nutrition

This article analyzes Brazilian academic production on Food and Nutrition Education (FNE) and teacher education based on theses and dissertations available in the Brazilian Digital Library of Theses and Dissertations, published between 2006 and 2024. The review was conducted in seven stages and used content analysis to investigate the selected studies. The results highlight the contribution of different fields of knowledge to the area, with a predominance of female researchers holding degrees in Nutrition or teacher education programs. Most studies focused on Elementary Education, particularly within the Natural Sciences curriculum, and employed participatory methodologies such as action research and ethnography. The teacher education initiatives analyzed were generally grounded in the Reference Framework for Food and Nutrition Education and the Dietary Guidelines for the Brazilian Population, fostering reflective and contextualized approaches. Thus, the present study found that teacher education in Food and Nutrition Education should promote autonomy, critical reflection, and the collective construction of knowledge, in line with contemporary educational perspectives.

Introduction: Registered dietitians (RDs) are frequently asked to provide guidance and expertise on dietary supplements; however, few assessment tools are available to objectively evaluate their knowledge in this area. A standardized instrument may help identify educational gaps and support the development of supplement-related competencies within dietetics education and practice. Methods: The 25-item Dietary Supplement Knowledge Assessment Tool for Registered Dietitians (DSKAT-RD) was developed to assess key areas of dietary supplement knowledge, including safety, efficacy, regulation, quality, and evidence-based research. Twelve subject-matter experts independently rated the relevance of each item on a 4-point scale. Item-Level Content Validity Index (I-CVI) values were calculated, with ratings of 3 or 4 considered content valid and ≥0.78 considered acceptable. Quantitative ratings and qualitative feedback guided revisions for clarity, accuracy, relevance, and response-option quality. Revised items were reviewed by a 3-member expert subgroup until consensus was reached. Results: Expert review demonstrated high content validity for the DSKAT-RD. Item-level Content Validity Index (I-CVI) values ranged from 0.75 to 1.00, with 24 of 25 items (96%) meeting the predefined acceptability criterion of ≥0.78. Nineteen items (76%) achieved an I-CVI of 1.00, and the Scale-Level Content Validity Index using the average method (S-CVI/Ave) was 0.97. Six items underwent additional review and revision based on quantitative ratings and qualitative expert feedback related to wording, response options, scientific or regulatory accuracy, and content alignment. Following secondary review by three subject-matter experts, all 25 items were retained in the final instrument. Conclusions: The DSKAT-RD demonstrated strong evidence of content validity and provides a structured method for assessing dietary supplement knowledge among RDs.

This study assessed the socio-demographic profile and level of Technology and Livelihood Education (TLE) functional literacy among senior high school students as a basis for developing a work readiness intervention program. Specifically, it examined the respondents’ profiles in terms of age, sex, general academic performance, and availability of TLE-related tools at home, as well as their level of functional literacy in technology and engineering design, food and nutrition, financial literacy, entrepreneurial competence, and agricultural literacy and agri-tech awareness. A descriptive research design was employed involving 406 senior high school students. Data were gathered using a validated researcher-made questionnaire and analyzed using frequency, percentage, and mean. Findings showed that the majority of respondents were 17–18 years old, with male students slightly outnumbering female students. Most respondents demonstrated favorable academic performance, with the largest proportion obtaining grades of 90 and above. In terms of available TLE-related resources at home, students had greater access to common cooking and household tools than to sewing and agricultural equipment. The findings further revealed varying levels of TLE functional literacy across the identified domains. Technology and engineering design literacy, food and nutrition literacy, and financial literacy were assessed as Needs Improvement, indicating areas requiring strengthened practical knowledge and skills. Agricultural literacy and agri-tech awareness reflected a relatively higher level of performance, while entrepreneurial competence was assessed as Very Satisfactory, indicating a notable strength among the respondents. Based on these findings, a work readiness intervention program entitled “Ready for Work: A Work Readiness Intervention Program for Enhancing TLE Functional Literacy among Senior High School Students” was proposed to address identified areas for improvement through hands-on, skill-based, and experiential learning activities. The study concludes that although students demonstrate strengths in entrepreneurial competence and academic performance, targeted instructional support and practical learning opportunities are needed to strengthen TLE functional literacy relevant to employment, entrepreneurship, and lifelong learning. It is recommended that schools provide structured work readiness interventions, expand opportunities for experiential and hands-on learning, and integrate practical financial, technological, and livelihood skills into TLE instruction to better prepare students for future work environments.

Project-Based Learning can deepen content understanding, promote real-world application, and foster student interest in math and science. This study examines the effect of a 6-week Project-Based Learning (PBL) unit, “The Dirt on Community Gardens,” on student content knowledge and motivation in science and math. The unit addresses a lack of student knowledge by integrating life science (plant life cycles, nutrition) and math (area, perimeter, budgeting) into a real-world project. Students design and build container gardens, growing nutritionally balanced, edible plants for a live client. The project culminates in a community event to share garden solutions. By collaborating with community experts and managing a budget, students engage in problem-solving and critical thinking, which are key to developing skills necessary to become active, informed citizens. The goal is to demonstrate that real-world scenarios deepen learning.

Background and objectives Health literacy in adulthood plays a major role in an individual’s ability to use health information to benefit their health. Social determinants in early childhood initiate the development of health literacy through newborn brain development and oral language acquisition. Both of these processes are promoted by stimulation from everyday interactions with parents/caregivers at home and in the community. Unequal access to language-learning opportunities during early childhood represents a modifiable developmental and social determinant of later educational and health outcomes. There are inequities in these time-sensitive interactions—specifically language-learning opportunities—across families in the population, which are social determinants of early literacy, achievement in school, and later-life education, health, and economic and social well-being across the life span. This gap is most pronounced among children who grow up in poverty in the United States and internationally. The healthcare system in the United States effectively reaches to nearly all infants; however, language-learning opportunities are not a focus during well-child visits. The term “Language Nutrition” (LN) was coined in prior research to refer to these developmentally rich interactions known to support brain and language growth in children younger than preschool age. We developed Kansas City Brain Builders (KCBB) to address this inequity by promoting LN broadly among families and children in a community so that all children have a more equitable home language environment. The purpose of this study is to report longitudinal empirical findings on families and children related to the implementation of KCBB, a public health approach to community change, over 2 years. Methods The evaluation involved two parallel longitudinal studies: the Community study and the Family study. The Community study assessed the implementation of a KCBB multisectoral community partnership to promote LN-friendly changes in local programs, practices, and policies. The Family study involved longitudinal assessments of a sample of 83 English- and Spanish-speaking families with children younger than 36 months of age, evaluating the KCBB impacts on parental behaviors and child growth in language skills. Results KCBB led to a high level of documented program implementation and substantial LN promotion throughout the community. Repeated parent assessments indicated that participants had received LN messages from multiple community sectors over time, increased their knowledge of the importance of LN, and used LN through storybook reading, verbal responsiveness, and teaching behaviors during interactions with their children. Growth in children’s early language skills was significantly associated with the amount of LN they received. Discussion/Conclusion KCBB is one of the few multisectoral interventions designed to promote community-wide change targeting LN. It is a manualized intervention that can be replicated by other communities. This study employed three levels of measurement such that change could be evaluated in a theoretical framework of influence from community engagement to parental behavior and growth in child language skills. Findings provide preliminary evidence that a multisectoral community approach can achieve broad reach and is associated with changes in caregiver practices and child language growth. Larger, controlled, and replicated studies are needed to establish causal effects and determine whether such approaches reduce disparities in language-learning opportunities.

Abstract According to expectancy theory, people eat food that they expect will bring positive emotions. The present research aimed to identify food and non-alcoholic beverages UK adults most expected to bring positive emotions; test influences of high fat, salt and/or sugar (HFSS) and branding on expectancies; and investigate associations of expectancies with diet quality and comfort eating (i.e. eating induced by negative emotions). A representative sample of UK adults (n 1203; M age = 47 years; 52 % women; 87 % white) viewed food and non-alcoholic beverage images and completed the Anticipated Effects of Food Scale-Brief, a food frequency questionnaire, and questions about comfort eating and sociodemographic background. We ranked means of positive expectancies, conducted multilevel modelling to test influences of HFSS and branding on expectancies and examined correlations among expectancies, diet quality and comfort eating. Participants more strongly expected eating branded HFSS (e.g. Cadbury Twirl chocolate) v. generic non-HFSS (e.g. prawn curry) would result in positive emotions [b = 0·10, se = 0·04, p = ·02, 95 % CI (0·02, 0·18)]. Greater positive expectancies for HFSS – branded and generic – were associated with worse diet quality, especially positive expectancies for ice cream sundaes, fizzy drinks and chocolate (rs = –0·14 to −0·19, ps < ·001). Greater positive expectancies for HFSS and negative expectancies for HFSS and non-HFSS were associated with more frequent comfort eating (rs = 0·08 to 0·30, ps < ·05). Targeting positive HFSS expectancies through food environment policy and behavioural programmes may be a promising strategy for improving diet quality and reducing comfort eating in the UK adult population. Adults who comfort eat may also benefit from challenging negative expectancies for all foods.

Background and Objectives: Spinal stenosis is a significant issue that frequently occurs in adults and older adults worldwide. Self-management assessment is crucial for achieving self-management goals. However, there is currently no specific research tool for evaluating self-management related to spinal stenosis in adults and older adults. Therefore, this study aimed to develop and evaluate the psychological properties of a self-management assessment for spinal stenosis. Methods: The research design involved the development and evaluation of psychological properties in a spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS), applying the self-management theory of Lorig and Holman (2003) along with a literature review, and following the development and evaluation of the psychological properties of this type of research instrument based on the concepts of DeVellis and Thorpe (2022). The processes were: 1) Development of the research instrument, which included (1.1) identifying what to measure by defining terms and specifying components in each domain, (1.2) creating the initial set of 50 questions for assessment, and (1.3) determining the measurement format; and 2) Evaluation of the psychological properties of the research instrument, which included (2.1) content validity validated by 7 experts, (2.2) cognitive interviews with 6 adults and older adult individuals regarding the initial set of questions, and reliability testing with 30 individuals, (2.3) reviewing the quality of the questions, (2.4) determining the sample size for structural validity testing, which involved 300 adults and older adult individuals with spinal stenosis sampled using simple random sampling without replacement, (2.5) evaluating the questions by checking structural validity and testing the reliability of the new assessment, and (2.6) considering the length of the assessment. The data analysis included descriptive statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, and Cronbach's alpha coefficient. Results: The research findings revealed that the spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS) in adults and older adults, with a total of 36 items, was measured using a 6-point Likert scale. The content validity index for each item ranged from .860 to 1.000, and the overall content validity index was .971. The structural validity, as determined by exploratory factor analysis, revealed 7 components: 1) Role management, 2) Emotional management, 3) Medical management, 4) Symptom management, 5) Communication, 6) Posture and exercise management, and 7) Nutrition. The component weights ranged from .446 to .841, which were statistically significant (p < .001). All components together explain 66.085 % of the cumulative variance. Confirmatory factor analysis also identified 7 components, and the model fits the empirical data well, with a chi-square statistic of 1514, 573 degrees of freedom (p= .001), a relative chi-square of 2.642, a comparative fit index of .950, a Tucker-Lewis index of .955, a standard mean square error of .0665, a root mean square error of approximation of .0740, and a 90% confidence interval for the root mean square error of approximation ranging from .0695 to .0785. There were a total of 36 questions, with standard component weights ranging from .544 to .895, which were statistically significant (p < .001). The reliability analysis showed a Cronbach's alpha coefficient of .940 for the entire assessment. Conclusions and Recommendations: The SS-SMS has good quality and psychological properties, including content validity, construct validity, and excellent overall reliability. Therefore, nurses and healthcare personnel can use this assessment to assess self-management in adults and older adult individuals with spinal stenosis.

زمینه و اهداف: تنگی کانال نخاعی یکی از مشکلات مهمی است که به طور مکرر در بزرگسالان و سالمندان در سراسر جهان رخ می‌دهد. ارزیابی مدیریت خود برای دستیابی به اهداف مدیریت خود اهمیت اساسی دارد. با این حال، در حال حاضر ابزار پژوهشی خاصی برای ارزیابی مدیریت خود مرتبط با تنگی کانال نخاعی در بزرگسالان و سالمندان وجود ندارد. بنابراین، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی یک ابزار ارزیابی مدیریت خود برای تنگی کانال نخاعی انجام شد. روش‌ها: طرح پژوهش شامل توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) با استفاده از نظریه مدیریت خود Lorig و Holman (2003) و مرور متون، و پیروی از فرآیند توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزارهای پژوهشی بر اساس مفاهیم DeVellis و Thorpe (2022) بود. مراحل شامل: ۱) توسعه ابزار پژوهش که شامل (۱.۱) تعیین آنچه باید سنجیده شود از طریق تعریف اصطلاحات و تعیین مؤلفه‌ها در هر حوزه، (۱.۲) ایجاد مجموعه اولیه ۵۰ سؤال برای ارزیابی، و (۱.۳) تعیین قالب سنجش؛ و ۲) ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار پژوهش که شامل (۲.۱) روایی محتوایی توسط ۷ نفر از خبرگان، (۲.۲) مصاحبه‌های شناختی با ۶ نفر از بزرگسالان و سالمندان درباره مجموعه اولیه سؤالات و آزمون پایایی با ۳۰ نفر، (۲.۳) بازبینی کیفیت سؤالات، (۲.۴) تعیین حجم نمونه برای آزمون روایی ساختاری که شامل ۳۰۰ نفر از بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی با نمونه‌گیری تصادفی ساده بدون جایگزینی بود، (۲.۵) ارزیابی سؤالات از طریق بررسی روایی ساختاری و آزمون پایایی ابزار جدید، و (۲.۶) بررسی طول ابزار ارزیابی بود. تحلیل داده‌ها شامل آمار توصیفی، تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تأییدی و ضریب آلفای کرونباخ بود. نتایج: یافته‌های پژوهش نشان داد که مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) در بزرگسالان و سالمندان شامل ۳۶ گویه و با استفاده از مقیاس لیکرت ۶ درجه‌ای سنجیده شد. شاخص روایی محتوایی برای هر گویه بین ۰.۸۶۰ تا ۱.۰۰۰ و شاخص کلی روایی محتوایی ۰.۹۷۱ بود. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی، ۷ مؤلفه را نشان داد: ۱) مدیریت نقش، ۲) مدیریت هیجانی، ۳) مدیریت پزشکی، ۴) مدیریت علائم، ۵) ارتباط، ۶) مدیریت وضعیت بدن و ورزش، و ۷) تغذیه. وزن مؤلفه‌ها بین ۰.۴۴۶ تا ۰.۸۴۱ بود که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). مجموع مؤلفه‌ها ۶۶.۰۸۵ درصد از واریانس تجمعی را تبیین کردند. تحلیل عاملی تأییدی نیز ۷ مؤلفه را شناسایی کرد و مدل برازش مناسبی با داده‌های تجربی داشت: آماره کای‌دو ۱۵۱۴، ۵۷۳ درجه آزادی (p= ۰.۰۰۱)، کای‌دو نسبی ۲.۶۴۲، شاخص برازش تطبیقی ۰.۹۵۰، شاخص Tucker-Lewis برابر با ۰.۹۵۵، خطای استاندارد میانگین مربعات ۰.۰۶۶۵، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب ۰.۰۷۴۰ و فاصله اطمینان ۹۰٪ برای ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بین ۰.۰۶۹۵ تا ۰.۰۷۸۵ بود. در مجموع ۳۶ سؤال با وزن استاندارد مؤلفه‌ها بین ۰.۵۴۴ تا ۰.۸۹۵ وجود داشت که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). تحلیل پایایی نشان داد که ضریب آلفای کرونباخ برای کل ابزار ۰.۹۴۰ بود. نتیجه‌گیری و پیشنهادها: SS-SMS از کیفیت و ویژگی‌های روان‌سنجی مطلوبی از جمله روایی محتوایی، روایی ساختاری و پایایی کلی عالی برخوردار است. بنابراین، پرستاران و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند از این ابزار برای ارزیابی مدیریت خود در بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی استفاده کنند.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

Introduction Effective community health promotion requires information about residents’ health-related characteristics and the interpersonal, environmental, organizational, and policy supports they perceive. The Multidimensional Assessment Scale for Social-Ecological Healthy Communities MASE-HC was designed as a multidimensional resident-reported instrument, not as a unidimensional measure or an objective community-level rating. We report its development and initial psychometric evaluation. Methods Items were generated through literature review, a two-round Delphi survey, content-validity assessment, and cognitive interviews. A purposive sample of 412 adult community residents was recruited from one community health service center in Anhui Province, China. Subsample 1 ( n = 206) was used for item analysis and exploratory factor analysis, and Subsample 2 ( n = 206) was used for confirmatory factor analysis, convergent and discriminant validity assessment, and hypothesis-based associations with self-rated health. Internal consistency was evaluated in the total sample ( n = 412). Results Data from 412 participants were analyzed. EFA identified a six-factor solution for the final 39-item MASE-HC, accounting for 61.411% of the variance. The final CFA specified six correlated first-order factors and did not evaluate a higher-order general factor. After four post-hoc within-factor residual covariances were added, the refined model showed generally acceptable fit (χ 2 /df = 1.741, RMSEA = 0.060, SRMR = 0.0649, CFI = 0.906, TLI = 0.898, and IFI = 0.907); TLI was marginally below 0.90. The Fornell–Larcker criterion was satisfied for all six factors, whereas convergent validity and internal consistency were comparatively weaker for Diet and Nutrition. Self-rated health was positively associated with five of the six subscales. Conclusion The MASE-HC showed preliminary support for a six-factor multidimensional structure in the present sample. The Diet and Nutrition subscale requires further refinement, and independent psychometric evaluation and replication in larger, more representative samples are needed before routine use or any community-level comparison.

مقدمه: ارتقای مؤثر سلامت جامعه مستلزم اطلاعاتی درباره ویژگی‌های مرتبط با سلامت ساکنان و حمایت‌های بین‌فردی، محیطی، سازمانی و سیاستی است که آن‌ها ادراک می‌کنند. مقیاس سنجش چندبعدی جوامع سالم اجتماعی-بوم‌شناختی (MASE-HC) به عنوان ابزاری چندبعدی و خودگزارش‌دهی توسط ساکنان طراحی شده است و نه به عنوان یک سنجه تک‌بعدی یا ارزیابی عینی در سطح جامعه. در این پژوهش، توسعه و ارزیابی روان‌سنجی اولیه این ابزار گزارش می‌شود. روش‌ها: گویه‌ها از طریق مرور متون، پیمایش دلفی دو مرحله‌ای، ارزیابی روایی محتوا و مصاحبه‌های شناختی تولید شدند. نمونه هدفمند شامل ۴۱۲ نفر از ساکنان بزرگسال یک مرکز خدمات سلامت جامعه در استان آن‌هویی چین بود. زیرنمونه ۱ (n = 206) برای تحلیل گویه و تحلیل عاملی اکتشافی و زیرنمونه ۲ (n = 206) برای تحلیل عاملی تأییدی، ارزیابی روایی همگرا و افتراقی و بررسی ارتباطات مبتنی بر فرضیه با سلامت خودارزیابی‌شده استفاده شد. پایایی در کل نمونه (n = 412) ارزیابی گردید. نتایج: داده‌های ۴۱۲ شرکت‌کننده تحلیل شد. تحلیل عاملی اکتشافی، راه‌حل شش‌عاملی برای نسخه نهایی ۳۹ گویه‌ای MASE-HC را شناسایی کرد که ۶۱/۴۱۱٪ واریانس را تبیین می‌کرد. تحلیل عاملی تأییدی نهایی، شش عامل همبسته مرتبه اول را مشخص کرد و عامل کلی مرتبه بالاتر را ارزیابی نکرد. پس از افزودن چهار کوواریانس باقیمانده درون‌عاملی به صورت پس‌نگر، مدل اصلاح‌شده برازش قابل قبولی نشان داد (χ2 /df = 1.741، RMSEA = 0.060، SRMR = 0.0649، CFI = 0.906، TLI = 0.898 و IFI = 0.907)؛ مقدار TLI اندکی کمتر از ۰/۹۰ بود. معیار فورنل-لارکر برای هر شش عامل احراز شد، در حالی که روایی همگرا و پایایی برای زیرمقیاس رژیم غذایی و تغذیه نسبتاً ضعیف‌تر بود. سلامت خودارزیابی‌شده با پنج زیرمقیاس از شش زیرمقیاس ارتباط مثبت داشت. نتیجه‌گیری: MASE-HC در نمونه حاضر حمایت اولیه‌ای برای ساختار شش‌عاملی چندبعدی نشان داد. زیرمقیاس رژیم غذایی و تغذیه نیازمند اصلاح بیشتر است و پیش از استفاده روتین یا هرگونه مقایسه در سطح جامعه، ارزیابی روان‌سنجی مستقل و تکرار در نمونه‌های بزرگ‌تر و نماینده‌تر ضروری است.

Introduction An unhealthy diet is a major modifiable risk factor for non-communicable diseases. Higher levels of food literacy facilitate the adoption of healthy dietary behaviours; therefore, the development and validation of assessment tools are crucial for public health and clinical practice. However, existing assessment tools are fragmented, and there is a lack of systematic analysis regarding dimensional evolution, cross-cultural adaptation, and practical implementation pathways. Materials and methods This scoping review employed the Arksey and O’Malley framework along with PRISMA-ScR guidelines. Seven databases (PubMed, Web of Science, Embase, Wanfang, SinoMed, CNKI, and VIP) were searched for studies published between January 1, 2015, and November 16, 2025. Using descriptive content analysis, we synthesized evidence regarding how these tools have evolved, how they are adapted across cultures, and how they may be applied in practice. Result A total of 28 studies involving 21 assessment tools were included; 13 were newly developed tools, and eight were culturally adapted or validated tools. The analysis identified three major findings: (1) Food literacy assessment tools commonly incorporated four core domains: skills, knowledge, behaviours, and attitudes, with some instruments extending beyond individual competencies toward broader social, environmental, and food-system-related dimensions; (2) Cultural adaptation strategies were descriptively summarized into three categories: language and semantic adaptation, structural and measurement adaptation, and conceptual and value embedding, while deeper integration of culturally embedded meanings remained limited; (3) Most tools had limited evidence regarding implementation in real-world community or clinical settings, particularly concerning the linkage between assessment results and subsequent interventions or nursing practice. Conclusion Food literacy assessment tools have continued to expand in dimensional scope and cultural adaptation approaches. However, many tools remain focused on measuring static individual competencies and provide limited insight into how food-related capabilities are applied within real-life contexts. Future research should prioritize contextualized assessment approaches, implementation studies in community and clinical settings, and evaluation of the relationships between assessment results and health outcomes. Strengthening collaboration among nurses and other healthcare professionals may facilitate the translation of food literacy assessment into individualized and context-sensitive interventions. Systematic review registration OSF, registration DOI: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

مقدمه: رژیم غذایی ناسالم یکی از عوامل خطر قابل تعدیل عمده برای بیماری‌های غیرواگیر است. سطوح بالاتر سواد غذایی، اتخاذ رفتارهای غذایی سالم را تسهیل می‌کند؛ بنابراین، توسعه و اعتبارسنجی ابزارهای ارزیابی برای سلامت عمومی و عمل بالینی حیاتی است. با این حال، ابزارهای ارزیابی موجود پراکنده بوده و تحلیل نظام‌مندی در خصوص تحول ابعادی، انطباق بین‌فرهنگی و مسیرهای اجرای عملی وجود ندارد. مواد و روش‌ها: این مرور محدوده‌ای با استفاده از چارچوب Arksey و O’Malley و همچنین دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. هفت پایگاه داده (PubMed، Web of Science، Embase، Wanfang، SinoMed، CNKI و VIP) برای مطالعات منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو شدند. با استفاده از تحلیل محتوای توصیفی، شواهد مربوط به نحوه تحول این ابزارها، نحوه انطباق آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف و نحوه کاربرد آن‌ها در عمل، ترکیب شد. یافته‌ها: در مجموع ۲۸ مطالعه شامل ۲۱ ابزار ارزیابی وارد شدند؛ ۱۳ ابزار جدید توسعه یافته و هشت ابزار انطباق‌یافته یا اعتبارسنجی‌شده فرهنگی بودند. تحلیل سه یافته اصلی را شناسایی کرد: (۱) ابزارهای ارزیابی سواد غذایی معمولاً چهار حوزه اصلی شامل مهارت‌ها، دانش، رفتارها و نگرش‌ها را دربر می‌گیرند و برخی ابزارها فراتر از شایستگی‌های فردی به ابعاد گسترده‌تر اجتماعی، محیطی و مرتبط با نظام غذایی گسترش یافته‌اند؛ (۲) راهبردهای انطباق فرهنگی به طور توصیفی در سه دسته خلاصه شدند: انطباق زبانی و معنایی، انطباق ساختاری و سنجشی، و تعبیه مفهومی و ارزشی، در حالی که ادغام عمیق‌تر معانی فرهنگی همچنان محدود باقی مانده است؛ (۳) اکثر ابزارها شواهد محدودی در خصوص اجرای عملی در محیط‌های واقعی جامعه یا بالینی داشتند، به ویژه در ارتباط با پیوند نتایج ارزیابی با مداخلات بعدی یا عمل پرستاری. نتیجه‌گیری: ابزارهای ارزیابی سواد غذایی به گسترش دامنه ابعادی و رویکردهای انطباق فرهنگی ادامه داده‌اند. با این حال، بسیاری از ابزارها همچنان بر سنجش شایستگی‌های فردی ایستا متمرکز بوده و بینش محدودی در خصوص نحوه به‌کارگیری قابلیت‌های مرتبط با غذا در زمینه‌های واقعی ارائه می‌دهند. پژوهش‌های آتی باید رویکردهای ارزیابی زمینه‌مند، مطالعات اجرا در محیط‌های جامعه و بالینی و ارزیابی روابط بین نتایج ارزیابی و پیامدهای سلامت را در اولویت قرار دهند. تقویت همکاری میان پرستاران و سایر متخصصان سلامت می‌تواند ترجمه ارزیابی سواد غذایی به مداخلات فردمحور و حساس به زمینه را تسهیل کند. ثبت مرور نظام‌مند: OSF، شناسه ثبت: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.

اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسک‌های بین‌مهره‌ای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر می‌کند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توان‌بخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه می‌شود. این آسانا به آرامی مهره‌های کمری را متحرک می‌کند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش می‌دهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت می‌کند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود می‌بخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بین‌مهره‌ای، کاهش فشار بر ریشه‌های عصبی و ارتقای هم‌ترازی بهتر وضعیت بدن کمک می‌کند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش می‌دهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظه‌کارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطاف‌پذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک می‌کند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.

Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.

اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسک‌های بین‌مهره‌ای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر می‌کند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توان‌بخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه می‌شود. این آسانا به آرامی مهره‌های کمری را متحرک می‌کند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش می‌دهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت می‌کند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود می‌بخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بین‌مهره‌ای، کاهش فشار بر ریشه‌های عصبی و ارتقای هم‌ترازی بهتر وضعیت بدن کمک می‌کند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش می‌دهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظه‌کارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطاف‌پذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک می‌کند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.

Background: This study examined the association between cohabitation status and masticatory discomfort among older adults in Korea.Methods: This cross-sectional study analyzed 8 years of data from the Korea National Health and Nutrition Examination Survey (KNHANES), from 2016 to 2023.This study included 13,416 adults aged 65 years or older.The independent variable was cohabitation status with a spouse or partner, categorized as yes or no, and the dependent variable was self-reported masticatory discomfort.Complex-samples frequency analysis and cross-tabulation analyses were performed, followed by complex-samples logistic regression analysis to evaluate the association between cohabitation status with a spouse or partner and masticatory discomfort.Sampling weights were applied to account for the complex-sampling design of KNHANES.Results: Overall, 36.2% of the older adults experienced masticatory discomfort.The prevalence of masticatory discomfort was significantly higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those cohabiting with a spouse or partner (43.0% vs. 33.0%,p＜0.001).In the unadjusted model, the odds of masticatory discomfort were higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those who did (odds ratio [OR]=1.532,95% confidence interval [CI]=1.403∼1.674,p＜0.001).After adjusting for age, sociodemographic characteristics, health behaviors, systemic disease, perceived stress, and activity limitations, the association remained statistically significant (OR=1.171,95% CI=1.038∼1.320,p=0.010).Conclusion: Cohabitation with a spouse or partner was independently associated with masticatory discomfort in older adults in Korea.These findings suggest that the spouse/partner cohabitation status should be considered alongside clinical and health-related factors when identifying older adults who are vulnerable to oral function deterioration.Community-based oral health programs may benefit from incorporating the spouse/partner cohabitation status into screening and preventive oral health strategies for older adults.

زمینه: این مطالعه به بررسی ارتباط وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی در بزرگسالان سالمند در کره پرداخت. روش‌ها: این مطالعه مقطعی داده‌های هشت ساله حاصل از پیمایش ملی سلامت و تغذیه کره (KNHANES) از سال 2016 تا 2023 را تحلیل کرد. در این مطالعه، ۱۳٬۴۱۶ فرد بزرگسال با سن ۶۵ سال یا بیشتر وارد شدند. متغیر مستقل، وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی بود که به صورت بله یا خیر دسته‌بندی شد و متغیر وابسته، ناراحتی جویدنی خودگزارش‌شده بود. تحلیل فراوانی نمونه‌های پیچیده و تحلیل جداول توافقی انجام شد و سپس تحلیل رگرسیون لجستیک نمونه‌های پیچیده برای ارزیابی ارتباط بین وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی به کار رفت. وزن‌دهی نمونه‌ها برای در نظر گرفتن طرح نمونه‌گیری پیچیده KNHANES اعمال شد. نتایج: به طور کلی، ۳۶/۲٪ از سالمندان ناراحتی جویدنی را تجربه کردند. شیوع ناراحتی جویدنی در میان سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست نبودند به طور معناداری بیشتر از افرادی بود که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست بودند (۴۳/۰٪ در مقابل ۳۳/۰٪، p<۰/۰۰۱). در مدل بدون تعدیل، شانس ناراحتی جویدنی در سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست نبودند بیشتر از افرادی بود که هم‌زیست بودند (نسبت شانس [OR]=۱/۵۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI]=۱/۴۰۳ تا ۱/۶۷۴، p<۰/۰۰۱). پس از تعدیل برای سن، ویژگی‌های اجتماعی-جمعیتی، رفتارهای سلامت، بیماری سیستمیک، استرس ادراک‌شده و محدودیت‌های فعالیت، این ارتباط همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (OR=۱/۱۷۱، CI ۹۵٪=۱/۰۳۸ تا ۱/۳۲۰، p=۰/۰۱۰). نتیجه‌گیری: هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی به طور مستقل با ناراحتی جویدنی در سالمندان کره‌ای مرتبط بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی باید در کنار عوامل بالینی و مرتبط با سلامت هنگام شناسایی سالمندانی که در معرض خطر افت عملکرد دهانی هستند، مورد توجه قرار گیرد. برنامه‌های سلامت دهان مبتنی بر جامعه می‌توانند از گنجاندن وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی در راهبردهای غربالگری و پیشگیری سلامت دهان برای سالمندان بهره‌مند شوند.

Abstract: Aesthetic medicine is moving beyond an appearance-centered focus toward approaches that also prioritize long-term skin and underlying tissue health. Skin health and systemic health are now widely recognized as closely interconnected through shared mechanisms of aging biology, yet a practical clinical construct for translating this understanding into aesthetic practice remains to be established. In this conceptual review article, we propose Integrative Aesthetics (IA) as a clinically grounded framework that positions aesthetic and systemic health improvement as coequal, mutually reinforcing clinical goals, organized through 2 interconnected layers: local tissue optimization and systemic health optimization. These aims are operationalized through 3 synergistic pillars: i) conventional aesthetic interventions, ii) regenerative therapies, and iii) functional medicine. Conventional aesthetic interventions provide direct structural and surface-level correction; regenerative therapies support tissue quality by modulating the local microenvironment and repair pathways; and functional medicine addresses modifiable upstream determinants of tissue responsiveness, including nutrition, mitochondrial function, endocrine status, lifestyle, and broader biological aging processes. By integrating local and systemic strategies, IA proposes a mutually reinforcing model in which improved systemic health enhances procedural readiness, recovery, and remodeling, while improved skin and supporting tissue health, and the visible aesthetic benefits they produce, may support broader patient engagement in long-term health optimization. IA therefore offers a practical framework for reorienting aesthetic medicine toward a more whole-person, multidisciplinary, and health-focused model of care. Keywords: integrative aesthetics, aesthetic medicine, regenerative aesthetics, functional medicine, skin aging

چکیده: پزشکی زیبایی فراتر از تمرکز صرف بر ظاهر، به سوی رویکردهایی حرکت می‌کند که سلامت بلندمدت پوست و بافت‌های زیرین را نیز در اولویت قرار می‌دهند. امروزه سلامت پوست و سلامت سیستمیک به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان حوزه‌هایی با ارتباط نزدیک از طریق سازوکارهای مشترک زیست‌شناسی پیری شناخته می‌شوند، اما هنوز ساختار بالینی عملی برای ترجمه این درک به عمل زیبایی ایجاد نشده‌است. در این مقاله مروری مفهومی، زیبایی‌شناسی تلفیقی (IA) به‌عنوان چارچوبی مبتنی بر بالین پیشنهاد می‌شود که بهبود سلامت زیبایی و سلامت سیستمیک را به‌عنوان اهداف بالینی هم‌ارز و تقویت‌کننده متقابل، در دو لایه به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: بهینه‌سازی بافت موضعی و بهینه‌سازی سلامت سیستمیک. این اهداف از طریق سه ستون هم‌افزا عملیاتی می‌شوند: ۱) مداخلات زیبایی متداول، ۲) درمان‌های بازساختی، و ۳) پزشکی عملکردی. مداخلات زیبایی متداول اصلاح ساختاری و سطحی مستقیم را فراهم می‌کنند؛ درمان‌های بازساختی با تعدیل ریزمحیط موضعی و مسیرهای ترمیم، از کیفیت بافت حمایت می‌کنند؛ و پزشکی عملکردی به عوامل قابل‌تغییر مؤثر بر پاسخ‌دهی بافت، از جمله تغذیه، عملکرد میتوکندری، وضعیت غدد درون‌ریز، سبک زندگی و فرایندهای گسترده‌تر پیری زیستی می‌پردازد. با ادغام راهبردهای موضعی و سیستمیک، IA مدلی تقویت‌کننده متقابل ارائه می‌دهد که در آن بهبود سلامت سیستمیک، آمادگی برای مداخله، بهبودی و بازسازی را ارتقا می‌دهد و بهبود سلامت پوست و بافت‌های حمایتی و مزایای زیبایی قابل مشاهده حاصل از آن می‌تواند مشارکت گسترده‌تر بیمار در بهینه‌سازی سلامت بلندمدت را تقویت کند. بنابراین IA چارچوبی عملی برای جهت‌دهی مجدد پزشکی زیبایی به سوی مدلی کل‌نگر، چندرشته‌ای و سلامت‌محور ارائه می‌دهد.

Orthorexia has recently gained attention as a two-dimensional construct centered on a shared health orientation. Recent conceptual developments distinguish healthy orthorexia (HeOr), defined as a non-pathological interest in healthy eating, from orthorexia nervosa (OrNe), characterized by rigid and compulsive food control accompanied by psychological and social impairment. This cross-sectional study investigated the associations of HeOr and OrNe with sociodemographic variables, dietary behaviors, and obesogenic environmental factors, and aimed to identify shared and distinct determinants of these tendencies with 1,015 adults aged 18–65 years. Orthorexia tendencies were assessed using the Teruel Orthorexia Scale. Additional measures included the Sustainable and Healthy Eating Behaviors Scale, Short Screening Questionnaire of Highly Processed Food Consumption, Adult Food Security Survey Module, Food Label Reading Attitude Scale, Food Choice Questionnaire, and the Obesogenic Environment Assessment Scale. In the adjusted regression models, HeOr was positively associated with sustainable and healthy eating behaviors ( β = 0.26), AFSS food-insecurity severity score ( β = 0.11), food label reading attitudes ( β = 0.07), health-related food choice motives ( β = 0.09), natural-ingredient preference ( β = 0.14), weight-control motives ( β = 0.15), ethical food choice motives ( β = 0.10), and obesogenic social determinants and effects ( β = 0.09). Conversely, affordability-related motives ( β = −0.08), emotional appeal ( β = −0.15), familiarity ( β = −0.10), and obesogenic cultural determinants/access to experts ( β = −0.12) were negatively associated with HeOr. For OrNe, positive associations were observed with sustainable and healthy eating behaviors ( β = 0.13), AFSS food-insecurity severity score ( β = 0.17), mood-related food choice motives ( β = 0.13), weight-control motives ( β = 0.26), familiarity ( β = 0.09), ethical food choice motives ( β = 0.18), and obesogenic social determinants and effects ( β = 0.30), whereas health-related food choice motives ( β = −0.12), affordability-related motives ( β = −0.08), and emotional appeal ( β = −0.24) showed negative associations. These findings suggest that orthorectic tendencies are associated with individual health motivations as well as broader behavioral and environmental contexts; however, because of the cross-sectional design, these associations should be interpreted as correlational and hypothesis-generating rather than causal.

اورتورکسیا اخیراً به عنوان یک سازه دو‌بعدی که بر محور جهت‌گیری سلامت مشترک است، مورد توجه قرار گرفته است. پیشرفت‌های مفهومی اخیر، اورتورکسیا سالم (HeOr) را به عنوان علاقه غیرآسیب‌شناختی به تغذیه سالم از اورتورکسیا نروزا (OrNe) که با کنترل سخت‌گیرانه و اجباری غذا همراه با اختلالات روانی و اجتماعی مشخص می‌شود، متمایز می‌کند. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط اورتورکسیا سالم و اورتورکسیا نروزا با متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتارهای تغذیه‌ای و عوامل محیطی چاقی‌زا پرداخت و هدف آن شناسایی عوامل مشترک و متمایزکننده این گرایش‌ها در میان ۱۰۱۵ بزرگسال ۱۸ تا ۶۵ سال بود. گرایش‌های اورتورکسیا با استفاده از مقیاس اورتورکسیا تروئل ارزیابی شد. سایر ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس رفتارهای تغذیه‌ای سالم و پایدار، پرسشنامه کوتاه غربالگری مصرف غذای فراوری‌شده، ماژول پیمایش امنیت غذایی بزرگسالان (AFSS)، مقیاس نگرش به خواندن برچسب مواد غذایی، پرسشنامه انتخاب غذا و مقیاس ارزیابی محیط چاقی‌زا بودند. در مدل‌های رگرسیون تعدیل‌شده، اورتورکسیا سالم با رفتارهای تغذیه‌ای سالم و پایدار (β = ۰٫۲۶)، نمره شدت ناامنی غذایی AFSS (β = ۰٫۱۱)، نگرش به خواندن برچسب مواد غذایی (β = ۰٫۰۷)، انگیزه‌های انتخاب غذای مرتبط با سلامت (β = ۰٫۰۹)، ترجیح مواد اولیه طبیعی (β = ۰٫۱۴)، انگیزه‌های کنترل وزن (β = ۰٫۱۵)، انگیزه‌های انتخاب غذای اخلاقی (β = ۰٫۱۰) و تعیین‌کننده‌ها و پیامدهای اجتماعی محیط چاقی‌زا (β = ۰٫۰۹) ارتباط مثبت داشت. در مقابل، انگیزه‌های مرتبط با مقرون‌به‌صرفه بودن (β = −۰٫۰۸)، جذابیت هیجانی (β = −۰٫۱۵)، آشنایی (β = −۰٫۱۰) و تعیین‌کننده‌های فرهنگی محیط چاقی‌زا/دسترسی به متخصصان (β = −۰٫۱۲) با اورتورکسیا سالم ارتباط منفی داشتند. برای اورتورکسیا نروزا، ارتباط مثبت با رفتارهای تغذیه‌ای سالم و پایدار (β = ۰٫۱۳)، نمره شدت ناامنی غذایی AFSS (β = ۰٫۱۷)، انگیزه‌های انتخاب غذای مرتبط با خلق‌وخو (β = ۰٫۱۳)، انگیزه‌های کنترل وزن (β = ۰٫۲۶)، آشنایی (β = ۰٫۰۹)، انگیزه‌های انتخاب غذای اخلاقی (β = ۰٫۱۸) و تعیین‌کننده‌ها و پیامدهای اجتماعی محیط چاقی‌زا (β = ۰٫۳۰) مشاهده شد، در حالی که انگیزه‌های انتخاب غذای مرتبط با سلامت (β = −۰٫۱۲)، انگیزه‌های مرتبط با مقرون‌به‌صرفه بودن (β = −۰٫۰۸) و جذابیت هیجانی (β = −۰٫۲۴) ارتباط منفی نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که گرایش‌های اورتورتیک با انگیزه‌های فردی سلامت و همچنین زمینه‌های رفتاری و محیطی گسترده‌تر مرتبط است؛ با این حال، به دلیل طراحی مقطعی، این ارتباطات باید به صورت همبستگی و فرضیه‌ساز تفسیر شود و نه علّی.

People living with severe mental illness experience substantial health inequalities and high rates of premature mortality, largely driven by modifiable lifestyle-related risk factors, including poor diet quality. Digital technologies may provide scalable and flexible opportunities to support healthier behaviours; however, few interventions have specifically targeted nutrition-related outcomes as a primary focus in this population. MindBia is a co-designed, web-based digital nutrition intervention consisting of six structured modules developed for individuals residing in high-support mental health hostels. The intervention was informed by prior studies with service users and mental health staff. This pilot study aims to evaluate the feasibility, acceptability, and preliminary effectiveness of the MindBia intervention over eight weeks. A mixed-method pre-post design will be employed. Participants will complete baseline and post-intervention assessments examining dietary behaviours, digital literacy, and general wellbeing. Engagement with the web-based application will be monitored using embedded usage analytics. Semi-structured interviews conducted post-intervention will explore participants’ experiences, perceived impact, and barriers to engagement. Findings from this pilot study will inform refinement of the MindBia web-based application and guide the design of a larger scale trial evaluating its overall effectiveness.

افراد مبتلا به اختلال روانی شدید با نابرابری‌های قابل توجه سلامت و نرخ بالای مرگ‌ومیر زودرس مواجه هستند که عمدتاً ناشی از عوامل خطر مرتبط با سبک زندگی قابل تغییر، از جمله کیفیت پایین رژیم غذایی است. فناوری‌های دیجیتال ممکن است فرصت‌هایی مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر برای حمایت از رفتارهای سالم‌تر فراهم کنند؛ با این حال، تعداد کمی از مداخلات به طور خاص پیامدهای مرتبط با تغذیه را به عنوان تمرکز اصلی در این جمعیت هدف قرار داده‌اند. MindBia یک مداخله تغذیه‌ای دیجیتال مبتنی بر وب است که با مشارکت کاربران خدمات و کارکنان سلامت روان، شامل شش ماژول ساختاریافته برای افراد ساکن در خوابگاه‌های سلامت روان با حمایت بالا طراحی شده است. این مطالعه مقدماتی با هدف ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و اثربخشی اولیه مداخله MindBia طی هشت هفته انجام می‌شود. از طرح پژوهشی ترکیبی پیش‌آزمون-پس‌آزمون استفاده خواهد شد. شرکت‌کنندگان ارزیابی‌های پایه و پس از مداخله را در زمینه رفتارهای تغذیه‌ای، سواد دیجیتال و سلامت عمومی تکمیل خواهند کرد. میزان مشارکت با برنامه مبتنی بر وب از طریق تحلیل‌های کاربری تعبیه‌شده پایش می‌شود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان، تأثیر ادراک‌شده و موانع مشارکت انجام خواهد شد. یافته‌های این مطالعه مقدماتی به اصلاح برنامه مبتنی بر وب MindBia و هدایت طراحی کارآزمایی بزرگ‌مقیاس برای ارزیابی اثربخشی کلی آن کمک خواهد کرد.

Depression represents a complex, multifactorial disorder influenced by the interplay of biological, behavioral, and social determinants. While extensive health surveys, including the National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), gather comprehensive multidomain data, existing studies tend to analyze these domains independently, overlooking the potential to identify integrated, data-driven patterns of depression risk. We have developed SYNERGY-VAE, an interpretable and multimodal deep learning framework that is designed to identify latent health subgroups and facilitate the transparent prediction of depression risk, utilizing NHANES-derived multimodal data from a large analytic cohort that spans five distinct domains from 2005 to 2018. SYNERGY-VAE utilizes a variational autoencoder to learn a shared latent representation derived from five modalities of NHANES, specifically demographic, dietary, examination, laboratory, and questionnaire data. Clustering within this latent space revealed subpopulations exhibiting distinct health signatures. To enhance interpretability, we triangulated insights utilizing encoder weights, standardized mean differences, and permutation feature importance (PFI). Machine learning classifiers were trained within each cluster employing the top 30 PFI-ranked features, with performance evaluated through the receiver operating characteristic area under the curve (AUC) in a 70/30 train-test split. Three latent clusters emerged, each demonstrating markedly different observed prevalence rates of depression within the analytic sample, ranging from 6.8% to 10.9%. Cluster-specific models consistently surpassed pooled models in performance, with the highest predictive accuracy identified in Cluster 2 utilizing XGBoost (AUC = 0.839, 95% CI:0.804–0.874). The importance of features varied across clusters, indicating unique depression risk profiles specific to each subgroup. SYNERGY-VAE demonstrates the power of generative, explainable deep learning for the identification of latent health phenotypes, thereby furthering the objectives of precision mental health. By integrating high-dimensional, multimodal data and facilitating transparent subgroup discovery, our model may inform future stratified and context-aware screening research and contribute to precision psychiatry-oriented research in large health survey datasets.

افسردگی یک اختلال پیچیده و چندعاملی است که تحت تأثیر تعامل عوامل زیستی، رفتاری و اجتماعی قرار دارد. اگرچه پیمایش‌های گسترده سلامت، از جمله پیمایش ملی سلامت و تغذیه (NHANES)، داده‌های جامع چندحوزه‌ای را گردآوری می‌کنند، مطالعات موجود تمایل دارند این حوزه‌ها را به طور مستقل تحلیل کنند و از شناسایی الگوهای یکپارچه و مبتنی بر داده‌های ریسک افسردگی غافل می‌شوند. ما SYNERGY-VAE را توسعه داده‌ایم؛ یک چارچوب یادگیری عمیق چندوجهی و قابل تبیین که برای شناسایی زیرگروه‌های پنهان سلامت و تسهیل پیش‌بینی شفاف ریسک افسردگی طراحی شده است و از داده‌های چندوجهی استخراج‌شده از NHANES در یک نمونه تحلیلی بزرگ که پنج حوزه متمایز را از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۸ دربرمی‌گیرد، بهره می‌برد. SYNERGY-VAE از یک واریاسیونال اتوانکودر برای یادگیری نمایش پنهان مشترک مشتق‌شده از پنج وجه NHANES، به طور خاص داده‌های جمعیت‌شناختی، رژیمی، معاینه، آزمایشگاهی و پرسشنامه‌ای استفاده می‌کند. خوشه‌بندی در این فضای پنهان، زیرجمعیت‌هایی با امضاهای سلامت متمایز را آشکار ساخت. برای افزایش قابلیت تبیین، بینش‌ها با استفاده از وزن‌های انکودر، تفاوت میانگین استانداردشده و اهمیت ویژگی مبتنی بر جایگشت (PFI) مثلث‌بندی شدند. طبقه‌بندهای یادگیری ماشین در هر خوشه با استفاده از ۳۰ ویژگی برتر رتبه‌بندی‌شده بر اساس PFI آموزش داده شدند و عملکرد آن‌ها از طریق مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) در تقسیم ۷۰/۳۰ آموزش-آزمون ارزیابی شد. سه خوشه پنهان شناسایی شد که هر یک نرخ‌های شیوع مشاهده‌شده افسردگی به طور قابل توجهی متفاوتی را در نمونه تحلیلی نشان دادند، که از ۶.۸٪ تا ۱۰.۹٪ متغیر بود. مدل‌های اختصاصی خوشه به طور پیوسته عملکرد بهتری نسبت به مدل‌های تجمیعی داشتند و بالاترین دقت پیش‌بینی در خوشه ۲ با استفاده از XGBoost (AUC = 0.839, 95% CI:0.804–0.874) مشاهده شد. اهمیت ویژگی‌ها در خوشه‌های مختلف متفاوت بود و نشان‌دهنده پروفایل‌های ریسک افسردگی منحصر به فرد برای هر زیرگروه بود. SYNERGY-VAE قدرت یادگیری عمیق مولد و قابل تبیین را برای شناسایی فنوتیپ‌های پنهان سلامت نشان می‌دهد و بدین ترتیب اهداف سلامت روان دقیق را پیش می‌برد. با یکپارچه‌سازی داده‌های چندوجهی با ابعاد بالا و تسهیل کشف شفاف زیرگروه‌ها، مدل ما می‌تواند پژوهش‌های آینده غربالگری لایه‌بندی‌شده و زمینه‌محور را اطلاع‌رسانی کند و به پژوهش‌های روان‌پزشکی دقیق در داده‌های بزرگ پیمایش سلامت کمک نماید.