This study aims to analyze the role of school principal leadership in shaping students’ character of discipline, responsibility, and independence at SMP Negeri 4 Pekanbaru. This research employed a qualitative phenomenological approach involving 16 participants consisting of one school principal, five teachers, and ten students, selected through purposive sampling based on their involvement and understanding of the research phenomenon. Data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that school principals play a crucial role in character formation through exemplary leadership, integration of character values into the school vision and mission, habituation programs, routine activities, supervision, and continuous evaluation. The strategies implemented include effective communication, motivation and appreciation, enforcement of school regulations accompanied by guidance, and collaboration with teachers, parents, and the community. Character development is supported by the principal’s commitment, involvement of school members, extracurricular activities, and family and community support. However, several challenges remain, including limited student awareness, insufficient parental supervision, peer influence, and uncontrolled use of technology and social media. This study highlights the importance of transformational and collaborative leadership in creating a school environment that supports sustainable student character development.
School accreditation in Indonesia is often reduced to completing documents before the assessment visit, so the quality it produces tends to be administrative and short-lived. SDIT Ar Refah Tanjungpinang faced the same problem before it raised its accreditation rating from C to A. This study aims to analyse the principal's strategies for building a quality culture from a Total Quality Management perspective, to explain how the values of amanah (trustworthiness) and ihsan (excellence) are internalised into that culture, and to reveal the impact of this culture on the accreditation transformation. The study employed a qualitative approach with a single case study design. Data were collected through in-depth interviews, participant observation, and document analysis involving the principal, teachers, administrative staff, foundation board members, the school committee, and the accreditation team. The data were analysed using the interactive model of data condensation, data display, and conclusion drawing, and their trustworthiness was tested through source and technique triangulation. The findings show that the principal built a quality culture through shared quality awareness, documented work cycles, improvement-oriented evaluation, team collaboration, and role modelling. Amanah and ihsan served as intrinsic motivation that shifted work orientation from compliance to worship. The study concludes that integrating TQM principles with amanah and ihsan produces a substantive accreditation transformation, because quality is embraced as a moral and spiritual responsibility of the entire school community.
This study aims to describe the implementation of servant leadership in the principal’s leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan, to describe the principal’s strategies in building communication, service, and empowerment, and to identify supporting and inhibiting factors. This research employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through non-participant observation, semi-structured interviews, and documentation. The informants consisted of the principal, vice principal, teachers, and educational staff. Data analysis was conducted through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that servant leadership has been implemented through six dimensions: exemplary behavior, empathy, listening, empowerment, caring, and community building. The principal demonstrates openness in receiving input, provides support and solutions, delegates responsibilities, encourages competence development, and promotes cooperation among school members. The strategies for communication, service, and empowerment are integrated through meetings, coordination, direct communication, personal approaches, task delegation, and opportunities for professional development. Supporting factors include cooperation, open communication, mutual trust, school-community support, and shared commitment. Inhibiting factors include differences in character and participation, communication and coordination challenges, and the principal’s limited time due to a high workload. Overall, servant leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan has been implemented, although continuous strengthening is needed to optimize service, empowerment, communication, and collaboration.
هدف این پژوهش توصیف پیادهسازی رهبری خدمتگزار در رهبری مدیر دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی، توصیف راهبردهای مدیر در ایجاد ارتباط، خدمترسانی و توانمندسازی، و شناسایی عوامل حمایتکننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده غیرمشارکتی، مصاحبه نیمهساختاریافته و اسناد گردآوری شدهاند. مطلعان شامل مدیر، معاون، معلمان و کارکنان آموزشی بودهاند. تحلیل دادهها از طریق تقطیر دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری و تأیید انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که رهبری خدمتگزار از طریق شش بُعد رفتار الگویی، همدلی، گوش دادن، توانمندسازی، مراقبت و جامعهسازی پیادهسازی شده است. مدیر مدرسه با پذیرش نظرات، ارائه حمایت و راهحل، واگذاری مسئولیتها، تشویق به توسعه شایستگی و ترویج همکاری میان اعضای مدرسه، این ابعاد را به اجرا درمیآورد. راهبردهای ارتباط، خدمترسانی و توانمندسازی از طریق جلسات، هماهنگی، ارتباط مستقیم، رویکردهای فردی، واگذاری وظایف و ایجاد فرصتهای توسعه حرفهای ادغام شدهاند. عوامل حمایتکننده شامل همکاری، ارتباط باز، اعتماد متقابل، حمایت جامعه مدرسه و تعهد مشترک است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت در شخصیت و مشارکت، چالشهای ارتباط و هماهنگی و محدودیت زمانی مدیر به دلیل حجم بالای کار میباشد. به طور کلی، رهبری خدمتگزار در دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی پیادهسازی شده است، هرچند تقویت مستمر برای بهینهسازی خدمترسانی، توانمندسازی، ارتباط و همکاری ضروری است.
Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.
زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفهای معلمان بهعنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقتشناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطهای و اخلاقی نسبت به دانشآموزان و همکاران تعریف میشود. اگرچه رهبری مدیران بهطور گستردهای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته میشود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گستردهتر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینههای مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفهای معلمان برنامهریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح میکنند. روشها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکتکننده—پنج مدیر و پنج معلم—بهصورت هدفمند انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته، مشاهدههای غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درونموردی و مقایسه بینموردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایتهای مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاههای مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبهها با شرکتکنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافتهها—در میان موارد، مراقبت حرفهای در جایی قویتر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعهای، ارتباط دوسویه روانشناختی ایمن، یادگیری حرفهای مستمر و مشارکت توزیعشده ترکیب میکردند. ارزیابی نه صرفاً بهعنوان کنترل، بلکه بهعنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهدهشده را به حمایت تفکیکشده پیوند میداد، عمل میکرد. نتیجهگیری—یافتهها نشان میدهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطهای، یادگیری حرفهای و مسئولیتپذیری مشترک یکدیگر را تقویت میکنند، مراقبت حرفهای را امکانپذیر میسازد.
This study aims to explore the principal's efforts in fostering organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta, particularly in creating an educational climate that supports character development, discipline, and quality of learning. This study uses a qualitative approach with a case study type. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, administrative staff, and students, participant observation of madrasah activities, and documentation analysis. The data obtained were analyzed using the Miles and Huberman model which includes data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results show that organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta is characterized by the existence of behavioral rules, norms, and dominant values that emphasize respect, politeness, discipline, and kinship. The principal plays a central role in fostering this culture through structural strategies, such as religious programs and routine activities, as well as non-structural strategies such as role models, moral development, and democratic communication. Supporting factors for fostering organizational culture include parental involvement, teacher loyalty, and the existence of character-building programs, while inhibiting factors include limited resources and the inactivity of some teachers and students. These findings emphasize the importance of visionary, transformational, and participatory leadership in building a productive and competitive organizational culture in madrasas.
هدف این پژوهش بررسی تلاشهای مدیر مدرسه در تقویت فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا، بهویژه در ایجاد فضای آموزشی که از پرورش شخصیت، انضباط و کیفیت یادگیری حمایت میکند، میباشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق با مدیر مدرسه، معلمان، کارکنان اداری و دانشآموزان، مشاهده مشارکتی فعالیتهای مدرسه و تحلیل اسناد گردآوری شدهاند. دادههای بهدستآمده با استفاده از مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا با وجود قواعد رفتاری، هنجارها و ارزشهای غالب که بر احترام، ادب، انضباط و خویشاوندی تأکید دارند، مشخص میشود. مدیر مدرسه نقش محوری در تقویت این فرهنگ از طریق راهبردهای ساختاری مانند برنامههای مذهبی و فعالیتهای روتین و همچنین راهبردهای غیرساختاری مانند الگو بودن، پرورش اخلاقی و ارتباط دموکراتیک ایفا میکند. عوامل حمایتکننده در تقویت فرهنگ سازمانی شامل مشارکت والدین، وفاداری معلمان و وجود برنامههای پرورش شخصیت است و عوامل بازدارنده شامل محدودیت منابع و غیرفعال بودن برخی معلمان و دانشآموزان میباشد. این یافتهها بر اهمیت رهبری آیندهنگر، تحولآفرین و مشارکتی در ساخت فرهنگ سازمانی مولد و رقابتی در مدارس تأکید میکند.
This study aims to describe and analyze the implementation of school leadership in improving management standards at SMP Negeri 1 Kotaagung. The research focuses on planning, implementation, supervision, and evaluation carried out by the principal in meeting school management standards. This study employed a qualitative approach using a case study method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, including data reduction, data display, and conclusion drawing, with validity ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that school leadership implementation is carried out through work program planning aligned with the school’s vision and mission, strengthening coordination with teachers and administrative staff, and systematic supervision of school administration and management. Participatory and communicative leadership has contributed significantly to enhancing the effectiveness of school management, particularly in planning, organizing, and evaluating programs. In conclusion, visionary, collaborative, and consistent school leadership plays a significant role in improving school management standards. The implication of this study highlights the importance of strengthening principals’ managerial competencies and fostering a collaborative work culture to achieve effective and sustainable school governance. Keywords: School Leadership, Management Standards, Educational Management
این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل اجرای رهبری مدرسه در بهبود استانداردهای مدیریت در SMP Negeri 1 Kotaagung انجام شده است. تمرکز پژوهش بر برنامهریزی، اجرا، نظارت و ارزیابی است که توسط مدیر مدرسه در راستای تحقق استانداردهای مدیریت مدرسه صورت میگیرد. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه موردی انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد گردآوری شدهاند. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری انجام شده و روایی از طریق مثلثسازی منبع و روش تضمین گردیده است. یافتهها نشان میدهد که اجرای رهبری مدرسه از طریق برنامهریزی برنامههای کاری منطبق با چشمانداز و مأموریت مدرسه، تقویت هماهنگی با معلمان و کارکنان اداری و نظارت نظاممند بر امور اداری و مدیریتی مدرسه صورت میگیرد. رهبری مشارکتی و ارتباطی نقش قابل توجهی در افزایش اثربخشی مدیریت مدرسه، به ویژه در برنامهریزی، سازماندهی و ارزیابی برنامهها داشته است. در نتیجه، رهبری مدرسه با رویکرد آیندهنگر، مشارکتی و مستمر نقش مهمی در بهبود استانداردهای مدیریت مدرسه ایفا میکند. پیامد این پژوهش بر اهمیت تقویت شایستگیهای مدیریتی مدیران و ترویج فرهنگ کاری مشارکتی برای دستیابی به حکمرانی مدرسهای اثربخش و پایدار تأکید دارد.
Tujuan penelitian ini adalah untuk mengevaluasi pelaksanaan program pencegahan bullying di SMP Negeri 34 Muaro Jambi dengan menggunakan pendekatan manajemen POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling). Wawancara, observasi, dan dokumentasi adalah metode pengumpulan data yang digunakan dalam penelitian kualitatif ini. Hasil menunjukkan bahwa sekolah telah merencanakan, melaksanakan, dan mengawasi program pencegahan bullying. Studi ini dilakukan dengan pendekatan kualitatif dan studi kasus. Untuk mengumpulkan data, informan termasuk kepala sekolah, guru, dan siswa diwawancarai, diamati, dan didokumentasikan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa sekolah telah merencanakan program pencegahan bullying dengan kegiatan sosialisasi dan pembinaan karakter. Pengorganisasian melibatkan guru, kepala sekolah, dan pihak terkait lainnya untuk membagi tugas sesuai dengan peran dan tanggung jawab masing-masing. Kata Kunci: Bullying, Pencegahan, Manajemen Pendidikan, POAC Abstract: The purpose of this study was to evaluate the implementation of the bullying prevention program at SMP Negeri 34 Muaro Jambi using the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management approach. Interviews, observation, and documentation were the data collection methods used in this qualitative study. The results showed that the school had planned, implemented, and supervised the bullying prevention program. This study was conducted using a qualitative approach and case study. To collect data, informants including the principal, teachers, and students were interviewed, observed, and documented. The results showed that the school had planned a bullying prevention program with socialization and character building activities. The organization involved teachers, the principal, and other related parties to divide tasks according to their respective roles and responsibilities. The program has run quite well in its implementation. Overall, the bullying prevention program at SMP Negeri 34 Muaro Jambi has been implemented in accordance with the POAC management function. This study is expected to contribute to the development of educational management, especially in the implementation of bullying prevention programs in schools. Keywords: Bullying, Prevention, Educational Management, POAC
هدف این پژوهش، ارزیابی اجرای برنامه پیشگیری از زورگویی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی با استفاده از رویکرد مدیریت POAC (برنامهریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) است. مصاحبه، مشاهده و مستندسازی، روشهای گردآوری دادهها در این پژوهش کیفی بودند. نتایج نشان داد که مدرسه برنامه پیشگیری از زورگویی را برنامهریزی، اجرا و نظارت کرده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و به صورت مطالعه موردی انجام شده است. برای گردآوری دادهها، مطلعین شامل مدیر مدرسه، معلمان و دانشآموزان مورد مصاحبه، مشاهده و مستندسازی قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که مدرسه برنامه پیشگیری از زورگویی را با فعالیتهای اجتماعیسازی و پرورش شخصیت برنامهریزی کرده است. سازماندهی شامل معلمان، مدیر مدرسه و سایر افراد مرتبط برای تقسیم وظایف بر اساس نقشها و مسئولیتهای هر یک بوده است. این برنامه در اجرا نسبتاً موفق عمل کرده است. به طور کلی، برنامه پیشگیری از زورگویی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی مطابق با وظایف مدیریت POAC اجرا شده است. انتظار میرود این پژوهش به توسعه مدیریت آموزشی، به ویژه در اجرای برنامههای پیشگیری از زورگویی در مدارس، کمک کند.
This study aims to determine the formation of student leadership at Junior High School of 2 Sorong Regency, teacher strategies in improving leadership through OSIS, and supporting and inhibiting factors in the process. The method used is a descriptive qualitative approach with Miles and Huberman model data analysis techniques. The results of the study indicate that the formation of leadership is carried out through real practices in the OSIS organization, such as the selection of administrators through internal elections, the provision of operational responsibilities, and character building through social activities. Supporting factors for the success of this program include participatory principal leadership, progressive OSIS mentors, a functional organizational structure, parental involvement, and the diversity of OSIS activities. The inhibiting factors are the absence of structural training such as LDKS, the high workload of mentoring teachers, and the lack of student understanding of the concept of leadership. Therefore, the development of student leadership requires a structured, consistent strategy and support from various parties.
هدف این پژوهش، شناسایی فرآیند شکلگیری رهبری دانشآموزان در دبیرستان دوره اول ناحیه ۲ سورونگ، راهبردهای معلمان در ارتقای رهبری از طریق سازمان دانشآموزی درونمدرسهای (OSIS) و عوامل حمایتی و بازدارنده در این فرآیند است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد تحلیل دادهها بر اساس مدل Miles و Huberman میباشد. نتایج پژوهش نشان میدهد که شکلگیری رهبری از طریق تمرینهای عملی در سازمان OSIS صورت میگیرد؛ از جمله انتخاب اعضای هیئترئیسه از طریق انتخابات داخلی، واگذاری مسئولیتهای اجرایی و تقویت شخصیت از طریق فعالیتهای اجتماعی. عوامل حمایتی موفقیت این برنامه شامل رهبری مشارکتی مدیر مدرسه، مربیان پیشرو OSIS، ساختار سازمانی کارآمد، مشارکت والدین و تنوع فعالیتهای OSIS است. عوامل بازدارنده نیز عبارتاند از فقدان آموزشهای ساختاری مانند LDKS، حجم بالای کار معلمان راهنما و فقدان درک کافی دانشآموزان از مفهوم رهبری. بنابراین، توسعه رهبری دانشآموزان نیازمند راهبردی ساختاریافته و مستمر و حمایت از سوی بخشهای مختلف است.
This study aims to examine the principal's role as a manager in improving teacher motivation at the Al-Ikhlas Private Islamic Senior High School (MAS) in Jambi City. The principal is both a leader and an educational manager with a strategic responsibility to manage human resources, particularly teachers, so that they can carry out their duties professionally and with full motivation. This study used a descriptive qualitative approach using literature review and field observation methods. The results indicate that an effective principal is able to optimally carry out managerial functions—including planning, organizing, directing, and controlling thus significantly impacting teacher intrinsic and extrinsic motivation. Factors such as open communication, rewards, constructive academic supervision, teacher professional development, and the creation of a conducive school climate are key variables influencing teacher motivation. The implications of this study provide recommendations for the principal of MAS Al-Ikhlas in Jambi City to optimize their managerial functions to achieve quality Islamic education
هدف این پژوهش بررسی نقش مدیر مدرسه بهعنوان مدیر در بهبود انگیزه معلمان در مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی الاخلاص (MAS) در شهر جامبی است. مدیر مدرسه هم بهعنوان رهبر و هم بهعنوان مدیر آموزشی، مسئولیت راهبردی مدیریت منابع انسانی، بهویژه معلمان را بر عهده دارد تا بتوانند وظایف خود را بهصورت حرفهای و با انگیزه کامل انجام دهند. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات و مشاهده میدانی انجام شده است. نتایج نشان میدهد که یک مدیر مدرسه مؤثر قادر است وظایف مدیریتی از جمله برنامهریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل را بهطور بهینه انجام دهد و بدین ترتیب تأثیر قابلتوجهی بر انگیزه درونی و بیرونی معلمان داشته باشد. عواملی مانند ارتباط باز، پاداش، نظارت آموزشی سازنده، توسعه حرفهای معلمان و ایجاد فضای مدرسهای مطلوب، متغیرهای کلیدی مؤثر بر انگیزه معلمان هستند. پیامدهای این پژوهش توصیههایی را برای مدیر مدرسه MAS الاخلاص در شهر جامبی جهت بهینهسازی وظایف مدیریتی خود بهمنظور دستیابی به آموزش اسلامی با کیفیت ارائه میدهد.
At Madrasah Tsanawiyah Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang. Several teachers difficulties in implementing teaching methods due to a lack of support, both in terms of facilities and school policies. There are absence of development programs like training, workshops, seminars, and so on, which hinder teachers' performance and motivation in developing their professionalisme. The objectives of this study are: to identify the leadership style of the school principal, to assess the professional competence of the teachers, and to determine the influence of the principal’s leadership on the professional competence of the teachers. This study employs a quantitative approach, The method for data collection is the survey method. The population in this study includes the principal and all teachers at MTS Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang. The sampling technique used is total sampling (saturated sampling), in which all members of the population are taken as samples, totaling 40 individuals. The results shows that the school principal's leadership at Madrasah Tsanawiyah Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang, has a minimum score of 19.00, a maximum score of 60.00, and a mean score of 47.3250 with a standard deviation of 9.40918. This indicates that the distribution of data falls within the Good category. The professional competence of teachers, the minimum score is 28.00, the maximum score is 56.00, and the mean score is 45.4750 with a standard deviation of 7.26067. These figures also indicate that the distribution of data is within the Good category. The results of the hypothesis testing and data analysis show that the leadership of the school principal (variable X) has a significant influence on the professional competence of teachers (variable Y), as evidenced by a t-count value of 4.064. This is supported by a significance value (Sig.) of < 0.001, which is much smaller than the standard significance threshold of 0.05. This means that there is a significant influence of the school principal's leadership on the professional competence of teachers.
در مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ، برخی از معلمان در اجرای روشهای تدریس به دلیل کمبود حمایت، هم از نظر امکانات و هم سیاستهای مدرسه، با دشواریهایی مواجه هستند. نبود برنامههای توسعهای مانند آموزش، کارگاهها، سمینارها و غیره، عملکرد و انگیزه معلمان را در توسعه حرفهایشان مختل میکند. اهداف این پژوهش عبارتاند از: شناسایی سبک رهبری مدیر مدرسه، ارزیابی شایستگی حرفهای معلمان و تعیین تأثیر رهبری مدیر بر شایستگی حرفهای معلمان. این پژوهش از رویکرد کمی استفاده میکند و روش گردآوری دادهها، روش پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش شامل مدیر و کلیه معلمان مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ است. روش نمونهگیری مورد استفاده، نمونهگیری کامل (نمونهگیری اشباع) است که در آن همه اعضای جامعه به عنوان نمونه انتخاب میشوند و مجموعاً ۴۰ نفر را شامل میشود. نتایج نشان میدهد که رهبری مدیر مدرسه در مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ، دارای حداقل نمره ۱۹٫۰۰، حداکثر نمره ۶۰٫۰۰ و میانگین ۴۷٫۳۲۵۰ با انحراف معیار ۹٫۴۰۹۱۸ است. این امر نشان میدهد که توزیع دادهها در دسته «خوب» قرار میگیرد. شایستگی حرفهای معلمان نیز دارای حداقل نمره ۲۸٫۰۰، حداکثر نمره ۵۶٫۰۰ و میانگین ۴۵٫۴۷۵۰ با انحراف معیار ۷٫۲۶۰۶۷ است. این ارقام نیز نشان میدهد که توزیع دادهها در دسته «خوب» قرار دارد. نتایج آزمون فرضیه و تحلیل دادهها نشان میدهد که رهبری مدیر مدرسه (متغیر X) تأثیر معناداری بر شایستگی حرفهای معلمان (متغیر Y) دارد، چنانکه مقدار t محاسبهشده ۴٫۰۶۴ است. این موضوع با مقدار معناداری (Sig.) کمتر از ۰٫۰۰۱ که بسیار کمتر از آستانه معناداری استاندارد ۰٫۰۵ است، تأیید میشود. این بدان معناست که تأثیر معناداری از رهبری مدیر مدرسه بر شایستگی حرفهای معلمان وجود دارد.
This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.
این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفهای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی میپردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفهای مشارکتی در مدارس میپردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویههای PLC نشدهاند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیلکننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستانها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکتکنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرمافزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دستهبندی و تفسیر بینموردی صورت گرفت. اعتبار یافتهها از طریق مثلثسازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافتهها نشان میدهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکلدهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوههای رهبری تحولآفرین و مشارکتی ایفا میکند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشمانداز، یادگیری حرفهای جمعی، گفتوگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفهایگری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطهای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجهگیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفهای نظاممند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.
This study aims to analyze the influence of school culture and principal leadership on teacher performance with work motivation as a mediating variable among public elementary school teachers in Purwosari District, Bojonegoro Regency. This research uses a quantitative approach with an ex-post facto design. The research population consisted of 140 teachers, with a sample of 104 respondents determined using the Slovin formula and proportional random sampling technique. Data collection was conducted using a Likert scale questionnaire and documentation. Data analysis was carried out with the help of IBM SPSS Statistics through classical assumption tests, path analysis, multiple linear regression, coefficient of determination (R²), and Sobel test to examine the mediating role. The research results show that school culture and principal leadership have a positive and significant effect on teachers' work motivation. Directly, school culture has a positive and significant effect on teacher performance, while principal leadership does not have a significant effect on teacher performance. Work motivation is proven to have a positive and significant effect on teacher performance. Path analysis results indicate that school culture, principal leadership, and work motivation together can explain 76.2% of the variation in teacher performance. In addition, the Sobel test results show that work motivation acts as a mediating variable in the relationship between school culture and principal leadership on teacher performance. Based on the research results, it can be concluded that improving teacher performance can be done by strengthening a positive school culture, effective principal leadership, and increasing teachers' work motivation. Work motivation becomes an important factor that bridges the influence of organizational factors on the improvement of teacher performance.
هدف این پژوهش تحلیل تأثیر فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه بر عملکرد معلمان با نقش میانجی انگیزش شغلی در میان معلمان مدارس ابتدایی دولتی منطقه Purwosari، شهرستان Bojonegoro است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح علی-مقایسهای (ex-post facto) انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۴۰ معلم بود که نمونهای متشکل از ۱۰۴ نفر با استفاده از فرمول اسلووین و روش نمونهگیری تصادفی نسبتی انتخاب شد. گردآوری دادهها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت و اسناد انجام گرفت. تحلیل دادهها با کمک نرمافزار IBM SPSS Statistics و از طریق آزمونهای فرض کلاسیک، تحلیل مسیر، رگرسیون خطی چندگانه، ضریب تعیین (R²) و آزمون سوبل جهت بررسی نقش میانجی انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش شغلی معلمان دارند. به طور مستقیم، فرهنگ مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد، در حالی که رهبری مدیر مدرسه تأثیر معناداری بر عملکرد معلمان ندارد. انگیزش شغلی نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که فرهنگ مدرسه، رهبری مدیر مدرسه و انگیزش شغلی در مجموع قادر به تبیین ۷۶/۲ درصد از واریانس عملکرد معلمان هستند. علاوه بر این، نتایج آزمون سوبل نشان داد که انگیزش شغلی به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه با عملکرد معلمان ایفای نقش میکند. بر اساس نتایج پژوهش، میتوان نتیجه گرفت که بهبود عملکرد معلمان از طریق تقویت فرهنگ مثبت مدرسه، رهبری مؤثر مدیر مدرسه و افزایش انگیزش شغلی معلمان امکانپذیر است. انگیزش شغلی به عنوان عاملی مهم، نقش پل ارتباطی میان تأثیر عوامل سازمانی بر ارتقای عملکرد معلمان را ایفا میکند.
