Higher education institutions are expected to continuously evaluate graduate programs to ensure that curricular offerings remain relevant, responsive, and aligned with the evolving demands of professional practice. This study assessed the relevance and applicability of the Master of Arts in Educational Management (MAEM) curriculum of Guagua National Colleges to the current professional work of its graduates and identified areas for curriculum enhancement. Using a quantitative descriptive-comparative research design, data were collected from 33 MAEM graduates through a structured survey questionnaire. Descriptive statistics such as frequency, percentage, weighted mean, and ranking were utilized to analyze quantitative data, while thematic analysis was employed to examine graduates' recommendations. Results revealed that most graduates occupy positions closely related to educational leadership and management, with 87.88% indicating that their present work is highly related or related to educational management. The overall relevance and applicability of the curriculum obtained a very high rating (M = 4.69), while the adequacy of competencies developed through the program received a mean rating of 4.67. Human Resource and Organizational Management emerged as the highest-rated competency area (M = 4.76), whereas Problem-Solving and Evidence-Based Decision-Making obtained the lowest mean rating (M = 4.64), though still interpreted as very high. Graduates recommended strengthening content related to digital leadership, educational technology, artificial intelligence, instructional leadership, research utilization, and experiential learning. Based on these findings, a Responsive MAEM Curriculum Enhancement Framework was proposed. The study concludes that the MAEM curriculum remains highly relevant to current professional requirements but should continuously evolve to address emerging educational challenges and technological advancements.
This study determined the administrative strategies employed by school leaders in implementing enhanced digital-based literacy instruction in selected public elementary schools in the City of Naga, Cebu (Region VII), and Calubian, Leyte (Region VIII), during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ demographic and professional profiles; the level of implementation of digital-based literacy instruction in terms of curriculum integration, technological infrastructure and resources, and teacher pedagogical competence; the administrative strategies employed in resource allocation and maintenance, capacity building and professional development, and instructional supervision and monitoring; and the issues and concerns encountered. The study employed a quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design. The respondents comprised 110 school heads and teachers from six public elementary schools, consisting of six school heads (5.45%) and 104 teachers (94.55%). Data were gathered using a researcher-made structured questionnaire anchored on the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework and the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). Frequency, percentage, weighted mean, and standard deviation were used for descriptive analysis, while an independent-samples t-test or analysis of variance (ANOVA) and Pearson’s correlation coefficient were proposed for examining differences and relationships. The findings revealed that digital-based literacy instruction was implemented to a great extent (overall weighted mean = 3.45, SD = 0.42), while administrative strategies were employed to a great extent (overall weighted mean = 3.51, SD = 0.39). Instructional supervision and monitoring were revealed to be the most frequently implemented administrative strategy, whereas technological infrastructure and resources were revealed to be the area requiring the greatest improvement. A significant positive relationship was revealed between administrative strategies and the level of implementation (r = 0.62, p < 0.001). Limited internet connectivity, insufficient digital equipment, and the need for continuous teacher training were revealed to be the major implementation concerns. These findings suggest the value of an enhanced digital-based literacy instruction framework emphasizing strategic resource allocation, sustained professional development, reliable technological infrastructure, and consistent instructional supervision.
Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.
زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درسها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکانسازی یادگیری حرفهای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بینموردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایههای بالای ابتدایی شرکت کردند و روایتهایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصههای درونموردی و ماتریسهای بینموردی از طریق مثلثسازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافتهها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیتهای دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژولهای آموزشی، برگههای کار، رسانههای دیجیتال و ارزشیابیها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارشهای آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافتهها منجر به چرخه تشخیص–امکانسازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکانسازی ادغام شده است. نتیجهگیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامهریزی درسی دیجیتال ارائه میدهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمونهای بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانشآموزان.
Global warming and climate change severely impact ecosystems and human safety, positioning the carbon credit market as a vital tool for emission reduction. This study aimed to identify necessary skills, develop a strategic plan, and construct a handbook for digital-age leaders in industrial carbon credit trading. Utilizing the Delphi method and a focus group discussion, data were gathered from 19 experts and stakeholders. Analysis combined qualitative thematic sorting with quantitative median and interquartile range (IQR) metrics. The findings revealed five core management skills (planning, organizing, commanding, coordinating, controlling), detailed into 25 sub-parts and 125 minor parts. This model integrates environmental knowledge with digital technology to enhance measurement, reporting, and verification efficiency. Experts verified the model's appropriateness, resulting in a two-part handbook outlining 12 execution pathways. Specialists confirmed the handbook is highly suitable for leadership development.
گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی تأثیرات شدیدی بر اکوسیستمها و ایمنی انسان دارند و بازار اعتبار کربن را به ابزاری حیاتی برای کاهش انتشار تبدیل کردهاند. هدف این پژوهش شناسایی مهارتهای لازم، تدوین برنامه راهبردی و تهیه راهنمایی برای رهبران عصر دیجیتال در حوزه تجارت صنعتی اعتبار کربن بود. با بهرهگیری از روش دلفی و بحث گروهی متمرکز، دادهها از ۱۹ نفر از خبرگان و ذینفعان گردآوری شد. تحلیل دادهها با ترکیب مرتبسازی تماتیک کیفی و شاخصهای کمی میانه و دامنه بینربعی (IQR) انجام گرفت. یافتهها پنج مهارت اصلی مدیریتی (برنامهریزی، سازماندهی، فرماندهی، هماهنگی، کنترل) را آشکار ساخت که به ۲۵ زیرمجموعه و ۱۲۵ جزء خرد تقسیم شدند. این مدل، دانش زیستمحیطی را با فناوری دیجیتال تلفیق میکند تا کارایی سنجش، گزارشدهی و راستیآزمایی را ارتقاء دهد. خبرگان، تناسب مدل را تأیید کردند و در نتیجه، راهنمایی دو بخشی با ۱۲ مسیر اجرایی تدوین شد. متخصصان تأیید کردند که این راهنما برای توسعه رهبری بسیار مناسب است.
This research aimed to: 1) investigate the current conditions, desirable conditions, and priority needs for enhancing the digital leadership of teachers under the Mahasarakham Primary Educational Service Area Office 3; and 2) develop a program for enhancing teachers’ digital leadership. The study employed a research and development (R&D) design consisting of two phases. The sample comprised 278 teachers selected through proportionate stratified random sampling. Five administrators and teachers were purposively selected to provide best-practice information, and five experts were purposively selected to evaluate the program. The instruments were a questionnaire, a semi-structured interview form, and a program appropriateness and feasibility evaluation form. The questionnaire had IOC values of 0.80–1.00 and reliability coefficients of 0.867 and 0.921 for the current and desirable conditions, respectively. Data were collected through questionnaires, interviews, and expert evaluation. Percentage, mean, standard deviation, the Modified Priority Needs Index (PNImodified), and content analysis were used. The findings were: 1) the overall current condition was moderate ( = 2.93), whereas the desirable condition was at the highest level ( = 4.68). Priority needs were digital literacy (0.916), technology for measurement and assessment (0.651), digital technology for teaching and learning (0.473), and digital resource management (0.439); and 2) the program consisted of objectives, principles and structure, four content modules, development methods using training, study visits, and workplace practice based on the 70:20:10 model, and evaluation. Overall program appropriateness and feasibility were rated at a high level.
این پژوهش با اهداف: ۱) بررسی وضعیت موجود، وضعیت مطلوب و نیازهای اولویتدار برای ارتقای رهبری دیجیتال معلمان تحت پوشش اداره آموزش و پرورش ابتدایی منطقه ۳ مهاساراکام؛ و ۲) توسعه برنامهای برای ارتقای رهبری دیجیتال معلمان انجام شد. این مطالعه با طرح پژوهش و توسعه (R&D) در دو مرحله صورت گرفت. نمونه شامل ۲۷۸ معلم بود که با روش نمونهگیری تصادفی طبقهای متناسب انتخاب شدند. پنج نفر از مدیران و معلمان به صورت هدفمند برای ارائه اطلاعات بهترین تجارب و پنج نفر از خبرگان به صورت هدفمند برای ارزیابی برنامه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه، فرم مصاحبه نیمهساختاریافته و فرم ارزیابی مناسب بودن و امکانپذیری برنامه بود. مقادیر IOC پرسشنامه بین ۰.۸۰ تا ۱.۰۰ و ضرایب پایایی برای وضعیت موجود و وضعیت مطلوب به ترتیب ۰.۸۶۷ و ۰.۹۲۱ بود. دادهها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و ارزیابی خبرگان گردآوری شد. برای تحلیل دادهها از درصد، میانگین، انحراف معیار، شاخص نیازهای اولویتدار اصلاحشده (PNImodified) و تحلیل محتوا استفاده شد. یافتهها نشان داد: ۱) وضعیت موجود به طور کلی در سطح متوسط ( = ۲.۹۳) و وضعیت مطلوب در بالاترین سطح ( = ۴.۶۸) قرار داشت. نیازهای اولویتدار شامل سواد دیجیتال (۰.۹۱۶)، فناوری برای سنجش و ارزیابی (۰.۶۵۱)، فناوری دیجیتال برای آموزش و یادگیری (۰.۴۷۳) و مدیریت منابع دیجیتال (۰.۴۳۹) بود؛ و ۲) برنامه شامل اهداف، اصول و ساختار، چهار ماژول محتوایی، روشهای توسعه با استفاده از آموزش، بازدیدهای مطالعاتی و تمرین در محیط کار بر اساس مدل ۷۰:۲۰:۱۰ و ارزیابی بود. مناسب بودن و امکانپذیری کلی برنامه در سطح بالا ارزیابی شد.
AbstractAcademic libraries increasingly serve as strategic components of higher education governance, extending beyond their traditional role as information repositories to support institutional sustainability, digital transformation, policy implementation, and knowledge production. This study reviews 36 sources from library and information science, higher education management, and related management fields to examine the role of academic libraries within institutional strategy and information infrastructure. Using narrative synthesis supported by bibliometric mapping, the study identifies eight recurring themes: green and sustainable libraries, digital transformation and leadership, bibliometric and methodological research, institutional and strategic management, digital information services, digital literacy and instruction, digital leadership, and the broader library and information science research landscape. Scholarly attention increased substantially after 2020, particularly around generative artificial intelligence, digital leadership, and policy-oriented research, while sustainability research has developed since 2008. The findings are interpreted through a conceptual framework linking institutional strategy, sustainability, digital transformation, and higher education policies and programmes. Despite limitations arising from the small corpus and narrative synthesis approach, the study highlights the need for further empirical and comparative research. Overall, academic libraries should be recognised as strategic institutional assets and actively integrated into higher education policy planning, particularly in infrastructure, pedagogy, digital transformation, and governance.
چکیده: کتابخانههای دانشگاهی به طور فزایندهای به عنوان اجزای راهبردی در حاکمیت آموزش عالی ایفای نقش میکنند و فراتر از نقش سنتی خود به عنوان مخازن اطلاعات، از پایداری نهادی، تحول دیجیتال، اجرای سیاستها و تولید دانش حمایت میکنند. این مطالعه با مرور ۳۶ منبع از حوزههای علم اطلاعات و دانششناسی، مدیریت آموزش عالی و رشتههای مرتبط با مدیریت، نقش کتابخانههای دانشگاهی را در راهبرد نهادی و زیرساخت اطلاعات بررسی میکند. با بهرهگیری از سنتز روایتی و نگاشت کتابسنجی، مطالعه حاضر هشت مضمون تکرارشونده را شناسایی میکند: کتابخانههای سبز و پایدار، تحول دیجیتال و رهبری، پژوهشهای کتابسنجی و روششناختی، مدیریت نهادی و راهبردی، خدمات اطلاعات دیجیتال، سواد دیجیتال و آموزش، رهبری دیجیتال و چشمانداز کلی پژوهشهای علم اطلاعات و دانششناسی. توجه علمی به این حوزه پس از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در زمینه هوش مصنوعی مولد، رهبری دیجیتال و پژوهشهای سیاستمحور، در حالی که پژوهشهای پایداری از سال ۲۰۰۸ توسعه یافتهاند. یافتهها از طریق چارچوب مفهومی که راهبرد نهادی، پایداری، تحول دیجیتال و سیاستها و برنامههای آموزش عالی را به هم پیوند میدهد، تفسیر میشوند. با وجود محدودیتهایی ناشی از حجم کوچک منابع و رویکرد سنتز روایتی، این مطالعه بر ضرورت پژوهشهای تجربی و مقایسهای بیشتر تأکید میکند. در مجموع، کتابخانههای دانشگاهی باید به عنوان داراییهای راهبردی نهادی شناخته شده و به طور فعال در برنامهریزی سیاست آموزش عالی، به ویژه در حوزه زیرساخت، آموزش، تحول دیجیتال و حاکمیت، ادغام شوند.
AbstractAcademic libraries increasingly serve as strategic components of higher education governance, extending beyond their traditional role as information repositories to support institutional sustainability, digital transformation, policy implementation, and knowledge production. This study reviews 36 sources from library and information science, higher education management, and related management fields to examine the role of academic libraries within institutional strategy and information infrastructure. Using narrative synthesis supported by bibliometric mapping, the study identifies eight recurring themes: green and sustainable libraries, digital transformation and leadership, bibliometric and methodological research, institutional and strategic management, digital information services, digital literacy and instruction, digital leadership, and the broader library and information science research landscape. Scholarly attention increased substantially after 2020, particularly around generative artificial intelligence, digital leadership, and policy-oriented research, while sustainability research has developed since 2008. The findings are interpreted through a conceptual framework linking institutional strategy, sustainability, digital transformation, and higher education policies and programmes. Despite limitations arising from the small corpus and narrative synthesis approach, the study highlights the need for further empirical and comparative research. Overall, academic libraries should be recognised as strategic institutional assets and actively integrated into higher education policy planning, particularly in infrastructure, pedagogy, digital transformation, and governance.
چکیده: کتابخانههای دانشگاهی به طور فزایندهای به عنوان اجزای راهبردی در حاکمیت آموزش عالی ایفای نقش میکنند و فراتر از نقش سنتی خود به عنوان مخازن اطلاعات، از پایداری نهادی، تحول دیجیتال، اجرای سیاستها و تولید دانش حمایت میکنند. این مطالعه با مرور ۳۶ منبع از حوزههای علم اطلاعات و دانششناسی، مدیریت آموزش عالی و رشتههای مرتبط با مدیریت، نقش کتابخانههای دانشگاهی را در راهبرد نهادی و زیرساخت اطلاعات بررسی میکند. با بهرهگیری از سنتز روایتی و نگاشت کتابسنجی، مطالعه حاضر هشت مضمون تکرارشونده را شناسایی میکند: کتابخانههای سبز و پایدار، تحول دیجیتال و رهبری، پژوهشهای کتابسنجی و روششناختی، مدیریت نهادی و راهبردی، خدمات اطلاعات دیجیتال، سواد دیجیتال و آموزش، رهبری دیجیتال و چشمانداز کلی پژوهشهای علم اطلاعات و دانششناسی. توجه علمی به این حوزه پس از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در زمینه هوش مصنوعی مولد، رهبری دیجیتال و پژوهشهای سیاستمحور، در حالی که پژوهشهای پایداری از سال ۲۰۰۸ توسعه یافتهاند. یافتهها از طریق چارچوب مفهومی که راهبرد نهادی، پایداری، تحول دیجیتال و سیاستها و برنامههای آموزش عالی را به هم پیوند میدهد، تفسیر میشوند. با وجود محدودیتهایی ناشی از حجم کوچک منابع و رویکرد سنتز روایتی، این مطالعه بر ضرورت پژوهشهای تجربی و مقایسهای بیشتر تأکید میکند. در مجموع، کتابخانههای دانشگاهی باید به عنوان داراییهای راهبردی نهادی شناخته شده و به طور فعال در برنامهریزی سیاست آموزش عالی، به ویژه در حوزه زیرساخت، آموزش، تحول دیجیتال و حاکمیت، ادغام شوند.
Digital leadership capabilities and associated clusters of competencies form a foundation for digital transformation in the public sector. This increasingly depends on leadership contributions and strategy-matching competencies shared across organisational levels and professional roles. Drawing on shared leadership theory, we analysed how public sector employees at different organisational levels contribute to digital leadership. The study uses a qualitative research design with independent sources of evidence: document analysis of job descriptions and semi-structured interviews with digital leadership professionals. We mapped the theory-informed competencies to the Skills Framework for the Information Age (SFIA), an industry-recognised competencies framework. We find that digital leadership competencies and contributions should be understood as a shared leadership construct requiring multiple contributions across multiple levels. We offer an illustrative example of our shared digital leadership conceptualisation in practice, using a horizontal and vertical slice of the roles involved in cyber security risk management as the context.
قابلیتهای رهبری دیجیتال و خوشههای شایستگیهای مرتبط، بنیانی برای تحول دیجیتال در بخش عمومی فراهم میکنند. این امر به طور فزایندهای به مشارکتهای رهبری و شایستگیهای متناسب با راهبرد که در سطوح سازمانی و نقشهای حرفهای مختلف به اشتراک گذاشته میشوند، وابسته است. با بهرهگیری از نظریه رهبری مشترک، بررسی کردیم که کارکنان بخش عمومی در سطوح مختلف سازمانی چگونه به رهبری دیجیتال کمک میکنند. این پژوهش از طرح پژوهش کیفی با منابع مستقل شواهد بهره میبرد: تحلیل اسناد شرح وظایف شغلی و مصاحبههای نیمهساختاریافته با متخصصان رهبری دیجیتال. شایستگیهای مبتنی بر نظریه را با چارچوب مهارتهای عصر اطلاعات (SFIA)، که چارچوبی شناختهشده در صنعت است، تطبیق دادیم. یافتهها نشان میدهد که شایستگیها و مشارکتهای رهبری دیجیتال باید به عنوان یک سازه رهبری مشترک که نیازمند مشارکتهای چندگانه در سطوح مختلف است، درک شود. نمونهای تبیینی از مفهومسازی رهبری دیجیتال مشترک خود را در عمل ارائه میدهیم و از برشی افقی و عمودی از نقشهای درگیر در مدیریت ریسک امنیت سایبری به عنوان بستر استفاده میکنیم.
