributions should be understood as a shared leadership construct requiring multiple contributions across multiple levels. We offer an illustrative example of our shared digital leadership conceptualisation in practice, using a horizontal and vertical slice of the roles involved in cyber security risk management as the context.
قابلیت‌های رهبری دیجیتال و خوشه‌های شایستگی‌های مرتبط، بنیانی برای تحول دیجیتال در بخش عمومی فراهم می‌کنند. این امر به طور فزاینده‌ای به مشارکت‌های رهبری و شایستگی‌های متناسب با راهبرد که در سطوح سازمانی و نقش‌های حرفه‌ای مختلف به اشتراک گذاشته می‌شوند، وابسته است. با بهره‌گیری از نظریه رهبری مشترک، بررسی کردیم که کارکنان بخش عمومی در سطوح مختلف سازمانی چگونه به رهبری دیجیتال کمک می‌کنند. این پژوهش از طرح پژوهش کیفی با منابع مستقل شواهد بهره می‌برد: تحلیل اسناد شرح وظایف شغلی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با متخصصان رهبری دیجیتال. شایستگی‌های مبتنی بر نظریه را با چارچوب مهارت‌های عصر اطلاعات (SFIA)، که چارچوبی شناخته‌شده در صنعت است، تطبیق دادیم. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی‌ها و مشارکت‌های رهبری دیجیتال باید به عنوان یک سازه رهبری مشترک که نیازمند مشارکت‌های چندگانه در سطوح مختلف است، درک شود. نمونه‌ای تبیینی از مفهوم‌سازی رهبری دیجیتال مشترک خود را در عمل ارائه می‌دهیم و از برشی افقی و عمودی از نقش‌های درگیر در مدیریت ریسک امنیت سایبری به عنوان بستر استفاده می‌کنیم.
Work-integrated learning (WIL) is increasingly conceptualised as a curriculum-embedded process that may include non-placement activities designed to make professional practice visible early in a degree. This study evaluates a first-year, community-engaged WIL model embedded within a sport development degree. The curriculum integrated practitioner interaction, site visits, applied learning tasks, and structured reflection to support students’ early engagement with professional and community contexts. Using a convergent mixed-methods design (n = 89), the study examined whether participation in this curriculum was associated with students’ vocational identity and sense of belonging during transition to university. Health-related degrees, in which professional exposure is typically deferred, were used as a contextual comparison. Students who experienced the first-year WIL curriculum reported stronger vocational identity, particularly in relation to professional belonging and identification with a future profession. Qualitative findings indicated that practitioner interaction, authentic tasks, and guided reflection helped students visualise professional roles and develop clearer understandings of career pathways, whereas students without structured early exposure described a more exploratory first-year experience centred on disciplinary learning and peer connection. The study contributes to WIL scholarship by positioning first-year, non-placement, community-engaged WIL as an identity-forming process rather than solely a late-stage employability intervention. It proposes a scalable curriculum model for supporting transition, belonging, and career development through practice-visible learning.
یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به طور فزاینده‌ای به عنوان فرایندی درون‌برنامه‌ای مفهوم‌سازی می‌شود که می‌تواند شامل فعالیت‌های بدون کارورزی باشد و هدف آن آشکار ساختن عمل حرفه‌ای در ابتدای دوره تحصیلی است. این پژوهش یک مدل WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی را که در سال اول یک دوره توسعه ورزش جای‌گذاری شده است، ارزیابی می‌کند. برنامه درسی مذکور، تعامل با متخصصان، بازدید از محل، تکالیف یادگیری کاربردی و بازتاب ساختاریافته را برای حمایت از مشارکت زودهنگام دانشجویان با زمینه‌های حرفه‌ای و اجتماعی ادغام نمود. با استفاده از طرح آمیخته همگرا (n = 89)، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در این برنامه درسی با هویت حرفه‌ای و احساس تعلق دانشجویان در دوره گذار به دانشگاه ارتباط دارد یا خیر. رشته‌های مرتبط با سلامت که در آن‌ها مواجهه حرفه‌ای معمولاً به تعویق می‌افتد، به عنوان مقایسه زمینه‌ای مورد استفاده قرار گرفتند. دانشجویانی که برنامه درسی WIL سال اول را تجربه کردند، هویت حرفه‌ای قوی‌تری به ویژه در ارتباط با احساس تعلق حرفه‌ای و شناسایی با حرفه آینده گزارش دادند. یافته‌های کیفی نشان داد که تعامل با متخصصان، تکالیف اصیل و بازتاب هدایت‌شده به دانشجویان کمک کرد تا نقش‌های حرفه‌ای را تجسم کرده و درک روشن‌تری از مسیرهای شغلی پیدا کنند، در حالی که دانشجویان فاقد مواجهه ساختاریافته زودهنگام، تجربه‌ای اکتشافی‌تر در سال اول داشتند که بر یادگیری رشته‌ای و ارتباط با همسالان متمرکز بود. این پژوهش با قرار دادن WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی بدون کارورزی در سال اول به عنوان فرایندی هویت‌ساز، نه صرفاً مداخله‌ای برای اشتغال‌پذیری در مراحل پایانی، به ادبیات WIL کمک می‌کند. همچنین یک مدل برنامه درسی مقیاس‌پذیر برای حمایت از گذار، احساس تعلق و توسعه شغلی از طریق یادگیری مبتنی بر مشاهده عمل حرفه‌ای پیشنهاد می‌کند.
