municipalities

Introduction: Suicidal behaviors among adolescents are increasing globally, yet the differences between educational levels remain unclear, which hinders the design of specific prevention strategies. Objective: To compare suicidal behaviors (ideation, risk factors, and depression) between middle school and high school students in Pachuca and San Agustín Tlaxiaca, Hidalgo, Mexico. Methodology: A quantitative, cross-sectional, comparative, non-experimental study was conducted with 38 students (20 middle school students, 18 high school students) aged 14 to 18 years. Three instruments were applied: a test to assess the risk level of suicidal ideation and behavior, a risk factor guide, and the PHQ-9 depression questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and the Mann-Whitney U test. Results: Middle school students had a higher proportion of high risk for suicidal behaviors (30.00%) compared to high school students (5.56%). A high level of depression was found only in high school seniors (11.11%). Both groups showed similar proportions of high risk based on risk factors (25.00% in middle school and 22.22% in high school). A significant positive correlation (ρ = 0.52) was found between suicidal thoughts and risk factors (p < 0.05). The Mann-Whitney U test revealed no significant differences between groups. (U = 145.5; p = 0.312). Conclusions: Although no statistically significant differences were found between educational levels and the groups were confounded by institution, municipality, and age, a trend toward a higher proportion of high risk for suicidal behaviors was observed in middle school students and of high depression in high school students. These findings should be interpreted with caution and support the need for prevention programs tailored to each educational level, to be confirmed in studies with greater statistical power and adjustment for confounders.

This paper provides realistic snapshots and in-depth navigation on phonological variation transpired in typical conversations among Rizaleños, specifically on intonational patterns within the context of Tagalog as spoken across Rizal Province, Philippines. The inadequacy of documents pertaining to language research on this unique regional variety, the study fills a significant gap by analyzing 420 conversational corpora collected from 13 municipalities and one city of the Province. The study utilizes qualitative and quantitative methods, through David Brazil’s Intonational System framework which acoustic analyses through WavePad software to identify and characterize tonal patterns, including tone, key, termination, and prominence. The findings disclose significant intonational diversity linked closely to geographical variation, forming a distinct melodic contour that exemplifies the linguistic "DNA" of Rizaleño Tagalog. Remarkably, the results highlight that numerous municipalities in the province are in danger of linguistic attrition due to urban migration, social media language evolvement, and external factors, underscoring the impending peril to their phonological heritage. Despite these risks, Rizaleños actively maintain their language and culture through unique prosodic features that uphold local identity and day to day speech dynamics. In the end, the study adds valuable empirical evidence to Philippine sociolinguistics, emphasizing the fundamental function of intonation in regional language variation and identity protection. It advocates for continuous documentation and revitalization initiatives to sustain the phonological identity and uniqueness of Tagalog Rizaleño for future generations.

This article analyzes the infrastructure conditions of early childhood education institutions in Pernambuco through the application of the Pernambuco School Infrastructure Index (IEPE). The study combines quantitative analysis, based on factor analysis applied to data from the 2024 School Census, with exploratory qualitative evidence obtained through a questionnaire administered to school managers. The index is structured into three dimensions: essential physical and pedagogical infrastructure, support and accessibility, and basic operational infrastructure. The results indicate a predominance of intermediate and low levels of infrastructure, unevenly distributed across municipalities. Spatial analysis reveals differentiated patterns among daycare centers, preschools, and institutions offering both stages. The incorporation of qualitative evidence allows for the examination of the correspondence between administrative records and the actual conditions of space use, revealing discrepancies associated with the functional adequacy of infrastructure. The qualitative analysis, concentrated in the municipality of Recife due to low institutional participation, highlights the presence of adaptive strategies that enable the functioning of institutions but do not replace the need for planned infrastructure. The IEPE makes it possible to identify territorial variations and to inform public policy planning, provided it is interpreted in conjunction with other sources of information.

ABSTRACT This paper examines how individual subjective well‐being varies across space in Spain, with a particular focus on the roles of city size and long‐term population growth. Using individual‐level data from multiple waves of the Spanish Centre for Sociological Research surveys between 2013 and 2025, adjusted measures of area‐level happiness are first constructed to document spatial differences in well‐being after accounting for observable individual characteristics and sampling error. These estimates reveal persistent spatial disparities in well‐being across municipalities and provinces. The individual‐level analysis then examines how population size is associated with subjective well‐being. Population agglomeration is negatively associated with individual happiness at the municipal level, but not at the provincial level, and the negative association is stronger among larger municipalities, reaching its greatest magnitude in the largest municipalities. Complementary analyses using continuous municipal population and long‐term population growth, available for the municipality‐identified subsample of relatively large municipalities, show that population size is negatively associated with well‐being, whereas long‐term population growth is positively associated with well‐being, but only for municipalities experiencing above‐median growth, indicating a non‐linear relationship between population dynamics and happiness. These results suggest that population growth may be associated with higher well‐being when it occurs in municipalities that were initially smaller and remain below the upper end of the population‐size distribution, whereas further growth in already large cities may be accompanied by greater congestion and other urban disamenities. Overall, the findings suggest that the relationship between urban agglomeration and subjective well‐being depends both on the spatial scale at which agglomeration is measured and on the stage of urban development.

چکیده: این مقاله به بررسی چگونگی تفاوت رفاه ذهنی فردی در مناطق مختلف اسپانیا می‌پردازد و به طور خاص بر نقش اندازه شهر و رشد جمعیت بلندمدت تمرکز دارد. با استفاده از داده‌های سطح فردی از چندین موج پیمایش‌های مرکز تحقیقات جامعه‌شناسی اسپانیا بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵، ابتدا شاخص‌های تعدیل‌شده‌ای از شادکامی در سطح منطقه‌ای ساخته می‌شود تا تفاوت‌های مکانی در رفاه پس از کنترل ویژگی‌های قابل مشاهده فردی و خطای نمونه‌گیری مستندسازی شود. این برآوردها نشان‌دهنده تداوم نابرابری‌های مکانی در رفاه در میان شهرداری‌ها و استان‌ها است. سپس تحلیل در سطح فردی بررسی می‌کند که چگونه اندازه جمعیت با رفاه ذهنی مرتبط است. تجمع جمعیت در سطح شهرداری با شادکامی فردی رابطه منفی دارد، اما این رابطه در سطح استان مشاهده نمی‌شود و این ارتباط منفی در میان شهرداری‌های بزرگ‌تر قوی‌تر است و در بزرگ‌ترین شهرداری‌ها به بیشترین میزان خود می‌رسد. تحلیل‌های مکمل با استفاده از جمعیت پیوسته شهرداری و رشد جمعیت بلندمدت، که برای زیرنمونه شناسایی‌شده شهرداری‌های نسبتاً بزرگ در دسترس است، نشان می‌دهد که اندازه جمعیت با رفاه رابطه منفی دارد، در حالی که رشد جمعیت بلندمدت با رفاه رابطه مثبت دارد، اما فقط برای شهرداری‌هایی که رشد بالاتر از میانه را تجربه می‌کنند، که نشان‌دهنده یک رابطه غیرخطی میان پویایی‌های جمعیت و شادکامی است. این نتایج حاکی از آن است که رشد جمعیت ممکن است زمانی با رفاه بالاتر همراه باشد که در شهرداری‌هایی رخ دهد که در ابتدا کوچک‌تر بوده‌اند و همچنان زیر انتهای بالای توزیع اندازه جمعیت باقی می‌مانند، در حالی که رشد بیشتر در شهرهای بزرگ ممکن است با ازدحام بیشتر و سایر نارضایتی‌های شهری همراه باشد. به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که رابطه بین تجمع شهری و رفاه ذهنی به هر دو مقیاس مکانی اندازه‌گیری تجمع و مرحله توسعه شهری بستگی دارد.

Abstract One mechanism driving persistent inequalities in childcare provision, despite rising investments and a substantial expansion of childcare facilities, may consist in the locational choices of providers, who eschew poorer neighbourhoods. Our analysis is the first to combine georeferenced data on child daycare centres with socio-demographic information from fifty-two German cities and 2,607 neighbourhoods to test this proposition. The study explores the correlation between local access to daycare centres and the proportion of social benefit recipients in the respective neighbourhoods. Our results indicate that neighbourhoods with greater socio-demographic difficulties in German cities have fewer daycare centres. This is exclusively due to the expansion of (publicly subsidised) daycare centres run by non-profit providers in neighbourhoods that are socio-economically better off. While the subsidiary principle in German social law explains the pivotal role of non-profit providers, municipalities should compensate for unequal childcare provision; however, such compensatory provision remains weak. Overall, the unequal spatial provision may contribute to the socially stratified utilisation of childcare in Germany, despite extensive public funding.

یکی از سازوکارهایی که به تداوم نابرابری‌ها در تأمین خدمات مراقبت از کودکان منجر می‌شود، علی‌رغم افزایش سرمایه‌گذاری‌ها و گسترش قابل توجه مراکز مراقبت از کودکان، ممکن است انتخاب‌های مکانی ارائه‌دهندگان خدمات باشد که از محله‌های فقیرتر اجتناب می‌کنند. تحلیل حاضر نخستین پژوهشی است که داده‌های جغرافیایی مراکز مراقبت روزانه کودکان را با اطلاعات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی از پنجاه‌ودو شهر آلمان و ۲٬۶۰۷ محله ترکیب می‌کند تا این فرضیه را بیازماید. این مطالعه به بررسی همبستگی میان دسترسی محلی به مراکز مراقبت روزانه و نسبت دریافت‌کنندگان مزایای اجتماعی در هر محله می‌پردازد. نتایج ما نشان می‌دهد که محله‌هایی با مشکلات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی بیشتر در شهرهای آلمان، مراکز مراقبت روزانه کمتری دارند. این امر منحصراً ناشی از گسترش مراکز مراقبت روزانه (با یارانه عمومی) متعلق به ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی در محله‌هایی است که از نظر اقتصادی ـ اجتماعی وضعیت بهتری دارند. در حالی که اصل فرعی بودن در حقوق اجتماعی آلمان نقش محوری ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی را توضیح می‌دهد، شهرداری‌ها باید کمبود تأمین خدمات مراقبت از کودکان را جبران کنند؛ با این حال، این جبران همچنان ضعیف باقی مانده است. در مجموع، تأمین فضایی نابرابر ممکن است به استفاده طبقاتی از خدمات مراقبت از کودکان در آلمان، علی‌رغم تأمین مالی گسترده دولتی، دامن بزند.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.