Vygotsky

Context and relevance. The study investigates the contributions of Lev Vygotsky's cultural-historical theory to Brazilian special/inclusive education, particularly regarding the constitution of the subject with autism in school contexts. The theoretical framework is grounded in the concepts of drama, freedom and singularity, understanding the schooling process as a privileged pathway of human (trans)formation. Objective. To analyse how pedagogical knowledge impacts the constitution of the child with autism, based on the notion of constitutive singularity. Hypothesis. The schooling process anchored in critical-emancipatory pedagogical knowledge operates as a promoter of the subject's humanisation, in opposition to traditional clinical approaches that reduce the subject to diagnosis and to ableist perspectives that position them in a state of devaluation. Methods and materials. The research, adopting a cultural-historical approach, was configured as intervention-research with an eight-year-old student with autism, enrolled in the second year of primary education. Video recordings, audio recordings, photographs, field diaries and interviews with the teacher, the child and his mother were utilised. Data were analysed through the microgenetic approach. Results. The analysis of two paradigmatic episodes of story retelling through illustration and physical education class evidences that the child, upon inserting personal elements into school tasks, manifests his will and singularises himself, expressing the drama of the social personality as a struggle for existence. Conclusions. Understanding singularity as a dialectical, historical, cultural and dramatic process allows us to overcome pathologising views and to recognise that disability is not a destiny, but a condition that, in relations with others and with culture, can be transformed into potentiality.

The article discusses the synergetic approach to teaching chess—specifically, methods aimed at system comprehension, information processing, and child development—which can lead to the self-organization of the child's cognitive activity within the context of the cognitive schema proposed by Jean Piaget. The aim of the article is to substantiate the synergetic effects involved in the process of a preschooler's development. Research methodology and selected methods. Methodologically, we drew upon general systems theory, structural and functional approaches to chess instruction, and the theoretical and applied developments regarding the "activity concept"—as well as theories of argumentation and personality development—formulated by L. Vygotsky, A. Leontiev, A. Luria, and their followers. The methods employed included the analysis of professional literature, observation (of both moves and emotional states), interviews, experimentation, and the analysis of results. The study’s ultimate finding is that, through trial and error, imitation, or precise instruction by an adult, the processes of assimilation and accommodation become accessible to the child; their combination yields synergistic effects, manifesting as the purposeful organization and management of educational-cognitive activity. Therefore, theoretical-applied approaches that generate synergistic effects during chess instruction are applicable to the developmental process of preschoolers. Main conclusion: The feasibility of employing approaches that yield synergistic effects in the development of preschoolers and the self-organization of their activities is demonstrated.

The aim of this study was to examine the effect of dynamic assessment (DA) on Iraqi EFL learners’ reading self-efficacy (RSE) and engagement, and their perceptions of DA impact on these constructs. The study adopted a quasi-experimental mixed-methods design, based on Vygotsky’s sociocultural theory and Bandura’s self-efficacy theory, with 80 intermediate-level Iraqi EFL learners. Quantitative data were collected applying the Reading Self-Efficacy Scale (RSES) and the Reading Engagement Survey (RES), whereas qualitative data were collected through semi-structured interviews. The results showed that DA had a positive significant impact on RSE, with a large effect size. Also, a significant change in reading engagement over time was found, with a medium effect size. Analysis of interview data further showed that learners perceived DA as supporting RSE through reduced anxiety, greater perceived competence, and increased autonomy. It was also found to promote cognitive, behavioral, and affective dimensions of engagement. The mediation in the Zone of Proximal Development emerged as a recurring feature of these experiences. These results contribute to the existing literature of DA in EFL and suggest that incorporating mediation in EFL instruction may help reduce learners’ anxiety and enhance their flow and engagement in reading tasks and activities.

هدف این پژوهش بررسی اثر ارزشیابی پویا (DA) بر خودکارآمدی خواندن (RSE) و درگیری یادگیرندگان عراقی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی و همچنین ادراکات آنان از تأثیر DA بر این سازه‌ها بود. این پژوهش با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی آمیخته و مبتنی بر نظریه‌ی جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی و نظریه‌ی خودکارآمدی بندورا، با مشارکت ۸۰ یادگیرنده‌ی عراقی زبان انگلیسی در سطح متوسط انجام شد. داده‌های کمی با استفاده از مقیاس خودکارآمدی خواندن (RSES) و پرسشنامه‌ی درگیری خواندن (RES) گردآوری شد و داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که DA تأثیر مثبت معناداری بر RSE داشته است و اندازه‌ی اثر آن بزرگ بود. همچنین، تغییر معناداری در درگیری خواندن در طول زمان مشاهده شد که اندازه‌ی اثر آن متوسط بود. تحلیل داده‌های مصاحبه نشان داد که یادگیرندگان DA را عاملی در حمایت از RSE از طریق کاهش اضطراب، افزایش احساس شایستگی و افزایش خودمختاری ادراک می‌کنند. همچنین مشخص شد که DA ابعاد شناختی، رفتاری و عاطفی درگیری را تقویت می‌کند. میانجی‌گری در منطقه‌ی رشد تقریبی به عنوان ویژگی تکرارشونده‌ی این تجربیات ظاهر شد. این نتایج به ادبیات موجود در زمینه‌ی DA در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی می‌افزاید و پیشنهاد می‌کند که گنجاندن میانجی‌گری در آموزش زبان انگلیسی می‌تواند به کاهش اضطراب یادگیرندگان و افزایش جریان و درگیری آنان در فعالیت‌ها و وظایف خواندن کمک کند.

This study responds to limited empirical research on the relationship between inclusive education, Education for Sustainable Development (ESD) and teacher education in southern Africa. While these educational agendas are somehow linked in policy discourse, there remains little evidence showing how teacher educators can integrate inclusivity and sustainability in practice. This study explored how teacher educators in Malawi, Tanzania and Eswatini mainstreamed inclusive education through UNESCO's Sustainability Starts with Teachers (SST) programme and its ESD Change Projects. Guided by Bronfenbrenner's bioecological systems theory and Vygotsky's sociocultural theory, the research adopted a qualitative formative interventionist approach using a nested case study design. The findings revealed that teacher educators developed inclusive pedagogical proficiency through collaborative and contextually grounded Change Projects that addressed contradictions between inclusivity, sustainability and teacher education practice. This study found that pedagogical proficiency was strengthened through engaged practice, collaborative reflection and institutional learning processes. Drawing from these findings, this article advances the Sustainable Inclusive Pedagogical Proficiency Process (SIP3) model as a contextually grounded southern African contribution for understanding and operationalising inclusive pedagogical proficiency in teacher education. The SIP3 model is a practice-research and professional development framework for strengthening inclusive and sustainable teacher education practices.

این مطالعه در پاسخ به کمبود پژوهش‌های تجربی درباره رابطه بین آموزش فراگیر، آموزش برای توسعه پایدار (ESD) و تربیت معلم در جنوب آفریقا انجام شده است. اگرچه این دستورکارهای آموزشی تا حدی در گفتمان سیاست‌گذاری به هم مرتبط هستند، اما شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد مدرسان معلمان چگونه می‌توانند فراگیری و پایداری را در عمل ادغام کنند. این پژوهش بررسی کرد که چگونه مدرسان معلمان در کشورهای مالاوی، تانزانیا و اسواتینی آموزش فراگیر را از طریق برنامه «پایداری از معلمان آغاز می‌شود» (SST) یونسکو و پروژه‌های تغییر مرتبط با آموزش برای توسعه پایدار، به جریان اصلی تبدیل کردند. این پژوهش با راهنمایی نظریه سامانه‌های زیستی-بوم‌شناختی برونفنبرنر و نظریه جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی، رویکرد کیفی مداخله‌ای-تکوینی را با استفاده از طرح مطالعه موردی تو در تو اتخاذ کرد. یافته‌ها نشان داد که مدرسان معلمان از طریق پروژه‌های تغییر مشارکتی و مبتنی بر زمینه که به تناقضات میان فراگیری، پایداری و عمل تربیت معلم می‌پرداختند، مهارت پداگوژیک فراگیر را توسعه دادند. این مطالعه دریافت که مهارت پداگوژیک از طریق عمل مشارکتی، بازتاب جمعی و فرایندهای یادگیری نهادی تقویت می‌شود. بر اساس این یافته‌ها، این مقاله الگوی فرایند مهارت‌آموزی پداگوژیک فراگیر پایدار (SIP3) را به عنوان یک مشارکت مبتنی بر زمینه از جنوب آفریقا برای فهم و عملیاتی‌سازی مهارت پداگوژیک فراگیر در تربیت معلم مطرح می‌کند. الگوی SIP3 یک چارچوب پژوهش-عمل و توسعه حرفه‌ای برای تقویت شیوه‌های تربیت معلم فراگیر و پایدار است.

Parenting crises, widespread exposure to digital devices, and growing concerns over child protection highlight the need for a continuous and developmentally responsive framework for family education. This study aims to reconstruct a Qur’an-based framework of continuous child education through a tafsīr mawḍū‘ī (thematic interpretation) approach, supported by ṣaḥīḥ and ḥasan hadiths and informed by modern perspectives on child development. Employing a library research method, the study analyzes Qur’anic verses related to education, parenting, development, responsibility, and rushd, alongside interpretations from classical and contemporary Qur’anic exegetes. The data are analyzed thematically, comparatively, and conceptually, following Alim’s (2016) thematic interpretation methodology, and subsequently placed in dialogue with the developmental theories of Piaget, Erikson, Vygotsky, and Bronfenbrenner. The findings indicate that child education in the Qur’an and Sunnah can be reconstructed through seven analytical phases: pre-birth, pregnancy, birth and infancy, early childhood, tamyīz, adolescence, and the transition toward maturity. These phases constitute a continuous process of nurturing faith, worship, moral character, self-regulation, responsibility, and independence. This study proposes the Qur’anic Continuous Child Education Framework (QCCEF), which maps developmental phases, educational objectives, core values, family roles, educational strategies, and developmental indicators. The framework conceptualizes child education as a process of capacity transformation from nurturing toward awareness, responsibility, and independent maturity. Abstrak Krisis pengasuhan, paparan gawai yang masif, dan meningkatnya persoalan perlindungan anak menunjukkan perlunya kerangka pendidikan keluarga yang berkelanjutan dan responsif terhadap perkembangan anak. Penelitian ini bertujuan merekonstruksi kerangka pendidikan anak berkelanjutan berbasis Al-Qur’an melalui pendekatan tafsīr mawḍū‘ī, hadis ṣaḥīḥ dan ḥasan, serta perspektif perkembangan anak modern. Penelitian menggunakan metode library research dengan menganalisis ayat-ayat pendidikan, pengasuhan, perkembangan, tanggung jawab, dan rushd, disertai penafsiran mufasir klasik dan kontemporer. Data dianalisis secara tematik, komparatif, dan konseptual mengikuti metodologi tafsir tematik Alim (2016), kemudian didialogkan dengan teori perkembangan Piaget, Erikson, Vygotsky, dan Bronfenbrenner. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pendidikan anak dalam Al-Qur’an dan Sunnah dapat direkonstruksi melalui tujuh fase analitis: pra-kelahiran, kehamilan, kelahiran dan bayi, kanak-kanak awal, tamyīz, remaja, dan menuju kedewasaan. Fase-fase tersebut membentuk kesinambungan pembinaan akidah, ibadah, akhlak, regulasi diri, tanggung jawab, dan kemandirian. Penelitian ini menghasilkan Qur’anic Continuous Child Education Framework (QCCEF) yang memetakan fase perkembangan, tujuan pendidikan, nilai inti, peran keluarga, strategi pembinaan, dan indikator perkembangan. Kerangka ini menegaskan pendidikan anak sebagai proses transformasi kapasitas dari pengasuhan menuju kesadaran, tanggung jawab, dan kemandirian.

بحران‌های فرزندپروری، مواجهه گسترده با ابزارهای دیجیتال و نگرانی‌های فزاینده درباره حفاظت از کودکان، ضرورت وجود چارچوبی مستمر و پاسخگو به رشد برای آموزش خانواده را برجسته می‌کند. هدف این پژوهش بازسازی چارچوبی مبتنی بر قرآن برای آموزش مستمر کودک از طریق رویکرد تفسیر موضوعی (تفسیر مَوْضُوعی)، با بهره‌گیری از احادیث صحیح و حسن و با توجه به دیدگاه‌های نوین درباره رشد کودک است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای، آیات مرتبط با آموزش، فرزندپروری، رشد، مسئولیت و رشد (رُشد) را همراه با تفسیر مفسران کلاسیک و معاصر قرآن تحلیل می‌کند. داده‌ها به شیوه تماتیک، مقایسه‌ای و مفهومی، مطابق با روش‌شناسی تفسیر موضوعی Alim (2016)، تحلیل و سپس با نظریه‌های رشد Piaget، Erikson، Vygotsky و Bronfenbrenner مقایسه و تطبیق داده می‌شوند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش کودک در قرآن و سنت را می‌توان از طریق هفت مرحله تحلیلی بازسازی کرد: پیش از تولد، بارداری، تولد و نوزادی، اوایل کودکی، تمییز، نوجوانی و گذار به سوی بلوغ. این مراحل فرایندی پیوسته در پرورش ایمان، عبادت، اخلاق، خودتنظیمی، مسئولیت‌پذیری و استقلال را شکل می‌دهند. این پژوهش چارچوب آموزش مستمر کودک قرآنی (QCCEF) را ارائه می‌دهد که مراحل رشد، اهداف آموزشی، ارزش‌های محوری، نقش‌های خانواده، راهبردهای تربیتی و شاخص‌های رشد را ترسیم می‌کند. این چارچوب آموزش کودک را به مثابه فرایند تحول ظرفیت از پرورش به سوی آگاهی، مسئولیت‌پذیری و بلوغ مستقل مفهوم‌سازی می‌کند.

Este artigo tem como tema o ensino e a aprendizagem da letra cursiva em pesquisas brasileiras e portuguesas e parte do seguinte questionamento: quais são os distanciamentos e as aproximações acerca do processo de ensino e de aprendizagem da letra cursiva apresentados em pesquisas do Brasil e de Portugal? Nesse sentido, objetiva-se analisar, por meio de uma revisão bibliográfica realizada em diferentes bases de dados, o ensino e a aprendizagem da letra cursiva em pesquisas brasileiras e portuguesas, evidenciando os distanciamentos e as aproximações relacionados à sua importância, às dificuldades e às estratégias metodológicas no processo de alfabetização. Considerando a ligação histórica entre os dois países, defende-se que a promoção de diálogos sobreaspectos ligados à alfabetização, como a letra cursiva, pode, em ambos os cenários, enriquecer o debate e o repertório de docentes alfabetizadores. Para a análise do conteúdo das 18 pesquisas selecionadas, publicadas entre 2010 e 2023, foram delimitados três eixos: (1) as dificuldades enfrentadas por professores e estudantes, (2) a importância atribuída à letra cursiva e (3) as estratégias metodológicas utilizadas. A discussão fundamenta-se em algumas contribuições sobre a linguagem escrita de Emilia Ferreiro e Ana Teberosky, Lev Vygotsky, Magda Soares e Maria Iolanda Monteiro. Os resultados evidenciam a complementaridade entre as produções dos dois países e a possibilidade de novos estudos conjuntos entre pesquisadores brasileiros e portugueses.

این مقاله با موضوع آموزش و یادگیری خط تحریری در پژوهش‌های برزیلی و پرتغالی، از پرسش زیر آغاز می‌شود: فاصله‌ها و نزدیکی‌های فرایند آموزش و یادگیری خط تحریری که در پژوهش‌های برزیل و پرتغال ارائه شده‌اند، کدام‌اند؟ بر این اساس، هدف مقاله تحلیل آموزش و یادگیری خط تحریری در پژوهش‌های برزیلی و پرتغالی از طریق مرور نظام‌مند منابع در پایگاه‌های داده مختلف است، به‌گونه‌ای که فاصله‌ها و نزدیکی‌های مرتبط با اهمیت، دشواری‌ها و راهبردهای روش‌شناختی در فرایند سوادآموزی را برجسته می‌کند. با توجه به پیوند تاریخی میان دو کشور، استدلال می‌شود که ترویج گفت‌وگو درباره جنبه‌های مرتبط با سوادآموزی، همچون خط تحریری، می‌تواند در هر دو زمینه به غنای بحث و گسترش دانش معلمان سوادآموز کمک کند. برای تحلیل محتوای ۱۸ پژوهش منتخب که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ منتشر شده‌اند، سه محور تعیین شد: (۱) دشواری‌های پیش روی معلمان و دانش‌آموزان، (۲) اهمیت قائل‌شده برای خط تحریری و (۳) راهبردهای روش‌شناختی به‌کاررفته. بحث مقاله بر پایه برخی دیدگاه‌ها درباره زبان نوشتاری از Emilia Ferreiro و Ana Teberosky، Lev Vygotsky، Magda Soares و Maria Iolanda Monteiro استوار است. نتایج نشان‌دهنده مکمل بودن تولیدات علمی دو کشور و امکان انجام پژوهش‌های مشترک جدید میان پژوهشگران برزیلی و پرتغالی است.