general self-efficacy

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Background Mental health challenges among university students have intensified globally, with rising anxiety and social isolation reported across diverse educational contexts. These trends demand innovative, accessible, and non-stigmatizing approaches that complement traditional clinical services. This study examined whether participation in Rock “n” Roll Dancesport (Jive and Cha-Cha) was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and heart rate variability (HRV) among Chinese university students over 6 months. Methods A three-wave longitudinal mixed-methods design was employed. Quantitative assessments were conducted at baseline (T1, n = 152), 3 months (T2, n = 136), and 6 months (T3, n = 131). Measures included the General Self-Efficacy Scale (GSES), Social Self-Efficacy Scale (SSES), GAD-7 for anxiety symptoms, and resting HRV. Linear mixed-effects models examined the effects of time, baseline dance frequency group (high: ≥3 sessions/week vs. low: 1–2 sessions/week), and their interaction on each outcome, controlling for age, gender, and academic year. Semi-structured interviews ( n = 32) and 50 + hours of observation explored participants’ lived experiences. Results Mixed-effects models revealed significant main effects of frequency group across all outcomes: high-frequency participants showed higher GSES ( β = 3.60, p < 0.001), higher SSES ( β = 8.62, p < 0.001), lower GAD-7 ( β = −2.80, p < 0.001), and higher HRV ( β = 7.64 ms, p < 0.001). Significant Time × Frequency Group interactions indicated that high-frequency participants showed greater improvements over 6 months in SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001; T3: β = 2.37, p = 0.001), GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007), and HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004). Qualitative analysis identified four interconnected experiential themes: rhythmic entrainment as affective catalyst, embodied mastery as a source of self-efficacy, synchronized partnership as a context for trust, and meaning-making as narrative integration. Conclusion More frequent Rock “n” Roll Dancesport participation was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and HRV over 6 months. The convergence of quantitative trajectories and qualitative narratives supports a directional interpretation consistent with participation temporally preceding psychological gains, while acknowledging that self-selection and reciprocal effects remain plausible. These findings suggest that structured, arts-based physical activities may serve as promising, non-stigmatizing contexts for resource-building among university students.

زمینه: چالش‌های سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه‌ها در سراسر جهان شدت یافته است و افزایش اضطراب و انزوای اجتماعی در بسترهای آموزشی متنوع گزارش شده است. این روندها نیازمند رویکردهای نوآورانه، در دسترس و غیرانگ‌زننده‌ای است که خدمات بالینی سنتی را تکمیل کنند. این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در Rock “n” Roll Dancesport (Jive و Cha-Cha) به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در دانشجویان دانشگاه‌های چین طی ۶ ماه ارتباط دارد یا خیر. روش‌ها: یک طرح طولی سه‌موجی با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شد. ارزیابی‌های کمی در آغاز مطالعه (T1، n = 152)، سه ماه (T2، n = 136) و شش ماه (T3، n = 131) انجام شد. ابزارها شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSES)، مقیاس خودکارآمدی اجتماعی (SSES)، GAD-7 برای علائم اضطراب و HRV در حالت استراحت بود. مدل‌های خطی اثرات ترکیبی، اثرات زمان، گروه فراوانی رقص در آغاز مطالعه (زیاد: ≥۳ جلسه/هفته در مقابل کم: ۱–۲ جلسه/هفته) و تعامل آن‌ها را بر هر پیامد، با کنترل سن، جنسیت و سال تحصیلی بررسی کردند. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 32) و بیش از ۵۰ ساعت مشاهده، تجارب زیسته شرکت‌کنندگان را کاوش کرد. نتایج: مدل‌های اثرات ترکیبی، اثرات اصلی معناداری از گروه فراوانی در همه پیامدها نشان دادند: شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، GSES بالاتر (β = 3.60, p < 0.001)، SSES بالاتر (β = 8.62, p < 0.001)، GAD-7 پایین‌تر (β = −2.80, p < 0.001) و HRV بالاتر (β = 7.64 ms, p < 0.001) داشتند. تعاملات معنادار زمان × گروه فراوانی نشان داد که شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، بهبودهای بیشتری طی ۶ ماه در SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001؛ T3: β = 2.37, p = 0.001)، GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007) و HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004) داشتند. تحلیل کیفی چهار مضمون تجربی به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: هم‌زمانی ریتمیک به عنوان کاتالیزور عاطفی، تسلط تجسم‌یافته به عنوان منبع خودکارآمدی، مشارکت همزمان به عنوان زمینه‌ای برای اعتماد و معناپردازی به عنوان یکپارچه‌سازی روایتی. نتیجه‌گیری: مشارکت بیشتر در Rock “n” Roll Dancesport به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و HRV طی ۶ ماه ارتباط داشت. همگرایی مسیرهای کمی و روایت‌های کیفی از تفسیر جهت‌دار مطابق با تقدم زمانی مشارکت نسبت به دستاوردهای روان‌شناختی حمایت می‌کند، در حالی که امکان انتخاب خودخواسته و اثرات متقابل نیز محتمل باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های بدنی ساختاریافته مبتنی بر هنر می‌تواند زمینه‌ای امیدبخش و غیرانگ‌زننده برای تقویت منابع در میان دانشجویان دانشگاه باشد.

Introduction Many people who have experienced trauma feel that PTSD criteria do not describe their experiences. They report culturally specific symptoms, in our new theory referred to as Cultural Scripts of Trauma, yet no study has systematically mapped these experiences or developed tools to measure them. Objectives This study aims to map cultural scripts of trauma suffering and to develop and validate the Cultural Scripts of Trauma Inventory (CSTI) across Eastern African countries, including Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. Methods A qualitative study involving 115 participants across nine focus groups of trauma survivors and experts was conducted to map the main cultural scripts of trauma experiences and generate initial pool of items. This was followed by a quantitative validation study involving 1,208 participants from Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. In an online survey, participants completed the pre-CSTI and additional measures for convergent and divergent validity, such as the International Trauma Questionnaire, Clinical Aspects of Historical Trauma, Purpose in Life Questionnaire, Subjective Vitality, and General Self-Efficacy. Results The results yield 71 Cultural Scripts of Trauma Sufferings (CSTs). The confirmatory factor analysis confirms 15 most relevant CSTs regrouped in five factors such as cognitive, body related, frame of mind, meaning disruption and family stress demonstrating excellent model fit. Those constitute 15 item-inventory that showed strong overall reliability and validity. Additionally, the model exhibited configural, metric, and partial scalar invariance, confirming its consistency across various groups. Conclusion This study is advancing culturally informed diagnosis and treatment of post traumatic sequelae by identification of culturally specific post trauma suffering and development and validation of CSTI in East African countries. It provides clinicians and researchers with a resource to adopt a model of beyond and including PTSD by offering a deeper understanding of post-traumatic stress in diverse cultural contexts.

مقدمه: بسیاری از افرادی که تجربه آسیب روانی داشته‌اند، احساس می‌کنند ملاک‌های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تجارب آن‌ها را توصیف نمی‌کند. آن‌ها نشانه‌های خاص فرهنگی را گزارش می‌کنند که در نظریه جدید ما به عنوان «الگوهای فرهنگی آسیب روانی» نامیده می‌شود، اما تاکنون هیچ مطالعه‌ای به طور نظام‌مند این تجارب را ترسیم نکرده یا ابزارهایی برای سنجش آن‌ها توسعه نداده است. اهداف: هدف این پژوهش، ترسیم الگوهای فرهنگی رنج آسیب روانی و توسعه و اعتباریابی ابزار سنجهٔ الگوهای فرهنگی آسیب روانی (CSTI) در کشورهای شرق آفریقا از جمله رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا است. روش‌ها: مطالعه‌ای کیفی با مشارکت ۱۱۵ نفر در قالب ۹ گروه متمرکز از بازماندگان آسیب و خبرگان به منظور ترسیم الگوهای اصلی تجارب آسیب روانی و تولید بانک اولیه گویه‌ها انجام شد. سپس مطالعه‌ای کمی جهت اعتباریابی با مشارکت ۱۲۰۸ نفر از رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا صورت گرفت. در یک نظرسنجی آنلاین، شرکت‌کنندگان نسخه اولیه CSTI و ابزارهای تکمیلی برای سنجش روایی همگرا و واگرا، از جمله پرسشنامه بین‌المللی آسیب روانی، جنبه‌های بالینی آسیب تاریخی، پرسشنامه هدفمندی در زندگی، سرزندگی ذهنی و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. نتایج: نتایج منجر به شناسایی ۷۱ الگوی فرهنگی رنج آسیب روانی (CST) شد. تحلیل عاملی تأییدی، ۱۵ الگوی فرهنگی مهم‌تر را در پنج عامل شامل شناختی، بدنی، وضعیت ذهنی، اختلال معنایی و استرس خانوادگی با برازش عالی مدل تأیید کرد. این عوامل، ابزار ۱۵ گویه‌ای را تشکیل می‌دهند که از پایایی و روایی کلی قوی برخوردار است. افزون بر این، مدل از نظر پیکربندی، سنجش و بخشی از مقیاس، ناوریانس را نشان داد و ثبات آن را در گروه‌های مختلف تأیید کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه با شناسایی رنج‌های خاص فرهنگی پس از آسیب و توسعه و اعتباریابی CSTI در کشورهای شرق آفریقا، به تشخیص و درمان مبتنی بر فرهنگ پیامدهای پس از آسیب کمک می‌کند. این ابزار منبعی برای درمانگران و پژوهشگران فراهم می‌کند تا مدلی فراتر و شامل PTSD را با درک عمیق‌تر از استرس پس از سانحه در زمینه‌های فرهنگی متنوع اتخاذ کنند.