Purpose Academic procrastination (AP) is a pervasive self-regulatory problem that undermines students’ academic functioning and psychological well-being. This study examined the direct and indirect relationships between growth and fixed mindsets, internal and external locus of control, and AP in sports science students. Method Internal and external locus of control were tested as parallel mediators in separate growth and fixed mindset models. A cross-sectional predictive design was employed with 544 undergraduate sports science students in Eastern Anatolia, Türkiye. Participants completed measures of mindset, locus of control, and AP. Parallel mediation analyses were conducted using PROCESS Macro (Model 4) with 5,000 bootstrap samples, controlling for age and gender. Results The direct effects indicated that a growth mindset was negatively associated with AP, whereas a fixed mindset was positively associated with AP. A growth mindset was positively associated with an internal locus of control and negatively associated with an external locus of control, whereas a fixed mindset was negatively associated with an internal locus of control and positively associated with an external locus of control. An external locus of control was positively associated with AP and significantly mediated the relationships between both mindset dimensions and AP. In contrast, the internal locus of control did not significantly mediate either relationship. Male students reported higher AP levels than female students, and age was negatively associated with AP. Conclusion These findings suggest that an external locus of control is a key behavioral mechanism linking mindset beliefs to AP. Interventions targeting maladaptive external control beliefs may help reduce AP among sports science students.
Objectives Cross-cultural equivalence translations of the widely used Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS) into Chinese are limited. Past research has focused on Western educational contexts, and Eastern cultural perspectives have been overlooked. This study aimed to translate and validate the Chinese version of the ITIS, and assess the growth mindset in undergraduate medical students. Methods This study was conducted among final-year undergraduate medical students in Fujian, China. Following forward and back-translation of the Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS), cognitive interviews were conducted with students to assess the clarity and comprehensibility of the translated items, followed by an online survey distributed through medical schools. Construct validity, convergent validity, and discriminant validity were evaluated using confirmatory factor analysis. Internal consistency was assessed using Cronbach's alpha and composite reliability (CR), while test–retest reliability was evaluated separately for the Fixed Mindset and Growth Mindset dimensions using the intraclass correlation coefficient (ICC). Results A total of 444 responses were obtained. Confirmatory factor analysis supported a two-factor structure with satisfactory model fit ( χ 2 = 52.293, df = 17, CMIN/DF = 3.076, CFI = 0.984, NFI = 0.977, RFI = 0.962, IFI = 0.984, TLI = 0.974, RMSEA = 0.068, SRMR = 0.059). Standardized factor loadings were satisfactory, while CR values were 0.908 for Fixed Mindset and 0.910 for Growth Mindset, and AVE values were 0.713 and 0.717, respectively, supporting convergent validity. Discriminant validity was supported by the Fornell–Larcker criterion, AVE values exceeding the corresponding maximum shared variance values, and HTMT ratios below 0.90. Test–retest reliability differed between the two dimensions: the Fixed Mindset dimension demonstrated moderate temporal stability (ICC = 0.662, 95% CI: 0.443–0.806), whereas the Growth Mindset dimension showed limited temporal stability (ICC = 0.159, 95% CI: −0.158–0.446). The mean scores for Fixed Mindset items ranged from 2.64 (SD = 1.09) to 2.86 (SD = 1.56), whereas those for Growth Mindset items ranged from 3.81 (SD = 1.16) to 3.96 (SD = 1.21), indicating relatively stronger endorsement of fixed-mindset beliefs in this sample. Conclusions The Chinese version of the ITIS is a valid and reliable instrument for assessing the intelligence mindset of medical students.
کاربرد یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد برای ارتقای مهارت‌های حرکتی و مشارکت دانش‌آموزان در آموزش رول جلو و رول عقب در کلاس هشتم۲ دبیرستان دولتی ۲۳ بندر لامپونگ
This Classroom Action Research (CAR) aimed to examine the implementation of growth mindset-oriented differentiated learning to improve movement skills and active participation in forward roll and backward roll learning among Class VIII.2 students at SMP Negeri 23 Bandar Lampung. The study involved 32 students (15 boys and 17 girls) across pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages, following the Kemmis & McTaggart model (planning, acting, observing, and reflecting). Data were collected using movement skill rubrics, active participation observation sheets, growth mindset questionnaires, and reflective interviews. Initial assessment during the pre-cycle stage showed that classical mastery reached only 31.25% (10 students) with a class average of 64.50, and active participation was categorized as low (37.50%). Following the implementation of differentiated learning (content, process, and product differentiation) integrated with growth mindset principles in Cycle I, classical mastery increased to 59.38% (19 students) with a class average of 73.20, and active participation rose to 62.50%. In Cycle II, through refined dynamic grouping, incline mat variations, peer tutoring, and process-oriented feedback, classical mastery significantly reached 87.50% (28 students) with a class average of 84.10. Concurrently, active participation surged to 87.50% (very high category). These results demonstrate that growth mindset-oriented differentiated learning is highly effective in improving movement skills and active participation in gymnastics instruction.
این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف بررسی اجرای یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد جهت ارتقای مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش رول جلو و رول عقب در میان دانش‌آموزان کلاس هشتم۲ دبیرستان دولتی ۲۳ بندر لامپونگ انجام شد. در این مطالعه، ۳۲ دانش‌آموز (۱۵ پسر و ۱۷ دختر) در مراحل پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم بر اساس مدل Kemmis & McTaggart (برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل) شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از روبریک‌های مهارت حرکتی، برگه‌های مشاهده مشارکت فعال، پرسشنامه نگرش رشد و مصاحبه‌های تأملی گردآوری شد. ارزیابی اولیه در مرحله پیش‌چرخه نشان داد که تسلط کلاسیک تنها به ۳۱٫۲۵٪ (۱۰ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۶۴٫۵۰ رسیده و مشارکت فعال در دسته پایین (۳۷٫۵۰٪) قرار داشت. پس از اجرای یادگیری تمایزی (تمایز محتوا، فرایند و محصول) همراه با اصول نگرش رشد در چرخه اول، تسلط کلاسیک به ۵۹٫۳۸٪ (۱۹ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۷۳٫۲۰ افزایش یافت و مشارکت فعال به ۶۲٫۵۰٪ رسید. در چرخه دوم، از طریق گروه‌بندی پویا، تنوع تشک شیب‌دار، آموزش همتایان و بازخورد فرایندمحور، تسلط کلاسیک به طور معناداری به ۸۷٫۵۰٪ (۲۸ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۸۴٫۱۰ رسید. همزمان، مشارکت فعال به ۸۷٫۵۰٪ (دسته بسیار بالا) افزایش یافت. این نتایج نشان می‌دهد که یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد در بهبود مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش ژیمناستیک بسیار مؤثر است.
This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.
این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.
This study aims to test and analyze the effectiveness of the Problem-Based Learning (PBL) Model in improving argumentation writing skills in elementary school students, and to determine any significant differences between the group taught using PBL and the group taught using the conventional model. The background of this study is the low ability of sixth-grade students to construct logical, evidence-supported arguments, which is suspected to be due to a lack of critical thinking stimulation in the conventional learning process. This study uses a quantitative approach with a quasi-experimental design (Quasi-Experimental Design) model of Non Equivalent Control Group Design. The subjects of the study were sixth grade students of SDN 12 Bilah Barat, Labuhanbatu Regency, Academic Year 2025-2026, which were divided into two groups, namely the Experimental Group (taught with PBL, N = 25) and the Control Group (taught with conventional models, N = 25). The instrument used was a test of argumentative text writing skills in the form of a pretest and posttest. Data were analyzed using the t-Independent Sample T-Test. The results of the prerequisite test showed that the data were normally distributed and had homogeneous variance. The results of the hypothesis test showed that the t-count of the posttest score (2.850) was greater than the t-table (2.011) with a significance value of P of 0.007 (less than 0.05). In addition, there was an increase in the average (Gain Score) in the experimental group of 1.60, much greater than the control group of 0.32. These results confirm a significant difference in argumentative writing skills between the two groups. The problem-based learning (PBL) model encourages students to identify problems, conduct investigations, and develop arguments based on evidence, which directly supports their argumentative writing skills. It is recommended that teachers implement PBL as an alternative learning model capable of stimulating students'
هدف این پژوهش، آزمون و تحلیل اثربخشی مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) در بهبود مهارت‌های نگارش استدلالی در دانش‌آموزان دبستان و تعیین تفاوت معنادار بین گروه آموزش‌دیده با PBL و گروه آموزش‌دیده با مدل متداول است. زمینه این پژوهش، پایین بودن توانایی دانش‌آموزان پایه ششم در ساخت استدلال‌های منطقی و مبتنی بر شواهد است که علت آن کمبود تحریک تفکر انتقادی در فرایند یادگیری متداول فرض می‌شود. این پژوهش با رویکرد کمی و با طرح شبه‌آزمایشی (Quasi-Experimental Design) از نوع Non Equivalent Control Group Design انجام شده است. جامعه پژوهش شامل دانش‌آموزان پایه ششم دبستان SDN 12 Bilah Barat، شهرستان Labuhanbatu، سال تحصیلی 2025-2026 بود که به دو گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش (آموزش با PBL، N = 25) و گروه کنترل (آموزش با مدل متداول، N = 25). ابزار مورد استفاده، آزمون مهارت نگارش متن استدلالی به صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل (Independent Sample T-Test) تحلیل شدند. نتایج آزمون پیش‌نیازها نشان داد داده‌ها دارای توزیع نرمال و واریانس همگن هستند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده برای نمره پس‌آزمون (2.850) بزرگ‌تر از مقدار t جدول (2.011) با مقدار معناداری P برابر با 0.007 (کمتر از 0.05) است. همچنین، افزایش میانگین (Gain Score) در گروه آزمایش برابر با 1.60 بود که به‌مراتب بیشتر از گروه کنترل با مقدار 0.32 است. این نتایج تفاوت معنادار در مهارت نگارش استدلالی بین دو گروه را تأیید می‌کند. مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) دانش‌آموزان را به شناسایی مسئله، انجام تحقیق و توسعه استدلال مبتنی بر شواهد ترغیب می‌کند که مستقیماً از مهارت‌های نگارش استدلالی آن‌ها حمایت می‌کند. توصیه می‌شود معلمان از PBL به عنوان یک مدل یادگیری جایگزین که قادر به تحریک تفکر انتقادی دانش‌آموزان است، استفاده کنند.
Background Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping the labor market and may intensify college students' uncertainty and anxiety about future career decisions. This study examined the psychological mechanism linking AI employment threat perception to career decision-making anxiety, focusing on the mediating role of perceived employability and the moderating role of growth mindset. Methods A questionnaire survey was conducted among 526 college students in China. Hierarchical regression, bootstrap mediation analysis, moderation analysis, simple slope analysis, and moderated mediation analysis were used to test the proposed model. Results AI employment threat perception positively predicted career decision-making anxiety and negatively predicted perceived employability. Perceived employability negatively predicted career decision-making anxiety and partially mediated the relationship between AI employment threat perception and career decision-making anxiety. Growth mindset significantly moderated the relationship between AI employment threat perception and perceived employability, such that the negative effect was weaker among students with a higher growth mindset. The moderated mediation analysis further showed that growth mindset weakened the indirect effect of AI employment threat perception on career decision-making anxiety through perceived employability. Conclusions AI employment threat may increase college students' career decision-making anxiety both directly and indirectly by reducing perceived employability. Growth mindset serves as an important psychological resource that buffers this negative process. These findings provide implications for career education, employability development, and psychological support in higher education.
زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال بازشکل‌دهی بازار کار است و ممکن است عدم قطعیت و اضطراب دانشجویان دانشگاهی درباره تصمیم‌گیری‌های شغلی آینده را تشدید کند. این پژوهش سازوکار روان‌شناختی پیونددهنده ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی با اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را مورد بررسی قرار داد و بر نقش میانجی‌گری اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و نقش تعدیل‌گری نگرش رشد تمرکز داشت. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان ۵۲۶ دانشجوی دانشگاه در چین انجام شد. برای آزمون مدل پیشنهادی از رگرسیون سلسله‌مراتبی، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ، تحلیل تعدیل‌گری، تحلیل شیب ساده و تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده استفاده شد. یافته‌ها: ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی پیش‌بینی‌کننده مثبت اضطراب تصمیم‌گیری شغلی و پیش‌بینی‌کننده منفی اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بود. اشتغال‌پذیری ادراک‌شده پیش‌بینی‌کننده منفی اضطراب تصمیم‌گیری شغلی بود و رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را به طور جزئی میانجی‌گری کرد. نگرش رشد رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را به طور معناداری تعدیل‌گری کرد، به گونه‌ای که اثر منفی در میان دانشجویانی با نگرش رشد بالاتر ضعیف‌تر بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که نگرش رشد اثر غیرمستقیم ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی بر اضطراب تصمیم‌گیری شغلی از طریق اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را تضعیف می‌کند. نتیجه‌گیری: تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی ممکن است اضطراب تصمیم‌گیری شغلی دانشجویان دانشگاهی را هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق کاهش اشتغال‌پذیری ادراک‌شده افزایش دهد. نگرش رشد به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم، این فرایند منفی را تعدیل می‌کند. این یافته‌ها پیامدهایی برای آموزش شغلی، توسعه اشتغال‌پذیری و حمایت روان‌شناختی در آموزش عالی دارند.
In science classrooms, educators often expose students to the success stories of role models through written assignments, videos, and guest speakers. These interventions are implemented in hopes that students will seek to emulate the role model and become motivated to pursue science careers. However, the evidence is mixed on whether these interventions are effective at increasing science engagement. Using a mixed-methods design involving a 2 × 2 between-groups experiment and thematic analysis, this study tests how different role model narratives (professional scientist vs student scientist; achievement narrative vs persistence-through-struggle narrative) shape college students’ science identity, growth mindset beliefs, and task persistence. Results show that the role model interventions had no significant effect across these outcomes, but STEM-major students and students with high-self efficacy beliefs maintained greater levels of science identity and growth mindset beliefs as compared to their peers. Qualitative findings revealed that role models can serve different functions depending on the narrative surrounding the role model’s path to success. These findings can be used by college, high school, and even elementary instructors to design effective role model interventions that improve student engagement in science.
در کلاس‌های علوم، آموزگاران اغلب دانش‌آموزان را از طریق تکالیف نوشتاری، ویدئوها و سخنرانان مهمان با داستان‌های موفقیت الگوهای نقش آشنا می‌کنند. این مداخلات با این امید اجرا می‌شوند که دانش‌آموزان به دنبال الگوبرداری از الگوهای نقش باشند و انگیزه‌ی پیگیری حرفه‌های علمی را پیدا کنند. با این حال، شواهد در مورد اثربخشی این مداخلات در افزایش مشارکت علمی دانش‌آموزان متناقض است. این پژوهش با استفاده از طرح روش‌های ترکیبی شامل یک آزمایش بین‌گروهی ۲ × ۲ و تحلیل تماتیک، بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های مختلف الگوهای نقش (دانشمند حرفه‌ای در مقابل دانشمند دانشجو؛ روایت موفقیت در مقابل روایت پایداری از طریق مبارزه) هویت علمی، باورهای ذهنیت رشد و پایداری در انجام وظیفه را در دانشجویان شکل می‌دهد. نتایج نشان داد که مداخلات الگوهای نقش تأثیر معناداری بر این پیامدها نداشت، اما دانشجویان رشته‌های STEM و دانشجویانی که باور به خودکارآمدی بالایی داشتند، سطوح بالاتری از هویت علمی و باورهای ذهنیت رشد را نسبت به همتایان خود حفظ کردند. یافته‌های کیفی نشان داد که الگوهای نقش می‌توانند بسته به روایتی که پیرامون مسیر موفقیت آن‌ها وجود دارد، کارکردهای متفاوتی داشته باشند. این یافته‌ها می‌تواند توسط مدرسان دانشگاه، دبیرستان و حتی دبستان برای طراحی مداخلات مؤثر الگوهای نقش به منظور بهبود مشارکت دانش‌آموزان در علم مورد استفاده قرار گیرد.
