industry partnerships

Nigeria’s ambition to build a one-trillion-dollar economy by 2030 requires more than macroeconomic reforms, infrastructure development and increased investment. It requires a well-educated, highly skilled and productive population capable of generating knowledge, developing technologies, creating businesses and solving national problems. Quality education is therefore one of the most important foundations for achieving this economic ambition. This paper examines the critical role of quality education in supporting Nigeria’s aspiration for a one-trillion-dollar economy by 2030. Methodologically, the study adopts a qualitative documentary research design, applying thematic content analysis to eighteen secondary sources drawn from national policy documents, reports of international organisations and peer-reviewed literature. It argues that quality education contributes to economic transformation through the development of a skilled workforce, promotion of science, technology and innovation, expansion of entrepreneurship and employment, strengthening of research and industrial productivity, promotion of inclusive economic growth, and development of effective leadership and institutional capacity. The paper observes that Nigeria’s challenge is no longer simply increasing access to education but ensuring that what learners acquire is relevant to the changing requirements of the Nigerian and global economy. The paper suggests increased and sustainable investment in education, curriculum reform, stronger university-industry partnerships, expansion of technical and vocational education, improved funding for research and innovation, digital transformation of education, and stronger accountability in educational institutions. It concludes that the one-trillion-dollar economic ambition cannot be sustainably achieved without corresponding investment in the quality of Nigeria’s human capital. Quality education should therefore be treated as productive economic infrastructure and a central pillar of Nigeria’s long-term economic transformation.

تلاش نیجریه برای ساختن اقتصادی با ارزش یک تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۰، نیازمند چیزی فراتر از اصلاحات کلان اقتصادی، توسعه زیرساخت‌ها و افزایش سرمایه‌گذاری است. این هدف مستلزم جمعیتی تحصیل‌کرده، دارای مهارت بالا و بهره‌ور است که قادر به تولید دانش، توسعه فناوری‌ها، ایجاد کسب‌وکار و حل مسائل ملی باشند. بنابراین، آموزش با کیفیت یکی از مهم‌ترین پایه‌های دستیابی به این هدف اقتصادی به‌شمار می‌رود. این مقاله نقش حیاتی آموزش با کیفیت را در حمایت از آرمان نیجریه برای دستیابی به اقتصاد یک تریلیون دلاری تا سال ۲۰۳۰ بررسی می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح پژوهش کیفی اسنادی بهره می‌گیرد و با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک، هجده منبع ثانویه برگرفته از اسناد سیاستی ملی، گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی و متون داوری‌شده را مورد بررسی قرار می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که آموزش با کیفیت از طریق توسعه نیروی کار ماهر، ترویج علم، فناوری و نوآوری، گسترش کارآفرینی و اشتغال، تقویت پژوهش و بهره‌وری صنعتی، ارتقای رشد اقتصادی فراگیر و توسعه رهبری مؤثر و ظرفیت نهادی، به تحول اقتصادی کمک می‌کند. مقاله خاطرنشان می‌سازد که چالش نیجریه دیگر صرفاً افزایش دسترسی به آموزش نیست، بلکه اطمینان از مرتبط بودن آنچه فراگیران کسب می‌کنند با نیازهای متغیر اقتصاد نیجریه و جهان است. مقاله پیشنهاد می‌کند که سرمایه‌گذاری پایدار و افزایشی در آموزش، اصلاح برنامه درسی، تقویت همکاری دانشگاه و صنعت، گسترش آموزش فنی و حرفه‌ای، بهبود تأمین مالی پژوهش و نوآوری، تحول دیجیتال آموزش و افزایش پاسخگویی در نهادهای آموزشی باید مورد توجه قرار گیرد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که هدف اقتصادی یک تریلیون دلاری بدون سرمایه‌گذاری متناسب در کیفیت سرمایه انسانی نیجریه به‌طور پایدار قابل تحقق نیست. بنابراین، آموزش با کیفیت باید به‌عنوان زیرساخت اقتصادی مولد و ستون مرکزی تحول اقتصادی بلندمدت نیجریه تلقی شود.

This study examined the practices and initiatives in implementing the Work Immersion Program (WIP) in private Senior High Schools in Batangas Province and used the findings as the basis for a sustainable management program. A descriptive mixed-methods design was employed. Quantitative data were gathered through a researcher-developed questionnaire from 352 students, 29 school heads, and 29 immersion focal persons from 29 participating private schools; qualitative data were generated through a focus group discussion with six directly involved program implementers. The instrument was expert-validated and demonstrated strong internal consistency, with Cronbach’s alpha coefficients ranging from .867 to .918 across the three immersion phases and .959 overall. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, and one-way analysis of variance were used for quantitative analysis, while focus-group responses were subjected to thematic analysis. The schools predominantly offered the ABM strand, used the 80-hour Model A delivery, maintained fewer than three partner industries, partnered mainly with local government units and private establishments, and were commonly located in rural town-proper areas. Pre-immersion, immersion proper, and post-immersion practices were implemented to a great extent. Assessments of the three respondent groups differed significantly across all phases, while most school-profile variables did not produce significant differences; exceptions involved the number of students per track during immersion proper and the number of partner industries during pre-immersion. Qualitative findings highlighted partnership strengthening, monitoring and learning support, as well as logistical, safety, behavioral, and financial challenges. These findings informed LINK, a holistic and sustainable Work Immersion Management Program designed to strengthen support, career guidance, resilience, industry linkages, and skills development.

این پژوهش به بررسی رویکردها و ابتکارات در اجرای برنامه کارآموزی (Work Immersion Program - WIP) در دبیرستان‌های غیرانتفاعی استان باتانگاس پرداخته و یافته‌ها را مبنایی برای تدوین یک برنامه مدیریت پایدار قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی به کار گرفته شد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته از ۳۵۲ دانش‌آموز، ۲۹ مدیر مدرسه و ۲۹ مسئول کارآموزی از ۲۹ مدرسه غیرانتفاعی جمع‌آوری شد؛ داده‌های کیفی نیز از طریق بحث گروهی متمرکز با شش نفر از مجریان مستقیم برنامه به دست آمد. ابزار پژوهش توسط خبرگان اعتبارسنجی شد و از پایایی داخلی بالایی برخوردار بود، به طوری که ضرایب آلفای کرونباخ برای سه مرحله کارآموزی بین ۰.۸۶۷ تا ۰.۹۱۸ و در مجموع ۰.۹۵۹ بود. برای تحلیل داده‌های کمی از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه استفاده شد و پاسخ‌های گروه متمرکز با تحلیل تماتیک بررسی گردید. مدارس عمدتاً رشته ABM را ارائه می‌دادند، از مدل ۸۰ ساعته A استفاده می‌کردند، کمتر از سه صنعت همکار داشتند، عمدتاً با واحدهای دولتی محلی و مؤسسات خصوصی همکاری می‌کردند و معمولاً در مناطق روستایی واقع بودند. رویکردهای پیش از کارآموزی، حین کارآموزی و پس از کارآموزی تا حد زیادی اجرا می‌شد. ارزیابی سه گروه پاسخ‌دهنده در تمام مراحل تفاوت معناداری داشت، در حالی که بیشتر متغیرهای مشخصات مدرسه تفاوت معناداری ایجاد نکرد؛ استثناها شامل تعداد دانش‌آموزان هر رشته در مرحله کارآموزی و تعداد صنایع همکار در مرحله پیش از کارآموزی بود. یافته‌های کیفی بر تقویت همکاری‌ها، پایش و حمایت آموزشی، و همچنین چالش‌های لجستیکی، ایمنی، رفتاری و مالی تأکید داشت. این یافته‌ها مبنای طراحی برنامه جامع و پایدار مدیریت کارآموزی LINK قرار گرفت که با هدف تقویت حمایت، راهنمایی شغلی، تاب‌آوری، پیوند با صنعت و توسعه مهارت‌ها تدوین شده است.

This study explores the role of LKP Yani 20 in fostering a competent and competitive workforce through a fashion design skills training program. Employing a qualitative case study approach, data were gathered through in-depth interviews, direct observations, and document analysis involving institutional leaders, instructors, trainees, alumni, and members of the surrounding community. Thematic analysis was applied to capture patterns across the data. The findings reveal that the fashion training program substantially enhances participants’ sewing skills, work readiness, and self-confidence. Practice-oriented learning, combined with sustained instructor guidance, plays a crucial role in shaping work ethics and promoting learner independence, both for employment in the garment industry and for self-employment initiatives. Program outcomes are further reinforced by strong institutional commitment, instructor expertise, and high participant motivation. Nevertheless, limitations related to training facilities and limited industry partnerships continue to constrain program optimization. Keywords: Nonformal Education; Course And Training Institutions; Fashion Skills Training; Work Readiness Abstrak. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi langsung, serta studi dokumentasi yang melibatkan pimpinan lembaga, instruktur, peserta, alumni, dan masyarakat sekitar. Analisis data dilakukan secara tematik untuk menangkap pola dan makna yang muncul dari temuan lapangan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pelatihan tata busana memberikan kontribusi nyata terhadap peningkatan keterampilan teknis menjahit, kesiapan kerja, serta kepercayaan diri peserta. Pembelajaran yang menekankan praktik, disertai pendampingan instruktur secara berkelanjutan, berperan penting dalam membentuk etos kerja dan kemandirian peserta, baik untuk memasuki industri garmen maupun mengembangkan usaha mandiri. Keberhasilan program didukung oleh komitmen kelembagaan, kompetensi instruktur, dan motivasi peserta, meskipun masih dihadapkan pada keterbatasan fasilitas pelatihan serta lemahnya jejaring dengan dunia industri. Temuan penelitian ini menegaskan relevansi Human Capital Theory dan Competency-Based Training dalam pendidikan nonformal serta memberikan implikasi praktis bagi penguatan peran LKP dalam meningkatkan daya saing tenaga kerja. Kata kunci: Pendidikan Nonformal; Lembaga Kursus Dan Pelatihan; Pelatihan Tata Busana; Kesiapan Kerja

این مطالعه به بررسی نقش مؤسسه LKP Yani 20 در پرورش نیروی کار ماهر و رقابتی از طریق برنامه آموزش مهارت‌های طراحی مد می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و تحلیل اسناد، با مشارکت مدیران مؤسسه، مدرسان، کارآموزان، فارغ‌التحصیلان و اعضای جامعه محلی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک انجام گرفت تا الگوها و معانی موجود در داده‌ها استخراج شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه آموزش مد به طور قابل توجهی مهارت‌های دوخت، آمادگی شغلی و اعتماد به نفس شرکت‌کنندگان را ارتقا می‌دهد. یادگیری مبتنی بر عمل، همراه با راهنمایی مستمر مدرسان، نقش مهمی در شکل‌دهی به اخلاق کاری و ترویج استقلال یادگیرندگان، چه برای اشتغال در صنعت پوشاک و چه برای کارآفرینی فردی ایفا می‌کند. نتایج برنامه با تعهد قوی نهادی، تخصص مدرسان و انگیزه بالای شرکت‌کنندگان تقویت می‌شود. با این حال، محدودیت‌هایی در زمینه امکانات آموزشی و کمبود همکاری با صنعت، بهینه‌سازی برنامه را با چالش مواجه کرده است.