Improving educational quality requires human resource (HR) management that supports teachers’ continuous professional development and adaptation to global demands. This study aims to describe the management of educational HR transformation toward global quality at SMP Muhammadiyah 15 Surabaya and identify its supporting and inhibiting factors. A qualitative approach was employed, with data collected through non-participant observation, interviews, and documentation. Informants were selected through purposive sampling and included the vice principal, the vice principal for curriculum, two teachers, and two students. Data were analyzed through data reduction, data display, conclusion drawing, and verification. The findings indicate that HR transformation is managed through planning, organizing, implementation, supervision, and evaluation. Development programs include internal and external training, a teacher learning community, weekly learning reflection, monthly coaching, and academic supervision. Supporting factors include a collaborative culture, regular professional guidance, and school support. Inhibiting factors comprise limited time, insufficient openness in reflection, short coaching sessions, delayed follow-up, and some teachers’ extrinsic motivation. These findings provide contextual insights into school-level HR management but do not establish program effectiveness in improving student learning outcomes or achieving global quality standards. ABSTRAK Peningkatan mutu pendidikan membutuhkan manajemen sumber daya manusia (SDM) yang mampu mengembangkan kompetensi guru secara berkelanjutan dan adaptif terhadap tuntutan global. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan manajemen transformasi SDM pendidikan menuju mutu global di SMP Muhammadiyah 15 Surabaya serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambatnya. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan teknik pengumpulan data berupa observasi non-partisipan, wawancara, dan dokumentasi. Informan dipilih secara purposive, meliputi wakil kepala sekolah, wakil kepala sekolah bidang kurikulum, dua guru, dan dua peserta didik. Data dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, serta penarikan kesimpulan dan verifikasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa transformasi SDM dikelola melalui perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, pengawasan, dan evaluasi. Program pengembangan mencakup pelatihan internal dan eksternal, komunitas belajar, learning reflection mingguan, coaching bulanan, dan supervisi akademik. Faktor pendukung meliputi budaya kolaborasi, pembinaan rutin, serta dukungan sekolah, sedangkan hambatannya mencakup keterbatasan waktu, keterbukaan refleksi, durasi coaching, keterlambatan tindak lanjut, dan motivasi ekstrinsik sebagian guru. Temuan ini bersifat kontekstual dan belum membuktikan efektivitas program terhadap hasil belajar atau pencapaian standar mutu global.
Professional Learning Communities (PLCs) are an essential mechanism for collaborative professional learning of teachers. However, evidence remains limited on the specific activities secondary school Biology teachers engage in within PLCs and their perceived contribution to competence-based teaching in Tanzania. This study investigated the PLC activities conducted by secondary school Biology teachers in Dodoma City and their perceived contribution to competence-based teaching practices. Social Constructivist Theory guided the study. A cross-sectional survey design was adopted, and data were collected through a structured questionnaire from 103 Biology teachers in 60 randomly selected public and private secondary schools and analysed using descriptive statistics. The key findings show that teachers engaged mainly in practice-oriented activities: collaborative lesson planning (83.5% of respondents) and peer observation (52.4%) were the only activities reported by more than half of the teachers, whereas setting and reviewing goals (21.4%) and action research and inquiry-based learning (16.5%) were the least practised. Teachers rated the contribution of PLC activities to competence-based teaching as great on all six indicators (M = 3.99–4.18). The strongest contributions were in preparing competence-based lesson plans integrating lessons into real-life situations and involving students in classroom activities, while formative assessment received the lowest, though still high, rating. These findings imply that PLCs benefit learners by helping teachers deliver more learner-centred, contextualised, and participatory lessons, which are the classroom conditions through which competence-based learning and academic performance are improved. The study recommends strengthening inquiry-oriented PLC activities, particularly action research and the collaborative analysis of assessment evidence, so that PLCs can more fully support learners’ achievement.
The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.
This paper explores the challenges faced by Mathematics and Science teacher-educators at a South African university in maintaining assessment credibility during the transition from face-to-face to online modalities. It utilises a Professional Learning Community (PLC) framework and authentic conversations amongst nine PLC members as a means of documenting scholarship of teaching and learning. The study delves into the challenges relating to disruptions to traditional assessment practices and the strategies employed to navigate them. The research is guided by the substitution, augmentation, modification and redefinition model, which provides a theoretical lens for understanding the evolution of technology in teaching and assessment. The findings reveal four key challenges: assessment integrity issues, load shedding disruptions, technical glitches and limited lecturer expertise in designing and administering higher-order online tasks. While the transition initially involved substitution and augmentation, with online assessments often deemed ‘too simplistic’ and prone to issues of academic integrity, efforts to move towards the modification phase showed promise. Modifications, in the context of assessment, included adapting the assessment task to ensure Mathematics and Science concepts are effectively assessed in an online, non-invigilated settings, as illustrated in the paper. Despite these advancements, progress towards the redefinition phase where assessments are fully integrated and technologically sophisticated to mitigate unethical usage of artificial intelligence remains limited. The paper argues that achieving this phase requires sustained and deliberate training for teacher-educators in advanced technological integration, emphasising the need for continued professional development in the post-COVID era.
این مقاله به بررسی چالشهایی میپردازد که مدرسان معلم ریاضی و علوم در یک دانشگاه آفریقای جنوبی در حفظ اعتبار ارزشیابی هنگام گذار از شیوه حضوری به شیوههای برخط با آن مواجه بودهاند. این پژوهش از چارچوب اجتماع یادگیری حرفهای (PLC) و گفتگوهای اصیل میان نه عضو این اجتماع به عنوان روشی برای مستندسازی دانش تدریس و یادگیری بهره میگیرد. مطالعه حاضر به چالشهای مرتبط با اختلال در شیوههای سنتی ارزشیابی و راهبردهای بهکاررفته برای مواجهه با آنها میپردازد. پژوهش با مدل جایگزینی، افزایش، اصلاح و بازتعریف هدایت میشود که لنزی نظری برای فهم تحول فناوری در آموزش و ارزشیابی فراهم میکند. یافتهها چهار چالش کلیدی را آشکار میسازد: مسائل مربوط به سلامت ارزشیابی، اختلالات ناشی از قطع برق، مشکلات فنی و محدودیت تخصص مدرسان در طراحی و اجرای تکالیف برخط سطح بالاتر. در حالی که گذار اولیه بیشتر شامل جایگزینی و افزایش بود و ارزشیابیهای برخط غالباً «بسیار ساده» و مستعد مسائل سلامت علمی تلقی میشدند، تلاشها برای حرکت به سوی مرحله اصلاح امیدبخش بود. اصلاحات در زمینه ارزشیابی شامل انطباق تکلیف ارزشیابی به منظور اطمینان از ارزیابی مؤثر مفاهیم ریاضی و علوم در محیطهای برخط و بدون مراقبت حضوری بود که در مقاله تشریح شده است. با وجود این پیشرفتها، حرکت به سوی مرحله بازتعریف که در آن ارزشیابیها به طور کامل یکپارچه و از لحاظ فناوری پیشرفته باشند تا از سوءاستفاده غیراخلاقی از هوش مصنوعی جلوگیری شود، همچنان محدود باقی مانده است. مقاله استدلال میکند که دستیابی به این مرحله نیازمند آموزش مستمر و هدفمند مدرسان معلم در زمینه ادغام پیشرفته فناوری است و بر ضرورت توسعه حرفهای مداوم در دوران پساکرونا تأکید میکند.
This qualitative pilot examined the feasibility and professional value of an interdisciplinary science-education intervention in three Bedouin kindergartens in Rahat, Israel. Eight preservice early-childhood teachers and eight preservice elementary-science teachers worked in interdisciplinary pairs during eight inquiry-oriented sessions and a 30-hour professional learning community. The study asked how participants described confidence, collaboration, and culturally contextualized science teaching. Reflexive thematic analysis of open-ended responses, discussions, field notes, and final reflections identified perceived growth in confidence, reciprocal disciplinary learning, and value in connecting inquiry to children’s environment. Children’s outcomes were not measured, and no causal or population-level claims are made. The study offers a contextually grounded model for teacher preparation and identifies requirements for larger prospective research in comparable underserved educational contexts.
این مطالعهی کیفی مقدماتی، امکانسنجی و ارزش حرفهای یک مداخلهی میانرشتهای آموزش علوم را در سه مهدکودک بَدَوی در شهر رهط، اسرائیل مورد بررسی قرار داد. هشت دانشجوی معلمی آموزش اوایل کودکی و هشت دانشجوی معلمی علوم ابتدایی، طی هشت جلسهی مبتنی بر پژوهش و یک جامعهی یادگیری حرفهای به مدت ۳۰ ساعت، به صورت زوجهای میانرشتهای همکاری کردند. پرسش اصلی پژوهش این بود که شرکتکنندگان چگونه اعتماد به نفس، همکاری و آموزش علوم با زمینهی فرهنگی را توصیف میکنند. تحلیل تماتیک بازتابیِ پاسخهای باز، بحثها، یادداشتهای میدانی و تأملات نهایی، رشد ادراکشده در اعتماد به نفس، یادگیری متقابل میانرشتهای و ارزش پیوند دادن پژوهش با محیط کودکان را شناسایی کرد. پیامدهای مربوط به کودکان اندازهگیری نشد و هیچ ادعای علی یا در سطح جمعیت ارائه نمیشود. این مطالعه، مدلی مبتنی بر زمینه برای آمادهسازی معلمان ارائه میدهد و الزامات پژوهشهای آیندهی بزرگتر در زمینههای آموزشی محروم مشابه را مشخص میکند.
How can civic education move beyond transmitting knowledge to cultivating the critical thinking young citizens need for democratic life? This study addresses that question by examining a deep learning-oriented problem-based learning (DL-PBL) model designed to develop critical thinking and support civic learning within primary Civic Education. Using a convergent mixed-methods design, we worked with 112 fourth-grade students from two primary schools in Palembang, South Sumatra, employing a quasi-experimental pre-test–post-test design with intact classes, complemented by classroom observations and students’ reflective journals. Because the total-score distribution was non-normal, between-group differences were analysed using an independent-samples Mann–Whitney U test, which indicated a statistically significant difference in total critical-thinking scores between the two groups, U = 0.000, z = −9.142, p < .001, with a very large standardised effect size, r = .864. The five critical-thinking aspect scores showed high internal consistency (Cronbach’s α = .888), and descriptive results showed consistently higher achievement percentages in the DL-PBL group across all assessed aspects. Qualitative findings revealed meaningful engagement with local civic issues, collaborative inquiry, reflective thinking, and active participation throughout the learning process. Together, these findings suggest that DL-PBL offers a promising instructional framework for connecting critical thinking with civic reasoning, Pancasila values, and community-based learning, providing a practical pathway for strengthening civic education in primary schools.
آموزش شهروندی چگونه میتواند فراتر از انتقال دانش رفته و به پرورش تفکر انتقادی مورد نیاز شهروندان جوان برای زندگی دموکراتیک بپردازد؟ این پژوهش با بررسی یک مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با رویکرد یادگیری عمیق (DL-PBL) که با هدف توسعهی تفکر انتقادی و حمایت از یادگیری شهروندی در آموزش شهروندی ابتدایی طراحی شده است، به این پرسش میپردازد. با استفاده از طرح آمیختهی همگرا، با ۱۱۲ دانشآموز پایه چهارم از دو مدرسه ابتدایی در پالمبانگ، سوماترای جنوبی همکاری شد و از طرح شبهآزمایشی پیشآزمون–پسآزمون با کلاسهای دستنخورده، به همراه مشاهدههای کلاسی و یادداشتهای تأملی دانشآموزان بهره گرفته شد. با توجه به غیرنرمال بودن توزیع نمرات کل، تفاوتهای بین گروهی با استفاده از آزمون U من–ویتنی برای نمونههای مستقل تحلیل شد که تفاوت معنادار آماری در نمرات کل تفکر انتقادی بین دو گروه را نشان داد (U = 0.000، z = −9.142، p < .001) و اندازهی اثر استاندارد شده بسیار بزرگ بود (r = .864). نمرات پنج جنبهی تفکر انتقادی از پایایی درونی بالایی برخوردار بودند (آلفای کرونباخ = .888) و نتایج توصیفی نشان داد که درصد موفقیت در گروه DL-PBL در تمامی جنبههای ارزیابی شده به طور پیوسته بالاتر بوده است. یافتههای کیفی نیز مشارکت معنادار با مسائل شهروندی محلی، پژوهش مشارکتی، تفکر تأملی و مشارکت فعال در سراسر فرایند یادگیری را آشکار ساخت. این یافتهها در مجموع نشان میدهند که DL-PBL چارچوب آموزشی امیدبخشی برای پیوند تفکر انتقادی با استدلال شهروندی، ارزشهای پنجگانهی پانچاسیلا و یادگیری مبتنی بر جامعه فراهم میکند و مسیر عملی برای تقویت آموزش شهروندی در مدارس ابتدایی ارائه میدهد.
Education for Sustainable Development (ESD) calls for higher education institutions (HEIs) to equip graduates with the competencies needed to address complex sustainability challenges while fulfilling their Third Mission of community engagement and societal development. This study presents a small, exploratory, one-group pretest-post-test pilot evaluation of the EDUSTEM framework, a service-learning approach designed to integrate sustainability-oriented learning into STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) education through interdisciplinary, community-based learning experiences. An exploratory mixed-methods design without a control or comparison group was employed with 50 undergraduate STEM students and pre-service teachers enrolled at the largest technical university in Southeastern Europe. Curriculum analysis informed the co-design of service-learning modules with faculty members and community stakeholders. The programme was evaluated using pre- and post-intervention surveys, competency assessment rubrics, and thematic analysis of students’ reflective journals. The results indicated statistically significant changes observed following participation in the programme in sustainability knowledge [pre-test: M = 6.2, SD = 1.5; post-test: M = 8.4, SD = 1.1; mean difference = 2.2, 95% CI [1.69, 2.71], t(49) = 8.72, p < .001, Cohen's d = 1.23] and student engagement in applying STEM knowledge to community challenges [pre-test: M = 3.8, SD = 1.0; post-test: M = 4.5, SD = 0.5; mean difference = 0.7, 95% CI [0.49, 0.91], t(49) = 6.54, p < .001, Cohen's d = 0.92]. Qualitative findings suggested that participants perceived increased sustainability awareness, interdisciplinary collaboration, communication, and civic responsibility following participation in the programme. Given the exploratory design and the absence of a comparison group, these pre-post changes cannot be attributed conclusively to the EDUSTEM programme. The findings therefore provide exploratory evidence regarding the educational potential of the framework rather than confirmatory evidence of intervention effectiveness.
آموزش برای توسعه پایدار (ESD) از مؤسسات آموزش عالی (HEIs) میخواهد که فارغالتحصیلان را به شایستگیهای لازم برای مواجهه با چالشهای پیچیده پایداری مجهز کنند و همزمان مأموریت سوم خود یعنی تعامل با جامعه و توسعه اجتماعی را نیز تحقق بخشند. این مطالعه یک ارزیابی آزمایشی مقدماتی با طرح پیشآزمون-پسآزمون تکگروهی از چارچوب EDUSTEM ارائه میدهد؛ رویکردی مبتنی بر یادگیری خدمتمحور که با هدف ادغام یادگیری مبتنی بر پایداری در آموزش STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) از طریق تجارب یادگیری میانرشتهای و مبتنی بر جامعه طراحی شده است. در این پژوهش، از طرح آمیخته اکتشافی بدون گروه کنترل یا مقایسه با مشارکت ۵۰ دانشجوی کارشناسی رشتههای STEM و معلمان پیشخدمت که در بزرگترین دانشگاه فنی جنوبشرقی اروپا ثبتنام کرده بودند، استفاده شد. تحلیل برنامه درسی به همطراحی ماژولهای یادگیری خدمتمحور با اعضای هیئت علمی و ذینفعان جامعه کمک کرد. برنامه با استفاده از پرسشنامههای پیش و پس از مداخله، روبریکهای ارزیابی شایستگی و تحلیل تماتیک یادداشتهای بازتابی دانشجویان ارزیابی شد. نتایج نشان داد تغییرات معنادار آماری پس از شرکت در برنامه در دانش پایداری [پیشآزمون: M = 6.2، SD = 1.5؛ پسآزمون: M = 8.4، SD = 1.1؛ تفاوت میانگین = 2.2، 95% CI [1.69, 2.71]، t(49) = 8.72، p < .001، d کوهن = 1.23] و مشارکت دانشجویان در بهکارگیری دانش STEM برای چالشهای جامعه [پیشآزمون: M = 3.8، SD = 1.0؛ پسآزمون: M = 4.5، SD = 0.5؛ تفاوت میانگین = 0.7، 95% CI [0.49, 0.91]، t(49) = 6.54، p < .001، d کوهن = 0.92] مشاهده شد. یافتههای کیفی نشان داد که شرکتکنندگان پس از حضور در برنامه، افزایش آگاهی نسبت به پایداری، همکاری میانرشتهای، ارتباطات و مسئولیتپذیری مدنی را ادراک کردند. با توجه به ماهیت اکتشافی طرح پژوهش و نبود گروه مقایسه، این تغییرات پیش و پس از مداخله را نمیتوان به طور قطعی به برنامه EDUSTEM نسبت داد. بنابراین یافتهها شواهد اکتشافی درباره ظرفیت آموزشی این چارچوب ارائه میکنند و نه شواهد تأییدی درباره اثربخشی مداخله.
This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.
این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفهای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی میپردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفهای مشارکتی در مدارس میپردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویههای PLC نشدهاند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیلکننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستانها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکتکنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرمافزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دستهبندی و تفسیر بینموردی صورت گرفت. اعتبار یافتهها از طریق مثلثسازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافتهها نشان میدهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکلدهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوههای رهبری تحولآفرین و مشارکتی ایفا میکند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشمانداز، یادگیری حرفهای جمعی، گفتوگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفهایگری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطهای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجهگیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفهای نظاممند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.
Educational leaders are increasingly expected to communicate and enact innovation within volatile and uncertain conditions. Yet strategic initiatives frequently stall because leaders struggle to articulate new ideas in ways that stakeholders can understand, trust, and meaningfully differentiate from past practice. This study examined how design-based professional learning using scenario planning can build innovation literacy-the communicative, imaginative, and symbolic capacity to describe emerging futures. Using a design-based research methodology, the study examined 161 educational leaders across six leadership groups who participated in a 10-month professional learning series incorporating scenario planning, futures thinking, and iterative design cycles. A graduate student cohort ( n = 11) completed a single adapted scenario-planning activity and provided a comparative case through which to examine the development of scenario literacy and innovation literacy in relation to leadership experience. Data sources included scenario artifacts, participant journals, field notes, session transcripts, and pre- and post-self-assessments. Quantitative data were analyzed descriptively and interpreted alongside qualitative evidence of shifts in participants' language, metaphors, and communicative practices. The triangulated findings indicated that leaders initially lacked scenario literacy and required explicit scaffolding to imagine plausible futures rather than reproduce current realities. As shared understandings of trust, disruption, and innovation developed, participants generated new metaphors, icons, and linguistic structures that enhanced communicative clarity. Participants also reported increased confidence and efficacy in describing innovations to stakeholders. The findings indicate that scenario planning, when embedded within a design-based professional learning structure, can expand educational leaders' communicative repertoires and strengthen system-level sensemaking. The study offers implications for leadership development, professional learning design, and the cultivation of the communicative capacities needed to lead innovation in complex educational environments.
انتظار میرود رهبران آموزشی بیش از پیش بتوانند نوآوری را در شرایط ناپایدار و نامطمئن، بهطور مؤثر ارتباط دهند و اجرا کنند. با این حال، ابتکارات راهبردی اغلب به دلیل ناتوانی رهبران در بیان ایدههای جدید به گونهای که ذینفعان بتوانند آنها را درک، اعتماد و به طور معناداری از رویههای گذشته تمییز دهند، متوقف میشود. این پژوهش بررسی کرد که چگونه یادگیری حرفهای مبتنی بر طراحی با استفاده از برنامهریزی سناریو میتواند سواد نوآوری—یعنی ظرفیت ارتباطی، تخیلی و نمادین برای توصیف آیندههای نوظهور—را تقویت کند. با بهرهگیری از روششناسی پژوهش مبتنی بر طراحی، این مطالعه ۱۶۱ رهبر آموزشی را در شش گروه رهبری مورد بررسی قرار داد که در یک دوره یادگیری حرفهای ۱۰ ماهه با محوریت برنامهریزی سناریو، آیندهنگری و چرخههای طراحی تکرارشونده شرکت کردند. یک گروه دانشجویان تحصیلات تکمیلی (n = 11) یک فعالیت برنامهریزی سناریو تطبیقیافته را به طور منفرد انجام دادند و یک مطالعه موردی مقایسهای برای بررسی توسعه سواد سناریو و سواد نوآوری در ارتباط با تجربه رهبری فراهم آوردند. منابع داده شامل مصنوعات سناریو، یادداشتهای روزانه شرکتکنندگان، یادداشتهای میدانی، رونوشت جلسات و ارزیابیهای خودسنجی پیش و پس از مداخله بود. دادههای کمی به صورت توصیفی تحلیل و در کنار شواهد کیفی از تغییرات در زبان، استعارهها و شیوههای ارتباطی شرکتکنندگان تفسیر شد. یافتههای مثلثیشده نشان داد که رهبران در ابتدا فاقد سواد سناریو بوده و برای تصور آیندههای محتمل به جای بازتولید واقعیتهای فعلی، به حمایت صریح نیاز داشتند. با توسعه درکهای مشترک از اعتماد، اختلال و نوآوری، شرکتکنندگان استعارهها، نمادها و ساختارهای زبانی جدیدی تولید کردند که به وضوح ارتباطی افزود. همچنین شرکتکنندگان افزایش اعتماد به نفس و کارایی در توصیف نوآوریها برای ذینفعان را گزارش کردند. یافتهها نشان میدهد که برنامهریزی سناریو، زمانی که در ساختار یادگیری حرفهای مبتنی بر طراحی ادغام شود، میتواند دامنههای ارتباطی رهبران آموزشی را گسترش داده و توانمندی تفسیر سیستمی را تقویت کند. این پژوهش پیامدهایی برای توسعه رهبری، طراحی یادگیری حرفهای و پرورش ظرفیتهای ارتباطی مورد نیاز برای رهبری نوآوری در محیطهای آموزشی پیچیده ارائه میدهد.
Many education systems aim to support teachers in moving toward conceptually oriented mathematics instruction. The 2023 California Mathematics Framework provides one example of this effort by organizing standards around big ideas and emphasizing mathematical connections. In this study, we report on an early investigation of teachers’ learning about, and efforts to enact, the framework’s big ideas approach. We followed a cohort of elementary teachers who participated in a year-long professional learning fellowship. Drawing on multiple qualitative data sources, we examine the affordances and constraints teachers experienced as they learned to teach mathematics conceptually through big ideas, as well as the ways that the framework's conceptual structure supported their instructional decision-making. Teachers reported meaningful shifts in their teaching, which they attributed to increased student engagement, a sense of instructional freedom, and growing confidence in themselves as mathematical thinkers. Classroom observations corroborated these reported shifts by documenting teachers' enactment of key features of conceptual mathematics instruction. At the same time, teachers identified important constraints, particularly tensions between conceptual teaching and procedural district assessment systems. Across teachers, the big ideas approach provided a shared conceptual structure for organizing instruction around connected mathematical ideas while supporting teachers’ professional judgment in how those ideas were enacted in classrooms. To illustrate variation in teachers’ experiences, we present four cases representing different trajectories of learning and enactment. We conclude with implications for the design of professional learning and the use of coherent conceptual frameworks to support teachers' learning and instructional decision-making.
بسیاری از نظامهای آموزشی در پی حمایت از معلمان برای حرکت به سوی آموزش ریاضیات مبتنی بر مفاهیم هستند. چارچوب ریاضیات کالیفرنیا ۲۰۲۳ نمونهای از این تلاش است که استانداردها را حول ایدههای بزرگ سازماندهی کرده و بر ارتباطات ریاضی تأکید میکند. در این مطالعه، گزارشی از یک بررسی اولیه درباره یادگیری معلمان و تلاشهای آنها برای اجرای رویکرد ایدههای بزرگ این چارچوب ارائه میشود. ما یک گروه از معلمان ابتدایی را که در یک دوره یکساله یادگیری حرفهای شرکت کردند، دنبال کردیم. با استفاده از منابع مختلف دادههای کیفی، به بررسی فرصتها و محدودیتهایی که معلمان در فرآیند یادگیری آموزش مفهومی ریاضیات از طریق ایدههای بزرگ تجربه کردند، و همچنین نحوه حمایت ساختار مفهومی چارچوب از تصمیمگیریهای آموزشی آنها پرداختیم. معلمان تغییرات معناداری را در شیوه تدریس خود گزارش کردند که آن را به افزایش مشارکت دانشآموزان، احساس آزادی آموزشی و افزایش اعتماد به نفس خود به عنوان اندیشمندان ریاضی نسبت دادند. مشاهدات کلاسی این تغییرات گزارششده را با مستندسازی اجرای ویژگیهای کلیدی آموزش مفهومی ریاضیات توسط معلمان تأیید کرد. همزمان، معلمان محدودیتهای مهمی را شناسایی کردند، بهویژه تنش میان آموزش مفهومی و نظامهای ارزیابی رویهای منطقهای. در میان معلمان، رویکرد ایدههای بزرگ ساختار مفهومی مشترکی برای سازماندهی آموزش حول ایدههای مرتبط ریاضی فراهم کرد و در عین حال از قضاوت حرفهای معلمان در نحوه اجرای این ایدهها در کلاس حمایت نمود. برای نشان دادن تنوع تجربیات معلمان، چهار مطالعه موردی ارائه میشود که مسیرهای متفاوت یادگیری و اجرا را نمایان میکند. در پایان، پیامدهایی برای طراحی یادگیری حرفهای و استفاده از چارچوبهای مفهومی منسجم جهت حمایت از یادگیری معلمان و تصمیمگیریهای آموزشی آنها ارائه میشود.
Work-integrated learning (WIL) is increasingly conceptualised as a curriculum-embedded process that may include non-placement activities designed to make professional practice visible early in a degree. This study evaluates a first-year, community-engaged WIL model embedded within a sport development degree. The curriculum integrated practitioner interaction, site visits, applied learning tasks, and structured reflection to support students’ early engagement with professional and community contexts. Using a convergent mixed-methods design (n = 89), the study examined whether participation in this curriculum was associated with students’ vocational identity and sense of belonging during transition to university. Health-related degrees, in which professional exposure is typically deferred, were used as a contextual comparison. Students who experienced the first-year WIL curriculum reported stronger vocational identity, particularly in relation to professional belonging and identification with a future profession. Qualitative findings indicated that practitioner interaction, authentic tasks, and guided reflection helped students visualise professional roles and develop clearer understandings of career pathways, whereas students without structured early exposure described a more exploratory first-year experience centred on disciplinary learning and peer connection. The study contributes to WIL scholarship by positioning first-year, non-placement, community-engaged WIL as an identity-forming process rather than solely a late-stage employability intervention. It proposes a scalable curriculum model for supporting transition, belonging, and career development through practice-visible learning.
یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به طور فزایندهای به عنوان فرایندی درونبرنامهای مفهومسازی میشود که میتواند شامل فعالیتهای بدون کارورزی باشد و هدف آن آشکار ساختن عمل حرفهای در ابتدای دوره تحصیلی است. این پژوهش یک مدل WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی را که در سال اول یک دوره توسعه ورزش جایگذاری شده است، ارزیابی میکند. برنامه درسی مذکور، تعامل با متخصصان، بازدید از محل، تکالیف یادگیری کاربردی و بازتاب ساختاریافته را برای حمایت از مشارکت زودهنگام دانشجویان با زمینههای حرفهای و اجتماعی ادغام نمود. با استفاده از طرح آمیخته همگرا (n = 89)، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در این برنامه درسی با هویت حرفهای و احساس تعلق دانشجویان در دوره گذار به دانشگاه ارتباط دارد یا خیر. رشتههای مرتبط با سلامت که در آنها مواجهه حرفهای معمولاً به تعویق میافتد، به عنوان مقایسه زمینهای مورد استفاده قرار گرفتند. دانشجویانی که برنامه درسی WIL سال اول را تجربه کردند، هویت حرفهای قویتری به ویژه در ارتباط با احساس تعلق حرفهای و شناسایی با حرفه آینده گزارش دادند. یافتههای کیفی نشان داد که تعامل با متخصصان، تکالیف اصیل و بازتاب هدایتشده به دانشجویان کمک کرد تا نقشهای حرفهای را تجسم کرده و درک روشنتری از مسیرهای شغلی پیدا کنند، در حالی که دانشجویان فاقد مواجهه ساختاریافته زودهنگام، تجربهای اکتشافیتر در سال اول داشتند که بر یادگیری رشتهای و ارتباط با همسالان متمرکز بود. این پژوهش با قرار دادن WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی بدون کارورزی در سال اول به عنوان فرایندی هویتساز، نه صرفاً مداخلهای برای اشتغالپذیری در مراحل پایانی، به ادبیات WIL کمک میکند. همچنین یک مدل برنامه درسی مقیاسپذیر برای حمایت از گذار، احساس تعلق و توسعه شغلی از طریق یادگیری مبتنی بر مشاهده عمل حرفهای پیشنهاد میکند.
Recent research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s positive association with teachers’ good job- and health-related outcomes. Although teacher professional learning is recognised as a key contributor to the development of CTE, there has not been much investigation into the specific efficacy-shaping sources in professional learning settings. This case study explores sources of CTE in a practitioner inquiry community within a school–university partnership in the United States. Qualitative interviews that included emotion-focused reflections and social network mapping were collected and analysed using Bandura’s four sources of efficacy. This analysis led to sixteen aspects of professional learning experiences that tapped into the efficacy-shaping sources within the inquiry community. The findings highlight the significance of all four sources, particularly social persuasion and emotional states, which have been underexplored in prior research. Findings suggest that teacher educators can support CTE by designing shared, collaborative learning spaces, creating opportunities for educators to publicise their practices, and fostering professional dialogue that builds the relational trust needed for intentional collaboration.
پژوهشهای اخیر بر اهمیت کارآمدی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشتهاند و انتشارات مختلف به ارتباط مثبت CTE با پیامدهای شغلی و سلامت معلمان اشاره کردهاند. اگرچه یادگیری حرفهای معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در توسعه CTE شناخته میشود، اما بررسیهای اندکی درباره منابع خاص شکلدهنده کارآمدی در محیطهای یادگیری حرفهای صورت گرفته است. این مطالعه موردی به بررسی منابع CTE در یک جامعه پژوهشمحور حرفهای در چارچوب همکاری مدرسه و دانشگاه در ایالات متحده میپردازد. مصاحبههای کیفی که شامل بازتابهای مبتنی بر هیجان و ترسیم شبکههای اجتماعی بودند، گردآوری و با استفاده از چهار منبع کارآمدی بندورا تحلیل شدند. این تحلیل به شناسایی شانزده جنبه از تجارب یادگیری حرفهای منجر شد که به منابع شکلدهنده کارآمدی در جامعه پژوهشمحور اشاره داشتند. یافتهها بر اهمیت هر چهار منبع، به ویژه ترغیب اجتماعی و حالات هیجانی که در پژوهشهای پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند، تأکید میکنند. نتایج نشان میدهد که مربیان معلمان میتوانند با طراحی فضاهای یادگیری مشترک و مشارکتی، ایجاد فرصتهایی برای ارائه عمومی تجربیات آموزشی و تقویت گفتوگوی حرفهای که اعتماد رابطهای لازم برای همکاری هدفمند را ایجاد میکند، از CTE حمایت کنند.
