learning methods

This study aimed to analyze the tutor competency improvement strategy in implementing inclusive education at the Al-Ghozali Community Learning Center (PKBM) in Lubuk Banjar Village, Lubuk Raja District, Ogan Komering Ulu Regency. This study used a qualitative approach with descriptive methods. Data were obtained through interviews, observations, and documentation related to the implementation of the tutor competency improvement program and the inclusive learning process. The analysis was conducted descriptively by considering the stages of the competency development strategy and their impact on learning implementation. The results showed that the tutor competency improvement strategy was implemented through training, workshops, coaching, supervision, discussions between tutors, and independent learning. These strategies support the development of four aspects of tutor competency: pedagogical, personality, professional, and social. Improved pedagogical competency is seen in the tutor's ability to adapt learning methods and media to the diverse characteristics of students. Personal competency is reflected in patience, empathy, and responsibility, while professional competency develops through mastery of material and understanding of inclusive education. Social competency is also strengthened through communication and collaboration with students, fellow tutors, and PKBM managers. However, its implementation still faces obstacles such as limited facilities and infrastructure, a lack of specialized training in inclusive education, and differences in student abilities. This study concluded that improving tutor competency requires a systematic and sustainable approach through institutional support, mentoring, and regular evaluation to achieve inclusive, adaptive, and high-quality non-formal education services.

Traditional statistical models face the challenges of insufficient modeling capabilities and difficulty in interpreting complex, nonlinear, and high-dimensional data. Therefore, this paper combines fuzzy logic and deep learning methods to construct a framework model for identifying key factors for high-quality employment for college students. The model in this paper uses multi-channel encoding technology. We use the attention mechanism to fuse the features obtained from multi-channel encoding and input the self-organizing fuzzy inference structure for regression and classification analysis. The system can transform numerical prediction results into a semantic rule-driven decision-making process, which can significantly improve the model’s modeling capabilities and interpretability for uncertainty. Our experiments were conducted on 5,623 graduates. Experimental results on the data show that our model achieved an average mean square error of 0.831, a coefficient of determination of 0.892, and a classification accuracy of 0.865, which are significantly higher than traditional statistical and machine learning models. The corresponding experiments demonstrate the key role of cross-modal fusion and fuzzy reasoning modules in improving the results. Feature importance analysis shows that factors such as internship duration, GPA, and research participation have a key impact on high-quality employment, which is consistent with expert consensus.

Background Diabetes frequently co-occurs with depression, anxiety, and diabetes-related distress, and psychological status directly influences glycaemic control and the risk of complications. Traditional mental health assessment relies on subjective scales. With the growth of digital health, digital phenotyping offers a new paradigm for real-time, objective mental health monitoring and prediction. However, the pathways through which these technologies perform monitoring and prediction remain unclear. Objective This scoping review aimed to systematically map the application pathways of digital phenotyping for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, and to use machine learning-assisted text mining to analyse the main research themes and hotspots, thereby informing the future development of individualised risk prediction models and monitoring systems. Methods A scoping review search was conducted in six English databases (PubMed, Embase, CINAHL, Web of Science, Scopus, and the Cochrane Library) and four Chinese databases (CNKI, Wanfang, VIP, and China Biomedical Literature Database[CBM]), covering studies published from database inception to 10 September 2026. The search strategy was built around terms related to diabetes, digital phenotyping, and mental health. Machine learning-assisted literature mining was used to identify thematic patterns in the included studies. The study selection process and overall workflow followed the PRISMA extension for scoping reviews (PRISMA-ScR). Results A total of 2,968 records were retrieved. After screening, 10 studies were included. The evidence indicated that digital phenotyping mainly enables real-time monitoring of mental health in people with diabetes through signals such as continuous glucose monitoring (CGM), passive smartphone sensing, voice, and ecological momentary assessment (EMA). Machine learning methods were widely used for risk prediction modelling, but most studies built models at the group level, with only a few adopting n -of-1 analysis or subgroup prediction to achieve individualised risk prediction. External validation of models was generally lacking, and no intervention studies were identified. Conclusions Preliminary evidence suggests that digital phenotyping has exploratory potential for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, but research that genuinely achieves individualised risk prediction remains limited. Closed-loop monitoring-intervention design and multicentre external validation are the main directions for future research. Systematic Review Registration https://osf. io/6wsaj/ .

This study aims to describe the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular activity at SMP Negeri 27 Padang. The type of research used is qualitative research with a descriptive method. The research object is the dance extracurricular activities, while the research subjects consist of the coach and 25 female students who are members of the dance extracurricular in grades VII and VIII at SMP Negeri 27 Padang. Data collection was carried out through observation, interviews, documentation, and literature studies. The data were analyzed through stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular at SMP Negeri 27 Padang has been carried out well through the stages of planning, implementation, and evaluation conducted systematically. The planning includes setting the training schedule, the content for the Pasambahan Kreasi Dance, learning methods, as well as supporting facilities and infrastructure. The activities are carried out once a week for five sessions using lectures, demonstrations, and peer tutoring methods. Evaluation is done by observing the students’ ability to master movement techniques, coordination, timing with the music, and the overall dance performance. This extracurricular activity has a positive impact on improving dance skills, discipline, responsibility, teamwork, as well as students’ appreciation of Minangkabau culture. Although there are still challenges such as limited facilities and infrastructure and not all students attend regularly, the activities can still run well thanks to the support from the school, coaches, and the students' enthusiasm.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فعالیت فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ است. نوع پژوهش به‌کاررفته، پژوهش کیفی با روش توصیفی می‌باشد. موضوع پژوهش، فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص است و آزمودنی‌های پژوهش شامل مربی و ۲۵ دانش‌آموز دختر عضو فوق‌برنامه رقص در پایه‌های هفتم و هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ هستند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مراحل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ به‌خوبی و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی به‌صورت نظام‌مند انجام می‌شود. برنامه‌ریزی شامل تعیین زمان‌بندی تمرین، محتوای رقص پاسامباهان کریاسی، روش‌های یادگیری و همچنین امکانات و زیرساخت‌های پشتیبان است. فعالیت‌ها هفته‌ای یک بار در پنج جلسه با استفاده از روش‌های سخنرانی، نمایش و آموزش همسالان برگزار می‌شود. ارزیابی از طریق مشاهده توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های حرکتی، هماهنگی، زمان‌بندی با موسیقی و اجرای کلی رقص انجام می‌شود. این فعالیت فوق‌برنامه تأثیر مثبتی بر بهبود مهارت‌های رقص، انضباط، مسئولیت‌پذیری، کار گروهی و همچنین افزایش قدردانی دانش‌آموزان از فرهنگ میننگکاباو دارد. اگرچه چالش‌هایی مانند محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و عدم حضور منظم همه دانش‌آموزان وجود دارد، اما این فعالیت‌ها به‌واسطه حمایت مدرسه، مربیان و اشتیاق دانش‌آموزان همچنان به‌خوبی اجرا می‌شود.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

The implementation of the Tilawati method as a method of learning the Qur'an requires the support of an organizational system capable of ensuring effective, efficient, and sustainable learning. However, studies on the relationship between organizational design based on Islamic educational management and the implementation of the Tilawati method are still relatively limited. This study aims to formulate an organizational design based on Islamic educational management that is effective and efficient in supporting the implementation of the Tilawati method by strengthening the functions of planning, organizing, implementing, and controlling to improve the quality of Qur'an learning. The study used a qualitative approach with a literature study (library research). Data were obtained from scientific articles, books, proceedings, and various relevant academic sources, then analyzed using content analysis techniques. The results show that the successful implementation of the Tilawati method is determined not only by the competence of educators and learning methods, but also by organizational governance that is able to systematically integrate the functions of Islamic educational management. This study resulted in the concept of Tilawati Organizational Design Based on Integrative Islamic Educational Management that emphasizes the synergy between planning, organizing, implementing, and controlling in managing Qur'an learning. Thus, organizational design becomes a strategic factor in supporting the continuous improvement of the quality of Qur'an learning.

اجرای روش تلاوتی به‌عنوان روشی برای آموزش قرآن نیازمند پشتیبانی یک نظام سازمانی است که قادر به تضمین یادگیری مؤثر، کارآمد و پایدار باشد. با این حال، پژوهش‌ها درباره رابطه بین طراحی سازمانی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی و اجرای روش تلاوتی هنوز نسبتاً محدود است. هدف این پژوهش، تدوین یک طراحی سازمانی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی است که به‌طور مؤثر و کارآمد از اجرای روش تلاوتی با تقویت کارکردهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و کنترل به‌منظور ارتقای کیفیت آموزش قرآن حمایت کند. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مطالعه کتابخانه‌ای (پژوهش اسنادی) انجام شده است. داده‌ها از مقالات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات و منابع علمی مرتبط گردآوری و با استفاده از فنون تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد که موفقیت اجرای روش تلاوتی نه‌تنها به شایستگی مربیان و روش‌های یادگیری، بلکه به حاکمیت سازمانی که بتواند کارکردهای مدیریت آموزشی اسلامی را به‌صورت نظام‌مند یکپارچه سازد، بستگی دارد. این پژوهش به مفهوم طراحی سازمانی تلاوتی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی تلفیقی دست یافته است که بر هم‌افزایی میان برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و کنترل در مدیریت آموزش قرآن تأکید دارد. بنابراین، طراحی سازمانی به‌عنوان عاملی راهبردی در حمایت از بهبود مستمر کیفیت آموزش قرآن مطرح می‌شود.

Arabic vocabulary learning for early childhood is an important effort to introduce a foreign language through enjoyable learning activities that are appropriate to children's developmental characteristics. However, conventional learning methods often make children less enthusiastic, resulting in limited Arabic vocabulary mastery. This study aims to describe the use of the Picture Magic Lamp learning media in improving the Arabic vocabulary of children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The participants were children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. Data were collected through observation, interviews, and documentation and were analyzed using the stages of data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The picture magic lamp media was implemented by asking children to identify the displayed colors and mention their names in both Indonesian and Arabic. The findings revealed that the use of the picture magic lamp media increased children's learning interest, active participation, and ability to recognize and pronounce Arabic color vocabulary. Therefore, the Magic Lamp media can be used as an effective and engaging learning medium to improve Arabic vocabulary mastery among early childhood learners.

یادگیری واژگان عربی در دوران کودکی تلاشی مهم برای معرفی زبان خارجی از طریق فعالیت‌های یادگیری لذت‌بخش و متناسب با ویژگی‌های رشدی کودکان است. با این حال، روش‌های یادگیری سنتی اغلب باعث کاهش اشتیاق کودکان می‌شود و در نتیجه تسلط محدودی بر واژگان عربی ایجاد می‌کند. هدف این پژوهش توصیف استفاده از رسانه آموزشی چراغ جادوی تصویری در بهبود واژگان عربی کودکان ۵ تا ۶ ساله در مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شد. شرکت‌کنندگان کودکان ۵ تا ۶ ساله مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری و با استفاده از مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. رسانه چراغ جادوی تصویری با درخواست از کودکان برای شناسایی رنگ‌های نمایش داده‌شده و بیان نام آن‌ها به زبان اندونزیایی و عربی اجرا شد. یافته‌ها نشان داد که استفاده از رسانه چراغ جادوی تصویری باعث افزایش علاقه‌مندی به یادگیری، مشارکت فعال و توانایی شناسایی و تلفظ واژگان رنگ به زبان عربی در کودکان شد. بنابراین، رسانه چراغ جادو می‌تواند به عنوان یک رسانه آموزشی مؤثر و جذاب برای بهبود تسلط بر واژگان عربی در میان کودکان پیش‌دبستانی مورد استفاده قرار گیرد.

This study describes students' learning interest in the subject of Fiqh, the types of media used by teachers in teaching Fiqh, and the strategies used by teachers to increase students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency. This research is a descriptive qualitative study using phenomenological and pedagogical approaches. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research instruments were an observation guide, an interview guide, and documentation, while the data analysis consisted of data reduction, data display, and conclusion drawing or verification. Data validity was ensured through data triangulation. The results show that students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency is still relatively low. The Fiqh teachers attempt to increase it by applying various learning strategies, including the use of visual and audiovisual media such as pictures, PowerPoint presentations, and instructional videos, as well as a variety of learning methods such as group discussions, presentations, and ice breakers during the learning process. The use of varied media and learning strategies has proven effective in improving students' attention, enthusiasm, focus, and understanding of the Fiqh material.

این پژوهش به توصیف علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری درس فقه، انواع رسانه‌های مورد استفاده معلمان در آموزش فقه، و استراتژی‌های به‌کاررفته توسط معلمان برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو می‌پردازد. این پژوهش، مطالعه‌ای کیفی توصیفی با رویکردهای پدیدارشناختی و تربیتی است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. ابزارهای پژوهش شامل راهنمای مشاهده، راهنمای مصاحبه و اسناد بوده و تحلیل داده‌ها شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری یا تأیید نتایج است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی داده‌ها تضمین شده است. نتایج نشان می‌دهد علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو همچنان نسبتاً پایین است. معلمان فقه تلاش می‌کنند با به‌کارگیری استراتژی‌های مختلف آموزشی، از جمله استفاده از رسانه‌های بصری و شنیداری‌ـ‌بصری مانند تصاویر، ارائه‌های پاورپوینت و ویدئوهای آموزشی و همچنین تنوع‌بخشی به روش‌های یادگیری مانند بحث‌های گروهی، ارائه‌ها و یخ‌شکن‌ها در فرایند آموزش، این علاقه‌مندی را افزایش دهند. استفاده از رسانه‌ها و استراتژی‌های متنوع آموزشی در بهبود توجه، اشتیاق، تمرکز و درک دانش‌آموزان نسبت به محتوای درس فقه مؤثر بوده است.

This study seeks to reveal the profile of collaboration skills (CS) and communication confidence (CC) of pre-service chemsitry teacher (PCT). Designed as a descriptive quantitative study, convenience sampling technique was adopted for this study. A total of 26 PCTs were involved as research samples. Data were obtained through two closed-ended questionnaires: the Collaborative Skill Questionnaire (CS-Q) and the Communication Confidence Questionnaire (CC-Q). Descriptive statistics were used to analyze the profile levels of the PCT-CS and PCT-CC. The level criteria were divided into five categories. Based on these results, the PCT-CS was generally at a good level. Meanwhile, the PCT-CC level was sufficient. Based on the research results that have gone through the data analysis stage, learning activities need to implement methods that are capable of training PCT-CS and PCT-CC such as collaborative learning methods.

این مطالعه با هدف آشکارسازی نمایه مهارت‌های همکاری (CS) و اعتماد به نفس ارتباطی (CC) دانشجومعلمان شیمی (PCT) انجام شده است. این پژوهش به صورت توصیفی-کمی طراحی شده و از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده شده است. در مجموع ۲۶ نفر از دانشجومعلمان شیمی به عنوان نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها از طریق دو پرسشنامه بسته‌پاسخ جمع‌آوری شد: پرسشنامه مهارت همکاری (CS-Q) و پرسشنامه اعتماد به نفس ارتباطی (CC-Q). برای تحلیل سطوح نمایه PCT-CS و PCT-CC از آمار توصیفی استفاده شد. معیار سطوح به پنج دسته تقسیم گردید. بر اساس این نتایج، سطح PCT-CS به طور کلی در وضعیت خوب قرار داشت. در حالی که سطح PCT-CC در حد کافی بود. بر اساس نتایج پژوهش که مرحله تحلیل داده‌ها را طی کرده است، فعالیت‌های یادگیری نیازمند اجرای روش‌هایی هستند که قادر به تقویت PCT-CS و PCT-CC باشند؛ مانند روش‌های یادگیری مشارکتی.

The improvement of literacy and numeracy quality is a major challenge in primary education in Indonesia, including in madrasah ibtidaiyah. Various international reports such as the Programme for International Student Assessment (PISA) and the National Assessment (AN) show the low achievement of Indonesian students in reading, mathematics, and science. This condition is worsened by the dense madrasah curriculum, limited facilities and infrastructure, and the dominance of traditional teacher-centered learning methods. This study aims to analyze innovative learning strategies relevant to improving literacy and numeracy skills among madrasah ibtidaiyah students while maintaining Islamic identity. The method used is library research with a descriptive-analytical approach through a review of academic literature, educational policies, and student achievement data. The study results indicate that strategies such as Project-Based Learning, digital technology integration, and context-based approaches linked to everyday life and religious values are effective in developing students' critical, creative, collaborative, and communicative thinking skills. The implementation of these strategies not only increases learning motivation but also makes literacy and numeracy more applicable and meaningful as life skills aligned with the teachings of the Qur'an and Hadith. Thus, innovative learning strategies have the potential to become an important instrument in improving the quality of Islamic primary education in Indonesia while shaping a generation that is intelligent, critical, creative, and of noble character."

ارتقای کیفیت سواد خواندن و مهارت‌های عددی یکی از چالش‌های اساسی آموزش ابتدایی در اندونزی، از جمله در مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی)، به‌شمار می‌رود. گزارش‌های بین‌المللی مختلفی مانند برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) و ارزیابی ملی (AN) نشان‌دهنده دستاورد پایین دانش‌آموزان اندونزیایی در حوزه‌های خواندن، ریاضیات و علوم است. این وضعیت با تراکم برنامه درسی مدارس ابتدایی اسلامی، محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و غلبه روش‌های سنتی آموزش معلم‌محور تشدید می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای نوآورانه یادگیری مرتبط با ارتقای مهارت‌های سواد خواندن و عددی در میان دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی با حفظ هویت اسلامی است. روش مورد استفاده، پژوهش کتابخانه‌ای با رویکرد توصیفی-تحلیلی از طریق مرور ادبیات علمی، سیاست‌های آموزشی و داده‌های عملکرد دانش‌آموزان است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که راهبردهایی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، ادغام فناوری دیجیتال و رویکردهای مبتنی بر زمینه که با زندگی روزمره و ارزش‌های دینی پیوند خورده‌اند، در توسعه مهارت‌های تفکر انتقادی، خلاقانه، مشارکتی و ارتباطی دانش‌آموزان مؤثر هستند. اجرای این راهبردها نه‌تنها انگیزه یادگیری را افزایش می‌دهد، بلکه سواد خواندن و مهارت‌های عددی را به‌عنوان مهارت‌های زندگی کاربردی‌تر و معنادارتر و همسو با آموزه‌های قرآن و حدیث می‌سازد. بنابراین، راهبردهای نوآورانه یادگیری می‌توانند به‌عنوان ابزاری مهم در ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی اسلامی در اندونزی و تربیت نسلی هوشمند، انتقادی، خلاق و با اخلاق نیکو ایفای نقش کنند.

This study aims to determine the effect of differentiated learning on students' learning motivation in Informatics subjects and to analyze students' learning motivation before and after the implementation of differentiated learning in Class XI SMAN 7 Kupang. This research employed a quantitative approach with a quasi-experimental design involving two classes: XI-11 as the experimental class (30 students) treated with differentiated learning (content, process, and product) and XI-8 as the control class (25 students) using conventional learning methods. Data were collected using learning motivation questionnaires based on the ARCS model (Attention, Relevance, Confidence, Satisfaction) pre-test and post-test, observation sheets, and documentation. Data analysis techniques included normality tests, homogeneity tests, and hypothesis testing using the Independent Sample T-Test. The results showed that the average learning motivation score in the experimental class increased significantly from 51.4 in the pre-test to 88.0 in the post-test, whereas the control class increased from 35.6 to 63.2. The Independent Sample T-Test yielded a t-value of 7.609 with a significance value of Sig. (2-tailed) = 0.000 (< 0.05), leading to the rejection of H0 and acceptance of Ha. In conclusion, differentiated learning has a significant positive effect on students' learning motivation in Informatics. The approach effectively increases attention, relevance, self-confidence, and satisfaction by accommodating individual learning needs, readiness, interests, and learning profiles.

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر یادگیری تمایزیافته بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان در درس انفورماتیک و تحلیل انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پیش و پس از اجرای یادگیری تمایزیافته در کلاس یازدهم دبیرستان دولتی شماره ۷ کوپانگ انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح شبه‌آزمایشی با مشارکت دو کلاس انجام شد: کلاس XI-11 به عنوان گروه آزمایش (۳۰ دانش‌آموز) که با یادگیری تمایزیافته (محتوا، فرایند و محصول) آموزش دیدند و کلاس XI-8 به عنوان گروه کنترل (۲۵ دانش‌آموز) که از روش‌های یادگیری متداول استفاده کردند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های انگیزش یادگیری مبتنی بر مدل ARCS (توجه، ارتباط، اعتماد به نفس، رضایت) در قالب پیش‌آزمون و پس‌آزمون، برگه‌های مشاهده و مستندسازی جمع‌آوری شد. روش‌های تحلیل داده شامل آزمون نرمالیتی، آزمون همگنی و آزمون فرضیه با استفاده از Independent Sample T-Test بود. نتایج نشان داد که میانگین نمره انگیزش یادگیری در گروه آزمایش به طور معناداری از ۵۱٫۴ در پیش‌آزمون به ۸۸٫۰ در پس‌آزمون افزایش یافت، در حالی که گروه کنترل از ۳۵٫۶ به ۶۳٫۲ افزایش داشت. آزمون Independent Sample T-Test مقدار t برابر با ۷٫۶۰۹ و مقدار معناداری Sig. (2-tailed) = ۰٫۰۰۰ (< ۰٫۰۵) را نشان داد که منجر به رد H0 و پذیرش Ha شد. در نتیجه، یادگیری تمایزیافته تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان در درس انفورماتیک دارد. این رویکرد با پاسخگویی به نیازها، آمادگی، علایق و پروفایل‌های یادگیری فردی، به طور مؤثری توجه، ارتباط، اعتماد به نفس و رضایت را افزایش می‌دهد.

Interactive learning strategies are increasingly recognised as central to civic education, yet their contribution to civic intellectual and participation skills remains underexplored. This article examines how interactive learning strategies enhance university students’ civic intellectual and participation skills within an Indonesian higher education setting. Using a qualitative, single instrumental case study design, the study gathered data through participant observation, semi-structured interviews, and documentation involving one lecturer and five students at a state Islamic university in Jakarta, and analysed them using Miles, Huberman, and Saldaña’s interactive data analysis model. The findings show that interactive learning strategies foster active, meaningful, and enjoyable learning by shifting students from passive recipients to active participants, thereby strengthening civic intellectual skills such as critical thinking, analysis, and argumentation, alongside civic participation skills including collaboration, communication, and democratic engagement. Unlike prior studies that emphasise civic knowledge acquisition alone, this article demonstrates that interactive strategies simultaneously cultivate the intellectual and participatory dimensions of civic skills. These findings contribute to civic education pedagogy by offering an empirically grounded account of how interactive learning translates into meaningful civic competence, with implications for curriculum design and lecturer training in higher education.

راهبردهای یادگیری تعاملی به طور فزاینده‌ای به عنوان بخش مرکزی آموزش شهروندی شناخته می‌شوند، اما نقش آن‌ها در ارتقای مهارت‌های فکری و مشارکتی شهروندی همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله به بررسی چگونگی ارتقای مهارت‌های فکری و مشارکتی شهروندی دانشجویان دانشگاهی از طریق راهبردهای یادگیری تعاملی در بستر آموزش عالی اندونزی می‌پردازد. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری منفرد و رویکرد کیفی، داده‌ها را از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و اسناد، با مشارکت یک مدرس و پنج دانشجو در یک دانشگاه اسلامی دولتی در جاکارتا گردآوری و با استفاده از مدل تحلیل تعاملی داده‌های Miles، Huberman و Saldaña تحلیل کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که راهبردهای یادگیری تعاملی با تبدیل دانشجویان از دریافت‌کنندگان منفعل به مشارکت‌کنندگان فعال، یادگیری فعال، معنادار و لذت‌بخشی را تقویت می‌کنند و بدین ترتیب مهارت‌های فکری شهروندی مانند تفکر انتقادی، تحلیل و استدلال و همچنین مهارت‌های مشارکتی شهروندی از جمله همکاری، ارتباط و مشارکت دموکراتیک را تقویت می‌کنند. برخلاف پژوهش‌های پیشین که صرفاً بر کسب دانش شهروندی تأکید داشته‌اند، این مقاله نشان می‌دهد که راهبردهای تعاملی به طور همزمان ابعاد فکری و مشارکتی مهارت‌های شهروندی را پرورش می‌دهند. این یافته‌ها با ارائه گزارشی مبتنی بر شواهد تجربی از چگونگی ترجمه یادگیری تعاملی به شایستگی معنادار شهروندی، به حوزه آموزش شهروندی کمک می‌کنند و پیامدهایی برای طراحی برنامه درسی و آموزش مدرسان در آموزش عالی دارند.

Introduction: Effective clinical teaching depends on managing cognitive load. Contextual vertical integration (CVI), which interweaves basic-science mechanisms with clinical content within a teaching session, was associated with lower self-reported Intrinsic Cognitive Load (ICL) and Extraneous Cognitive Load (ECL) scores and higher self-reported Germane Cognitive Load (GCL) scores in the CONVINCED-OG cluster-randomized crossover trial. Whether baseline deep and surface learning approaches are associated with cognitive load, or moderate CVI’s benefits, is unknown. This prespecified secondary analysis addressed both questions. Materials & Methods: The dataset comprised 103 third-year MBBS students (824 student-topic observations) taught eight core obstetrics and gynecology topics across two teaching hospitals, each topic delivered under CVI-enabled and non-integrated conditions in a topic-level crossover. Baseline deep and surface learning approaches were measured once using the Revised Two-Factor Study Process Questionnaire; ICL, ECL and GCL were self-reported after each session using the Cognitive Load Questionnaire. For each outcome, two linear mixed-effects models were fitted with random intercepts for participant and cluster-period: a main-effects model, and an interaction model adding condition-by-approach interaction terms. Results: Averaged across instructional conditions, a deeper learning approach was associated with lower ICL (b = − 0.040; 95% CI, − 0.071 to − 0.009; p = 0.011), lower ECL (b = − 0.060; 95% CI, − 0.101 to − 0.019; p = 0.004) and higher GCL (b = 0.037; 95% CI, 0.003 to 0.072; p = 0.033). There was no clear evidence that surface approach was associated with any outcome. No interaction between instructional condition and either learning approach was significant for any outcome, giving no clear evidence that CVI’s cognitive-load benefit varied with learning approach. Sensitivity analyses were consistent. With multiplicity adjustments, ECL survived all adjustments, ICL only Benjamini–Hochberg, and GCL none. Conclusion: There was no clear evidence of moderation of CVI-related differences by learning approaches. Deep-approach scores were associated with lower ICL and ECL and higher GCL; surface approach showed no clear association. Keywords: cognitive load theory, vertical integration, learning approaches, medical education, obstetrics and gynecology, cluster-randomized crossover trial

مقدمه: آموزش بالینی مؤثر وابسته به مدیریت بار شناختی است. یکپارچگی عمودی زمینه‌ای (CVI)، که سازوکارهای علوم پایه را با محتوای بالینی در یک جلسه آموزشی درهم می‌آمیزد، در کارآزمایی خوشه‌ای تصادفی متقاطع CONVINCED-OG با نمرات کمتر بار شناختی ذاتی (ICL) و بار شناختی بیرونی (ECL) و نمرات بالاتر بار شناختی سودمند (GCL) خودگزارش‌دهی شده همراه بود. اینکه آیا رویکردهای یادگیری عمیق و سطحی پایه با بار شناختی مرتبط هستند یا تعدیل‌گر منافع CVI می‌باشند، نامشخص است. این تحلیل ثانویه از پیش تعیین‌شده به هر دو پرسش پرداخت. مواد و روش‌ها: داده‌ها شامل ۱۰۳ دانشجوی سال سوم MBBS (۸۲۴ مشاهده دانشجو-موضوع) بود که هشت موضوع اصلی زنان و زایمان را در دو بیمارستان آموزشی فراگرفتند؛ هر موضوع تحت شرایط یکپارچه‌شده با CVI و غیر یکپارچه در یک طرح متقاطع در سطح موضوع ارائه شد. رویکردهای یادگیری عمیق و سطحی پایه یک بار با استفاده از پرسشنامه فرآیند مطالعه دو عاملی بازنگری‌شده سنجیده شد؛ ICL، ECL و GCL پس از هر جلسه با استفاده از پرسشنامه بار شناختی به صورت خودگزارش‌دهی اندازه‌گیری شد. برای هر پیامد، دو مدل خطی اثرات مختلط با رهگیر تصادفی برای شرکت‌کننده و دوره خوشه برازش شد: یک مدل اثرات اصلی و یک مدل تعاملی با افزودن اصطلاحات تعامل وضعیت-رویکرد. نتایج: به طور میانگین در شرایط آموزشی، رویکرد یادگیری عمیق‌تر با ICL پایین‌تر (b = − 0.040؛ ۹۵٪ CI، − ۰.۰۷۱ تا − ۰.۰۰۹؛ p = ۰.۰۱۱)، ECL پایین‌تر (b = − 0.060؛ ۹۵٪ CI، − ۰.۱۰۱ تا − ۰.۰۱۹؛ p = ۰.۰۰۴) و GCL بالاتر (b = 0.037؛ ۹۵٪ CI، ۰.۰۰۳ تا ۰.۰۷۲؛ p = ۰.۰۳۳) همراه بود. شواهد روشنی مبنی بر ارتباط رویکرد سطحی با هیچ‌یک از پیامدها وجود نداشت. هیچ‌یک از تعاملات بین وضعیت آموزشی و هر یک از رویکردهای یادگیری برای هیچ پیامدی معنادار نبود، و شواهد روشنی مبنی بر اینکه منفعت بار شناختی CVI با رویکرد یادگیری متفاوت باشد، به دست نیامد. تحلیل‌های حساسیت نیز سازگار بودند. با تعدیل چندگانگی، ECL در همه تعدیلات باقی ماند، ICL فقط در بنجامینی–هوچبرگ و GCL در هیچ‌کدام. نتیجه‌گیری: شواهد روشنی از تعدیل‌گری تفاوت‌های مرتبط با CVI توسط رویکردهای یادگیری به دست نیامد. نمرات رویکرد عمیق با ICL و ECL پایین‌تر و GCL بالاتر همراه بود؛ رویکرد سطحی ارتباط روشنی نشان نداد.

As women's participation in higher education is increasing, their representation in leadership positions is still limited, especially in Indonesia. This study examines how educational design, including classroom pedagogy, co-curricular engagement, and experiential learning, can shape female students' leadership aspirations. This qualitative study is based on Social Cognitive Career Theory and Transformational Learning Theory. The analysis applied a systematic thematic coding procedure, supported by code-frequency mapping, theme co-occurrence analysis, and researcher triangulation, in order to strengthen the transparency and rigor of the analysis. The findings show that gender-inclusive learning climates, active learning methods such as discussions and presentations, and micro-leadership roles within group assignments can improve leadership self-efficacy and identity formation. Co-curricular and experiential learning opportunities can serve as mastery experiences, which can strengthen confidence and relational leadership skills. However, cultural expectations and family norms still influence how women translate their educational experiences into leadership ambitions. This study highlights the role of higher education and also digital and interactive learning environments as spaces that can support inclusive leadership development in non-Western contexts.

با وجود افزایش مشارکت زنان در آموزش عالی، نمایندگی آنان در موقعیت‌های رهبری همچنان محدود است، به‌ویژه در اندونزی. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی آموزشی، از جمله روش‌های تدریس در کلاس، مشارکت‌های فوق‌برنامه و یادگیری تجربی، می‌تواند آرمان‌های رهبری دانشجویان زن را شکل دهد. این مطالعه کیفی مبتنی بر نظریه شناختی-اجتماعی مسیر شغلی و نظریه یادگیری تحول‌آفرین است. تحلیل داده‌ها با استفاده از رویه کدگذاری نظام‌مند تماتیک، نقشه‌برداری فراوانی کدها، تحلیل هم‌رخدادی تم‌ها و مثلث‌سازی پژوهشگران انجام شده است تا شفافیت و دقت تحلیل تقویت شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که فضای یادگیری جنسیت‌پذیر، روش‌های یادگیری فعال مانند بحث و ارائه، و نقش‌های خردرهبری در تکالیف گروهی می‌تواند خودکارآمدی رهبری و شکل‌گیری هویت را بهبود بخشد. فرصت‌های یادگیری فوق‌برنامه و تجربی می‌تواند به‌عنوان تجارب تسلط‌یابنده عمل کند که اعتمادبه‌نفس و مهارت‌های رهبری ارتباطی را تقویت می‌کند. با این حال، انتظارات فرهنگی و هنجارهای خانوادگی همچنان بر نحوه ترجمه تجارب آموزشی زنان به آرمان‌های رهبری تأثیرگذار است. این پژوهش نقش آموزش عالی و همچنین محیط‌های یادگیری دیجیتال و تعاملی را به‌عنوان فضاهایی که می‌توانند از توسعه رهبری فراگیر در زمینه‌های غیرغربی حمایت کنند، برجسته می‌کند.

OBJECTIVE: Self-enactable behaviour change techniques (BCTs) may help individuals initiate and sustain health behaviour change. However, existing taxonomies provide limited guidance on how such techniques should be selected, taught, combined, and sequenced over time. This perspective aimed to review previous approaches and to develop a conceptual framework for organising and sequencing self-enactable BCTs for intervention design and participant learning. METHODS: A critical conceptual review was conducted to identify published approaches to BCT grouping, temporal organisation, prerequisites, and stage-specific sequencing. Literature identified through four databases was synthesised alongside the compendium of self-enactable BCTs to inform a five-step framework-development process. RESULTS: The review showed that existing taxonomies and sequencing approaches provide useful classifications but limited guidance for progressive teaching and self-enactment. To address this gap, we proposed a framework comprising 108 self-enactable BCTs organised into nine clusters and 27 groups. We mapped prerequisite relations, classified techniques by their predominant prospective or reactive function, and sequenced their groups across the Model of Action Phases. CONCLUSION: Our framework provides a theory-informed structure for teaching and applying self-enactable BCTs. It is intended to guide intervention design and generate testable hypotheses about technique sequencing that need to be empirically explored in future studies.

هدف: فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود (BCTs) می‌توانند به افراد در آغاز و تداوم تغییر رفتارهای سلامت‌محور کمک کنند. با این حال، طبقه‌بندی‌های موجود راهنمای محدودی در خصوص نحوه انتخاب، آموزش، ترکیب و توالی‌بندی این فنون در طول زمان ارائه می‌دهند. این مقاله با هدف مرور رویکردهای پیشین و توسعه چارچوبی مفهومی برای سازماندهی و توالی‌بندی فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود جهت طراحی مداخله و یادگیری مشارکت‌کنندگان انجام شده است. روش‌ها: یک مرور انتقادی مفهومی به منظور شناسایی رویکردهای منتشرشده در زمینه گروه‌بندی فنون تغییر رفتار، سازماندهی زمانی، پیش‌نیازها و توالی‌بندی مرحله‌ای انجام شد. منابع شناسایی‌شده از طریق چهار پایگاه داده به همراه مجموعه فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود، برای اطلاع‌رسانی فرآیند توسعه چارچوب پنج‌مرحله‌ای ترکیب شدند. یافته‌ها: مرور انجام‌شده نشان داد که طبقه‌بندی‌ها و رویکردهای توالی‌بندی موجود، طبقه‌بندی‌های مفیدی ارائه می‌دهند اما راهنمای محدودی برای آموزش تدریجی و اجرای خودمحور فراهم می‌کنند. برای رفع این خلأ، چارچوبی متشکل از ۱۰۸ فن تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود در قالب ۹ خوشه و ۲۷ گروه پیشنهاد کردیم. روابط پیش‌نیازی را ترسیم کردیم، فنون را بر اساس عملکرد غالب آینده‌نگر یا واکنشی طبقه‌بندی نمودیم و گروه‌های آن‌ها را در سراسر مدل مراحل اقدام توالی‌بندی کردیم. نتیجه‌گیری: چارچوب ما ساختاری مبتنی بر نظریه برای آموزش و به‌کارگیری فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود فراهم می‌کند. این چارچوب با هدف راهنمایی طراحی مداخله و تولید فرضیه‌های قابل آزمون درباره توالی فنون ارائه شده است که لازم است در پژوهش‌های آینده به طور تجربی بررسی شوند.

Short video platforms require recommendation models that can adapt to rapidly changing user interests while optimizing engagement beyond immediate click feedback. Existing collaborative filtering and supervised deep learning methods are effective for static preference matching and short-term click-through-rate prediction, but they are less suited to sequential recommendation scenarios where each recommended item influences subsequent user behavior. To address this limitation, this paper proposes a deep reinforcement learning (DRL) framework for short video recommendation. The recommendation process is formulated as a Markov Decision Process (MDP), in which the user state is constructed from historical interactions and multimodal item features, the action corresponds to selecting candidate videos, and the reward integrates immediate feedback with delayed engagement signals. A Deep Q-Network (DQN)-based agent is trained in an offline simulation environment based on the KuaiRec short-video dataset and is compared with representative baselines, including popularity-based recommendation, matrix factorization, and supervised DNN models. The experimental results show that the DRL agent better balances click relevance, session duration, and recommendation diversity, particularly in long-term engagement-oriented metrics. Ablation results further confirm that combining immediate and delayed reward signals is important for learning a robust recommendation policy. This study provides a practical framework for developing intelligent short video recommendation systems that shift the optimization objective from short-term response maximization toward long-term user value.

پلتفرم‌های ویدئوی کوتاه به مدل‌های توصیه‌گری نیاز دارند که بتوانند خود را با علایق به‌سرعت متغیر کاربران تطبیق دهند و در عین حال، بهینه‌سازی تعامل را فراتر از بازخوردهای فوری کلیک انجام دهند. روش‌های موجود فیلترینگ مشارکتی و یادگیری عمیق نظارت‌شده برای تطبیق ترجیحات ایستا و پیش‌بینی نرخ کلیک کوتاه‌مدت مؤثر هستند، اما برای سناریوهای توصیه‌گری دنباله‌دار که در آن هر آیتم توصیه‌شده بر رفتار بعدی کاربر تأثیر می‌گذارد، کمتر مناسب‌اند. برای رفع این محدودیت، این مقاله چارچوبی مبتنی بر یادگیری تقویتی عمیق (DRL) برای توصیه‌گری ویدئوی کوتاه پیشنهاد می‌کند. فرایند توصیه‌گری به صورت یک فرایند تصمیم‌گیری مارکوف (MDP) مدل‌سازی شده است که در آن وضعیت کاربر از تعاملات پیشین و ویژگی‌های چندوجهی آیتم‌ها ساخته می‌شود، عمل معادل انتخاب ویدئوهای کاندید است و پاداش، بازخورد فوری را با سیگنال‌های تعامل تأخیری ادغام می‌کند. یک عامل مبتنی بر شبکه عصبی Q عمیق (DQN) در محیط شبیه‌سازی آفلاین مبتنی بر مجموعه‌داده KuaiRec آموزش داده شده و با مبناهای نماینده از جمله توصیه‌گر مبتنی بر محبوبیت، تجزیه ماتریسی و مدل‌های DNN نظارت‌شده مقایسه می‌شود. نتایج تجربی نشان می‌دهد که عامل DRL تعادل بهتری میان ارتباط کلیک، مدت زمان نشست و تنوع توصیه برقرار می‌کند، به‌ویژه در شاخص‌های مبتنی بر تعامل بلندمدت. نتایج حذف مؤلفه‌ها نیز تأیید می‌کند که ترکیب سیگنال‌های پاداش فوری و تأخیری برای یادگیری سیاست توصیه‌گری مقاوم اهمیت دارد. این مطالعه چارچوبی عملی برای توسعه سامانه‌های هوشمند توصیه‌گر ویدئوی کوتاه ارائه می‌دهد که هدف بهینه‌سازی را از حداکثرسازی پاسخ کوتاه‌مدت به سوی ارزش بلندمدت کاربر تغییر می‌دهد.