Japan

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

Introduction In Japan, noriuchi refers to a collaborative gambling practice in which multiple players pool money used for betting and later split the final net profit or loss. This cross-sectional online study aimed (a) to estimate the prevalence of noriuchi among adult Japanese gamblers and (b) to examine how the frequency of noriuchi participation relates to gambling involvement and problem gambling severity. Methods In February 2022, an online survey was administered via Rakuten Insight, Inc. to adults aged 20 years or older. Participants were eligible if they reported gambling at least monthly in at least one of nine gambling activities during the past 12 months ( N = 2,000). Noriuchi participation frequency was assessed on a four-point scale (never, less than monthly, monthly or more, weekly or more). Outcomes included monthly gambling days, monthly gambling expenditure, and problem gambling severity measured with the Japanese version of the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Results Overall, 498 participants (24.9%) reported noriuchi experience in the past 12 months; among them, 198 (39.76%) met the PGSI criterion for problem gambling. After adjustment for demographic covariates, noriuchi participation was associated with greater problem gambling severity across several gambling activities. Associations with monthly gambling days and expenditure were more limited and varied across gambling activities, with significant increases primarily observed among those engaging in noriuchi weekly for certain gambling activities. Discussion These findings suggest that noriuchi is associated with problem gambling severity, whereas its associations with gambling frequency and individual gambling expenditure are less consistent.

Background Rooted in positive psychology, human flourishing scholarship focuses on the presence of health and wellbeing beyond the absence of illness. Contemporary flourishing research has increasingly expanded its focus beyond individuals to larger systems, including families. Family flourishing is an emerging concept with limited clarity in its conceptualizations and measurements. This scoping review synthesized existing literature on the unit-level conceptualizations and operationalizations of family flourishing and wellbeing and examined the extent to which existing measures align with contemporary understandings of human flourishing. Methods Arksey and O'Malley's methodology and the PRISMA-ScR reporting guidelines were followed. Searches were conducted in PubMed, CINAHL, ERIC, PsycINFO, Social Work Abstracts, Academic Search Premier, and Web of Science. Eligible studies presented explicit unit-level conceptualizations or quantitative measures of family flourishing or wellbeing as a multidimensional construct. Only studies written in English and published since 2000 were included. Title and abstract screening, full-text screening, and data extraction were conducted by two independent researchers, while monitoring inter-coder reliability. Discrepancies were resolved through consensus in consultation with the PI. Data extraction utilized a standardized form for consistency, which was iteratively revised through discussion. Results The final sample included 13 studies, which represented diverse regions, including China, Japan, Taiwan, Malaysia, Thailand, Indonesia, New Zealand, the Philippines, and the United States. Studies were published between 2005 and 2025, with most studies published since 2020. Seven quantitative measures of family wellbeing were identified while no family flourishing measures were found. Conceptualizations represented diverse roots including Aristotelian eudaimonia, Indigenous cultural beliefs, and local spiritual teachings. While boundaries were often unclear, six broad categories of conceptualizations were identified, including relational/functional. eudaimonic/existential, hedonic/emotional, social/community, socioeconomic/environmental, and spiritual/religious domains. Relational/functional domains were most frequently covered while spiritual/religious domains were least frequently covered by existing measures. Most measures were developed more than a decade ago, and psychometric evidence beyond internal consistency was limited. Conclusion Family flourishing is an underdeveloped but promising area of scholarship. Further studies are needed to achieve greater conceptual clarity and to develop culturally responsive and psychometrically robust measures. Systematic review registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/E6WXM

Socially complex peer play may provide opportunities for children to coordinate perspectives, negotiate roles, and respond to others' needs, but its association with prosocial judgment may differ according to children's social-cognitive resources. This small-scale longitudinal study examined whether mental state knowledge assessed at age 4–5 conditioned the concurrent association between socially complex peer play and prosocial judgment assessed at age 5–6. Participants were 35 children from a private nursery school in Japan. Mental state knowledge was assessed using a false-belief task. At age 5–6, children completed helping and sharing judgment tasks, and their free play was observed naturalistically across repeated focal-child observations. Socially complex peer play was indexed by the combined proportion of associative and cooperative play. Hierarchical regression analyses showed that the interaction between earlier mental state knowledge and socially complex peer play significantly predicted sharing judgment. The corresponding interaction for helping was positive but did not reach the conventional significance threshold. Sensitivity analyses using heteroskedasticity-consistent standard errors supported the sharing result. Given the modest sample size, the findings should be interpreted as preliminary. They suggest that the association between socially complex peer play and prosocial judgment may differ according to children's earlier social-cognitive resources.

Abstract Aim Although overall suicide mortality in Japan has declined, rates among young people have increased. Understanding the characteristics of self-harm and suicide attempts among adolescents and young adults is important for prevention. This study analyzed data from the Japan Registry of Self-Harm and Suicide Attempts (JA-RSA), a nationwide registry in Japan. Methods We retrospectively analyzed 241 adolescents and young adults from elementary school through college, selected from 1,987 cases registered across 44 critical care medical centers between December 2022 and December 2023. Demographic characteristics, methods of self-harm, psychiatric history, and clinical outcomes were evaluated. Comparisons were made between individuals who attempted suicide and those who died by suicide. Results Adolescents in high school (n = 80) and young adults in college (n = 93) accounted for 71.8% of cases. Females comprised 71.3%, and the median age was 17 years. Overdose was the most common method (70.1%), mainly involving over-the-counter medications. Nearly half (46.5%) had a history of prior attempts. Individuals who died by suicide were more likely to be male (p = 0.038) and to use highly lethal methods such as hanging or jumping (p < 0.001), whereas overdose was more common among those who survived (p < 0.001). They also had lower rates of recent psychiatric consultation and documented prior attempts (p = 0.001). Conclusions Self-harm among adolescents and young adults in Japan is characterized by a predominance of female adolescents and medication overdose. Preventive strategies may require follow-up care, environmental safety measures, and school- and community-based mental health interventions, supported by continued national surveillance through JA-RSA.

چکیده هدف: اگرچه میزان کلی مرگ‌ومیر ناشی از خودکشی در ژاپن کاهش یافته است، اما نرخ آن در میان جوانان افزایش یافته است. درک ویژگی‌های خودآسیبی و اقدام به خودکشی در میان نوجوانان و جوانان برای پیشگیری اهمیت دارد. این مطالعه داده‌های سامانه ثبت خودآسیبی و اقدام به خودکشی ژاپن (JA-RSA)، یک سامانه ثبت کشوری در ژاپن، را تحلیل کرده است. روش‌ها: ما به‌صورت گذشته‌نگر ۲۴۱ نوجوان و جوان از مقطع ابتدایی تا دانشگاه را که از میان ۱۹۸۷ مورد ثبت‌شده در ۴۴ مرکز مراقبت‌های ویژه بین دسامبر ۲۰۲۲ تا دسامبر ۲۰۲۳ انتخاب شده بودند، تحلیل کردیم. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، روش‌های خودآسیبی، سابقه روان‌پزشکی و پیامدهای بالینی ارزیابی شدند. مقایسه‌هایی بین افرادی که اقدام به خودکشی کرده بودند و افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، انجام شد. یافته‌ها: نوجوانان دبیرستانی (n = 80) و جوانان دانشگاهی (n = 93) مجموعاً ۷۱/۸٪ موارد را تشکیل می‌دادند. ۷۱/۳٪ موارد را زنان تشکیل می‌دادند و میانه سنی ۱۷ سال بود. مصرف بیش‌ازحد دارو شایع‌ترین روش (۷۰/۱٪) بود که عمدتاً شامل داروهای بدون نسخه می‌شد. نزدیک به نیمی (۴۶/۵٪) سابقه تلاش قبلی داشتند. افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، بیشتر مرد بودند (p = 0.038) و از روش‌های با کشندگی بالا مانند حلق‌آویز کردن یا پریدن استفاده کرده بودند (p < 0.001)، در حالی که مصرف بیش‌ازحد دارو در میان افرادی که زنده مانده بودند شایع‌تر بود (p < 0.001). همچنین این افراد نرخ پایین‌تری از مشاوره روان‌پزشکی اخیر و سابقه ثبت‌شده تلاش قبلی داشتند (p = 0.001). نتیجه‌گیری: خودآسیبی در میان نوجوانان و جوانان در ژاپن با غلبه نوجوانان زن و مصرف بیش‌ازحد دارو مشخص می‌شود. راهبردهای پیشگیرانه ممکن است نیازمند مراقبت پیگیر، اقدامات ایمنی محیطی و مداخلات سلامت روان مبتنی بر مدرسه و جامعه، با حمایت نظارت ملی مستمر از طریق JA-RSA باشد.

Individuals’ perceptions and behaviors may vary based on the culture to which they belong. Environmental studies within cultural contexts have piqued the interest of professionals in architecture and psychology. Because colour plays an important role in creating a specific environment and responses to colour were equivocal, this study investigates colour preferences across different types of venues. Using a qualitative research method, it examines the impact of colour on cultural codes in interior spaces of various dwelling typologies. A literature study and comparative analysis were carried out in Türkiye, Japan, and Norway. Culture, colour perception, interior design, colour use in interior spaces, housing typology, colour use in housing, and the cultural significance of colour were all investigated. The study also examined the cross-cultural meanings of colour perception in interior design within housing typologies, as well as the common and differing aspects of colour preferences, material usage, and spatial atmosphere observed in Turkish, Japanese, and Norwegian housing, by relating existing studies to the research topic. Thus, the goal was to add to the literature by undertaking thorough and methodical research. Because this study also includes an intercultural assessment of colours, the Natural Colour System (NCS) was chosen as a reference for the analysis. The use of a global standards framework for globally correct colour definitions is critical to this research.

ادراک‌ها و رفتارهای افراد ممکن است بر اساس فرهنگی که به آن تعلق دارند متفاوت باشد. مطالعات محیطی در بسترهای فرهنگی توجه متخصصان معماری و روان‌شناسی را به خود جلب کرده است. از آنجا که رنگ نقش مهمی در ایجاد یک محیط خاص ایفا می‌کند و واکنش‌ها به رنگ مبهم بوده است، این پژوهش به بررسی ترجیحات رنگی در انواع مختلف فضاها می‌پردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی، تأثیر رنگ بر کدهای فرهنگی در فضاهای داخلی گونه‌های مختلف مسکونی بررسی می‌شود. مطالعه مروری و تحلیل تطبیقی در ترکیه، ژاپن و نروژ انجام شده است. فرهنگ، ادراک رنگ، طراحی داخلی، کاربرد رنگ در فضاهای داخلی، گونه‌شناسی مسکن، کاربرد رنگ در مسکن و اهمیت فرهنگی رنگ همگی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش همچنین معانی بین‌فرهنگی ادراک رنگ در طراحی داخلی در گونه‌شناسی مسکن، و جنبه‌های مشترک و متفاوت ترجیحات رنگی، استفاده از مصالح و جو فضایی مشاهده‌شده در خانه‌های ترکیه‌ای، ژاپنی و نروژی را با ارتباط دادن مطالعات موجود به موضوع پژوهش بررسی کرده است. بنابراین هدف، افزودن به ادبیات موضوع از طریق انجام پژوهشی جامع و روشمند بوده است. از آنجا که این پژوهش شامل ارزیابی بین‌فرهنگی رنگ‌ها نیز می‌شود، سیستم رنگ طبیعی (NCS) به عنوان مرجع برای تحلیل انتخاب شده است. استفاده از چارچوب استاندارد جهانی برای تعریف صحیح رنگ‌ها در سطح جهانی برای این پژوهش حیاتی است.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

The concept of inclusive education has gradually gained a prominent place in international and national education policies, especially in the context of equal and quality education for learners with disabilities and those with special educational needs (SEN). There is still some variation between policy and practice in education, although there have been significant advances on the policy front. Contrastive analyses are carried out in the context of inclusive education policies in India, Japan and Finland. This review sought to analyse inclusive education policy and legislation of India, Japan, and Finland, and the inclusiveness of their education systems in terms of the same set of analytical dimensions, while also aiming to capture the implementation challenges and lessons learnt that could be transferable to support the implementation of inclusive education in other national contexts. A qualitative comparative policy review was carried out based on peer-reviewed research and the official national and international policy documents. Relevant literature from the past decade (primarily 2024-2026) was synthesised, as well as existing international policy frameworks and legislation. The evidence was analysed in terms of ten dimensions: policy framework, governance, teacher training, curriculum, funding, infrastructure, assistive technology, assessment, social attitudes and education outcomes. The analysis was orientated towards similarities and differences, implementation patterns and convergences between the three countries. This review found that there is a common framework for inclusive education policy and legislation across the three countries, with some distinct differences. All three countries have made greater efforts to promote inclusive education, albeit differences in institutional capacity, governance, resources, teacher preparation, and social context still influence the implementation of inclusive education. Finland’s overall coherence, where inclusion was integrated into the general policy of educational equity and backed by a decentralised governance system, professionally autonomous teachers, flexibility in curricula, coordinated resources and learner-centred support, was strongest. Japan made significant strides by building on the progress made towards improved coordination between mainstream and specialist provision, but further work is needed to increase full mainstream participation and ensure consistency of practice at a local level. The country has a good range of legislation and policy in place, but outcomes remain limited due to regional differences, inadequate teacher preparation, limited resources, lack of infrastructure, and lack of consistency in implementation. In all three systems, the link between policy and professional capacity, institutional coordination and equitable resource provision were identified as important factors for effective inclusion. Laws alone are not enough to implement inclusive education. For sustainable progress, institutional development must be ongoing, teachers need to be prepared, learning environments need to be flexible, governance needs to work across levels, resources need to be shared fairly and social and educational conditions need to be taken into account. The comparative results indicate that it is necessary to take into account the practices of other countries and not simply replicate them, and that Finland has specific lessons to offer in terms of creating a coherent system, while Japan and India have other experiences and barriers to overcome in order to achieve a more inclusive system.

مفهوم آموزش فراگیر به تدریج جایگاهی برجسته در سیاست‌های آموزشی بین‌المللی و ملی، به ویژه در زمینه آموزش برابر و با کیفیت برای یادگیرندگان دارای معلولیت و افرادی با نیازهای ویژه آموزشی (SEN) یافته است. با وجود پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه سیاست‌گذاری، همچنان تفاوت‌هایی میان سیاست و عمل در آموزش وجود دارد. تحلیل‌های تطبیقی در زمینه سیاست‌های آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند انجام شده است. این مرور با هدف تحلیل سیاست‌ها و قوانین آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند و میزان فراگیری نظام‌های آموزشی آن‌ها بر اساس مجموعه‌ای یکسان از ابعاد تحلیلی، همچنین شناسایی چالش‌های اجرایی و درس‌های آموخته‌شده که می‌تواند برای حمایت از اجرای آموزش فراگیر در سایر زمینه‌های ملی قابل انتقال باشد، صورت گرفته است. یک مرور تطبیقی کیفی سیاستی بر اساس پژوهش‌های داوری‌شده و اسناد رسمی سیاستی ملی و بین‌المللی انجام شد. ادبیات مرتبط دهه گذشته (عمدتاً ۲۰۲۴-۲۰۲۶) و همچنین چارچوب‌ها و قوانین سیاستی بین‌المللی موجود، تلفیق گردید. شواهد بر اساس ده بُعد شامل: چارچوب سیاستی، حکمرانی، آموزش معلمان، برنامه درسی، تأمین مالی، زیرساخت، فناوری‌های کمکی، ارزیابی، نگرش‌های اجتماعی و پیامدهای آموزشی تحلیل شد. تحلیل بر شباهت‌ها و تفاوت‌ها، الگوهای اجرا و همگرایی‌ها میان سه کشور متمرکز بود. این مرور نشان داد که چارچوب مشترکی برای سیاست و قانون‌گذاری آموزش فراگیر در هر سه کشور وجود دارد، هرچند تفاوت‌هایی متمایز نیز مشاهده می‌شود. هر سه کشور تلاش‌های بیشتری برای ترویج آموزش فراگیر انجام داده‌اند، اما تفاوت در ظرفیت نهادی، حکمرانی، منابع، آمادگی معلمان و زمینه اجتماعی همچنان بر اجرای آموزش فراگیر تأثیرگذار است. انسجام کلی فنلاند، که در آن فراگیری در سیاست کلی برابری آموزشی ادغام شده و با نظام حکمرانی غیرمتمرکز، معلمان حرفه‌ای و مستقل، انعطاف‌پذیری در برنامه‌های درسی، منابع هماهنگ و حمایت‌های یادگیرنده‌محور پشتیبانی می‌شود، قوی‌تر بود. ژاپن با بهبود هماهنگی میان آموزش عادی و تخصصی پیشرفت‌های قابل توجهی داشته است، اما برای افزایش مشارکت کامل در آموزش عادی و تضمین یکنواختی اجرا در سطح محلی، نیاز به تلاش بیشتری دارد. این کشور دارای مجموعه مناسبی از قوانین و سیاست‌ها است، اما پیامدها به دلیل تفاوت‌های منطقه‌ای، آمادگی ناکافی معلمان، محدودیت منابع، کمبود زیرساخت و نبود یکنواختی در اجرا، محدود باقی مانده است. در هر سه نظام، ارتباط میان سیاست و ظرفیت حرفه‌ای، هماهنگی نهادی و تأمین منابع عادلانه به عنوان عوامل مهم برای فراگیری مؤثر شناسایی شد. قوانین به تنهایی برای اجرای آموزش فراگیر کافی نیستند. برای پیشرفت پایدار، توسعه نهادی باید مستمر باشد، معلمان باید آماده شوند، محیط‌های یادگیری باید انعطاف‌پذیر باشند، حکمرانی باید در سطوح مختلف عمل کند، منابع باید به طور عادلانه توزیع شوند و شرایط اجتماعی و آموزشی باید مد نظر قرار گیرد. نتایج تطبیقی نشان می‌دهد که لازم است به جای تکرار صرف، به تجارب سایر کشورها توجه شود و فنلاند در زمینه ایجاد نظامی منسجم درس‌های ویژه‌ای ارائه می‌دهد، در حالی که ژاپن و هند با تجارب و موانع دیگری برای دستیابی به نظامی فراگیرتر روبه‌رو هستند.

Amid increasing societal expectations to improve the quality of childcare professionals in Japan, this study examined whether participation in recurrent education programs offered by a local university is associated with changes in childcare workers' interactions with children and the content of their practices.The analysis focused on changes in scores within the "Understanding" and "Conviction" domains of the CRAYON BOOK assessment (for children aged 1-2 years), particularly total scores and the frequency of the frequency of selecting the midpoint score (3 points).Longitudinal changes were analyzed using the recurrent education participation rate, total scores, and the frequency of 3-point responses.At Nursery School B (formerly Nursery School A), four-year trends revealed significant differences across all indicators: total scores and 3-point frequencies in both the "Understanding" and "Conviction" domains.In both domains, total scores declined from the first to the second year but subsequently showed an increasing trend.The frequency of 3-point responses peaked in 2020 in both domains, declined thereafter, and later increased again.Similarly, at Nursery School M, significant differences across the three-year period were observed for all indicators in both domains.

در میان افزایش انتظارات اجتماعی برای ارتقای کیفیت حرفه‌ای کارکنان مراقبت از کودک در ژاپن، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در برنامه‌های آموزش بازآموزی ارائه‌شده توسط یک دانشگاه محلی با تغییرات در تعاملات کارکنان مراقبت از کودک با کودکان و محتوای عملکردهای آنان مرتبط است یا خیر. تحلیل بر تغییرات نمرات در حوزه‌های «درک» و «اعتقاد» ارزیابی CRAYON BOOK (برای کودکان ۱ تا ۲ ساله) متمرکز بود، به‌ویژه نمرات کل و فراوانی انتخاب نمره میانی (۳ امتیاز). تغییرات طولی با استفاده از نرخ مشارکت در آموزش بازآموزی، نمرات کل و فراوانی پاسخ‌های ۳ امتیازی تحلیل شد. در مهدکودک B (که قبلاً مهدکودک A بود)، روندهای چهار ساله تفاوت‌های معناداری را در تمام شاخص‌ها نشان داد: نمرات کل و فراوانی ۳ امتیازی در هر دو حوزه «درک» و «اعتقاد». در هر دو حوزه، نمرات کل از سال اول تا دوم کاهش یافت اما پس از آن روند افزایشی نشان داد. فراوانی پاسخ‌های ۳ امتیازی در سال ۲۰۲۰ در هر دو حوزه به اوج رسید، سپس کاهش یافت و بعداً دوباره افزایش یافت. به طور مشابه، در مهدکودک M نیز تفاوت‌های معناداری در طول سه سال برای تمام شاخص‌ها در هر دو حوزه مشاهده شد.

What does happiness mean to ordinary people? Answering this requires examining not only the components people associate with happiness, but also how these components are organized and structurally connected into a semantic schema. The same questions apply to its conceptual counterpart—unhappiness—and to how both vary across social groups. To address these questions, this study employs a word-association network approach to investigate the semantic schemas and group differences in people’s perceptions of happiness and unhappiness. Specifically, we create semantic representations of happiness and unhappiness using a word-association task in which participants freely listed words they associate with happiness and unhappiness, and then listed further words associated with each response; these word pairs are used to construct association networks from which underlying schemas are identified and demographic differences examined. Based on a survey conducted in Japan, our findings reveal major components, such as “ Wealth ” and “ Relationships ,” widely identified in existing theories, as well as underrepresented components, such as “ Food .” Moreover, our analysis provides insights into the structural relationships among these components, allowing us to understand how different components are connected to one another and what roles they play within the schema. Furthermore, we demonstrate that the word-association network approach provides a useful framework for investigating how everyday conceptions of happiness and unhappiness differ across demographic groups, revealing variation across groups in both schema structure and specific semantic features. Overall, this study demonstrates the value of word-association networks for capturing everyday conceptions of happiness and unhappiness, offering both theoretical insights and practical implications for developing more accurate and culturally grounded measures.

خوشبختی برای افراد عادی به چه معناست؟ پاسخ به این پرسش مستلزم بررسی نه تنها مؤلفه‌هایی است که افراد با خوشبختی مرتبط می‌دانند، بلکه نحوه سازمان‌دهی و ارتباط ساختاری این مؤلفه‌ها در قالب یک طرحواره معنایی نیز اهمیت دارد. همین پرسش‌ها در مورد مفهوم مقابل آن، یعنی بدبختی، و همچنین نحوه تفاوت هر دو در میان گروه‌های اجتماعی نیز مطرح است. برای پاسخ به این پرسش‌ها، این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد شبکه تداعی واژه به بررسی طرحواره‌های معنایی و تفاوت‌های گروهی در ادراک افراد از خوشبختی و بدبختی می‌پردازد. به طور مشخص، بازنمایی‌های معنایی خوشبختی و بدبختی از طریق یک تکلیف تداعی واژه ایجاد می‌شود که در آن شرکت‌کنندگان آزادانه واژه‌هایی را که با خوشبختی و بدبختی مرتبط می‌دانند، فهرست می‌کنند و سپس واژه‌های بیشتری را که با هر پاسخ مرتبط است، ذکر می‌کنند؛ این جفت واژه‌ها برای ساخت شبکه‌های تداعی به کار می‌روند که بر اساس آن‌ها طرحواره‌های زیرین شناسایی شده و تفاوت‌های جمعیت‌شناختی بررسی می‌شود. بر اساس یک پیمایش انجام‌شده در ژاپن، یافته‌های ما مؤلفه‌های اصلی مانند «ثروت» و «روابط» را که در نظریه‌های موجود به طور گسترده شناسایی شده‌اند، و همچنین مؤلفه‌های کمتر مورد توجه مانند «غذا» را آشکار می‌کند. افزون بر این، تحلیل ما بینش‌هایی درباره روابط ساختاری میان این مؤلفه‌ها ارائه می‌دهد و امکان درک نحوه اتصال مؤلفه‌های مختلف به یکدیگر و نقش آن‌ها در طرحواره را فراهم می‌سازد. همچنین نشان می‌دهیم که رویکرد شبکه تداعی واژه چارچوبی سودمند برای بررسی تفاوت تصورات روزمره از خوشبختی و بدبختی در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی فراهم می‌کند و تفاوت‌هایی را در ساختار طرحواره و ویژگی‌های معنایی خاص میان گروه‌ها آشکار می‌سازد. در مجموع، این مطالعه ارزش شبکه‌های تداعی واژه را در بازنمایی تصورات روزمره از خوشبختی و بدبختی نشان می‌دهد و بینش‌های نظری و پیامدهای عملی برای توسعه سنجه‌های دقیق‌تر و مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌کند.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.