participatory planning

This study examines the implementation of collaborative supervision and its contribution to student well-being at MI Al Mubarok Uman Agung, Central Lampung Regency. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants included the principal, three classroom teachers, and three students selected purposively. Data were collected through semi-structured interviews, participant observation, and documentation. Data credibility was established through source and technique triangulation and member checking, while data analysis followed the interactive model of Miles and Huberman. The findings indicate that collaborative supervision was implemented through three interconnected stages: participatory planning, non-interventionist classroom observation, and dialogic reflection and follow-up. This approach reduced teachers' anxiety, encouraged openness during reflection, and supported changes in classroom practices. Its contribution to student well-being was most evident in the loving dimension through warmer teacher-student relationships and in the being dimension through greater student participation in learning. However, its contribution to the having and health dimensions remained limited because these aspects were closely related to school facilities and health-related policies. The study demonstrates that collaborative supervision can contribute to a school environment that supports student well-being, particularly by strengthening teachers' professional and interpersonal practices.

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت مشارکتی و نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان در مدرسه MI Al Mubarok Uman Agung، شهرستان لامپونگ مرکزی می‌پردازد. رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی به کار گرفته شده است. شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، سه معلم کلاس و سه دانش‌آموز بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری گردید. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تأمین شد و تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی از طریق سه مرحله به هم پیوسته شامل برنامه‌ریزی مشارکتی، مشاهده کلاس بدون مداخله و بازتاب و پیگیری گفت‌وگومحور اجرا شده است. این رویکرد موجب کاهش اضطراب معلمان، تقویت شفافیت در بازتاب و حمایت از تغییرات در شیوه‌های تدریس شد. نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان عمدتاً در بعد محبت‌آمیز از طریق روابط گرم‌تر معلم و دانش‌آموز و در بعد بودن از طریق مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در یادگیری مشهود بود. با این حال، نقش آن در ابعاد داشتن و سلامت محدود باقی ماند، زیرا این جنبه‌ها ارتباط نزدیکی با امکانات مدرسه و سیاست‌های مرتبط با سلامت داشتند. این پژوهش نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی می‌تواند به محیط مدرسه‌ای که از بهزیستی دانش‌آموزان حمایت می‌کند، به ویژه از طریق تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای و بین‌فردی معلمان، کمک نماید.

This study aims to analyze the implementation of School-Based Management (SBM) at SD Negeri 1 Banding Agung from the perspective of management functions POAC (Planning, Organizing, Actuating, and Controlling) and its alignment with the Regulation of the Minister of Education, Culture, Research, and Technology Number 47 of 2023. This study employed a qualitative approach with a descriptive method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation involving the principal, teachers, and the school committee as research subjects. The findings indicate that the implementation of SBM at SD Negeri 1 Banding Agung has been carried out fairly well. In the planning aspect, the school develops work programs and the School Activity and Budget Plan (RKAS) through a participatory process involving relevant stakeholders. Therefore, strengthening collective commitment, enhancing human resource capacity, and optimizing the roles of all school members are necessary to ensure a more effective and sustainable implementation of School- Based Management. Keywords: School-Based Management, POAC, Regulation, Quality of Education

این پژوهش با هدف تحلیل اجرای مدیریت مبتنی بر مدرسه (SBM) در دبستان SD Negeri 1 Banding Agung از منظر کارکردهای مدیریتی POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل) و میزان انطباق آن با آیین‌نامه وزیر آموزش، فرهنگ، پژوهش و فناوری شماره ۴۷ سال ۲۰۲۳ انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان و کمیته مدرسه به عنوان افراد مورد پژوهش گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای SBM در SD Negeri 1 Banding Agung به طور نسبتاً مطلوبی انجام شده است. در جنبه برنامه‌ریزی، مدرسه برنامه‌های کاری و برنامه فعالیت و بودجه مدرسه (RKAS) را از طریق فرآیندی مشارکتی با حضور ذینفعان مرتبط تدوین می‌کند. بنابراین، تقویت تعهد جمعی، ارتقای ظرفیت منابع انسانی و بهینه‌سازی نقش تمامی اعضای مدرسه برای تضمین اجرای مؤثرتر و پایدارتر مدیریت مبتنی بر مدرسه ضروری است.