mindful parenting

Introduction Interventions that dyadically equip families with self-compassion skills represent a promising approach for addressing mental health challenges, particularly during the key transitional period of middle childhood. This study examines changes and candidate processes associated with participation in the Mindfulness and Self-Compassion for Children and Caregivers (MSC-CC) course. Methods Twenty-three caregiver-child dyads (Child, M age =8.78; Caregiver, M age =41.2) participated in MSC-CC, delivered remotely over six weekly group sessions. Pre- and post-intervention assessments included self-report measures of parenting and relational closeness outcomes during a dyadic stressor task (behavior, reflective functioning[RF], and physiology). Analyses investigated pre-post change in primary outcomes and linear mixed-effects models estimated time-related changes and baseline moderators of physiological change. Significance tests identify pre-post increases in parenting and emotion-supportive beliefs. Results and Discussion Physiologically, we detected significant decreases in child physiological arousal. Exploratory moderation analyses suggest, among others, low levels of mindfulness and high RF at baseline predict the largest reductions in child stress physiology. While uncontrolled, the MSC-CC participation was associated with increases in mindful parenting and the caregiver-child relationship and lower child physiological arousal during a dyadic challenge, most prominently in families with lower emotion-supportive beliefs at baseline. Altogether, this highlights candidate processes and moderators of efficacy to be confirmed in a fully powered randomized controlled trial. Trial registration ClinicalTrials.gov , Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC) , NCT05818397, registration and study start on 2023-10-16.

مقدمه: مداخلاتی که به صورت دوتایی خانواده‌ها را به مهارت‌های شفقت به خود مجهز می‌کنند، رویکردی نویدبخش برای مواجهه با چالش‌های سلامت روان، به‌ویژه در دوره‌ی گذار کلیدی کودکی میانی به شمار می‌روند. این پژوهش به بررسی تغییرات و فرایندهای نامزد مرتبط با مشارکت در دوره‌ی ذهن‌آگاهی و شفقت به خود برای کودکان و مراقبان (MSC-CC) می‌پردازد. روش‌ها: بیست‌وسه زوج مراقب-کودک (کودک، میانگین سن = ۸.۷۸؛ مراقب، میانگین سن = ۴۱.۲) در دوره‌ی MSC-CC که به صورت مجازی و طی شش جلسه‌ی گروهی هفتگی برگزار شد، شرکت کردند. ارزیابی‌های پیش و پس از مداخله شامل ابزارهای خودگزارشی درباره‌ی پیامدهای فرزندپروری و نزدیکی رابطه‌ای در حین یک تکلیف استرس‌زای دوتایی (رفتار، عملکرد بازتابی [RF] و فیزیولوژی) بود. تحلیل‌ها تغییرات پیش-پس در پیامدهای اصلی را بررسی کردند و مدل‌های خطی با اثرات مختلط تغییرات مرتبط با زمان و تعدیل‌گران پایه‌ای تغییرات فیزیولوژیک را برآورد نمودند. آزمون‌های معناداری افزایش‌های پیش-پس در باورهای فرزندپروری و حمایت هیجانی را نشان دادند. نتایج و بحث: از نظر فیزیولوژیک، کاهش معناداری در برانگیختگی فیزیولوژیک کودک مشاهده شد. تحلیل‌های اکتشافی تعدیل‌گری نشان می‌دهد، از جمله، سطوح پایین ذهن‌آگاهی و RF بالا در خط پایه بیشترین کاهش در فیزیولوژی استرس کودک را پیش‌بینی می‌کنند. اگرچه مطالعه فاقد گروه کنترل بود، مشارکت در MSC-CC با افزایش فرزندپروری ذهن‌آگاهانه و بهبود رابطه‌ی مراقب-کودک و کاهش برانگیختگی فیزیولوژیک کودک در حین چالش دوتایی همراه بود، به‌ویژه در خانواده‌هایی که در خط پایه باورهای حمایت هیجانی پایین‌تری داشتند. در مجموع، این یافته‌ها فرایندها و تعدیل‌گران اثربخشی را برجسته می‌کند که باید در یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی با توان کافی تأیید شوند. ثبت کارآزمایی: ClinicalTrials.gov، Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC)، NCT05818397، ثبت و آغاز مطالعه در ۲۰۲۳-۱۰-۱۶.

Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.

این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.